passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Coach's Favorite - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

The Coach's Favorite

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Trenowanie Sienny Reyes to jak próba przeprowadzenia operacji na kimś, kto uparcie twierdzi, że rozległa rana to po prostu wyjątkowo agresywna pieprzyk.

Każda moja sugestia spotyka się z oporem, który zazwyczaj zarezerwowany jest dla wrogich przejęć albo leczenia kanałowego.

Tu nie chodzi tylko o gimnastykę—najwyraźniej podważam całe jej egzystencjalne podstawy, które wydają się być zbudowane na toksycznych bredniach George’a Fostera.

Dzisiejsza zabawa zaczyna się podczas ćwiczeń na skoku. Sienna biegnie w stronę stołu z tą znajomą intensywnością uzależnionej od adrenaliny, a ja już widzę, że w jej podejściu zaczyna się rodzić problem.

"Sienna, poczekaj," mówię, unosząc dłoń jakbym kierował ruchem ulicznym, a nie próbował zapobiec kontuzji. "Spróbuj rozstawić dłonie na desce do odbicia o centymetr szerzej. Zyskasz więcej siły i lepszą kontrolę."

Zamiera w pół kroku i przez dokładnie pół sekundy widzę to—ten błysk zastanowienia, zanim jej mechanizmy obronne z hukiem wracają na miejsce jak pancerne osłony.

"Trener Foster zawsze mówił, że moje ułożenie rąk jest idealne," rzuca ostro, słowa cięte jak brzytwa.

Jasne. George mówił, że jest idealnie, pewnie tuż przed tym, jak wyliczał jej wszystko inne, co robi źle. Klasyczna zagrywka oprawcy—jeden komplement, potem siedemnaście krytyk.

Nie czekając na moją reakcję, ustawia się ponownie i wykonuje skok dokładnie tak jak zawsze. Ląduje z precyzją, która byłaby imponująca, gdyby nie było widać, jak wiele ją to kosztuje.

Rzuca mi spojrzenie, które mogłoby stopić tytan. Spróbuj się teraz sprzeczać z tym wynikiem, dupku.

"Nie naprawiaj, co nie jest zepsute," mamrocze, wycierając pot jakby usuwała dowody.

Nie odpowiadam od razu, bo szczerze? Próbuję wymyślić, jak pomóc komuś, kto aktywnie dąży do samozniszczenia. Myśli, że mi coś udowadnia, ale ja widzę tylko zawodniczkę nadrabiającą systemowe błędy czystą siłą woli.

To nie jest trwałe. Ale tłumaczenie tego komuś, kto uczynił upór dyscypliną olimpijską, wydaje się jak rozmowa z huraganem.

Później, podczas rozgrzewki, podejmuję kolejną próbę podstawowej ludzkiej przyzwoitości.

"Spróbuj ze mną," mówię, demonstrując rozciąganie, które naprawdę może pomóc, zamiast tylko dobrze wyglądać. "To ćwiczenie zmniejsza ryzyko kontuzji i przyspiesza regenerację."

Szczęka zaciska jej się tak mocno, że naprawdę zaczynam się martwić o jej uzębienie. "Trener Foster tak nas przygotowywał. Nie potrzebuję niczego nowego."

Ta odmowa to nie tylko duma—choć to na pewno część tego. Przyjęcie mojej propozycji oznaczałoby przyznanie, że może metody George’a były szkodliwe. Że może przez lata systematycznie się niszczyła, nazywając to poświęceniem.

Nie czas na tę rozmowę. Dziewczyna nie jest gotowa.

"Nie wiesz, co trzeba zrobić, żebym była gotowa," rzuca, jej oczy zimne jak lód.

Więc patrzę, jak przebija się przez rutynę rozgrzewkową George’a, zapisując w pamięci każdy grymas, który próbuje ukryć, każdą mikrozmianę w ustawieniu ciała, która wrzeszczy chronicznym bólem.

Palące mięśnie, bolące stawy—George wmówił jej, że to cena doskonałości, zamiast skutku własnej niekompetencji.

Tak bardzo przyzwyczaiła się do bólu, że już go nawet nie rejestruje. Ale ja widzę. Każde lądowanie, każda zmiana pozycji, każda chwila, gdy jej ciało zdradza fasadę, którą z takim wysiłkiem podtrzymuje.

Kiedy bez pozwolenia zaczyna skomplikowaną serię akrobacji—bo najwyraźniej teraz robimy niezatwierdzoną przez trenera gimnastykę—czuję znajomy przypływ frustracji.

Pozostałe dziewczyny wymieniają spojrzenia. Czują napięcie, pewnie zastanawiają się, czy zaraz będą świadkami kompletnego załamania trenerskiego.

Mój umysł pędzi. Ona nie chce, żebym tu był, nie chce zmian, nie chce żadnego przypomnienia, że George odszedł i jej starannie zbudowany świat kruszy się pod stopami.

Ale nie potrafi też odpuścić. Nie może. Bo co, jeśli się mylę, a metody George’a były jedyną rzeczą, która chroniła ją przed totalną porażką?

Porusza się dalej, jeszcze mocniej napiera, mimo że jej kostka wyraźnie krzyczy z bólu. Ból ją wkurza, bo to dowód, że może George wcale nie był świętym, za jakiego go uważała.

Ale przyznać to—to niemożliwe.

"Sienna, zwolnij na moment," wołam przez salę. "Pogadajmy o tej serii."

Odwraca się, ciężko oddycha, pot szczypie ją w oczy jak łzy, których nie pozwoli sobie uronić. "Jestem w porządku. Wiem, co robię."

"To nie chodzi o to, co myślisz, że możesz zrobić," mówię, podchodząc, ale zachowując dystans. Dziewczyna ma odruch walki lub ucieczki, który mógłby zasilić mały samolot. "Chodzi o to, co twoje ciało jest w stanie znieść, zwłaszcza z tą kostką."

Moja uwaga trafia jak policzek. Jak może nie rozumieć, że widzę, co ukrywa? Byłem tam, gdzie ona—ignorowałem kontuzje, przebijałem się przez ból, przekonany, że przyznanie się do niego to słabość.

"Nie było cię, gdy trener Foster o mnie walczył," mówi, a frustracja wypływa na powierzchnię jak lawa. "Nie wiesz, ile kosztowało mnie, żeby tu być."

Moja twarz łagodnieje, bo szczerze? To nie jest złość—to żałoba. Opłakuje stratę kogoś, kto prawdopodobnie uratował jej karierę, jednocześnie niszcząc jej poczucie własnej wartości.

"Nie jestem tu, żeby go zastąpić," mówię spokojnie. "Jestem tu, by dać ci szansę dokończyć to, co zaczęłaś. Bez niszczenia siebie po drodze."

Moje słowa trafiają mocniej, niż chciałem. Widzę, jak w jej głowie pojawia się myśl, że może, tylko może, ten ból nie jest normalny. Że przygotowania w stylu George’a to była destrukcja przebrana za dyscyplinę.

Ale myślenie takich rzeczy wydaje się zdradą.

"George uratował moją karierę," mówi głosem twardszym niż stal. "Kiedy wszyscy inni mnie skreślili, on we mnie wierzył."

"A teraz jestem tu ja," odpowiadam po prostu. "Też w ciebie wierzę. Tylko inaczej."

Na ułamek sekundy widzę to—tę część niej, która chce posłuchać. Chce uwierzyć, że może istnieć wersja elitarnej gimnastyki, która nie wymaga oddawania kawałków duszy za medale.

Ale ta część szybko zostaje zagłuszona przez głośniejszy głos, brzmiący dokładnie jak George.

Krzyżuje ramiona, unosi podbródek, pancerz w pełni aktywowany. "Nie zmienię podejścia dla kogoś, kto rzucił rywalizację, gdy zrobiło się ciężko."

Cios poniżej pasa. Oboje wiemy, co to znaczy. Kontuzja zakończyła moją karierę nie z mojej winy, ale ona musi mieć pewność, że nie traktuję jej jak zepsutej zabawki, którą da się naprawić lepszą metodą.

"W porządku," mówię, nie dając się sprowokować, bo szczerze? Słyszałem gorsze rzeczy. "Ale nigdzie się nie wybieram. I kiedy będziesz gotowa spróbować czegoś nowego, będę tu."

Odchodzi, wciąż lekko utykając, wciąż udając, że wszystko jest w porządku.

A ja stoję i patrzę, jak dziewczyna powoli niszczy samą siebie, zastanawiając się, jak do cholery uratować kogoś, kto jest przekonany, że jego tonięcie to właściwie pływanie.

To będzie długi sezon.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Są rutyny, które cię rozwijają, a potem są obsesyjno-kompulsywne rytuały udające trening.

Sienna Reyes żyje całkowicie w tej drugiej kategorii, a obserwowanie tego jest jak oglądanie performance'u o autodestrukcji.

Waży się przed i po każdej sesji, jakby waga skrywała tajemnice olimpijskiego złota. To samo miejsce na podłodze, ten sam rytuał zdejmowania butów, te same mikrokorekty, by uzyskać "dokładny" odczyt, który i tak prawdopodobnie wpędzi ją w spiralę.

Jedzenie? Najwyraźniej też wróg. Ten sam posiłek każdego dnia, dziobiąc może połowę, jakby każdy kęs był osobistą porażką. Widziałem więźniów jedzących z większym entuzjazmem.

Wszystko w tej samej kolejności, te same ruchy, ta sama robotyczna precyzja.

Dziewczyna nie wie, jak istnieć poza liniami, które narysował dla niej George, a te linie to praktycznie psychologiczne więzienie z naprawdę dobrym oświetleniem.

Ale jest jeszcze coś - recytuje największe hity George'a Fostera, jakby były religijnymi pismami.

"Powtarzanie buduje dyscyplinę. Ból to postęp. Nie okazuj słabości."

Słyszę, jak szepcze te bzdury podczas ćwiczeń, rozciągania, nawet gdy przerywa na wodę, której najwyraźniej nie chce pić. To jednocześnie łamiące serce i wkurzające.

Tej nocy nie wracam do domu. Nie mogę.

Po prostu jeżdżę, aż trafiam do Murphy'ego, tej spelunki wciśniętej między księgarnię a zabitą deskami pralnię. Nie szukam rozmowy, po prostu potrzebuję, żeby hałas w mojej głowie się wreszcie uciszył.

W połowie drugiego drinka słyszę śmiech, który nie pasuje do takiego miejsca. Zbyt jasny, zbyt niechroniony.

Odwracam się i tam jest.

Włosy rozpuszczone, drink w dłoni, siedzi z ludźmi, którzy nie mają pojęcia, że spędza dni systematycznie niszcząc się dla sportu. Śmieje się - głośno, swobodnie, jakby nic na świecie jej nie ciążyło.

To jak patrzenie na zupełnie inną osobę noszącą twarz Sienny.

I nagle rozumiem prawdziwą tragedię. Ta wersja jej istnieje.

Po prostu została pogrzebana pod latami psychologicznej wojny George'a, uduszona rutyną, która nigdy nie dotyczyła doskonałości - chodziło o kontrolę.

Ta dziewczyna przy tym stoliku? To ją muszę się nauczyć ocalić.

Wtedy usłyszałem coś, co sprawia, że moje ciśnienie skacze, jakbym był na ciągłej kroplówce z espresso.

"Popraw ramiona, Sienna," dobiega ten przesadzony głos, który brzmi podejrzanie jak mój. "Nie zapadaj się w żebrach, Sienna. Oddychaj przez rozciąganie, Sienna."

O kurwa, no nie wierzę.

Patrzę, jak dramatycznie unosi ręce. "Słodki Jezu, facet jest większym bólem w dupie niż kiedykolwiek był George!"

Jej stolik wybucha śmiechem i szczerze? Ta imitacja jest druzgocąco trafna.

Rzeczywiście za często mówię jej imię. Rzeczywiście mam ten ostry ton, gdy próbuję nie stracić panowania. I najwyraźniej udało mi się być bardziej irytującym niż jej dawny, stosujący przemoc trener.

Świetnie. Naprawdę świetnie radzę sobie z tym całym mentoringiem.

Mądrym posunięciem byłoby odejście. Udawanie, że nigdy nie byłem świadkiem tego zabójstwa charakteru przebranego za pijackie dziewczyńskie pogaduchy. Ale moje ego najwyraźniej wystąpiło o zakaz zbliżania się do mojego zdrowego rozsądku.

Podchodzę, przeciskając się przez tłum jakbym zbliżał się do miejsca zbrodni.

"Miło wiedzieć, że jestem takim hitem poza siłownią," mówię, celując w maksymalny suchy sarkazm.

Śmiech natychmiast zamiera. Jej przyjaciółka - Maya, chyba - patrzy szeroko otwartymi oczami, jakby była świadkiem katastrofy Hindenburga na żywo.

Sienna odwraca się z wyrazem twarzy typu o-cholera, który byłby zabawny, gdybym nie był celem jej komediowego występu. Próbuje wyglądać na opanowaną, ale jej serce praktycznie wyskakuje z piersi.

"Ford," udaje jej się wydusić głosem cichszym niż kiedykolwiek słyszałem.

"Wieczór w barze, co?" Unoszę brew, bo najwyraźniej jestem zdecydowany kontynuować tę pasywno-agresywną energię. "Ten harmonogram regeneracji, którym jesteś tak obsesyjnie zajęta, musiał ci wylecieć z głowy."

"Nie wiedziałam, że potrzebuję twojego pozwolenia, żeby mieć życie," odcina się, jej policzki już płoną zawstydzeniem i buntem.

"Nie obchodzi mnie, czy masz życie, ale alkohol nie pomaga w regeneracji. Szczególnie nie wtedy, gdy masz trening rano."

Jej twarz przechodzi przez jakieś siedemnaście różnych emocji, zanim ostatecznie zatrzymuje się na wkurzonej. "Cóż, może nie chcę się regenerować. Może chcę być normalną osobą przez pięć piepronych minut."

Te słowa uderzają jak cios poniżej pasa, bo rozumiem.

Duszące ciśnienie, ciągła kontrola, sposób w jaki sport wyczynowy pochłania każdy aspekt twojego istnienia, aż zapominasz kim jesteś poza salą gimnastyczną.

Trzymam jej spojrzenie dłużej niż to konieczne, gdy coś zaczyna do mnie docierać. Potem kiwam głową i kieruję się w stronę baru, bo pozostanie w tej rozmowie wydaje się niebezpieczne w sposób, którego nie jestem gotów analizować.

Ale jest problem: czuję jej spojrzenie.

Każdy ruch, każdy gest, każdy mój śmiech z barmanem. To jak mieć naprowadzany na ciepło pocisk zablokowany na tyle głowy.

Kiedy nasze spojrzenia spotykają się przez zatłoczony bar, to jak dotknięcie przewodu pod napięciem.

Czysta elektryczność, natychmiastowa i nieunikniona. Szybko odwraca wzrok, udając, że przed chwilą nie pieprzyła wzrokiem swojego trenera w podrzędnym barze.

Wszystko jest w porządku. Wszystko jest totalnie w porządku. Profesjonalne granice są całkowicie nienaruszone.

Przed zamknięciem jestem już trzy drinki głębiej w spirali "jak moje życie stało się tak skomplikowane", gdy dostrzegam Siennę opartą o ścianę przy wyjściu.

Próbuje wyglądać, jakby panowała nad sytuacją, zamiast jak ktoś, kto podjął serię coraz gorszych decyzji.

Podchodzę, najswobodniej jak potrafię, podczas gdy mój mózg krzyczy, że to fatalny pomysł.

"Straciłaś transport?"

Odchyla głowę do tyłu, opierając ją o ścianę. "Maya pojechała z jakimś gościem, który miał motocykl i 'niebezpieczne spojrzenie.' Powiedziałam jej, że to kod na 'seryjnego mordercę', ale już była w połowie drogi na jego śmiercionośną maszynę."

Mimo wszystko prawie się uśmiecham. Prawie. "Nie wezwałaś taksówki?"

"Telefon padł. Jak moja godność i prawdopodobnie wątroba. To była wyjątkowa noc."

Powinienem zostawić ją tutaj. Powinienem pozwolić jej znaleźć własny transport jak normalnemu dorosłemu człowiekowi. Ale myśl o pijanej Siennie samotnej w tej części miasta budzi we mnie coś opiekuńczego i monumentalnie głupiego.

"Chodź", mówię, już wiedząc, że to narusza jakieś dwanaście różnych zasad etyki trenerskiej.

Taksówka pachnie sztuczną sosną i kiepskimi życiowymi wyborami, ale jest ciemno i cicho. Zbyt cicho. Gdy wsuwam się obok niej, każdy nerw w moim ciele nagle budzi się i zaczyna zwracać uwagę na rzeczy, którymi nie powinienem się interesować.

Sienna porusza się na siedzeniu i jej udo ociera się o moje.

Jezus.

Pachnie rozgrzaną przez skórę wanilią i potem z siłowni - niewinnością i grzechem połączonymi w jedno. Jej sukienka podjeżdża, gdy się porusza, odsłaniając więcej ud i odwracam wzrok.

Kurwa, nie gap się. Ale to nie ma znaczenia - jest wypalona w mojej pamięci. Jej siła. Jej linie. Jej pieprzone skupienie, gdy porusza się po macie.

Boże, zauważyłem wszystko. Każdą cholerną rzecz, której nie powinienem.

Jestem tak bardzo przejebany.

Jestem jej trenerem, przypominam sobie ponownie. I ponownie. Jakby to miało powstrzymać mnie od chęci przyciągnięcia jej na kolana i posmakowania wszystkiego, czego nie mogę mieć.

W połowie drogi do jej mieszkania, jej głowa opada lekko na moje ramię. Nie odsuwam się, bo najwyraźniej jestem masochistą z problemami z granicami, ale spinam się, jakbym miał pęknąć na pół.

Kiedy zatrzymujemy się przed jej budynkiem, taksówkarz mamrocze coś o dotarciu na miejsce, ale ona się nie rusza. Po prostu siedzi, z sercem bijącym tak mocno, że prawie mogę je usłyszeć.

"Wszystko w porządku?" pytam, głosem bardziej szorstkim niż zamierzałem.

Obraca się w moją stronę, jej policzek ociera się o moje ramię. Patrzy na mnie tymi sarnimi oczami, coś nieczytelnego przemyka przez jej twarz.

I nagle mnie całuje.

Wstrzymuję oddech. Przez sekundę zamarzam, całkowicie zszokowany tym, że moja pijana, będąca katastrofą atletka właśnie podjęła najgorszą zawodową decyzję w historii gimnastyki.

Potem odwzajemniam pocałunek, bo najwyraźniej moja samokontrola postanowiła wziąć niezaplanowany urlop.

Kurwa mać.

Moja dłoń przesuwa się na jej talię, chwytając mocno, przyciągając ją bliżej. Jej usta się otwierają, gorąco przepływa przeze mnie jak benzyna do iskry. Każda powstrzymująca mnie bariera pęka na pół. Chcę wspiąć się na nią, wziąć ją tu i teraz, pozwolić całemu światu spłonąć.

Jej usta poruszają się przy moich z rozpaczliwym głodem, który sprawia, że mój mózg całkowicie się wyłącza. Gorąco, potrzeba i każde napięcie, wokół którego tańczyliśmy, eksploduje na tylnym siedzeniu taksówki.

Nie chcę przestać. Nigdy.

Ale rzeczywistość wraca jak rozpędzony pociąg i nagle odrywam się, oddychając jakbym właśnie przebiegł maraton.

"Jesteś pijana, Sienna," mówię głosem szorstkim i złamanym. "I nie powinnaś całować swojego trenera."

To słowo - trener - ląduje między nami jak kubeł lodowatej wody.

Odskakuje do tyłu, jej kręgosłup sztywnieje, gdy zawodowa granica, którą właśnie zniszczyliśmy, staje się krystalicznie jasna.

"Nie jesteś moim pieprzonym trenerem," mówi głosem ostrym i zimnym jak zimowy poranek.

Ale oboje wiemy, że to bzdura.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Jest zwykła cisza, a potem jest ta cisza, która powoli dusi cię pasywno-agresywną energią. Tego ranka na siłowni nie było cicho — panowała tam broń w postaci milczenia.

Zauważam zmianę, zanim jeszcze ją zobaczę.

Sienna wchodzi ze słuchawkami wbitymi w uszy, jakby próbowała zablokować moje istnienie, wzrok skierowany prosto przed siebie, jakbym był meblem, który postanowiła zignorować.

Żadnego skinienia, żadnego spojrzenia, nawet podstawowego „dzień dobry”. Nigdy nie była rozmowna, ale to coś innego. To jest zamierzona wojna psychologiczna — i chce, żebym poczuł każdy jej moment.

W porządku. Dwoje ludzi może grać w tę grę.

Zaczynają się rozgrzewki, a ja skupiam wzrok na jej technice, udając, że nie kataloguję każdego mikro-wyrazu wrogości. Kostki napięte, ramiona zablokowane, jakby przygotowywała się na uderzenie. Technicznie bezbłędna jak zawsze, ale jej ciało porusza się jak zaciśnięta pięść.

Wtedy przekręca się zbyt daleko podczas salta w tył — błąd, którego dosłownie nigdy nie popełnia.

Nie podnoszę wzroku znad clipboardu. „Popraw to.”

Nie odpowiada, tylko powtarza ruch z taką agresywną precyzją, że można by to uznać za osobisty atak. Kilka ćwiczeń później znowu łamie formę, po czym podchodzi z rękami skrzyżowanymi, a pot lśni na jej linii szczęki jak zbroja.

„Jaki jest sens znowu zmieniać rotację bloku?” — pyta, głos spokojny, ale naładowany podtekstem, który mógłby zasilić małe miasto.

„Za duże obciążenie na twoją kostkę,” mówię, wciąż robiąc notatki, jakby to była zwykła rozmowa trenera. „Lądowania są czyste, ale kompensujesz. Trzeba dostosować obciążenie.”

Czekam, aż przetrawi to całkowicie rozsądne wyjaśnienie.

Zamiast tego jej głos staje się jeszcze chłodniejszy. „To teraz feedback idzie w pakiecie z cichym traktowaniem?”

W końcu podnoszę wzrok. „Nie wiedziałem, że pytania można zadawać, nie słuchając odpowiedzi.”

Powietrze między nami napina się jak drut kolczasty.

Nie kłóci się, nie odchodzi — po prostu pozwala, by ta napięta atmosfera wisiała jak toksyczna chmura, podczas gdy oboje udajemy, że zeszłej nocy nie było.

Każda kolejna interakcja przypomina chodzenie po rozbitym szkle w ciemności.

Tamten pocałunek, jej śmiech w barze, sposób, w jaki zatrzasnęła mi drzwi przed nosem — emocjonalnie, jeśli nie dosłownie. Technicznie nie przekroczyłem granicy, ale patrzy na mnie, jakbym popełnił niewybaczalny grzech.

Jakoś to ja jestem obsadzony w roli złoczyńcy w tym psychologicznym dramacie.

Do połowy dnia mam już dość uprzejmości. Patrzenie, jak systematycznie niszczy się sama, nazywając to dyscypliną, szybko mi się znudziło. Czas na interwencję dorosłego.

Wchodzę do gabinetu Holloway z teczką pełną dowodów, które powinny przestraszyć każdego racjonalnego administratora. Statystyki obciążeń, wzorce przeciążeń, spowolnione nagrania, szczegółowe analizy pokazujące dokładnie, jak zmierzamy ku katastrofie.

„Jeśli natychmiast nie zmienimy jej treningu,” mówię, rozkładając dokumenty na jej biurku, „będziemy ją zeskrobywać z maty w kawałkach przed mistrzostwami.”

Holloway ledwo podnosi wzrok znad ekranu. „Twierdzisz, że nie jest gotowa na zawody?”

„Mówię, że jedzie na pożyczonym czasie i czystej sile woli.”

„Nadal zdobywa punkty.”

„Na razie,” odpowiadam, próbując nie brzmieć, jakbym tłumaczył fizykę przedszkolakowi. „Ale to tykająca bomba. Coś pęknie, a wtedy jej kariera się skończy.”

Stuka długopisem o biurko w rytmie, który oznacza, że już zdecydowała się zignorować wszystko, co właśnie powiedziałem.

„Doceniamy twoją troskę. Skupmy się na utrzymaniu jej w gotowości startowej.”

Tyle. Cztery słowa, które oznaczają: utrzymuj ją przydatną, dopóki się całkiem nie złamie, potem znajdziemy kolejną gimnastyczkę do zajechania.

Wychodzę wkurzony i od razu idę do tablicy jak człowiek z misją. Przepisuję całą rutynę Sienny — wywalam ryzykowny obrót niszczący jej kostkę, koryguję rotacje, dodaję czyste zejście, które nie zakończy jej sezonu.

Nadal poziom elitarny, nadal medalowy, tylko nie samobójczy.

Gdy wręczam jej poprawiony plan, patrzy na niego z entuzjazmem osoby czytającej własny akt zgonu.

„Dlaczego wycinasz drugi obrót?” — pyta, nadal nie patrząc na mnie.

„Bo twoje kolano już kompensuje za kostkę,” wyjaśniam, jakbym rozmawiał o pogodzie. „Zablokuje się w środku rotacji i po tobie. Na zawsze.”

Wpatruje się w kartkę. „Czyli po prostu zdecydowałeś za mnie?”

„Zdecydowałem, żebyś dalej chodziła o własnych siłach,” mówię. „Nie ma za co.”

Nie kłóci się, nie zgadza — po prostu kiwa głową i odchodzi. Ale spojrzenie w jej oczach jasno mówi, że ufa mi mniej więcej tak, jakby zaufała grzechotnikowi oferującemu darmowe przytulasy.

Później tej nocy wracam po clipboard, który zostawiłem w pośpiechu, próbując ratować kogoś, kto nie chce być ratowany. Sala jest prawie ciemna, tylko niski brzęk lamp nad głową i —

Ugięcie sprężyn. Lądowanie.

Cholera, cały mój świat.

Wchodzę już wiedząc, co zastanę, i oczywiście — Sienna trenuje sama. Nie na nowej rutynie, którą zaprojektowałem, by ją chronić. Na rutynie George'a.

Tej, która jednym złym lądowaniem może zakończyć jej karierę.

Uderza przy zejściu ostro, kostka się chwieje — wystarczająco, by ktoś z oczami to zauważył. Zamiast się zatrzymać jak rozsądny człowiek, poprawia się i próbuje jeszcze raz.

Dość tego. Mam dość.

Przechodzę przez salę z determinacją, która pewnie wygląda groźnie. „Co do cholery robisz?”

Nie odwraca się. „Zmieniłeś moją rutynę bez pytania. Nie zgodziłam się na twoją wersję.”

Podchodzę bliżej, starając się nie zabrzmieć jakbym zaraz miał zawał. „Bo jego wersja cię zniszczy.”

„Ta rutyna daje medale.” Otarła pot z szczęki i wreszcie patrzy na mnie, wzrokiem ostrym jak brzytwa. „To się liczy.”

„To ich obchodzi,” odbijam. „A ciebie?”

Zeskakuje z drążka, stoi wyprostowana z taką butą, że byłaby godna podziwu, gdyby nie była tak autodestrukcyjna.

„To jedyna rzecz, w której jestem dobra. George miał wyniki. Ty próbujesz mi to odebrać.”

„Próbuję dopilnować, żebyś jeszcze chodziła, kiedy osiągniesz te wyniki.”

Śmieje się, bez cienia radości. „Nie jestem jakąś kruchą nowicjuszką. Nie musisz mi uszczelniać rutyny, jakbym była ze szkła.”

„I nie potrzebujesz też rutyny George'a,” odpowiadam natychmiast. „Nie jesteś maszyną, Sienna.”

„Nie ty decydujesz, kim jestem!” Jej głos podnosi się, ostry i donośny, odbija się echem od ścian. „Myślisz, że skoro widziałeś siniaki, to już wiesz, kim jestem? Nie wiesz. Nie możesz tu wejść i przepisać wszystkiego, jakbyś był jakimś wybawcą.”

Zanim się powstrzymam, moja ręka ląduje na jej ramieniu — lekko, tylko po to, by przerwać tę spiralę autodestrukcji. „Nie jestem tu, by cię zbawić. Próbuję odkręcić to, co on ci zrobił.”

Odpycha mnie na tyle mocno, że aż się cofam. „Nie dotykaj mnie jakbyś się troszczył, a potem traktuj mnie jakbym była do złamania.”

Cofam się, ręce podnoszę w geście kapitulacji. „Nie uważam, że jesteś do złamania. Uważam, że się boisz.”

Coś w jej wyrazie twarzy pęka na ułamek sekundy. Oczy jej szklą się, ale nie płacze. Nigdy nie płacze, zwłaszcza przy innych. Zwłaszcza przy mnie.

„Chcesz złota?” mówię, ściszając głos, bo krzyk nic nie daje. „To przestań pozwalać, by przeszłość układała ci rutynę. Żal boli bardziej niż każdy upadek, uwierz mi. Przeżyłem to.”

Cisza między nami rozciąga się jak most, którego żadne z nas nie potrafi przekroczyć.

Ale przynajmniej teraz mnie słucha.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Coach's Favorite

The Coach's Favorite

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa