passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Colonel’s Favorite - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

The Colonel’s Favorite

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Teraźniejszość

Perspektywa Stelli

Porucznik, którego imię poznałam jako Garrett, oprowadzał mnie po bazie z taką sprawnością, jakby robił to już setki razy.

Wskazywał stołówkę, koszary, centrum komunikacyjne, starannie unikając jakiejkolwiek wzmianki o spektakularnym pokazie wrogości pułkownika na płycie lotniska.

Moje nowe królestwo to wzmocniony namiot medyczny, który wyglądał, jakby przetrwał co najmniej jedno bezpośrednie uderzenie. Wewnątrz unosił się zapach środka dezynfekującego i brezentu, a sprzęt stanowił mieszankę najnowszych technologii i niepokojąco starego wyposażenia.

Przez pierwsze dwie godziny robiłam inwentaryzację, porządkowałam zapasy i starałam się nie myśleć o tym, że Arthur Ironwood—mężczyzna, który rok temu zniknął bez słowa z mojego łóżka—znajduje się gdzieś na tej bazie, udając, że nie istnieję.

Tyle że nie udawał tego zbyt dobrze.

Poczułam jego obecność zanim go zobaczyłam. Ta sama przytłaczająca fizyczność, która zdominowała wszystkie moje zmysły w hotelowym pokoju, teraz wypełniła wejście do namiotu medycznego.

Stał z rękami skrzyżowanymi na piersi, obserwując, jak układam narzędzia chirurgiczne, z wyrazem twarzy sugerującym, że robię to źle już samym swoim istnieniem.

— Doktor Alistair. — Jego głos był suchy, profesjonalny, całkowicie pozbawiony uznania. — Jestem tu, żeby przejrzeć twoje procedury przygotowawcze.

Nie odwróciłam się. — Nie wiedziałam, że szpitale polowe wymagają osobistej inspekcji pułkownika.

— Wymagają, kiedy nie ufam chirurgowi, że wie, co robi.

To sprawiło, że się odwróciłam. Stał pod światło ostrego popołudniowego słońca, jego twarz była w połowie w cieniu, ale i tak widziałam chłodną ocenę w tamtych obsydianowych oczach.

Nic w jego wyrazie nie sugerowało, że kiedyś tymi samymi oczami sunął po moim nagim ciele, że szeptał rozkazy na mojej skórze.

— Moje kwalifikacje mówią same za siebie, pułkowniku. Czy nie raczył pan przeczytać mojego dossier, zanim uznał mnie za niekompetentną?

— Przeczytałem.

Wszedł głębiej do namiotu, a przestrzeń nagle wydała się zbyt ciasna.

— Elitarna klinika. Sterylne sale operacyjne. Klimatyzowane bloki chirurgiczne. Powiedz mi, doktor—czy kiedykolwiek wykonywałaś torakotomię, kiedy moździerze trzęsły ziemią pod twoimi stopami?

— A ty kiedykolwiek wykonywałeś torakotomię? — Spojrzałam mu prosto w oczy, bez mrugnięcia. — Czy tylko kwestionujesz kompetencje tych, którzy naprawdę ratują życie?

Zacisnął szczękę, pod skórą drgnął mięsień.

Przez chwilę myślałam, że rzeczywiście się zaangażuje, że zrzuci maskę i przyzna, że się już spotkaliśmy. Zamiast tego, wzruszył lekceważąco ramieniem na mój układ sprzętu.

— Nie przyzwyczajaj się za bardzo, doktor. Nie zabawisz tu długo.

W jego tonie wybrzmiała jasna sugestia—byłam zbyt delikatna, zbyt wyrafinowana, zbyt cywilna na brutalne realia medycyny wojennej.

— Większość lekarzy z twoim doświadczeniem prosi o przeniesienie w ciągu pierwszego miesiąca.

— Więc przypuszczam, że będziesz rozczarowany, kiedy zostanę tu jeszcze w drugim miesiącu.

Coś przemknęło przez jego twarz—tak szybko, że prawie tego nie zauważyłam. Potem znowu przybrał tę samą wyrachowaną obojętność.

Arthur odwrócił się, by skontrolować szafki ze sprzętem, robiąc notatki na tablecie z ostentacyjną powolnością, jakby mój czas nie miał żadnej wartości.

Wróciłam do porządkowania narzędzi, nie pozwalając mu zobaczyć, jak bardzo jego obecność na mnie działała.

Jak wspomnienie jego dłoni na moim ciele walczyło z rzeczywistością jego chłodu. Jak bardzo miałam ochotę chwycić go za nieskazitelny mundur i zażądać wyjaśnienia, dlaczego odszedł bez słowa.

Ale tego nie zrobiłam. Zamiast tego układałam skalpele i rozwieracze z mechaniczną precyzją, szczęka bolała mnie od zaciskania zębów.

Napięcie prysło, gdy młody żołnierz wpadł do namiotu, trzymając się za przedramię. Krew sączyła się przez jego palce, ściekając na podłogę w równych kroplach.

— Proszę pana, ja tylko… — Szeregowy zauważył Arthura i wyprostował się mimo oczywistego bólu. — Pułkowniku, panie. To nic poważnego. Tylko zadrapanie.

Już podchodziłam, prowadząc żołnierza do stołu do badania. — Pokaż mi.

— Naprawdę, proszę pani, nie chcę…

— To nie była prośba.

Odsunęłam jego dłoń od rany i aż ścisnęło mnie w żołądku. Rozcięcie było głębokie, ciągnęło się wzdłuż przedramienia, a po sposobie, w jaki jego palce drżały mimowolnie, rozpoznałam typowe oznaki uszkodzenia nerwu.

— Jak to się stało?

— Awaria sprzętu podczas konserwacji broni. — Twarz żołnierza była blada, głos napięty od tłumionego bólu. — Nic mi nie jest. Ja tylko…

— Martinez, przygotuj zestaw do szycia — zawołałam do jednej z moich osób. — I zapewnij mi tu dobre oświetlenie.

— Czy to wszystko naprawdę jest konieczne? — Głos Arthura przeciął moją koncentrację.

Zbliżył się, ustawiając tak, by żołnierz widział go wyraźnie. — Nie możesz po prostu opatrzyć rany i odesłać go na służbę? Każdy człowiek jest teraz na wagę złota.

Nie spojrzałam na niego. Moje ręce już badały ranę z ostrożną precyzją, oceniając uszkodzenie.

— Rozcięcie przerwało nerw łokciowy. Bez natychmiastowej interwencji chirurgicznej szeregowy… — zerknęłam na naszywkę z nazwiskiem, — Morrison utraci sprawność palca serdecznego i małego. Na stałe.

— Opatrunek i trochę leków przeciwbólowych…

— Spowodują trwałe uszkodzenie nerwów i żołnierz, który nie będzie w stanie prawidłowo trzymać broni. — W końcu spojrzałam Arthurowi w oczy, mówiąc lodowatym tonem. — Chyba że pułkownik woli, żebym przykleiła plaster i liczyła na cud?

W namiocie zapadła cisza. Martinez zastygł w pół ruchu przy sięganiu po zapasy. Szeregowy Morrison patrzył na nas szeroko otwartymi oczami.

Wyraz twarzy Arthura był nieczytelny, ale widziałam, jak zaciska szczękę i dłonie obejmujące ramiona.

— Rób, co trzeba, doktor. — Jego ton sugerował, że udziela mi pozwolenia, a nie uznaje moją ocenę sytuacji.

Odwróciłam się z powrotem do pacjenta, nie odpowiadając. — To będzie boleć, ale musisz leżeć nieruchomo. Martinez, zaczynajmy.

Arthur nie wyszedł. Zamiast tego stanął w rogu, z rękami skrzyżowanymi, obserwując z takim natężeniem, że aż przeszły mnie ciarki.

Czułam ciężar jego spojrzenia śledzącego każdy mój ruch, gdy przygotowywałam pole operacyjne, podawałam znieczulenie miejscowe i zabierałam się za delikatną naprawę nerwu.

Oświetlenie było niewystarczające. Warunki dalekie od ideału.

Ale moje ręce były pewne, koncentracja absolutna. Lata doskonaliłam te techniki w sterylnych salach operacyjnych i nie zamierzałam pozwolić, by ten szpital polowy czy spojrzenie Arthura wpłynęły na moją pracę.

Naprawa trwała czterdzieści minut. Gdy w końcu zawiązałam ostatni szew i sprawdziłam ruchomość palców Morrisona, ogarnęła mnie ulga. Pełen zakres ruchu zachowany. Żołnierz będzie potrzebował rehabilitacji, ale zachowa sprawność.

— Dbaj o czystość i suchość — poleciłam, sprawnie bandażując przedramię. — Zgłoś się za czterdzieści osiem godzin na zmianę opatrunku. I Morrison? Jeśli cokolwiek się pogorszy—wzrośnie ból, pojawi się drętwienie, cokolwiek—wracasz tu od razu. Zrozumiano?

— Tak jest, proszę pani. Dziękuję, proszę pani.

Pomogłam mu zejść ze stołu, patrzyłam, jak odchodzi z zaleceniami dotyczącymi leków przeciwbólowych i pielęgnacji rany. Dopiero wtedy odwróciłam się do Arthura.

Wciąż tam był, wciąż obserwował, z niewyrażalnym wyrazem twarzy. Przez dłuższą chwilę żadne z nas się nie odezwało.

Potem skinął głową—bez uznania, bez przeprosin, bez cienia uznania dla umiejętności, jakie właśnie wykorzystałam—i odwrócił się, by wyjść.

— Pułkowniku — rzuciłam za nim. Zatrzymał się w wejściu, ale nie odwrócił. — Następnym razem, kiedy zechcesz kwestionować moją ocenę lekarską, rób to na osobności. Nie przy moich pacjentach i personelu.

Jego ramiona napięły się. Przez moment myślałam, że jednak odpowie. Potem wyszedł bez słowa, zostawiając mnie w środku mojego szpitala polowego z krwią na rękawiczkach i pewnością, że to dopiero początek.

Dla każdego, kto był świadkiem tej wymiany, było to aż nadto jasne—ta dwójka zderzy się jak grzmot i błyskawica. Pytaniem nie było, czy wybuchniemy. Pytaniem było: kiedy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Stelli

Burza uderzyła w bazę z taką siłą, że od razu przypomniała, jak bardzo byliśmy tutaj wystawieni na żywioły. Deszcz siekł wszystko dookoła, zamieniając ziemię w labirynt błota i stojącej wody.

Przechodziłam właśnie z namiotu medycznego do stołówki, gdy porucznik Garrett zatrzymał mnie, a deszcz spływał mu po twarzy.

"Pułkownik chce cię widzieć. Natychmiast."

Chciałam zapytać, czy nie może to poczekać, aż pogoda się uspokoi. Jedno spojrzenie na wyraz twarzy Garretta dało mi odpowiedź.

Podążyłam za nim przez zalany plac, moje buty chlupały w wodzie po kostki, deszcz był tak gęsty, że ledwo widziałam metr przed sobą.

Kiedy dotarłam do budynku administracyjnego, byłam kompletnie przemoczona. Woda ciekła z moich włosów, mundur przylegał do skóry jak druga warstwa.

Czułam, że mój stanik jest widoczny przez przemoknięty materiał, zarys wszystkiego pod spodem był wyraźnie widoczny. Powinnam była poprosić o kurtkę. Powinnam była zażądać, by się przebrać.

Ale Garrett już pukał, a z wnętrza dobiegł głos Arthura: "Wejść."

Weszłam do jego biura, a woda natychmiast zebrała się wokół moich butów na podłodze.

Pomieszczenie było surowe i użytkowe — biurko zasłane mapami i dokumentami, wzdłuż jednej ściany szafy na akta, jedynym osobistym akcentem było zdjęcie, którego z tej odległości nie potrafiłam rozpoznać.

Arthur siedział za biurkiem, idealnie suchy w nieskazitelnym mundurze. Jego wyraz twarzy nie zmienił się na mój widok, ale widziałam, jak jego wzrok powoli przesuwa się po moim ciele.

Coś pociemniało w tych obsydianowych oczach — głód, rozpoznanie, coś, co sprawiło, że na chwilę zabrakło mi tchu, mimo moich starań.

"Wezwał mnie pan, pułkowniku?" Utrzymałam głos spokojny, profesjonalny, choć woda kapała mi z włosów na ramiona.

Wskazał gwałtownie na biurko. "Muszę przejrzeć twoje zamówienie na zaopatrzenie. Podejdź."

Podeszłam bliżej, boleśnie świadoma, jak mokry materiał przylega do każdego zarysu ciała, jak bardzo czułam się odsłonięta pod jego spojrzeniem. Gdy zbliżyłam się do biurka i sięgnęłam po wskazane przez niego dokumenty, Arthur poruszył się z drapieżną szybkością.

Jego dłoń złapała mnie za ramię i nagle zostałam przyciśnięta do ściany obok jego biurka, a jego ciało zablokowało mi drogę ucieczki. Był tak szybki, że ledwie zdążyłam westchnąć, zanim jego sylwetka wypełniła całe moje pole widzenia.

"Ostrożnie, doktor." Jego głos był niski, niebezpieczny. "Kapisz wodą po tajnych dokumentach."

To był pretekst i to kiepski. Dokumenty były daleko od miejsca, gdzie stałam. Ale on już tu był, górował nade mną, tak blisko, że czułam bijące od niego ciepło.

Zadrżałam, i nie miało to nic wspólnego z zimnym deszczem przesączającym się przez ubranie.

"Może nie powinien był mnie pan wzywać w czasie burzy." Starałam się utrzymać głos w ryzach, ale zabrzmiał bardziej chrapliwie, niż zamierzałam.

Jego wolna dłoń oparła się o ścianę tuż przy mojej głowie, zamykając mnie w pułapce. "Może powinnaś była się przebrać, zanim się zameldowałaś."

"Nie było czasu. Pański porucznik jasno dał do zrozumienia, że pułkownik nie lubi czekać."

"Nie, nie lubię." Jego wzrok zjechał na miejsce, gdzie koszula przylegała do mojego biustu, po czym powoli wrócił na moją twarz. "Porozmawiajmy o procedurach, doktor. O dyscyplinie. O wykonywaniu rozkazów."

"Wykonuję rozkazy bez zarzutu."

"Tak?" Jego głos stał się ochrypły, przeszywający aż do kości. "Bo z mojego punktu widzenia uważasz, że zasady cię nie dotyczą. Że możesz wmaszerować do mojej bazy i działać, jak ci się podoba."

"Działam według protokołu medycznego."

"Działasz według standardów cywilnych w strefie wojskowej."

Pochylił się jeszcze bliżej i teraz czułam jego zapach — tę samą czystą, męską woń, którą pamiętałam z hotelowego pokoju, zmieszaną z czymś ostrzejszym. Kawa. Proch strzelniczy.

"Takie podejście może tutaj kogoś zabić."

Moje dłonie zacisnęły się w pięści po bokach. "Czy ten wykład ma jakiś cel, pułkowniku? Czy może po prostu chce mi pan przypomnieć, że nie jestem wystarczająco dobra dla pańskiej bazy?"

Jego profesjonalna maska pękła, odsłaniając pod spodem coś niemal szyderczego. „Powiedz mi, doktorze — czy to zadanie naprawdę ma służyć ucieczce przed twoim skandalem? A może mnie odnalazłeś, bo nie mogłeś zapomnieć tamtej nocy?”

Oskarżenie uderzyło jak fizyczny cios. Przez chwilę mogłem tylko gapić się na niego, zszokowany do niemożności wypowiedzenia słowa.

„Myślałeś, że się nie domyślę?” Jego głos był teraz miękki, niebezpieczny. „Że może przyjechałeś tu, mając nadzieję odzyskać to, co mieliśmy? Że śledziłeś mnie aż na tę odludną bazę pod przykrywką obowiązków służbowych?”

Szok ustąpił miejsca lodowatej furii, tak intensywnej, że niemal czułem jej smak.

„Myślisz, że rzuciłabym całą swoją karierę, żeby gonić za facetem, który nie potrafił nawet zostać na poranną kawę?” Mój głos był spokojny, tnący. „Twoje ego jest prawie tak wielkie jak twoja ranga, pułkowniku.”

Zamiast cofnąć się przed jego zastraszaniem, zrobiłam krok naprzód, wchodząc w jego przestrzeń.

„Jestem tu, bo nie miałam dokąd pójść. Byłeś błędem, o którym już zapomniałam — dopóki znów nie postanowiłeś się wyróżnić, zachowując się jak dupek.”

Zacisnął szczękę, ale się nie cofnął. Staliśmy tak, zaledwie kilka centymetrów od siebie, a napięcie było tak gęste, że ledwo mogłam przez nie oddychać.

„Błędem, którego zapomniałaś?” Jego głos był miękki, śmiertelnie groźny. „Dlatego teraz drżysz?”

„Drżę, bo jest mi zimno i jestem mokra, a ty marnujesz mój czas paranoicznymi oskarżeniami.” Spojrzałam mu prosto w oczy bez mrugnięcia. „Prawdziwe pytanie nie brzmi, dlaczego tu jestem, pułkowniku. Tylko dlaczego ty udajesz, że mnie nie pamiętasz, skoro twoje ciało wyraźnie to robi.”

Pozwoliłam, by mój wzrok znacząco opadł tam, gdzie widziałam dowód jego podniecenia napierający na spodnie munduru, a potem znów uniosłam spojrzenie na jego twarz. „Chcesz rozmawiać o dyscyplinie i wykonywaniu rozkazów? Zacznij może od panowania nad sobą.”

W jego oczach błysnęło coś niebezpiecznego — gniew, pożądanie, frustracja wymieszane razem. Potem jego spojrzenie powoli, celowo zsunęło się w dół, tam, gdzie mój przemoczony koszula przylegała do piersi.

Patrzył o ułamek sekundy za długo, jego szczęka zaciskała się, jakby fizycznie powstrzymywał się przed wyciągnięciem ręki i dotknięciem mnie.

To był dokładnie ten sam wzrok, którym obdarzył mnie wtedy w hotelu. To samo mroczne łaknienie, ta sama ledwo powstrzymywana potrzeba.

Wspomnienie uderzyło mnie jak cios — sposób, w jaki patrzył na mnie podczas rozbierania, to drapieżne skupienie, przez które czułam się jak ofiara na chwilę przed pożarciem.

Mimo zimnego deszczu spływającego po moich ubraniach, gorąco rozlało się po całym ciele.

Moje sutki stwardniały pod jego spojrzeniem, widoczne przez mokry materiał, i zobaczyłam moment, w którym to zauważył. Zobaczyłam, jak zatrzymał oddech, jak jego dłoń oparta o ścianę napięła się, jakby chciał mnie złapać.

Z zewnątrz zachowałam chłodny, opanowany wyraz twarzy. Ale w środku moje ciało krzyczało z pragnienia.

Podniecało mnie to — ta niebezpieczna gra, którą toczyliśmy, sposób, w jaki patrzył na mnie, jakby chciał rzucić mną o biurko i dokończyć to, co zaczęliśmy rok temu.

Jego oczy gwałtownie wróciły do moich, i przez jedną zawieszoną chwilę myślałam, że naprawdę coś zrobi: pocałuje mnie, przyciśnie mocniej do ściany, przyzna się do tego, co naprawdę się między nami dzieje.

Zamiast tego opuścił rękę ze ściany. Odsunął się, tworząc między nami przestrzeń z namierzoną precyzją, ale widziałam, jak wiele go to kosztuje. Widziałam napięcie w każdym mięśniu jego ciała.

„Wynoś się z mojego biura, doktorze. I następnym razem, gdy cię wezwę, przyjdź przygotowana.”

Wyprostowałam swój przemoczony mundur z wyrachowaną gracją, odmawiając pośpiechu, odmawiając pokazania mu, jak bardzo to starcie mną wstrząsnęło — jak bardzo mnie podnieciło.

Gdy dotarłam do drzwi, zatrzymałam się z ręką na klamce.

„Jeszcze jedno, pułkowniku.” Nie odwróciłam się. „Jeśli zamierzasz udawać, że nie istnieję, zrób to naprawdę. Te twoje gierki, w których najpierw przyciągasz mnie blisko, a potem odpychasz? To poniżej twojej godności.”

Wyszłam w burzę z wysoko uniesioną głową, zostawiając Arthura samego z jego tajnymi dokumentami i duchem moich słów unoszącym się w powietrzu jak dym.

I ze wspomnieniem, jak na mnie patrzył — jakby chciał mnie pochłonąć w całości.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Stelli

Konwój wyruszył o świcie—trzy opancerzone pojazdy zmierzały na wrogie terytorium, by odzyskać zapasy medyczne pozostawione podczas pośpiesznej ewakuacji dwa tygodnie wcześniej.

Arthur nalegał, żeby osobiście dowodzić eskortą, co oznaczało, że przez następnych kilka godzin będę patrzeć na jego szerokie ramiona i próbować nie myśleć o naszej ostatniej kłótni.

Im dalej jechaliśmy, tym bardziej krajobraz stawał się posępny. Opuszczone budynki z powybijanymi oknami, drogi usiane kraterami po wybuchach, szkielety zniszczonych pojazdów. Każdy cień wydawał się zagrożeniem.

Dotarliśmy na miejsce ewakuacji bez incydentów. Dawny szpital polowy był wypaloną skorupą, sprzęt rozrzucony niczym porzucone zabawki. Żołnierze Arthura zabezpieczyli teren, podczas gdy mój zespół zbierał zapasy.

"Doktorze Alistair." Głos Arthura przeciął zorganizowany chaos. "W skrzydle wschodnim jest jeszcze jeden schowek. Odprowadzę cię."

"Nie potrzebuję eskorty."

"To nie była prośba." Już szedł w kierunku dalszego końca budynku, wyraźnie oczekując, że pójdę za nim.

Chwyciłam pustą skrzynkę i ruszyłam za nim, z irytacją tliącą się pod powierzchnią. Skrzydło wschodnie było bardziej nienaruszone, choć podłogi wciąż zasypywały gruzy.

"Wie pan, pułkowniku, doskonale sobie radzę z przechodzeniem przez budynek bez nadzoru."

"Tak?" Nie odwrócił się. "Bo twoja historia trzymania się protokołu jest raczej mało imponująca."

"Moje osiągnięcia w ratowaniu życia mówią same za siebie."

"Twoja historia ignorowania wojskowych rozkazów właśnie mnie martwi." Zatrzymał się przy magazynie. "Te zapasy trzeba dokładnie zinwentaryzować. Ostatni cywil, który to robił, połowę sprzętu gdzieś zgubił."

"Nie kradnę zapasów medycznych, jeśli to pan sugeruje."

"Nic nie sugeruję. Stwierdzam fakty." Arthur wskazał na pomieszczenie. "Proszę, doktorze. Chyba że wolisz się dalej kłócić zamiast robić swoje."

Przeszłam obok niego, celowo zahaczając ramieniem o jego ramię. Pomieszczenie było ciasne, półki zastawione zakurzonym sprzętem. Zaczęłam zdejmować pudełka, sprawdzać ich zawartość, katalogować to, co dało się uratować.

Arthur pozostał w drzwiach, obserwując. Zawsze obserwując.

"Jest jeszcze coś, pułkowniku? Czy zamierza pan tylko stać i oceniać moje metody inwentaryzacji?"

"Dbam o przestrzeganie protokołu."

"Aha. Protokół." Odwróciłam się do niego z pudełkiem narzędzi chirurgicznych w rękach. "Tak to teraz nazywamy? Bo wygląda raczej na to, że szuka pan pretekstu, żeby…"

"Żeby co?" Wszedł do środka, a ciasne pomieszczenie nagle zrobiło się duszne. "Przypomnieć ci, że tu obowiązują zasady? Że twoja cywilna arogancja nie ochroni cię na linii frontu?"

"Moja arogancja?" Zaśmiałam się ostro i gorzko. "To dopiero ironia, biorąc pod uwagę, że pan nawet nie potrafi przyznać się do błędu, kiedy od tego zależy sprawność ręki żołnierza."

Zacisnął szczękę. "Nie przyznałem się, bo nie było do czego. Zrobiłaś swoje. Tyle."

"Broń Boże, żeby pułkownik przyznał, że ktoś inny może wiedzieć, co robi." Przepchnęłam się obok niego z pudełkiem przyciśniętym do piersi. "Niektórzy z nas nie potrzebują ciągłego głaskania po ego, Arthurze."

Usłyszałam jego gwałtowny wdech, gdy użyłam jego imienia, ale nie zatrzymałam się. Miałam dość tej rozmowy, dość…

Klik.

Dźwięk był cichy, ledwie wyczuwalny. Ale poczułam to—charakterystyczny opór płytki naciskowej pod stopą, a potem mechaniczny spręż.

Całe ciało mi zesztywniało. Pudełko wypadło mi z rąk i z hukiem uderzyło o podłogę. Krew odpłynęła mi z twarzy.

"Arthur." Jego imię wyszło ze mnie ledwie szeptem. Spróbowałam jeszcze raz, głośniej. "Arthur!"

Wciąż stał w drzwiach magazynu. Widziałam moment, w którym uświadomił sobie, gdzie stoję, widziałam, jak jego ciało zesztywniało z innego rodzaju napięcia.

"Nie ruszaj się." Zaczął iść w moją stronę powolnymi krokami, wzrok utkwiony w moim bucie.

"Coś mi kliknęło pod stopą." Głos mi zadrżał z paniki. "Tam… myślę, że to—"

"Powiedziałem: nie ruszaj się." Był już bliżej, powoli mnie okrążał. "Która noga?"

„W lewo. Arthur, czuję płytkę naciskową.”

Przykucnął obok mnie, z wyrazem twarzy nie do odczytania. Kiedy spojrzał na mnie, jego usta wygięły się w coś, co nie było do końca uśmiechem.

„No proszę, doktorze,” przeciągnął, „gdzie się podział ten ostry język? Wszystkie te błyskotliwe riposty chyba cię opuściły.”

„To nie jest śmieszne.” Łzy napłynęły mi do oczu. „Stoję na…”

„Widzę, na czym stoisz.”

Mimo sytuacji, w jego tonie było coś niemal intymnego—ciemny rozbawienie, które sprawiało, że miałam ochotę na niego wrzeszczeć.

„Pytanie brzmi, czy zamkniesz w końcu tę bystrą buzię na tyle długo, żebym mógł ocenić sytuację.”

„Proszę.” To słowo wyszło ze mnie złamane.

Upadł na kolana przede mną, jego ręce ostrożnie poruszały się wokół mojego buta. Ta pozycja była szokująca—ten dominujący mężczyzna klęczący u moich stóp. Czułam ciepło jego oddechu przez materiał spodni.

„Spust aktywowany naciskiem,” mruknął, palcami gładząc coś, czego nie widziałam. „Stary, radziecki projekt, najprawdopodobniej. Dobra wiadomość jest taka, że jeszcze nie doszło do detonacji.”

„A zła?”

„Że może dojść do detonacji w chwili, gdy zdejmiesz nogę.” Spojrzał na mnie. „Więc zrobimy tak: zamienimy się miejscami. Wejdę na minę, a ty zejdziesz.”

„Nie.” To słowo było natychmiastowe, instynktowne. „Nie, nie możesz!”

„Nie pytam cię o pozwolenie, doktorze.” Już przesuwał się bliżej, jego dłonie na mojej łydce. „Na mój znak przeniesiesz ciężar, a ja wsunę dłoń pod twoją stopę. Potem odchodzisz.”

„Arthur, proszę.”

„Trzy.” Jego ręka przesunęła się do mojej kostki.

„Nie rób tego.” Teraz łzy płynęły mi po policzkach, gorące i niekontrolowane. „Proszę, po prostu… Musi być inny sposób.”

„Dwa.” Jego palce zacisnęły się na moim bucie.

Cała moja powściągliwość się rozpadła. Wszelki bunt stopniał, ustępując miejsca rozpaczliwym, nagim emocjom. „Wykonam rozkazy. Przestanę się z tobą kłócić. Zrobię wszystko, czego chcesz, tylko proszę, nie umieraj przeze mnie. Proszę.”

„Jeden.”

Poruszył się z precyzją, jego dłoń wsunęła się pod mój but, gdy przeniosłam ciężar. Poczułam, jak nacisk się przenosi, poczułam moment, w którym to on przytrzymywał spust. Skinął mi głową, żebym odeszła, więc cofnęłam się, serce podskakujące mi w gardle.

Arthur pozostał klęcząc, jego ręka przyciśnięta do ziemi. Spojrzał na mnie, z twarzą, której nie potrafiłam odczytać.

Następnie wstał, otrzepując z kolan brud z nonszalancką swobodą.

„Co robisz?” Panika ścisnęła mi gardło. „Przecież—”

„Spokojnie, doktorze.” Ruszył w moją stronę, zupełnie nietknięty. „To nigdy nie była mina, tylko kawałek zepsutego sprzętu ze sprężyną.”

Świat się zakołysał. „Co?”

„Teraz już wiesz, jak to jest stracić kontrolę, prawda?” Jego ciemne oczy przeszyły mnie na wskroś. „To jest właśnie to, Stella. To dzieje się, kiedy mnie prowokujesz.”

Wściekłość i ulga zderzyły się we mnie z całą mocą. Rzuciłam się na niego, pięści wymierzone w jego klatkę piersiową, chcąc go zranić. „Zabiję cię!”

Arthur złapał moje nadgarstki z łatwością, jego uchwyt był jak ze stali. Jednym płynnym ruchem obrócił mnie i przyciągnął plecami do swojej piersi, moje ramiona skrzyżowane, a jego dłonie mocno zaciśnięte na moich nadgarstkach.

„Ty draniu.” Mój głos się załamał. „Ty absolutny draniu! Myślałam, że umrzesz!”

„Wiem.” Jego uchwyt odrobinę się wzmocnił. „Słyszałem desperację w twoim głosie, kiedy błagałaś, żebym przeżył.”

Próbowałam się wyrwać, lecz trzymał mnie mocno. Czułam każdy centymetr jego ciała przyciśniętego do moich pleców—twarde linie jego torsu, siłę w ramionach, nieomylny dowód jego podniecenia.

„Jesteś chory,” syknęłam, choć ciepło rozlewało się nisko w moim brzuchu.

„Czyż właśnie o tym nie myślałaś od tamtej nocy?” Zmienił chwyt, jedna dłoń zsunęła się na mój biodro, podczas gdy druga wciąż trzymała oba moje nadgarstki.

„Pierdol się.”

Miał rację, a ja go za to nienawidziłam. Nienawidziłam, że nawet teraz, gdy furia płonęła mi w żyłach, doskonale czułam, jak dobrze być przez niego trzymaną. Jak bardzo chciałam, by przestał mówić i po prostu…

Eksplozja rozległa się sto metrów dalej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Colonel’s Favorite

The Colonel’s Favorite

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa