passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Colonel’s Favorite - Rozdział #2 - autor Tessa Kelwyn

The Colonel’s Favorite

/

Rozdział 2

Rozdział 1

POV Stelli

Sterylne, białe ściany gabinetu dr Morrison nigdy nie wydawały się tak duszne.

Siedziałam naprzeciwko mojej przełożonej, obserwując jej wyćwiczoną minę urzędowej empatii.

Jej usta zaciśnięte w cienką linię żalu, który nie sięgał jej oczu, delikatna zmarszczka między brwiami — znak, że decyzję podjęła jeszcze zanim usiadłam.

"Dr Alistair, musi pani zrozumieć, w jakiej sytuacji znajduje się szpital."

Palce Morrison stukały o błyszczącą powierzchnię biurka.

"Rodzina Whitmore'ów zapewnia trzydzieści procent naszego rocznego finansowania. Trzydzieści procent. Kiedy ich syn wysuwa... zarzuty dotyczące pani zachowania podczas konsultacji..."

"Zarzuty? Podczas rutynowego badania złapał mnie za tyłek i zasugerował, że moglibyśmy rozładować jego 'napięcie' w bardziej kreatywny sposób."

Utrzymałam głos spokojny, profesjonalny, każde słowo dobierałam precyzyjnie.

"Gdy powiedziałam mu, żeby zabrał ode mnie ręce, zagroził, że mnie zwolni. To nie są zarzuty, dr Morrison. To molestowanie, a potem groźba w odwecie."

Wyraz twarzy Morrison zmienił się na ułamek sekundy — pojawił się prawdziwy dyskomfort, by zaraz wróciła do urzędowej maski.

"Niezależnie od tego, rodzina Whitmore'ów grozi całkowitym wycofaniem finansowania, jeśli dalej będzie pani u nas pracować. Zarząd jasno dał do zrozumienia, że nie możemy pani chronić, kiedy na szali są skrzydła chirurgiczne i programy badawcze."

Słowa opadły na mnie jak diagnoza, której się spodziewałam, ale której miałam nadzieję uniknąć.

"Jednakże."

Morrison pochyliła się do przodu, splatając palce w daszek.

"Udało mi się wynegocjować kompromis z rodziną Whitmore. Jeśli do końca dnia publicznie przeprosi pani ich syna, zgodzili się przymknąć oko na ten... incydent."

Przeprosić mężczyznę, który złapał mnie za tyłek. Przeprosić za to, że się obroniłam.

Stanąć przed współpracownikami i upokorzyć się, by móc dalej pracować w miejscu, które poświęci mnie, gdy tylko będzie to wygodne.

"Potrzebuję trochę czasu do namysłu." Wstałam, wygładzając fartuch lekarski z rozmysłem.

"Oczywiście. Ale pamiętaj: termin upływa dziś o siedemnastej. Potem oferta przestaje obowiązywać."

Wyszłam z jej gabinetu wyprostowana, z opanowanym wyrazem twarzy, ale w środku wściekłość walczyła z upokorzeniem o dominację.

Szłam korytarzami szpitala jak automat, myśląc o niemożliwych opcjach.

Nogi poniosły mnie w stronę korytarza, którego rzadko używałam. Już miałam zawrócić, gdy coś przykuło moją uwagę. Pojedyncza, lekko pożółkła kartka, przypięta wśród typowych jadłospisów stołówki i ogłoszeń o warsztatach dotyczących zdrowia:

PILNE: POSZUKIWANY LEKARZ POLA WALKI Stanowisko na kontrakcie wojskowym Praca na odległej placówce Natychmiastowe zatrudnienie

Ogłoszenie wisiało tam tak długo, że ktoś dorysował w rogu prymitywną czaszkę i piszczele. Ktoś inny napisał na górze czerwonym markerem „MISJA SAMOBÓJCZA”.

To było zadanie, o którym wszyscy wiedzieli i którego nikt nie chciał — nieobsadzone od sześciu miesięcy, bo każdy, kto się nadawał, był wystarczająco rozsądny, by odmówić.

Wpatrywałam się w tę kartkę i coś we mnie się przełączyło. Lepiej odejść na własnych warunkach, niż zostać wyrzuconą jak śmieć.

Zerwałam ogłoszenie z tablicy, starannie je złożyłam i ruszyłam z powrotem do gabinetu Morrison. Weszłam bez pukania, a ona podniosła wzrok, z ledwo skrywaną nadzieją.

"Już pani podjęła decyzję?"

"Tak." Położyłam złożoną kartkę na jej biurku. "Zgłaszam się na stanowisko wojskowego lekarza polowego."

Wyćwiczona empatia zniknęła z twarzy Morrison, zastąpiona czymś, co niemal przypominało głód.

"Dr Alistair, to ogłoszenie jest... Chyba nie mówi pani poważnie. Warunki są brutalne, niebezpieczeństwo realne, a to stanowisko jest przeznaczone raczej dla lekarzy, którzy nie mają już innych opcji."

"Więc to idealne miejsce dla mnie, prawda?" Utrzymałam spokojny głos, nie dając sobie czasu na wahanie. "Rozumiem, że można przyspieszyć formalności?"

Przez dłuższą chwilę przyglądała mi się badawczo i widziałam, jak w jej głowie toczą się kalkulacje. "Jeśli jest pani tego pewna, mogę załatwić wszystko w ciągu tygodnia."

"Jestem pewna."

Entuzjazm, z jakim Morrison zaakceptowała moje zgłoszenie na ochotnika, powinien był być dla mnie pierwszym ostrzeżeniem.

W ciągu trzech dni znalazłam się na pokładzie transportu towarowego zmierzającego ku współrzędnym, których ledwo potrafiłam wymówić, a całe moje życie skurczyło się do dwóch regulaminowych worków żołnierskich.

Podróż ciągnęła się przez niekończące się godziny w trzęsących się pojazdach oraz krótkie, niewygodne postoje na punktach kontrolnych, które stawały się coraz bardziej surowe.

Większość czasu w drodze spędziłam na przeglądaniu obszernego pakietu regulaminów wojskowych i protokołów bazowych — suchego, biurokratycznego języka, który z wyczerpującą szczegółowością opisywał moją nową rzeczywistość.

Przy jednym z paragrafów zatrzymałam się, po czym przeczytałam go jeszcze raz, uważniej. Sekcja 7.3: Polityka fraternizacji.

Zakaz romantycznych lub seksualnych relacji między żołnierzami nie był jedynie zniechęcany — był wyraźnie zabroniony, podkreślony i wytłuszczony dla podkreślenia wagi. Naruszenie tej polityki stanowiło podstawę do natychmiastowego zwolnienia, a nawet możliwości postawienia przed sądem wojskowym.

Przesunęłam palcem po tych słowach. Surowość wydawała się niemal średniowieczna jak na nowoczesną operację wojskową, ale uznałam, że porządek i dyscyplina wymagają jasnych granic.

Nie miało to dla mnie znaczenia. Nie przyjechałam tu dla romansu czy więzi, lecz dlatego, że wyczerpały mi się lepsze opcje.

Transport szarpnął się i zatrzymał z chrzęstem. Przez zakurzone okno zobaczyłam bazę rozciągającą się po krajobrazie.

Baza była zbiorem wzmocnionych konstrukcji i tymczasowych budynków, które wyglądały jednocześnie na trwałe i nietrwałe, jakby cała instalacja mogła w każdej chwili złożyć się i zniknąć bez śladu.

Wiatr smagał płytę lotniska, gdy wysiadałam.

Grupa umundurowanych żołnierzy podeszła, by powitać nową lekarkę. Poprawiłam okulary, chroniąc je przed podmuchami wiatru, mrużąc oczy na widok postaci zbliżających się do mnie z wojskową precyzją.

Rozpoznawałam stopnie i odznaki z mojego ekspresowego kursu protokołu, potrafiłam wskazać adiutanta prowadzącego grupę powitalną…

Wtedy go zobaczyłam.

Cały mój świat przechylił się na osi, równowaga roztrzaskała się jak rozbite szkło.

Pułkownik Arthur Ironwood stał wśród żołnierzy, górując nad nimi tą samą przytłaczającą fizycznością, którą pamiętałam z nocy, którą desperacko próbowałam zapomnieć.

Ciemne oczy jak obsydian, szerokie ramiona wydające się zasłaniać niebo, aura, przez którą wszystko inne na obrzeżu mojego pola widzenia rozmywało się w nicość.

Mężczyzna z tamtego płomiennego jednonocnego spotkania sprzed roku. Człowiek, przy którym czułam się mała i bezpieczna, a zarazem całkowicie pochłonięta, zanim zniknął przed świtem bez słowa wyjaśnienia, bez choćby kartki zostawionej na zimnej pościeli hotelu.

Zabrakło mi tchu. Przez jedną zawieszoną chwilę czekałam, aż na jego twarzy pojawi się cień rozpoznania — zaskoczenie, potwierdzenie, cokolwiek, co dowiodłoby, że nie mam omamów ze zmęczenia i stresu.

Ale wyraz twarzy Arthura pozostał całkowicie obojętny. Jego spojrzenie prześlizgnęło się po mnie z tą samą lekceważącą oceną, jaką mógłby obdarzyć formularz zaopatrzenia czy arkusz meldunkowy. Ani śladu rozpoznania. Nawet elementarnej uprzejmości.

Zwrócił się za to do swojego adiutanta, jego głos przeszył wiatr z ledwie skrywaną irytacją. „Co ona tu robi? Gdzie jest lekarz, o którego prosiliśmy?”

Adiutant, szczupły mężczyzna z belkami porucznika i wyrazem twarzy zdradzającym wyraźny dyskomfort, przesunął ciężar ciała z nogi na nogę. „Panie pułkowniku, to doktor Alistair. Z cywilnego korpusu medycznego. To ona została przydzielona jako chirurg polowy…”

„Widzę, kim ona jest, poruczniku.” Szczęka Arthura się zacisnęła, a jego ciemne oczy ani razu nie powróciły na mnie. „Pytałem, gdzie jest lekarz, o którego wnioskowaliśmy. Składaliśmy zapotrzebowanie na kogoś z doświadczeniem bojowym, kogoś, kto rozumie warunki w terenie.”

„Zapotrzebowanie zostało zrealizowane w ramach wolontariatu, panie pułkowniku. Kwalifikacje doktor Alistair są…”

„Nie interesują mnie kwalifikacje.” Arthur w końcu na mnie spojrzał, a ciężar jego wzroku uderzył jak fizyczna siła. Ale w tych obsydianowych oczach nie było nic poza chłodną oceną.

Moje palce zacisnęły się mocniej na uchwytach worków. Każdy instynkt krzyczał, by odpowiedzieć, by zgasić tego aroganckiego drania.

Ale wszystko, co mogłam zrobić, to stać osłupiała na smaganej wiatrem płycie, z ciężkimi workami w dłoniach.

Moje myśli mimowolnie powędrowały do tamtej nocy sprzed roku — do eleganckiego baru, w którym zobaczyłam go po raz pierwszy, i chwili, kiedy wszystko wydawało się możliwe, a nie zrujnowane.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Perspektywa Stelli

Rok wcześniej

Bar był dokładnie takim miejscem, jakiego potrzebowałam po czternastogodzinnej zmianie, która obejmowała trzy operacje ratunkowe i jednego pacjenta, który dwukrotnie zatrzymał krążenie.

Wystarczająco ekskluzywny na prawdziwego Old Fashioneda, wystarczająco przyciemniony, żebym mogła udawać, że reszta świata nie istnieje.

Byłam w połowie drinka, gdy on wsunął się na miejsce obok mnie.

Olbrzym nie do końca oddaje sprawę. Był zbudowany jak coś stworzonego do destrukcji—szerokie ramiona zajmujące dwa razy więcej miejsca niż u zwykłego człowieka, ramiona napinające się pod ciemną koszulą z guzikami.

Taka fizyczna obecność powinna była uruchomić wszystkie sygnały ostrzegawcze w moim zmęczonym mózgu. Ale jakoś nie wydawał się groźny. Onieśmielający—tak. Przytłaczający—absolutnie. Ale nie niebezpieczny.

"Ciężki dzień?" Jego głos był niskim pomrukiem, takim, który zdawał się wibrować w powietrzu między nami. „Jestem Arthur, jeśli to coś pomoże.”

Spojrzałam na niego znad swojej szklanki. Ciemne oczy, które w świetle baru wydawały się niemal czarne, szczęka wyrzeźbiona w granicie, krótko ostrzyżone włosy. "Stella. Aż tak to widać?"

"Gapisz się na tego drinka, jakby ci zrobił osobistą krzywdę." Kącik jego ust uniósł się lekko. "Albo dzień był okropny, albo naprawdę nienawidzisz whiskey."

"Dzień był okropny. Whiskey pozwala mi zachować resztki kultury."

Odwróciłam się do niego, na tyle blisko, że mogłam poczuć jego zapach—coś czystego i męskiego z nutą prochu strzelniczego.

"Masz w sobie tę aurę: 'zarabiam obsceniczne pieniądze, robiąc coś moralnie wątpliwego'. Jesteś jakimś CEO?"

Zaśmiał się, szczerze i ciepło, z enigmatycznym uśmiechem błąkającym się na ustach. "Chciałabyś. Powiedzmy, że jestem bardzo dobry w wydawaniu rozkazów."

Podteksty w jego głosie sprawiły, że poczułam gorąco nisko w brzuchu. "I ludzie się słuchają?"

"Zawsze." Jego spojrzenie zatrzymało się na moim, ciemne i intensywne. "A ty, pani doktor? Wolisz wykonywać polecenia, czy je wydawać?"

Zabrakło mi tchu. Poznał mój zawód, choć nie powiedziałam ani słowa. "To zależy od sytuacji."

"Myślę, że lubisz mieć kontrolę." Pochylił się bliżej, a jego obecność nagle stała się przytłaczająca. "Ale myślę też, że jesteś tym zmęczona, zmęczona ciągłym trzymaniem wszystkiego w ryzach."

Nie mylił się. Rozmawialiśmy jeszcze przez godzinę—odkrywając nieoczekiwaną chemię w naszych żartach, jakbyśmy rozpalali iskry w ciemności. Kiedy zaproponował, żebyśmy kontynuowali rozmowę w bardziej prywatnym miejscu, nie zawahałam się ani przez chwilę.

Drzwi pokoju hotelowego ledwo się zamknęły, a jego ręce już były na mnie. Moja bluzka spadła na podłogę, zaraz po niej jego koszula, a potem zostałam przyciśnięta do ściany z jego ustami na moich i ciałem wypełniającym każdą moją zmysłową percepcję.

Pocałunek Arthura był wymagający, zawłaszczający, jego język wkradał się do moich ust, jakby miał do nich pełne prawo. Jedna ogromna dłoń obejmowała tył mojej szyi, druga ściskała moje biodro tak mocno, że jutro poczuję odcisk.

"Powiedz mi, jak daleko chcesz się posunąć," warknął mi w usta, a Boże, nawet jego głos był jak dotyk fizyczny.

"Tak daleko, jak się da." Słowa wyszły ze mnie bez tchu, rozpaczliwie.

„Nie przestanę, kiedy zaczniemy.”

„Wiem. Tego chcę.”

Arthur uniósł mnie wtedy, bez wysiłku. Moje nogi odruchowo oplotły jego biodra, a ten ruch sprawił, że poczułam jego gorąco bezpośrednio na swoim rdzeniu przez pozostałe ubrania.

Zajęczałam na to doznanie, na samą jego wielkość—czułam gruby, napięty kształt jego erekcji nawet przez dżins.

"Czujesz to?" Jego głos był szorstki przy moim uchu, kiedy niósł mnie w stronę łóżka. "To właśnie robisz ze mną."

Położył mnie na łóżku z zaskakującą delikatnością jak na kogoś, kto wyglądał, jakby mógł mnie złamać w pół, po czym odsunął się, żeby na mnie spojrzeć.

Jego spojrzenie było ciemne i głodne, wędrowało po moim ciele—zatrzymując się na pełni moich piersi w staniku, krągłości bioder, na tym, jak szybko unosiła się i opadała moja klatka piersiowa.

"Zdejmij resztę," rozkazał, jego ręce powędrowały do klamry paska. "Chcę cię zobaczyć całą."

Zawsze byłam przyzwyczajona do kontroli, do wydawania poleceń. Ale coś w sposobie, w jaki to powiedział, w absolutnej pewności w jego tonie, że się podporządkuję, sprawiło, że bez wahania sięgnęłam za plecy, by odpiąć stanik.

Zsunęłam resztę ubrań pod jego czujnym spojrzeniem, czując się jednocześnie obnażona i potężna pod ciężarem jego uwagi.

Kiedy w końcu skończył się rozbierać, zaparło mi dech. Był zbudowany jak maszyna — sama twarda muskulatura i brutalna siła, jego kutas gruby i onieśmielający, sterczący od ciała.

Przez chwilę przemknęła przeze mnie prawdziwa niepewność. Miał mnie rozedrzeć na pół.

Jakby czytał mi w myślach, wszedł na łóżko i ułożył się między moimi udami, jego ogromna sylwetka całkowicie przytłaczająca moją.

"Sprawię, że będzie ci dobrze," obiecał, jego głos zniżył się niemal do pomruku. "Ale wezmę cię dokładnie tak, jak chcę. Dasz radę?"

"Tak." Nie rozpoznałam własnego głosu — był urywany, zachłanny i rozpaczliwie spragniony jego.

Jego dłoń wsunęła się między moje nogi, palce natychmiast znalazły mnie już wilgotną z pożądania. Jęknął, głęboko, z zadowoleniem. "Kurwa, jesteś mokra dla mnie."

Najpierw przygotowywał mnie palcami, jego dotyk był pewny, doświadczony, odnajdywał miejsca, które sprawiały, że wyginałam się na łóżku.

Gdy w końcu ustawił się przy moim wejściu, tępa główka jego kutasa napierała na moją otwartość, drżałam z napięcia i potrzeby.

Wsuwał się powoli, dając mi czas, by przywyknąć do jego rozmiaru, i to było niemal za dużo — to rozciągnięcie, ta pełnia, sposób, w jaki moje ciało musiało się dostosować, by go przyjąć.

Ale czuło się to niesamowicie. Byłam cudownie przytłoczona, całkowicie zawłaszczona przez tego nieznajomego, który jakoś wiedział, jak mnie rozłożyć na części pierwsze.

"Właśnie tak," mruknął, gdy wszedł we mnie do końca, jego biodra przyciśnięte do moich. "Przyjmij mnie całego."

Kiedy zaczął się poruszać, robił to z kontrolowaną siłą, która odbierała mi oddech.

Każde pchnięcie było głębokie i celowe. Jego dłonie ściskały moje biodra z siłą, po której na pewno zostaną siniaki, unieruchamiając mnie, kiedy pieprzył mnie z intensywnością niemal zwierzęcą.

Oddałam się temu całkowicie — tej małości pod nim, tej dominacji kogoś, kto dokładnie wiedział, co robi. Kiedy przerzucił moje nogi na swoje ramiona, zmieniając kąt, by mógł wejść jeszcze głębiej, krzyknęłam pod wpływem tej fali doznań.

"Podoba ci się to?" Jego głos był szorstki, napięty. "Lubisz czuć mnie tak głęboko?"

"Tak," wydyszałam. "Boże, tak."

Jego dłoń przesunęła się między nasze ciała, odnajdując mój łechtaczkę i pieściła ją z wprawą.

To podwójne doznanie — jego kutas wbijający się we mnie i palce drażniące dokładnie tam, gdzie trzeba — pchało mnie ku krawędzi, którą czułam z narastającą, przerażającą intensywnością.

"Daj mi to," rozkazał, a autorytet w jego głosie, połączony z nieustającą przyjemnością, wystarczył, by mnie rozsadzić.

Rozpadłam się pod nim z krzykiem, który mógł być jego imieniem, moje ciało zaciskało się na nim w falach przytłaczających doznań.

On podążył za mną chwilę później z jękiem, który przeszedł przez całe moje ciało, jego biodra szarpały się, gdy dochodził we mnie.

Potem leżeliśmy spleceni w hotelowej pościeli, moje ciało nadal drżało od dreszczy. W głowie kłębiły się myśli o tym, kim mógłby być ten nieznajomy — kimś ważnym, bez wątpienia.

Kimś przyzwyczajonym do rozkazów i kontroli. Ale bardziej jeszcze — kimś, kto sprawił, że poczułam coś, na co rzadko pozwalałam sobie: prawdziwą więź.

Może to była mgła poorgazmiczna, może w końcu dopadło mnie zmęczenie, a może sposób, w jaki jego palce kreśliły bezwiedne wzory na moim ramieniu.

Cokolwiek to było, sprawiło, że wyznałam coś, czego prawie nigdy nikomu nie mówię.

"Mam taki lęk," powiedziałam cicho w ciemności. "Przed porzuceniem. Przed wpuszczaniem ludzi do środka i patrzeniem, jak odchodzą. Dlatego zazwyczaj nie... to nie jest coś, co robię często."

Jego dłoń znieruchomiała na mojej skórze.

"Ale sprawiłeś, że poczułam się dziś inaczej, na tyle bezpieczna, by zaryzykować." Odwróciłam głowę, by na niego spojrzeć, napotykając te ciemne oczy, które patrzyły na mnie z intensywnością, jakiej nie umiałam odczytać. "Dlatego tu z tobą jestem."

Arthur nie odpowiedział słowami. Zamiast tego narzucił mi koc z zaskakującą delikatnością, jego duża dłoń wygładziła go na moich ramionach z troskliwą uwagą.

Pochylił się, jego oddech był ciepły przy mojej skroni, i zamruczał ciche polecenie: "Śpij."

I zasnęłam.

Gdy nadszedł ranek, budziłam się powoli, sięgając przez łóżko po ciepło, którego tam nie było. Pościel obok mnie była zimna. Pusta.

Usiadłam, rozglądając się po pokoju za jakimkolwiek śladem po nim.

Jego ubrania zniknęły. Na stoliku nocnym nie było żadnej notatki. Żadnego numeru nabazgranego na hotelowej papeterii. Tylko delikatne wgłębienie w poduszce, gdzie leżała jego głowa, i ulotny zapach na mojej skórze.

Mężczyzna, który sprawił, że poczułam się na tyle bezpieczna, by być bezbronną, zniknął jak dym, potwierdzając każdy lęk, który właśnie wyznałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Teraźniejszość

Perspektywa Stelli

Porucznik, którego imię poznałam jako Garrett, oprowadzał mnie po bazie z taką sprawnością, jakby robił to już setki razy.

Wskazywał stołówkę, koszary, centrum komunikacyjne, starannie unikając jakiejkolwiek wzmianki o spektakularnym pokazie wrogości pułkownika na płycie lotniska.

Moje nowe królestwo to wzmocniony namiot medyczny, który wyglądał, jakby przetrwał co najmniej jedno bezpośrednie uderzenie. Wewnątrz unosił się zapach środka dezynfekującego i brezentu, a sprzęt stanowił mieszankę najnowszych technologii i niepokojąco starego wyposażenia.

Przez pierwsze dwie godziny robiłam inwentaryzację, porządkowałam zapasy i starałam się nie myśleć o tym, że Arthur Ironwood—mężczyzna, który rok temu zniknął bez słowa z mojego łóżka—znajduje się gdzieś na tej bazie, udając, że nie istnieję.

Tyle że nie udawał tego zbyt dobrze.

Poczułam jego obecność zanim go zobaczyłam. Ta sama przytłaczająca fizyczność, która zdominowała wszystkie moje zmysły w hotelowym pokoju, teraz wypełniła wejście do namiotu medycznego.

Stał z rękami skrzyżowanymi na piersi, obserwując, jak układam narzędzia chirurgiczne, z wyrazem twarzy sugerującym, że robię to źle już samym swoim istnieniem.

— Doktor Alistair. — Jego głos był suchy, profesjonalny, całkowicie pozbawiony uznania. — Jestem tu, żeby przejrzeć twoje procedury przygotowawcze.

Nie odwróciłam się. — Nie wiedziałam, że szpitale polowe wymagają osobistej inspekcji pułkownika.

— Wymagają, kiedy nie ufam chirurgowi, że wie, co robi.

To sprawiło, że się odwróciłam. Stał pod światło ostrego popołudniowego słońca, jego twarz była w połowie w cieniu, ale i tak widziałam chłodną ocenę w tamtych obsydianowych oczach.

Nic w jego wyrazie nie sugerowało, że kiedyś tymi samymi oczami sunął po moim nagim ciele, że szeptał rozkazy na mojej skórze.

— Moje kwalifikacje mówią same za siebie, pułkowniku. Czy nie raczył pan przeczytać mojego dossier, zanim uznał mnie za niekompetentną?

— Przeczytałem.

Wszedł głębiej do namiotu, a przestrzeń nagle wydała się zbyt ciasna.

— Elitarna klinika. Sterylne sale operacyjne. Klimatyzowane bloki chirurgiczne. Powiedz mi, doktor—czy kiedykolwiek wykonywałaś torakotomię, kiedy moździerze trzęsły ziemią pod twoimi stopami?

— A ty kiedykolwiek wykonywałeś torakotomię? — Spojrzałam mu prosto w oczy, bez mrugnięcia. — Czy tylko kwestionujesz kompetencje tych, którzy naprawdę ratują życie?

Zacisnął szczękę, pod skórą drgnął mięsień.

Przez chwilę myślałam, że rzeczywiście się zaangażuje, że zrzuci maskę i przyzna, że się już spotkaliśmy. Zamiast tego, wzruszył lekceważąco ramieniem na mój układ sprzętu.

— Nie przyzwyczajaj się za bardzo, doktor. Nie zabawisz tu długo.

W jego tonie wybrzmiała jasna sugestia—byłam zbyt delikatna, zbyt wyrafinowana, zbyt cywilna na brutalne realia medycyny wojennej.

— Większość lekarzy z twoim doświadczeniem prosi o przeniesienie w ciągu pierwszego miesiąca.

— Więc przypuszczam, że będziesz rozczarowany, kiedy zostanę tu jeszcze w drugim miesiącu.

Coś przemknęło przez jego twarz—tak szybko, że prawie tego nie zauważyłam. Potem znowu przybrał tę samą wyrachowaną obojętność.

Arthur odwrócił się, by skontrolować szafki ze sprzętem, robiąc notatki na tablecie z ostentacyjną powolnością, jakby mój czas nie miał żadnej wartości.

Wróciłam do porządkowania narzędzi, nie pozwalając mu zobaczyć, jak bardzo jego obecność na mnie działała.

Jak wspomnienie jego dłoni na moim ciele walczyło z rzeczywistością jego chłodu. Jak bardzo miałam ochotę chwycić go za nieskazitelny mundur i zażądać wyjaśnienia, dlaczego odszedł bez słowa.

Ale tego nie zrobiłam. Zamiast tego układałam skalpele i rozwieracze z mechaniczną precyzją, szczęka bolała mnie od zaciskania zębów.

Napięcie prysło, gdy młody żołnierz wpadł do namiotu, trzymając się za przedramię. Krew sączyła się przez jego palce, ściekając na podłogę w równych kroplach.

— Proszę pana, ja tylko… — Szeregowy zauważył Arthura i wyprostował się mimo oczywistego bólu. — Pułkowniku, panie. To nic poważnego. Tylko zadrapanie.

Już podchodziłam, prowadząc żołnierza do stołu do badania. — Pokaż mi.

— Naprawdę, proszę pani, nie chcę…

— To nie była prośba.

Odsunęłam jego dłoń od rany i aż ścisnęło mnie w żołądku. Rozcięcie było głębokie, ciągnęło się wzdłuż przedramienia, a po sposobie, w jaki jego palce drżały mimowolnie, rozpoznałam typowe oznaki uszkodzenia nerwu.

— Jak to się stało?

— Awaria sprzętu podczas konserwacji broni. — Twarz żołnierza była blada, głos napięty od tłumionego bólu. — Nic mi nie jest. Ja tylko…

— Martinez, przygotuj zestaw do szycia — zawołałam do jednej z moich osób. — I zapewnij mi tu dobre oświetlenie.

— Czy to wszystko naprawdę jest konieczne? — Głos Arthura przeciął moją koncentrację.

Zbliżył się, ustawiając tak, by żołnierz widział go wyraźnie. — Nie możesz po prostu opatrzyć rany i odesłać go na służbę? Każdy człowiek jest teraz na wagę złota.

Nie spojrzałam na niego. Moje ręce już badały ranę z ostrożną precyzją, oceniając uszkodzenie.

— Rozcięcie przerwało nerw łokciowy. Bez natychmiastowej interwencji chirurgicznej szeregowy… — zerknęłam na naszywkę z nazwiskiem, — Morrison utraci sprawność palca serdecznego i małego. Na stałe.

— Opatrunek i trochę leków przeciwbólowych…

— Spowodują trwałe uszkodzenie nerwów i żołnierz, który nie będzie w stanie prawidłowo trzymać broni. — W końcu spojrzałam Arthurowi w oczy, mówiąc lodowatym tonem. — Chyba że pułkownik woli, żebym przykleiła plaster i liczyła na cud?

W namiocie zapadła cisza. Martinez zastygł w pół ruchu przy sięganiu po zapasy. Szeregowy Morrison patrzył na nas szeroko otwartymi oczami.

Wyraz twarzy Arthura był nieczytelny, ale widziałam, jak zaciska szczękę i dłonie obejmujące ramiona.

— Rób, co trzeba, doktor. — Jego ton sugerował, że udziela mi pozwolenia, a nie uznaje moją ocenę sytuacji.

Odwróciłam się z powrotem do pacjenta, nie odpowiadając. — To będzie boleć, ale musisz leżeć nieruchomo. Martinez, zaczynajmy.

Arthur nie wyszedł. Zamiast tego stanął w rogu, z rękami skrzyżowanymi, obserwując z takim natężeniem, że aż przeszły mnie ciarki.

Czułam ciężar jego spojrzenia śledzącego każdy mój ruch, gdy przygotowywałam pole operacyjne, podawałam znieczulenie miejscowe i zabierałam się za delikatną naprawę nerwu.

Oświetlenie było niewystarczające. Warunki dalekie od ideału.

Ale moje ręce były pewne, koncentracja absolutna. Lata doskonaliłam te techniki w sterylnych salach operacyjnych i nie zamierzałam pozwolić, by ten szpital polowy czy spojrzenie Arthura wpłynęły na moją pracę.

Naprawa trwała czterdzieści minut. Gdy w końcu zawiązałam ostatni szew i sprawdziłam ruchomość palców Morrisona, ogarnęła mnie ulga. Pełen zakres ruchu zachowany. Żołnierz będzie potrzebował rehabilitacji, ale zachowa sprawność.

— Dbaj o czystość i suchość — poleciłam, sprawnie bandażując przedramię. — Zgłoś się za czterdzieści osiem godzin na zmianę opatrunku. I Morrison? Jeśli cokolwiek się pogorszy—wzrośnie ból, pojawi się drętwienie, cokolwiek—wracasz tu od razu. Zrozumiano?

— Tak jest, proszę pani. Dziękuję, proszę pani.

Pomogłam mu zejść ze stołu, patrzyłam, jak odchodzi z zaleceniami dotyczącymi leków przeciwbólowych i pielęgnacji rany. Dopiero wtedy odwróciłam się do Arthura.

Wciąż tam był, wciąż obserwował, z niewyrażalnym wyrazem twarzy. Przez dłuższą chwilę żadne z nas się nie odezwało.

Potem skinął głową—bez uznania, bez przeprosin, bez cienia uznania dla umiejętności, jakie właśnie wykorzystałam—i odwrócił się, by wyjść.

— Pułkowniku — rzuciłam za nim. Zatrzymał się w wejściu, ale nie odwrócił. — Następnym razem, kiedy zechcesz kwestionować moją ocenę lekarską, rób to na osobności. Nie przy moich pacjentach i personelu.

Jego ramiona napięły się. Przez moment myślałam, że jednak odpowie. Potem wyszedł bez słowa, zostawiając mnie w środku mojego szpitala polowego z krwią na rękawiczkach i pewnością, że to dopiero początek.

Dla każdego, kto był świadkiem tej wymiany, było to aż nadto jasne—ta dwójka zderzy się jak grzmot i błyskawica. Pytaniem nie było, czy wybuchniemy. Pytaniem było: kiedy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Colonel’s Favorite

The Colonel’s Favorite

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa