passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Colonel’s Favorite - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

The Colonel’s Favorite

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Perspektywa Stelli

Rok wcześniej

Bar był dokładnie takim miejscem, jakiego potrzebowałam po czternastogodzinnej zmianie, która obejmowała trzy operacje ratunkowe i jednego pacjenta, który dwukrotnie zatrzymał krążenie.

Wystarczająco ekskluzywny na prawdziwego Old Fashioneda, wystarczająco przyciemniony, żebym mogła udawać, że reszta świata nie istnieje.

Byłam w połowie drinka, gdy on wsunął się na miejsce obok mnie.

Olbrzym nie do końca oddaje sprawę. Był zbudowany jak coś stworzonego do destrukcji—szerokie ramiona zajmujące dwa razy więcej miejsca niż u zwykłego człowieka, ramiona napinające się pod ciemną koszulą z guzikami.

Taka fizyczna obecność powinna była uruchomić wszystkie sygnały ostrzegawcze w moim zmęczonym mózgu. Ale jakoś nie wydawał się groźny. Onieśmielający—tak. Przytłaczający—absolutnie. Ale nie niebezpieczny.

"Ciężki dzień?" Jego głos był niskim pomrukiem, takim, który zdawał się wibrować w powietrzu między nami. „Jestem Arthur, jeśli to coś pomoże.”

Spojrzałam na niego znad swojej szklanki. Ciemne oczy, które w świetle baru wydawały się niemal czarne, szczęka wyrzeźbiona w granicie, krótko ostrzyżone włosy. "Stella. Aż tak to widać?"

"Gapisz się na tego drinka, jakby ci zrobił osobistą krzywdę." Kącik jego ust uniósł się lekko. "Albo dzień był okropny, albo naprawdę nienawidzisz whiskey."

"Dzień był okropny. Whiskey pozwala mi zachować resztki kultury."

Odwróciłam się do niego, na tyle blisko, że mogłam poczuć jego zapach—coś czystego i męskiego z nutą prochu strzelniczego.

"Masz w sobie tę aurę: 'zarabiam obsceniczne pieniądze, robiąc coś moralnie wątpliwego'. Jesteś jakimś CEO?"

Zaśmiał się, szczerze i ciepło, z enigmatycznym uśmiechem błąkającym się na ustach. "Chciałabyś. Powiedzmy, że jestem bardzo dobry w wydawaniu rozkazów."

Podteksty w jego głosie sprawiły, że poczułam gorąco nisko w brzuchu. "I ludzie się słuchają?"

"Zawsze." Jego spojrzenie zatrzymało się na moim, ciemne i intensywne. "A ty, pani doktor? Wolisz wykonywać polecenia, czy je wydawać?"

Zabrakło mi tchu. Poznał mój zawód, choć nie powiedziałam ani słowa. "To zależy od sytuacji."

"Myślę, że lubisz mieć kontrolę." Pochylił się bliżej, a jego obecność nagle stała się przytłaczająca. "Ale myślę też, że jesteś tym zmęczona, zmęczona ciągłym trzymaniem wszystkiego w ryzach."

Nie mylił się. Rozmawialiśmy jeszcze przez godzinę—odkrywając nieoczekiwaną chemię w naszych żartach, jakbyśmy rozpalali iskry w ciemności. Kiedy zaproponował, żebyśmy kontynuowali rozmowę w bardziej prywatnym miejscu, nie zawahałam się ani przez chwilę.

Drzwi pokoju hotelowego ledwo się zamknęły, a jego ręce już były na mnie. Moja bluzka spadła na podłogę, zaraz po niej jego koszula, a potem zostałam przyciśnięta do ściany z jego ustami na moich i ciałem wypełniającym każdą moją zmysłową percepcję.

Pocałunek Arthura był wymagający, zawłaszczający, jego język wkradał się do moich ust, jakby miał do nich pełne prawo. Jedna ogromna dłoń obejmowała tył mojej szyi, druga ściskała moje biodro tak mocno, że jutro poczuję odcisk.

"Powiedz mi, jak daleko chcesz się posunąć," warknął mi w usta, a Boże, nawet jego głos był jak dotyk fizyczny.

"Tak daleko, jak się da." Słowa wyszły ze mnie bez tchu, rozpaczliwie.

„Nie przestanę, kiedy zaczniemy.”

„Wiem. Tego chcę.”

Arthur uniósł mnie wtedy, bez wysiłku. Moje nogi odruchowo oplotły jego biodra, a ten ruch sprawił, że poczułam jego gorąco bezpośrednio na swoim rdzeniu przez pozostałe ubrania.

Zajęczałam na to doznanie, na samą jego wielkość—czułam gruby, napięty kształt jego erekcji nawet przez dżins.

"Czujesz to?" Jego głos był szorstki przy moim uchu, kiedy niósł mnie w stronę łóżka. "To właśnie robisz ze mną."

Położył mnie na łóżku z zaskakującą delikatnością jak na kogoś, kto wyglądał, jakby mógł mnie złamać w pół, po czym odsunął się, żeby na mnie spojrzeć.

Jego spojrzenie było ciemne i głodne, wędrowało po moim ciele—zatrzymując się na pełni moich piersi w staniku, krągłości bioder, na tym, jak szybko unosiła się i opadała moja klatka piersiowa.

"Zdejmij resztę," rozkazał, jego ręce powędrowały do klamry paska. "Chcę cię zobaczyć całą."

Zawsze byłam przyzwyczajona do kontroli, do wydawania poleceń. Ale coś w sposobie, w jaki to powiedział, w absolutnej pewności w jego tonie, że się podporządkuję, sprawiło, że bez wahania sięgnęłam za plecy, by odpiąć stanik.

Zsunęłam resztę ubrań pod jego czujnym spojrzeniem, czując się jednocześnie obnażona i potężna pod ciężarem jego uwagi.

Kiedy w końcu skończył się rozbierać, zaparło mi dech. Był zbudowany jak maszyna — sama twarda muskulatura i brutalna siła, jego kutas gruby i onieśmielający, sterczący od ciała.

Przez chwilę przemknęła przeze mnie prawdziwa niepewność. Miał mnie rozedrzeć na pół.

Jakby czytał mi w myślach, wszedł na łóżko i ułożył się między moimi udami, jego ogromna sylwetka całkowicie przytłaczająca moją.

"Sprawię, że będzie ci dobrze," obiecał, jego głos zniżył się niemal do pomruku. "Ale wezmę cię dokładnie tak, jak chcę. Dasz radę?"

"Tak." Nie rozpoznałam własnego głosu — był urywany, zachłanny i rozpaczliwie spragniony jego.

Jego dłoń wsunęła się między moje nogi, palce natychmiast znalazły mnie już wilgotną z pożądania. Jęknął, głęboko, z zadowoleniem. "Kurwa, jesteś mokra dla mnie."

Najpierw przygotowywał mnie palcami, jego dotyk był pewny, doświadczony, odnajdywał miejsca, które sprawiały, że wyginałam się na łóżku.

Gdy w końcu ustawił się przy moim wejściu, tępa główka jego kutasa napierała na moją otwartość, drżałam z napięcia i potrzeby.

Wsuwał się powoli, dając mi czas, by przywyknąć do jego rozmiaru, i to było niemal za dużo — to rozciągnięcie, ta pełnia, sposób, w jaki moje ciało musiało się dostosować, by go przyjąć.

Ale czuło się to niesamowicie. Byłam cudownie przytłoczona, całkowicie zawłaszczona przez tego nieznajomego, który jakoś wiedział, jak mnie rozłożyć na części pierwsze.

"Właśnie tak," mruknął, gdy wszedł we mnie do końca, jego biodra przyciśnięte do moich. "Przyjmij mnie całego."

Kiedy zaczął się poruszać, robił to z kontrolowaną siłą, która odbierała mi oddech.

Każde pchnięcie było głębokie i celowe. Jego dłonie ściskały moje biodra z siłą, po której na pewno zostaną siniaki, unieruchamiając mnie, kiedy pieprzył mnie z intensywnością niemal zwierzęcą.

Oddałam się temu całkowicie — tej małości pod nim, tej dominacji kogoś, kto dokładnie wiedział, co robi. Kiedy przerzucił moje nogi na swoje ramiona, zmieniając kąt, by mógł wejść jeszcze głębiej, krzyknęłam pod wpływem tej fali doznań.

"Podoba ci się to?" Jego głos był szorstki, napięty. "Lubisz czuć mnie tak głęboko?"

"Tak," wydyszałam. "Boże, tak."

Jego dłoń przesunęła się między nasze ciała, odnajdując mój łechtaczkę i pieściła ją z wprawą.

To podwójne doznanie — jego kutas wbijający się we mnie i palce drażniące dokładnie tam, gdzie trzeba — pchało mnie ku krawędzi, którą czułam z narastającą, przerażającą intensywnością.

"Daj mi to," rozkazał, a autorytet w jego głosie, połączony z nieustającą przyjemnością, wystarczył, by mnie rozsadzić.

Rozpadłam się pod nim z krzykiem, który mógł być jego imieniem, moje ciało zaciskało się na nim w falach przytłaczających doznań.

On podążył za mną chwilę później z jękiem, który przeszedł przez całe moje ciało, jego biodra szarpały się, gdy dochodził we mnie.

Potem leżeliśmy spleceni w hotelowej pościeli, moje ciało nadal drżało od dreszczy. W głowie kłębiły się myśli o tym, kim mógłby być ten nieznajomy — kimś ważnym, bez wątpienia.

Kimś przyzwyczajonym do rozkazów i kontroli. Ale bardziej jeszcze — kimś, kto sprawił, że poczułam coś, na co rzadko pozwalałam sobie: prawdziwą więź.

Może to była mgła poorgazmiczna, może w końcu dopadło mnie zmęczenie, a może sposób, w jaki jego palce kreśliły bezwiedne wzory na moim ramieniu.

Cokolwiek to było, sprawiło, że wyznałam coś, czego prawie nigdy nikomu nie mówię.

"Mam taki lęk," powiedziałam cicho w ciemności. "Przed porzuceniem. Przed wpuszczaniem ludzi do środka i patrzeniem, jak odchodzą. Dlatego zazwyczaj nie... to nie jest coś, co robię często."

Jego dłoń znieruchomiała na mojej skórze.

"Ale sprawiłeś, że poczułam się dziś inaczej, na tyle bezpieczna, by zaryzykować." Odwróciłam głowę, by na niego spojrzeć, napotykając te ciemne oczy, które patrzyły na mnie z intensywnością, jakiej nie umiałam odczytać. "Dlatego tu z tobą jestem."

Arthur nie odpowiedział słowami. Zamiast tego narzucił mi koc z zaskakującą delikatnością, jego duża dłoń wygładziła go na moich ramionach z troskliwą uwagą.

Pochylił się, jego oddech był ciepły przy mojej skroni, i zamruczał ciche polecenie: "Śpij."

I zasnęłam.

Gdy nadszedł ranek, budziłam się powoli, sięgając przez łóżko po ciepło, którego tam nie było. Pościel obok mnie była zimna. Pusta.

Usiadłam, rozglądając się po pokoju za jakimkolwiek śladem po nim.

Jego ubrania zniknęły. Na stoliku nocnym nie było żadnej notatki. Żadnego numeru nabazgranego na hotelowej papeterii. Tylko delikatne wgłębienie w poduszce, gdzie leżała jego głowa, i ulotny zapach na mojej skórze.

Mężczyzna, który sprawił, że poczułam się na tyle bezpieczna, by być bezbronną, zniknął jak dym, potwierdzając każdy lęk, który właśnie wyznałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Teraźniejszość

Perspektywa Stelli

Porucznik, którego imię poznałam jako Garrett, oprowadzał mnie po bazie z taką sprawnością, jakby robił to już setki razy.

Wskazywał stołówkę, koszary, centrum komunikacyjne, starannie unikając jakiejkolwiek wzmianki o spektakularnym pokazie wrogości pułkownika na płycie lotniska.

Moje nowe królestwo to wzmocniony namiot medyczny, który wyglądał, jakby przetrwał co najmniej jedno bezpośrednie uderzenie. Wewnątrz unosił się zapach środka dezynfekującego i brezentu, a sprzęt stanowił mieszankę najnowszych technologii i niepokojąco starego wyposażenia.

Przez pierwsze dwie godziny robiłam inwentaryzację, porządkowałam zapasy i starałam się nie myśleć o tym, że Arthur Ironwood—mężczyzna, który rok temu zniknął bez słowa z mojego łóżka—znajduje się gdzieś na tej bazie, udając, że nie istnieję.

Tyle że nie udawał tego zbyt dobrze.

Poczułam jego obecność zanim go zobaczyłam. Ta sama przytłaczająca fizyczność, która zdominowała wszystkie moje zmysły w hotelowym pokoju, teraz wypełniła wejście do namiotu medycznego.

Stał z rękami skrzyżowanymi na piersi, obserwując, jak układam narzędzia chirurgiczne, z wyrazem twarzy sugerującym, że robię to źle już samym swoim istnieniem.

— Doktor Alistair. — Jego głos był suchy, profesjonalny, całkowicie pozbawiony uznania. — Jestem tu, żeby przejrzeć twoje procedury przygotowawcze.

Nie odwróciłam się. — Nie wiedziałam, że szpitale polowe wymagają osobistej inspekcji pułkownika.

— Wymagają, kiedy nie ufam chirurgowi, że wie, co robi.

To sprawiło, że się odwróciłam. Stał pod światło ostrego popołudniowego słońca, jego twarz była w połowie w cieniu, ale i tak widziałam chłodną ocenę w tamtych obsydianowych oczach.

Nic w jego wyrazie nie sugerowało, że kiedyś tymi samymi oczami sunął po moim nagim ciele, że szeptał rozkazy na mojej skórze.

— Moje kwalifikacje mówią same za siebie, pułkowniku. Czy nie raczył pan przeczytać mojego dossier, zanim uznał mnie za niekompetentną?

— Przeczytałem.

Wszedł głębiej do namiotu, a przestrzeń nagle wydała się zbyt ciasna.

— Elitarna klinika. Sterylne sale operacyjne. Klimatyzowane bloki chirurgiczne. Powiedz mi, doktor—czy kiedykolwiek wykonywałaś torakotomię, kiedy moździerze trzęsły ziemią pod twoimi stopami?

— A ty kiedykolwiek wykonywałeś torakotomię? — Spojrzałam mu prosto w oczy, bez mrugnięcia. — Czy tylko kwestionujesz kompetencje tych, którzy naprawdę ratują życie?

Zacisnął szczękę, pod skórą drgnął mięsień.

Przez chwilę myślałam, że rzeczywiście się zaangażuje, że zrzuci maskę i przyzna, że się już spotkaliśmy. Zamiast tego, wzruszył lekceważąco ramieniem na mój układ sprzętu.

— Nie przyzwyczajaj się za bardzo, doktor. Nie zabawisz tu długo.

W jego tonie wybrzmiała jasna sugestia—byłam zbyt delikatna, zbyt wyrafinowana, zbyt cywilna na brutalne realia medycyny wojennej.

— Większość lekarzy z twoim doświadczeniem prosi o przeniesienie w ciągu pierwszego miesiąca.

— Więc przypuszczam, że będziesz rozczarowany, kiedy zostanę tu jeszcze w drugim miesiącu.

Coś przemknęło przez jego twarz—tak szybko, że prawie tego nie zauważyłam. Potem znowu przybrał tę samą wyrachowaną obojętność.

Arthur odwrócił się, by skontrolować szafki ze sprzętem, robiąc notatki na tablecie z ostentacyjną powolnością, jakby mój czas nie miał żadnej wartości.

Wróciłam do porządkowania narzędzi, nie pozwalając mu zobaczyć, jak bardzo jego obecność na mnie działała.

Jak wspomnienie jego dłoni na moim ciele walczyło z rzeczywistością jego chłodu. Jak bardzo miałam ochotę chwycić go za nieskazitelny mundur i zażądać wyjaśnienia, dlaczego odszedł bez słowa.

Ale tego nie zrobiłam. Zamiast tego układałam skalpele i rozwieracze z mechaniczną precyzją, szczęka bolała mnie od zaciskania zębów.

Napięcie prysło, gdy młody żołnierz wpadł do namiotu, trzymając się za przedramię. Krew sączyła się przez jego palce, ściekając na podłogę w równych kroplach.

— Proszę pana, ja tylko… — Szeregowy zauważył Arthura i wyprostował się mimo oczywistego bólu. — Pułkowniku, panie. To nic poważnego. Tylko zadrapanie.

Już podchodziłam, prowadząc żołnierza do stołu do badania. — Pokaż mi.

— Naprawdę, proszę pani, nie chcę…

— To nie była prośba.

Odsunęłam jego dłoń od rany i aż ścisnęło mnie w żołądku. Rozcięcie było głębokie, ciągnęło się wzdłuż przedramienia, a po sposobie, w jaki jego palce drżały mimowolnie, rozpoznałam typowe oznaki uszkodzenia nerwu.

— Jak to się stało?

— Awaria sprzętu podczas konserwacji broni. — Twarz żołnierza była blada, głos napięty od tłumionego bólu. — Nic mi nie jest. Ja tylko…

— Martinez, przygotuj zestaw do szycia — zawołałam do jednej z moich osób. — I zapewnij mi tu dobre oświetlenie.

— Czy to wszystko naprawdę jest konieczne? — Głos Arthura przeciął moją koncentrację.

Zbliżył się, ustawiając tak, by żołnierz widział go wyraźnie. — Nie możesz po prostu opatrzyć rany i odesłać go na służbę? Każdy człowiek jest teraz na wagę złota.

Nie spojrzałam na niego. Moje ręce już badały ranę z ostrożną precyzją, oceniając uszkodzenie.

— Rozcięcie przerwało nerw łokciowy. Bez natychmiastowej interwencji chirurgicznej szeregowy… — zerknęłam na naszywkę z nazwiskiem, — Morrison utraci sprawność palca serdecznego i małego. Na stałe.

— Opatrunek i trochę leków przeciwbólowych…

— Spowodują trwałe uszkodzenie nerwów i żołnierz, który nie będzie w stanie prawidłowo trzymać broni. — W końcu spojrzałam Arthurowi w oczy, mówiąc lodowatym tonem. — Chyba że pułkownik woli, żebym przykleiła plaster i liczyła na cud?

W namiocie zapadła cisza. Martinez zastygł w pół ruchu przy sięganiu po zapasy. Szeregowy Morrison patrzył na nas szeroko otwartymi oczami.

Wyraz twarzy Arthura był nieczytelny, ale widziałam, jak zaciska szczękę i dłonie obejmujące ramiona.

— Rób, co trzeba, doktor. — Jego ton sugerował, że udziela mi pozwolenia, a nie uznaje moją ocenę sytuacji.

Odwróciłam się z powrotem do pacjenta, nie odpowiadając. — To będzie boleć, ale musisz leżeć nieruchomo. Martinez, zaczynajmy.

Arthur nie wyszedł. Zamiast tego stanął w rogu, z rękami skrzyżowanymi, obserwując z takim natężeniem, że aż przeszły mnie ciarki.

Czułam ciężar jego spojrzenia śledzącego każdy mój ruch, gdy przygotowywałam pole operacyjne, podawałam znieczulenie miejscowe i zabierałam się za delikatną naprawę nerwu.

Oświetlenie było niewystarczające. Warunki dalekie od ideału.

Ale moje ręce były pewne, koncentracja absolutna. Lata doskonaliłam te techniki w sterylnych salach operacyjnych i nie zamierzałam pozwolić, by ten szpital polowy czy spojrzenie Arthura wpłynęły na moją pracę.

Naprawa trwała czterdzieści minut. Gdy w końcu zawiązałam ostatni szew i sprawdziłam ruchomość palców Morrisona, ogarnęła mnie ulga. Pełen zakres ruchu zachowany. Żołnierz będzie potrzebował rehabilitacji, ale zachowa sprawność.

— Dbaj o czystość i suchość — poleciłam, sprawnie bandażując przedramię. — Zgłoś się za czterdzieści osiem godzin na zmianę opatrunku. I Morrison? Jeśli cokolwiek się pogorszy—wzrośnie ból, pojawi się drętwienie, cokolwiek—wracasz tu od razu. Zrozumiano?

— Tak jest, proszę pani. Dziękuję, proszę pani.

Pomogłam mu zejść ze stołu, patrzyłam, jak odchodzi z zaleceniami dotyczącymi leków przeciwbólowych i pielęgnacji rany. Dopiero wtedy odwróciłam się do Arthura.

Wciąż tam był, wciąż obserwował, z niewyrażalnym wyrazem twarzy. Przez dłuższą chwilę żadne z nas się nie odezwało.

Potem skinął głową—bez uznania, bez przeprosin, bez cienia uznania dla umiejętności, jakie właśnie wykorzystałam—i odwrócił się, by wyjść.

— Pułkowniku — rzuciłam za nim. Zatrzymał się w wejściu, ale nie odwrócił. — Następnym razem, kiedy zechcesz kwestionować moją ocenę lekarską, rób to na osobności. Nie przy moich pacjentach i personelu.

Jego ramiona napięły się. Przez moment myślałam, że jednak odpowie. Potem wyszedł bez słowa, zostawiając mnie w środku mojego szpitala polowego z krwią na rękawiczkach i pewnością, że to dopiero początek.

Dla każdego, kto był świadkiem tej wymiany, było to aż nadto jasne—ta dwójka zderzy się jak grzmot i błyskawica. Pytaniem nie było, czy wybuchniemy. Pytaniem było: kiedy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Stelli

Burza uderzyła w bazę z taką siłą, że od razu przypomniała, jak bardzo byliśmy tutaj wystawieni na żywioły. Deszcz siekł wszystko dookoła, zamieniając ziemię w labirynt błota i stojącej wody.

Przechodziłam właśnie z namiotu medycznego do stołówki, gdy porucznik Garrett zatrzymał mnie, a deszcz spływał mu po twarzy.

"Pułkownik chce cię widzieć. Natychmiast."

Chciałam zapytać, czy nie może to poczekać, aż pogoda się uspokoi. Jedno spojrzenie na wyraz twarzy Garretta dało mi odpowiedź.

Podążyłam za nim przez zalany plac, moje buty chlupały w wodzie po kostki, deszcz był tak gęsty, że ledwo widziałam metr przed sobą.

Kiedy dotarłam do budynku administracyjnego, byłam kompletnie przemoczona. Woda ciekła z moich włosów, mundur przylegał do skóry jak druga warstwa.

Czułam, że mój stanik jest widoczny przez przemoknięty materiał, zarys wszystkiego pod spodem był wyraźnie widoczny. Powinnam była poprosić o kurtkę. Powinnam była zażądać, by się przebrać.

Ale Garrett już pukał, a z wnętrza dobiegł głos Arthura: "Wejść."

Weszłam do jego biura, a woda natychmiast zebrała się wokół moich butów na podłodze.

Pomieszczenie było surowe i użytkowe — biurko zasłane mapami i dokumentami, wzdłuż jednej ściany szafy na akta, jedynym osobistym akcentem było zdjęcie, którego z tej odległości nie potrafiłam rozpoznać.

Arthur siedział za biurkiem, idealnie suchy w nieskazitelnym mundurze. Jego wyraz twarzy nie zmienił się na mój widok, ale widziałam, jak jego wzrok powoli przesuwa się po moim ciele.

Coś pociemniało w tych obsydianowych oczach — głód, rozpoznanie, coś, co sprawiło, że na chwilę zabrakło mi tchu, mimo moich starań.

"Wezwał mnie pan, pułkowniku?" Utrzymałam głos spokojny, profesjonalny, choć woda kapała mi z włosów na ramiona.

Wskazał gwałtownie na biurko. "Muszę przejrzeć twoje zamówienie na zaopatrzenie. Podejdź."

Podeszłam bliżej, boleśnie świadoma, jak mokry materiał przylega do każdego zarysu ciała, jak bardzo czułam się odsłonięta pod jego spojrzeniem. Gdy zbliżyłam się do biurka i sięgnęłam po wskazane przez niego dokumenty, Arthur poruszył się z drapieżną szybkością.

Jego dłoń złapała mnie za ramię i nagle zostałam przyciśnięta do ściany obok jego biurka, a jego ciało zablokowało mi drogę ucieczki. Był tak szybki, że ledwie zdążyłam westchnąć, zanim jego sylwetka wypełniła całe moje pole widzenia.

"Ostrożnie, doktor." Jego głos był niski, niebezpieczny. "Kapisz wodą po tajnych dokumentach."

To był pretekst i to kiepski. Dokumenty były daleko od miejsca, gdzie stałam. Ale on już tu był, górował nade mną, tak blisko, że czułam bijące od niego ciepło.

Zadrżałam, i nie miało to nic wspólnego z zimnym deszczem przesączającym się przez ubranie.

"Może nie powinien był mnie pan wzywać w czasie burzy." Starałam się utrzymać głos w ryzach, ale zabrzmiał bardziej chrapliwie, niż zamierzałam.

Jego wolna dłoń oparła się o ścianę tuż przy mojej głowie, zamykając mnie w pułapce. "Może powinnaś była się przebrać, zanim się zameldowałaś."

"Nie było czasu. Pański porucznik jasno dał do zrozumienia, że pułkownik nie lubi czekać."

"Nie, nie lubię." Jego wzrok zjechał na miejsce, gdzie koszula przylegała do mojego biustu, po czym powoli wrócił na moją twarz. "Porozmawiajmy o procedurach, doktor. O dyscyplinie. O wykonywaniu rozkazów."

"Wykonuję rozkazy bez zarzutu."

"Tak?" Jego głos stał się ochrypły, przeszywający aż do kości. "Bo z mojego punktu widzenia uważasz, że zasady cię nie dotyczą. Że możesz wmaszerować do mojej bazy i działać, jak ci się podoba."

"Działam według protokołu medycznego."

"Działasz według standardów cywilnych w strefie wojskowej."

Pochylił się jeszcze bliżej i teraz czułam jego zapach — tę samą czystą, męską woń, którą pamiętałam z hotelowego pokoju, zmieszaną z czymś ostrzejszym. Kawa. Proch strzelniczy.

"Takie podejście może tutaj kogoś zabić."

Moje dłonie zacisnęły się w pięści po bokach. "Czy ten wykład ma jakiś cel, pułkowniku? Czy może po prostu chce mi pan przypomnieć, że nie jestem wystarczająco dobra dla pańskiej bazy?"

Jego profesjonalna maska pękła, odsłaniając pod spodem coś niemal szyderczego. „Powiedz mi, doktorze — czy to zadanie naprawdę ma służyć ucieczce przed twoim skandalem? A może mnie odnalazłeś, bo nie mogłeś zapomnieć tamtej nocy?”

Oskarżenie uderzyło jak fizyczny cios. Przez chwilę mogłem tylko gapić się na niego, zszokowany do niemożności wypowiedzenia słowa.

„Myślałeś, że się nie domyślę?” Jego głos był teraz miękki, niebezpieczny. „Że może przyjechałeś tu, mając nadzieję odzyskać to, co mieliśmy? Że śledziłeś mnie aż na tę odludną bazę pod przykrywką obowiązków służbowych?”

Szok ustąpił miejsca lodowatej furii, tak intensywnej, że niemal czułem jej smak.

„Myślisz, że rzuciłabym całą swoją karierę, żeby gonić za facetem, który nie potrafił nawet zostać na poranną kawę?” Mój głos był spokojny, tnący. „Twoje ego jest prawie tak wielkie jak twoja ranga, pułkowniku.”

Zamiast cofnąć się przed jego zastraszaniem, zrobiłam krok naprzód, wchodząc w jego przestrzeń.

„Jestem tu, bo nie miałam dokąd pójść. Byłeś błędem, o którym już zapomniałam — dopóki znów nie postanowiłeś się wyróżnić, zachowując się jak dupek.”

Zacisnął szczękę, ale się nie cofnął. Staliśmy tak, zaledwie kilka centymetrów od siebie, a napięcie było tak gęste, że ledwo mogłam przez nie oddychać.

„Błędem, którego zapomniałaś?” Jego głos był miękki, śmiertelnie groźny. „Dlatego teraz drżysz?”

„Drżę, bo jest mi zimno i jestem mokra, a ty marnujesz mój czas paranoicznymi oskarżeniami.” Spojrzałam mu prosto w oczy bez mrugnięcia. „Prawdziwe pytanie nie brzmi, dlaczego tu jestem, pułkowniku. Tylko dlaczego ty udajesz, że mnie nie pamiętasz, skoro twoje ciało wyraźnie to robi.”

Pozwoliłam, by mój wzrok znacząco opadł tam, gdzie widziałam dowód jego podniecenia napierający na spodnie munduru, a potem znów uniosłam spojrzenie na jego twarz. „Chcesz rozmawiać o dyscyplinie i wykonywaniu rozkazów? Zacznij może od panowania nad sobą.”

W jego oczach błysnęło coś niebezpiecznego — gniew, pożądanie, frustracja wymieszane razem. Potem jego spojrzenie powoli, celowo zsunęło się w dół, tam, gdzie mój przemoczony koszula przylegała do piersi.

Patrzył o ułamek sekundy za długo, jego szczęka zaciskała się, jakby fizycznie powstrzymywał się przed wyciągnięciem ręki i dotknięciem mnie.

To był dokładnie ten sam wzrok, którym obdarzył mnie wtedy w hotelu. To samo mroczne łaknienie, ta sama ledwo powstrzymywana potrzeba.

Wspomnienie uderzyło mnie jak cios — sposób, w jaki patrzył na mnie podczas rozbierania, to drapieżne skupienie, przez które czułam się jak ofiara na chwilę przed pożarciem.

Mimo zimnego deszczu spływającego po moich ubraniach, gorąco rozlało się po całym ciele.

Moje sutki stwardniały pod jego spojrzeniem, widoczne przez mokry materiał, i zobaczyłam moment, w którym to zauważył. Zobaczyłam, jak zatrzymał oddech, jak jego dłoń oparta o ścianę napięła się, jakby chciał mnie złapać.

Z zewnątrz zachowałam chłodny, opanowany wyraz twarzy. Ale w środku moje ciało krzyczało z pragnienia.

Podniecało mnie to — ta niebezpieczna gra, którą toczyliśmy, sposób, w jaki patrzył na mnie, jakby chciał rzucić mną o biurko i dokończyć to, co zaczęliśmy rok temu.

Jego oczy gwałtownie wróciły do moich, i przez jedną zawieszoną chwilę myślałam, że naprawdę coś zrobi: pocałuje mnie, przyciśnie mocniej do ściany, przyzna się do tego, co naprawdę się między nami dzieje.

Zamiast tego opuścił rękę ze ściany. Odsunął się, tworząc między nami przestrzeń z namierzoną precyzją, ale widziałam, jak wiele go to kosztuje. Widziałam napięcie w każdym mięśniu jego ciała.

„Wynoś się z mojego biura, doktorze. I następnym razem, gdy cię wezwę, przyjdź przygotowana.”

Wyprostowałam swój przemoczony mundur z wyrachowaną gracją, odmawiając pośpiechu, odmawiając pokazania mu, jak bardzo to starcie mną wstrząsnęło — jak bardzo mnie podnieciło.

Gdy dotarłam do drzwi, zatrzymałam się z ręką na klamce.

„Jeszcze jedno, pułkowniku.” Nie odwróciłam się. „Jeśli zamierzasz udawać, że nie istnieję, zrób to naprawdę. Te twoje gierki, w których najpierw przyciągasz mnie blisko, a potem odpychasz? To poniżej twojej godności.”

Wyszłam w burzę z wysoko uniesioną głową, zostawiając Arthura samego z jego tajnymi dokumentami i duchem moich słów unoszącym się w powietrzu jak dym.

I ze wspomnieniem, jak na mnie patrzył — jakby chciał mnie pochłonąć w całości.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Colonel’s Favorite

The Colonel’s Favorite

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa