Obserwowanie, jak Sienna Reyes trenuje, jest jak patrzenie na Ferrari zaprogramowane, by jechało dokładnie czterdzieści kilometrów na godzinę—technicznie bezbłędne i absolutnie do cholery tragiczne.
Przechodzi przez brutalną sesję George’a z taką mechaniczną precyzją, która zdobywa medale i niszczy dusze. Forma napięta, przejścia płynne, lądowania tak precyzyjne, że zadowoliłyby szwajcarskiego zegarmistrza.
Ale nie oglądam tylko układu—kataloguję zaburzenia.
Każdy uśmiech po kolejnej serii to sztucznie wyprodukowane gówno, które nawet nie sięga jej oczu. Każda sekwencja kończy się tym, że jej wzrok ucieka do George’a, jakby była szczeniakiem czekającym na okruchy aprobaty.
Kiedy ich nie dostaje, jej ramiona unoszą się aż do uszu, jakby szykowała się na uderzenie.
A potem jest jeszcze sposób, w jaki ląduje—czysto, ale ostrożnie, jakby maskowała poważny ból. Lekko odciąża lewą nogę, mikro-wahania, których większość ludzi by nie zauważyła.
Spędziłem wystarczająco dużo czasu wśród przetrenowanych sportowców, żeby rozpoznać oznaki cichej rebelii ciała.
Profesjonalne granice mówią: trzymaj się swojej roli. Zwykła ludzka przyzwoitość mówi: ta dziewczyna zaraz się złamie, a wszyscy są zbyt przywiązani do status quo, żeby to obchodziło kogokolwiek.
Gdy George odchodzi, by odebrać telefon—pewnie koordynować systematyczne niszczenie kolejnego zawodnika—decyduję się działać.
Sienna wyciera się w rogu maty, szczęka zaciśnięta, jakby miała zetrzeć zęby na proch.
„Sienna,” mówię, starając się utrzymać neutralny ton. „W tej ostatniej serii na podłodze—jeśli delikatnie zmienisz ustawienie łokcia przy layoucie, zdejmiesz trochę nacisku z kostki. Może to długofalowo zmniejszyć obciążenie.”
Odwraca się do mnie z tą powolną, narastającą furią, która mogłaby stopić stal.
„Dokładnie wiem, kim jesteś,” rzuca, głos spokojny, ale naładowany wyćwiczoną jadowitością. „Jesteś tym przegranym, który nie umiał przełknąć porażki z trenerem Fosterem. Teraz próbujesz się odkuć, sabotując jego zawodników.”
No super. To nie jej głos—to kolekcja największych przebojów George’a w jej ustach. Lojalność tak ślepa, że aż niebezpieczna.
„Nie potrzebuję twojej pomocy,” dorzuca, jakbym właśnie zaproponował operację jej babci. „Zachowaj swoje analizy dla siebie.”
Odchodzi z idealną postawą i wystarczającą ilością tłumionej wściekłości, by zasilić małe miasto.
Wypuszczam oddech, przecieram kark i po prostu patrzę, jak odchodzi. Niezaskoczony, ale zdecydowanie pod wrażeniem intensywności tej słownej rzezi.
George wyszkolił ją dobrze, nie tylko w gimnastyce, ale też w obronie jego metod przed każdym, kto mógłby zasugerować alternatywę.
Później tego dnia wyciągnąłem nagrania z zawodów obejmujące całą jej karierę. Chcę zobaczyć całą trajektorię—gdzie zaczynała, co się zmieniło, kiedy zgasło światło.
Jej pierwsze układy są cholernie piękne.
Porusza się tak, jakby była właścicielką każdego centymetra podłogi, z nieoszlifowanym blaskiem, który sprawia, że nie da się jej zignorować. Surowy talent owinięty autentyczną radością z uprawiania sportu.
Ale z czasem coś się zmienia. Iskra jest systematycznie z niej wytrenowana, zastąpiona mechaniczną precyzją, technicznie lepszą, ale emocjonalnie martwą.
Jej moc tępieje, timing staje się zbyt dokładny, jakby wyprogramowano z niej każdy instynkt, który czynił ją wyjątkową.
Zwalniam nagranie, klatka po klatce, szukając szczegółów, które inni przegapiają.
Drżenia rąk między seriami, opóźnione mrugnięcia sygnalizujące wyczerpanie, mikro-korekty sugerujące przewlekły ból. Wszystko to znaki zawodnika metodycznie pchanego ku upadkowi przez kogoś, kto myli destrukcję z dyscypliną.
Gdybym miał dostęp do jej dzienników treningowych, zobaczyłbym pełen obraz tego, jak daleko George ją popchnął ku granicy wytrzymałości. Ale to wymagałoby współpracy, którą ona oczywiście nie jest zainteresowana.
Następnego ranka przychodzę do sali wcześnie, bo sen jest chyba opcjonalny, kiedy obsesyjnie myślisz o cudzym zbliżającym się sportowym samobójstwie.
Sienna już tam jest, oczywiście; sama na równoważni, przechodzi przez układ z tą wymuszoną determinacją, która krzyczy: „moje ciało mnie zdradza, ale udaję, że wszystko jest w porządku.”
Jej kostka wyraźnie puszcza przy zejściu. Ledwo się ratuje przed upadkiem.
Chwiejność, nadmierna korekta, odruchowe spojrzenie wokół, by sprawdzić, czy ktoś zauważył—klasyczne oznaki trenowania mimo poważnej kontuzji.
Podchodzę, gotów ściągnąć ją z równoważni, zanim zrobi sobie trwałą krzywdę, ale Maria wchodzi z miną „zaraz wszystko się posypie”.
„Callen,” mówi, przywołując mnie na bok. „George Foster miał poważny wypadek samochodowy zeszłej nocy. Jest stabilny, ale lekarze mówią, że długo nie wróci do trenowania.”
No to pięknie. Wszechświat ma wyjątkowo pokręcone poczucie humoru.
„Przejmujesz jego zawodników,” dodaje Maria. „Ze skutkiem natychmiastowym. Wliczając Siennę Reyes.”
Nie drgnąłem, ale do świętowania mi daleko.
Ostatnią rzeczą, jakiej chcę, jest dziedziczenie czyichś zawodników w takich okolicznościach, zwłaszcza kogoś, kto uważa mnie za diabła wcielonego.
Sienna podchodzi, zanim zdążę przetrawić wszystkie konsekwencje.
„Wolę trenować sama, niż pracować z kimś, kto przez lata próbował zniszczyć karierę mojego trenera,” mówi, głos płaski i zimny jak styczniowy asfalt.
Zaczyna odchodzić, ale jej kostka znów się chwieje przy lądowaniu. To nie zwykłe zakwasy—ta staw jest naprawdę zrujnowany.
George pozwalał jej trenować mimo poważnej kontuzji, pewnie od tygodni.
Rozsądnie byłoby pozwolić jej odejść. Niech duma zaprowadzi ją tam, gdzie musi, uniknąć nieuchronnego chaosu próbując prowadzić kogoś, kto mnie aktywnie nienawidzi.
Ale coś we mnie nie pozwala mi odpuścić. Ten instynkt, którego nauczyłem się nienawidzić—ten, który mówi, że ta dziewczyna się topi i nawet nie wie, że jest pod wodą.
To nie tylko marnowany talent. To dziecko, które ukształtowano w produkt, wciśnięto w czyjąś wizję sukcesu, aż zapomniała, jak wyglądały jej własne marzenia.
Patrzę, jak kuleje, wciąż udając, że nic się nie dzieje, i decyzja podejmuje się sama.
Jeśli mam choćby cień szansy, by ją uratować zanim całkiem się złamie, fizycznie, psychicznie lub i tak, i tak, muszę zacząć teraz.
Nawet jeśli będzie mnie za to nienawidzić. Nawet jeśli będzie walczyć ze mną na każdym kroku.
Bo czasem najbardziej pomocy potrzebują ci, którzy najmocniej jej odmawiają.
A Sienna Reyes właśnie stanie się moim największym wyzwaniem, czy tego chce, czy nie.
To powinno być ciekawe.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trenowanie Sienny Reyes to jak próba przeprowadzenia operacji na kimś, kto uparcie twierdzi, że rozległa rana to po prostu wyjątkowo agresywna pieprzyk.
Każda moja sugestia spotyka się z oporem, który zazwyczaj zarezerwowany jest dla wrogich przejęć albo leczenia kanałowego.
Tu nie chodzi tylko o gimnastykę—najwyraźniej podważam całe jej egzystencjalne podstawy, które wydają się być zbudowane na toksycznych bredniach George’a Fostera.
Dzisiejsza zabawa zaczyna się podczas ćwiczeń na skoku. Sienna biegnie w stronę stołu z tą znajomą intensywnością uzależnionej od adrenaliny, a ja już widzę, że w jej podejściu zaczyna się rodzić problem.
"Sienna, poczekaj," mówię, unosząc dłoń jakbym kierował ruchem ulicznym, a nie próbował zapobiec kontuzji. "Spróbuj rozstawić dłonie na desce do odbicia o centymetr szerzej. Zyskasz więcej siły i lepszą kontrolę."
Zamiera w pół kroku i przez dokładnie pół sekundy widzę to—ten błysk zastanowienia, zanim jej mechanizmy obronne z hukiem wracają na miejsce jak pancerne osłony.
"Trener Foster zawsze mówił, że moje ułożenie rąk jest idealne," rzuca ostro, słowa cięte jak brzytwa.
Jasne. George mówił, że jest idealnie, pewnie tuż przed tym, jak wyliczał jej wszystko inne, co robi źle. Klasyczna zagrywka oprawcy—jeden komplement, potem siedemnaście krytyk.
Nie czekając na moją reakcję, ustawia się ponownie i wykonuje skok dokładnie tak jak zawsze. Ląduje z precyzją, która byłaby imponująca, gdyby nie było widać, jak wiele ją to kosztuje.
Rzuca mi spojrzenie, które mogłoby stopić tytan. Spróbuj się teraz sprzeczać z tym wynikiem, dupku.
"Nie naprawiaj, co nie jest zepsute," mamrocze, wycierając pot jakby usuwała dowody.
Nie odpowiadam od razu, bo szczerze? Próbuję wymyślić, jak pomóc komuś, kto aktywnie dąży do samozniszczenia. Myśli, że mi coś udowadnia, ale ja widzę tylko zawodniczkę nadrabiającą systemowe błędy czystą siłą woli.
To nie jest trwałe. Ale tłumaczenie tego komuś, kto uczynił upór dyscypliną olimpijską, wydaje się jak rozmowa z huraganem.
Później, podczas rozgrzewki, podejmuję kolejną próbę podstawowej ludzkiej przyzwoitości.
"Spróbuj ze mną," mówię, demonstrując rozciąganie, które naprawdę może pomóc, zamiast tylko dobrze wyglądać. "To ćwiczenie zmniejsza ryzyko kontuzji i przyspiesza regenerację."
Szczęka zaciska jej się tak mocno, że naprawdę zaczynam się martwić o jej uzębienie. "Trener Foster tak nas przygotowywał. Nie potrzebuję niczego nowego."
Ta odmowa to nie tylko duma—choć to na pewno część tego. Przyjęcie mojej propozycji oznaczałoby przyznanie, że może metody George’a były szkodliwe. Że może przez lata systematycznie się niszczyła, nazywając to poświęceniem.
Nie czas na tę rozmowę. Dziewczyna nie jest gotowa.
"Nie wiesz, co trzeba zrobić, żebym była gotowa," rzuca, jej oczy zimne jak lód.
Więc patrzę, jak przebija się przez rutynę rozgrzewkową George’a, zapisując w pamięci każdy grymas, który próbuje ukryć, każdą mikrozmianę w ustawieniu ciała, która wrzeszczy chronicznym bólem.
Palące mięśnie, bolące stawy—George wmówił jej, że to cena doskonałości, zamiast skutku własnej niekompetencji.
Tak bardzo przyzwyczaiła się do bólu, że już go nawet nie rejestruje. Ale ja widzę. Każde lądowanie, każda zmiana pozycji, każda chwila, gdy jej ciało zdradza fasadę, którą z takim wysiłkiem podtrzymuje.
Kiedy bez pozwolenia zaczyna skomplikowaną serię akrobacji—bo najwyraźniej teraz robimy niezatwierdzoną przez trenera gimnastykę—czuję znajomy przypływ frustracji.
Pozostałe dziewczyny wymieniają spojrzenia. Czują napięcie, pewnie zastanawiają się, czy zaraz będą świadkami kompletnego załamania trenerskiego.
Mój umysł pędzi. Ona nie chce, żebym tu był, nie chce zmian, nie chce żadnego przypomnienia, że George odszedł i jej starannie zbudowany świat kruszy się pod stopami.
Ale nie potrafi też odpuścić. Nie może. Bo co, jeśli się mylę, a metody George’a były jedyną rzeczą, która chroniła ją przed totalną porażką?
Porusza się dalej, jeszcze mocniej napiera, mimo że jej kostka wyraźnie krzyczy z bólu. Ból ją wkurza, bo to dowód, że może George wcale nie był świętym, za jakiego go uważała.
Ale przyznać to—to niemożliwe.
"Sienna, zwolnij na moment," wołam przez salę. "Pogadajmy o tej serii."
Odwraca się, ciężko oddycha, pot szczypie ją w oczy jak łzy, których nie pozwoli sobie uronić. "Jestem w porządku. Wiem, co robię."
"To nie chodzi o to, co myślisz, że możesz zrobić," mówię, podchodząc, ale zachowując dystans. Dziewczyna ma odruch walki lub ucieczki, który mógłby zasilić mały samolot. "Chodzi o to, co twoje ciało jest w stanie znieść, zwłaszcza z tą kostką."
Moja uwaga trafia jak policzek. Jak może nie rozumieć, że widzę, co ukrywa? Byłem tam, gdzie ona—ignorowałem kontuzje, przebijałem się przez ból, przekonany, że przyznanie się do niego to słabość.
"Nie było cię, gdy trener Foster o mnie walczył," mówi, a frustracja wypływa na powierzchnię jak lawa. "Nie wiesz, ile kosztowało mnie, żeby tu być."
Moja twarz łagodnieje, bo szczerze? To nie jest złość—to żałoba. Opłakuje stratę kogoś, kto prawdopodobnie uratował jej karierę, jednocześnie niszcząc jej poczucie własnej wartości.
"Nie jestem tu, żeby go zastąpić," mówię spokojnie. "Jestem tu, by dać ci szansę dokończyć to, co zaczęłaś. Bez niszczenia siebie po drodze."
Moje słowa trafiają mocniej, niż chciałem. Widzę, jak w jej głowie pojawia się myśl, że może, tylko może, ten ból nie jest normalny. Że przygotowania w stylu George’a to była destrukcja przebrana za dyscyplinę.
Ale myślenie takich rzeczy wydaje się zdradą.
"George uratował moją karierę," mówi głosem twardszym niż stal. "Kiedy wszyscy inni mnie skreślili, on we mnie wierzył."
"A teraz jestem tu ja," odpowiadam po prostu. "Też w ciebie wierzę. Tylko inaczej."
Na ułamek sekundy widzę to—tę część niej, która chce posłuchać. Chce uwierzyć, że może istnieć wersja elitarnej gimnastyki, która nie wymaga oddawania kawałków duszy za medale.
Ale ta część szybko zostaje zagłuszona przez głośniejszy głos, brzmiący dokładnie jak George.
Krzyżuje ramiona, unosi podbródek, pancerz w pełni aktywowany. "Nie zmienię podejścia dla kogoś, kto rzucił rywalizację, gdy zrobiło się ciężko."
Cios poniżej pasa. Oboje wiemy, co to znaczy. Kontuzja zakończyła moją karierę nie z mojej winy, ale ona musi mieć pewność, że nie traktuję jej jak zepsutej zabawki, którą da się naprawić lepszą metodą.
"W porządku," mówię, nie dając się sprowokować, bo szczerze? Słyszałem gorsze rzeczy. "Ale nigdzie się nie wybieram. I kiedy będziesz gotowa spróbować czegoś nowego, będę tu."
Odchodzi, wciąż lekko utykając, wciąż udając, że wszystko jest w porządku.
A ja stoję i patrzę, jak dziewczyna powoli niszczy samą siebie, zastanawiając się, jak do cholery uratować kogoś, kto jest przekonany, że jego tonięcie to właściwie pływanie.
To będzie długi sezon.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Są rutyny, które cię rozwijają, a potem są obsesyjno-kompulsywne rytuały udające trening.
Sienna Reyes żyje całkowicie w tej drugiej kategorii, a obserwowanie tego jest jak oglądanie performance'u o autodestrukcji.
Waży się przed i po każdej sesji, jakby waga skrywała tajemnice olimpijskiego złota. To samo miejsce na podłodze, ten sam rytuał zdejmowania butów, te same mikrokorekty, by uzyskać "dokładny" odczyt, który i tak prawdopodobnie wpędzi ją w spiralę.
Jedzenie? Najwyraźniej też wróg. Ten sam posiłek każdego dnia, dziobiąc może połowę, jakby każdy kęs był osobistą porażką. Widziałem więźniów jedzących z większym entuzjazmem.
Wszystko w tej samej kolejności, te same ruchy, ta sama robotyczna precyzja.
Dziewczyna nie wie, jak istnieć poza liniami, które narysował dla niej George, a te linie to praktycznie psychologiczne więzienie z naprawdę dobrym oświetleniem.
Ale jest jeszcze coś - recytuje największe hity George'a Fostera, jakby były religijnymi pismami.
"Powtarzanie buduje dyscyplinę. Ból to postęp. Nie okazuj słabości."
Słyszę, jak szepcze te bzdury podczas ćwiczeń, rozciągania, nawet gdy przerywa na wodę, której najwyraźniej nie chce pić. To jednocześnie łamiące serce i wkurzające.
Tej nocy nie wracam do domu. Nie mogę.
Po prostu jeżdżę, aż trafiam do Murphy'ego, tej spelunki wciśniętej między księgarnię a zabitą deskami pralnię. Nie szukam rozmowy, po prostu potrzebuję, żeby hałas w mojej głowie się wreszcie uciszył.
W połowie drugiego drinka słyszę śmiech, który nie pasuje do takiego miejsca. Zbyt jasny, zbyt niechroniony.
Odwracam się i tam jest.
Włosy rozpuszczone, drink w dłoni, siedzi z ludźmi, którzy nie mają pojęcia, że spędza dni systematycznie niszcząc się dla sportu. Śmieje się - głośno, swobodnie, jakby nic na świecie jej nie ciążyło.
To jak patrzenie na zupełnie inną osobę noszącą twarz Sienny.
I nagle rozumiem prawdziwą tragedię. Ta wersja jej istnieje.
Po prostu została pogrzebana pod latami psychologicznej wojny George'a, uduszona rutyną, która nigdy nie dotyczyła doskonałości - chodziło o kontrolę.
Ta dziewczyna przy tym stoliku? To ją muszę się nauczyć ocalić.
Wtedy usłyszałem coś, co sprawia, że moje ciśnienie skacze, jakbym był na ciągłej kroplówce z espresso.
"Popraw ramiona, Sienna," dobiega ten przesadzony głos, który brzmi podejrzanie jak mój. "Nie zapadaj się w żebrach, Sienna. Oddychaj przez rozciąganie, Sienna."
O kurwa, no nie wierzę.
Patrzę, jak dramatycznie unosi ręce. "Słodki Jezu, facet jest większym bólem w dupie niż kiedykolwiek był George!"
Jej stolik wybucha śmiechem i szczerze? Ta imitacja jest druzgocąco trafna.
Rzeczywiście za często mówię jej imię. Rzeczywiście mam ten ostry ton, gdy próbuję nie stracić panowania. I najwyraźniej udało mi się być bardziej irytującym niż jej dawny, stosujący przemoc trener.
Świetnie. Naprawdę świetnie radzę sobie z tym całym mentoringiem.
Mądrym posunięciem byłoby odejście. Udawanie, że nigdy nie byłem świadkiem tego zabójstwa charakteru przebranego za pijackie dziewczyńskie pogaduchy. Ale moje ego najwyraźniej wystąpiło o zakaz zbliżania się do mojego zdrowego rozsądku.
Podchodzę, przeciskając się przez tłum jakbym zbliżał się do miejsca zbrodni.
"Miło wiedzieć, że jestem takim hitem poza siłownią," mówię, celując w maksymalny suchy sarkazm.
Śmiech natychmiast zamiera. Jej przyjaciółka - Maya, chyba - patrzy szeroko otwartymi oczami, jakby była świadkiem katastrofy Hindenburga na żywo.
Sienna odwraca się z wyrazem twarzy typu o-cholera, który byłby zabawny, gdybym nie był celem jej komediowego występu. Próbuje wyglądać na opanowaną, ale jej serce praktycznie wyskakuje z piersi.
"Ford," udaje jej się wydusić głosem cichszym niż kiedykolwiek słyszałem.
"Wieczór w barze, co?" Unoszę brew, bo najwyraźniej jestem zdecydowany kontynuować tę pasywno-agresywną energię. "Ten harmonogram regeneracji, którym jesteś tak obsesyjnie zajęta, musiał ci wylecieć z głowy."
"Nie wiedziałam, że potrzebuję twojego pozwolenia, żeby mieć życie," odcina się, jej policzki już płoną zawstydzeniem i buntem.
"Nie obchodzi mnie, czy masz życie, ale alkohol nie pomaga w regeneracji. Szczególnie nie wtedy, gdy masz trening rano."
Jej twarz przechodzi przez jakieś siedemnaście różnych emocji, zanim ostatecznie zatrzymuje się na wkurzonej. "Cóż, może nie chcę się regenerować. Może chcę być normalną osobą przez pięć piepronych minut."
Te słowa uderzają jak cios poniżej pasa, bo rozumiem.
Duszące ciśnienie, ciągła kontrola, sposób w jaki sport wyczynowy pochłania każdy aspekt twojego istnienia, aż zapominasz kim jesteś poza salą gimnastyczną.
Trzymam jej spojrzenie dłużej niż to konieczne, gdy coś zaczyna do mnie docierać. Potem kiwam głową i kieruję się w stronę baru, bo pozostanie w tej rozmowie wydaje się niebezpieczne w sposób, którego nie jestem gotów analizować.
Ale jest problem: czuję jej spojrzenie.
Każdy ruch, każdy gest, każdy mój śmiech z barmanem. To jak mieć naprowadzany na ciepło pocisk zablokowany na tyle głowy.
Kiedy nasze spojrzenia spotykają się przez zatłoczony bar, to jak dotknięcie przewodu pod napięciem.
Czysta elektryczność, natychmiastowa i nieunikniona. Szybko odwraca wzrok, udając, że przed chwilą nie pieprzyła wzrokiem swojego trenera w podrzędnym barze.
Wszystko jest w porządku. Wszystko jest totalnie w porządku. Profesjonalne granice są całkowicie nienaruszone.
Przed zamknięciem jestem już trzy drinki głębiej w spirali "jak moje życie stało się tak skomplikowane", gdy dostrzegam Siennę opartą o ścianę przy wyjściu.
Próbuje wyglądać, jakby panowała nad sytuacją, zamiast jak ktoś, kto podjął serię coraz gorszych decyzji.
Podchodzę, najswobodniej jak potrafię, podczas gdy mój mózg krzyczy, że to fatalny pomysł.
"Straciłaś transport?"
Odchyla głowę do tyłu, opierając ją o ścianę. "Maya pojechała z jakimś gościem, który miał motocykl i 'niebezpieczne spojrzenie.' Powiedziałam jej, że to kod na 'seryjnego mordercę', ale już była w połowie drogi na jego śmiercionośną maszynę."
Mimo wszystko prawie się uśmiecham. Prawie. "Nie wezwałaś taksówki?"
"Telefon padł. Jak moja godność i prawdopodobnie wątroba. To była wyjątkowa noc."
Powinienem zostawić ją tutaj. Powinienem pozwolić jej znaleźć własny transport jak normalnemu dorosłemu człowiekowi. Ale myśl o pijanej Siennie samotnej w tej części miasta budzi we mnie coś opiekuńczego i monumentalnie głupiego.
"Chodź", mówię, już wiedząc, że to narusza jakieś dwanaście różnych zasad etyki trenerskiej.
Taksówka pachnie sztuczną sosną i kiepskimi życiowymi wyborami, ale jest ciemno i cicho. Zbyt cicho. Gdy wsuwam się obok niej, każdy nerw w moim ciele nagle budzi się i zaczyna zwracać uwagę na rzeczy, którymi nie powinienem się interesować.
Sienna porusza się na siedzeniu i jej udo ociera się o moje.
Jezus.
Pachnie rozgrzaną przez skórę wanilią i potem z siłowni - niewinnością i grzechem połączonymi w jedno. Jej sukienka podjeżdża, gdy się porusza, odsłaniając więcej ud i odwracam wzrok.
Kurwa, nie gap się. Ale to nie ma znaczenia - jest wypalona w mojej pamięci. Jej siła. Jej linie. Jej pieprzone skupienie, gdy porusza się po macie.
Boże, zauważyłem wszystko. Każdą cholerną rzecz, której nie powinienem.
Jestem tak bardzo przejebany.
Jestem jej trenerem, przypominam sobie ponownie. I ponownie. Jakby to miało powstrzymać mnie od chęci przyciągnięcia jej na kolana i posmakowania wszystkiego, czego nie mogę mieć.
W połowie drogi do jej mieszkania, jej głowa opada lekko na moje ramię. Nie odsuwam się, bo najwyraźniej jestem masochistą z problemami z granicami, ale spinam się, jakbym miał pęknąć na pół.
Kiedy zatrzymujemy się przed jej budynkiem, taksówkarz mamrocze coś o dotarciu na miejsce, ale ona się nie rusza. Po prostu siedzi, z sercem bijącym tak mocno, że prawie mogę je usłyszeć.
"Wszystko w porządku?" pytam, głosem bardziej szorstkim niż zamierzałem.
Obraca się w moją stronę, jej policzek ociera się o moje ramię. Patrzy na mnie tymi sarnimi oczami, coś nieczytelnego przemyka przez jej twarz.
I nagle mnie całuje.
Wstrzymuję oddech. Przez sekundę zamarzam, całkowicie zszokowany tym, że moja pijana, będąca katastrofą atletka właśnie podjęła najgorszą zawodową decyzję w historii gimnastyki.
Potem odwzajemniam pocałunek, bo najwyraźniej moja samokontrola postanowiła wziąć niezaplanowany urlop.
Kurwa mać.
Moja dłoń przesuwa się na jej talię, chwytając mocno, przyciągając ją bliżej. Jej usta się otwierają, gorąco przepływa przeze mnie jak benzyna do iskry. Każda powstrzymująca mnie bariera pęka na pół. Chcę wspiąć się na nią, wziąć ją tu i teraz, pozwolić całemu światu spłonąć.
Jej usta poruszają się przy moich z rozpaczliwym głodem, który sprawia, że mój mózg całkowicie się wyłącza. Gorąco, potrzeba i każde napięcie, wokół którego tańczyliśmy, eksploduje na tylnym siedzeniu taksówki.
Nie chcę przestać. Nigdy.
Ale rzeczywistość wraca jak rozpędzony pociąg i nagle odrywam się, oddychając jakbym właśnie przebiegł maraton.
"Jesteś pijana, Sienna," mówię głosem szorstkim i złamanym. "I nie powinnaś całować swojego trenera."
To słowo - trener - ląduje między nami jak kubeł lodowatej wody.
Odskakuje do tyłu, jej kręgosłup sztywnieje, gdy zawodowa granica, którą właśnie zniszczyliśmy, staje się krystalicznie jasna.
"Nie jesteś moim pieprzonym trenerem," mówi głosem ostrym i zimnym jak zimowy poranek.
Ale oboje wiemy, że to bzdura.
Przesuń w górę, aby kontynuować