Perspektywa Zary
Razem z moją przyjaciółką Antoinette usiadłam na stołkach w przyciemnionym barze. Żywa muzyka pulsowała w powietrzu, a brzęk szklanek uświadomił mi, że jestem w idealnym miejscu, by się zrelaksować i odprężyć.
Zamówiłyśmy drinki, a Antoinette zaczęła opowiadać o mężczyznach. Gdy ciepło alkoholu zaczęło przenikać moje żyły, śmiech przychodził z łatwością, a troski topniały jak śnieg na wiosnę. Bawiłyśmy się przy drinkach, dopóki nie odwróciłam się i nie zobaczyłam mężczyzny, który właśnie wszedł do baru.
To był Lucas Blackwood, mój największy obiekt westchnień od czasów studiów. Serce niemal mi zamarło, gdy obserwowałam, jak wchodzi, a jego przygaszone oczy omiatają wzrokiem salę. Wyglądał na zmęczonego i smutnego! Nigdy wcześniej nie widziałam go tak smutnego, więc zastanawiałam się, co się stało.
"Zara, wszystko w porządku?" – głos Antoinette był odległym szeptem, a jej słowa ścierały się z podekscytowanym łomotem mojego serca.
"T-tak, w porządku," wykrztusiłam, a mój głos zdradzał adrenalinę buzującą w moich żyłach.
Potem znów zerknęłam w jego stronę. Lucas usiadł na końcu baru. Gdy kelner przyniósł mu drinka, wpatrywał się w niego. Przez chwilę jego napój pozostawał nietknięty przed nim. Chociaż nigdy nie miałam szansy zdobyć jego serca, myśl o tym, że jest przygnębiony, dręczyła mnie jak swędzenie, którego nie da się zignorować.
"Zara! Patrz!"
Zaskoczył mnie głos Antoinette, a ona mimochodem wspomniała, że widzi Lucasa w barze. Po prostu się uśmiechnęłam, bo nie chciałam, by wiedziała, że obserwuję go od chwili, gdy się pojawił.
"To twoja szansa, dziewczyno. Idź i porozmawiaj z Lucasem. Wygląda na to, że jest sam," zasugerowała Antoinette.
"Nie ma mowy," odmówiłam, bo wiedziałam, że Lucas ma dziewczynę – modelkę o imieniu Giselle – i nie chciałam flirtować z zajętym mężczyzną. "A ty?" zapytałam ją kilka minut później.
"Nie martw się o mnie. Zapomniałaś, że ten bar należy do mojego kuzyna? Nie będę sama," zapewniła mnie.
Przez chwilę przerażała mnie myśl o podejściu do Lucasa. Minęło sporo czasu odkąd się widzieliśmy i bałam się, że odprawi mnie jednym ruchem ręki. Zawsze taki był, kiedy odprawiał kogoś w swojej obecności. Uważałam, że to byłoby żenujące!
"Zaraz wracam," wymamrotałam do Antoinette, a wtedy moje nogi poniosły mnie do przodu, zanim zdążyłam się dwa razy zastanowić. Alkohol dodał mi odwagi i sprawił, że w tym momencie czułam się niepokonana. Bez dalszych ceregieli usiadłam na stołku obok Lucasa.
"Zara Delafontaine? Co ty robisz?" zapytał.
Zaskoczył mnie, gdy zwrócił się do mnie pełnym imieniem i nazwiskiem. Więc mnie zapamiętał. "Cześć, Lucas Blackwood," zamruczałam, czując, jak uśmiech rozciąga mi usta. Wtedy jego wzrok oderwał się od drinka i skierował na mnie.
"Proszę, odejdź," powiedział stanowczo.
"Wszystko w porządku?" zapytałam, a serce biło mi tak głośno, że byłam pewna, iż musi to usłyszeć.
"Niezbyt. Po prostu ciężki dzień, ale dam sobie radę. Potrzebuję tylko drinka albo kilku," odparł.
"Nie masz dziś szczęścia? Przypadkiem jestem ekspertką w odwracaniu kiepskich dni," oznajmiłam mu, a z jego ust wydobył się cichy śmiech.
"Jesteś sama?" zapytał po łyku drinka.
"Nie, jestem z Antoinette, ale coś jej wypadło i poszła przede mną," skłamałam, więc gdy rozejrzał się po barze, poczułam się nerwowo. Kiedy zmrużył oczy, miałam ochotę zerknąć w stronę, gdzie wcześniej siedziałyśmy z Antoinette. Na szczęście kobiety tam nie było. Pewnie poszła porozmawiać z kuzynem.
W miarę upływu nocy rozmawialiśmy z Lucasem, a ja bezwstydnie z nim flirtowałam. Bar wokół nas rozmył się w tło, gdy zatonęliśmy w rozmowie. Noc przybrała nieoczekiwany obrót przez nadmiar alkoholu.
Rozmawialiśmy, śmialiśmy się, a z każdą chwilą moje serce ożywało coraz bardziej. Potem, gdy rozmowa stała się głębsza, moja dłoń niepostrzeżenie powędrowała na jego udo. Był to subtelny, niemal nieświadomy dotyk. Jego spojrzenie zamigotało, a wyraz twarzy nagle stał się trudny do rozszyfrowania. Po tym delikatnym geście poczułam, że coś się w nim zmieniło i wyczułam między nami napięcie.
"Chodźmy," powiedział nagle, chwytając mnie za rękę.
Wahałam się, by pozwolić mu poprowadzić mnie w stronę wyjścia z baru przez Antoinette, ale potem zrozumiałam, że nie dostanę drugiej szansy na bycie z Lucasem Blackwoodem. Więc poszłam za nim, nie oglądając się za siebie ani nie martwiąc się o Antoinette.
Gdy wyszliśmy z baru, zaprowadził mnie do swojego samochodu. Nie pytałam o motywy i weszłam do auta, gdy tylko otworzył mi drzwi. Zanim odjechał, spojrzałam na niego i natychmiast zachwyciła mnie jego wyrzeźbiona linia szczęki.
Światła miasta malowały smugi kolorów na nocnym niebie, a ja nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że wszystko to jest tylko snem, bo było zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. Potem silnik zamruczał i odjechaliśmy.
Kilka chwil później dotarliśmy do imponującego penthouse’u, a on pomógł mi wysiąść z samochodu. Zaprowadził mnie do swojej prywatnej przestrzeni!
"Wejdź!" — jego głos był głęboki, kiedy mnie zaprosił.
Co się ze mną dzieje? Dlaczego jego głęboki głos sprawia, że moje serce bije szybciej? Pchnęłam drzwi i weszłam do środka, natychmiast urzeczona luksusem tego miejsca. Mój wzrok zatrzymał się na aranżacji pokoju. Jego mieszkanie było wręcz olśniewające!
"Lucas, kiedy twój głos stał się taki głęboki?" zapytałam, podchodząc w stronę ogromnego łóżka.
Delikatne oświetlenie pozwalało mi dostrzec bogate meble i przepych samego łóżka. W powietrzu unosił się intensywny, męski zapach. To był aromat, który zawsze w nim uwielbiałam, lecz nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że przez te wszystkie lata nie zmienił wody kolońskiej.
"Lucas," wyszeptałam jego imię, zbliżając się do łóżka, ale przez alkohol, który wcześniej wypiłam, nagle poczułam, że robi mi się gorąco. Bez zastanowienia zaczęłam poprawiać ubranie, by choć trochę się ochłodzić.
Znów spojrzałam wokoło, ale tym razem moją uwagę przykuł dźwięk płynącej wody. Kiedy zdążył wyjść do łazienki? Byłam tak pogrążona w myślach, że nie zauważyłam, kiedy Lucas wyszedł się wykąpać. Na mojej twarzy pojawił się figlarny uśmiech, gdy czekałam na niego.
Po kilku minutach oczekiwania z łazienki wyłoniła się wysoka, oszałamiająco przystojna sylwetka. Stonowane światło podkreślało jego wyrzeźbione mięśnie klatki piersiowej, błyszczące od kropelek wody. Był naprawdę widokiem, na który można było patrzeć bez końca, a jego wzrok natychmiast utkwiony był we mnie.
"Jest mi gorąco... Chcę się rozebrać," moje usta rozchyliły się lekko, a słowa wypłynęły niespodziewanie, zaskakując nawet mnie samą.
Nie potrafiłam pojąć, dlaczego nagle poczułam, jakby moje ciało płonęło. Potem, jakby we mgle, osunęłam się na podłogę. Przez zamglenie ujrzałam, jak odrzuca ręcznik, ukazując mi siebie w całej nagości. Natychmiast wyciągnął do mnie rękę, by mi pomóc wstać.
"Lucas," wymamrotałam, a moja ręka instynktownie oplotła jego szyję.
"Odpocznij przez kilka minut. Odwiozę cię później do domu. Może chciałabyś się wykąpać? Jesteś spocona," zauważył.
"Tak, proszę," odpowiedziałam, pozwalając mu zaprowadzić się do łazienki na zimny prysznic.
Mimo wszystko zimny prysznic nie pomógł. Nadal byłam pijana. Gdy wyszłam z łazienki, subtelny aromat wina mieszał się ze słodką wonią wieczornego powietrza. Kiedy spojrzałam na niego, wszystko wydawało się zamglone i nierealne. Zamęt ogarnął moje myśli i miałam trudności ze zrozumieniem sytuacji.
"Hej, co robisz?" zapytał.
Chciałam odpowiedzieć, ale mój umysł był rozedrgany od wrażeń i trudno mi było sformułować spójną odpowiedź. Słyszałam jego słowa, ale brzmiały jak z innego świata. Z moich ust wyrwał się chichot, kiedy starałam się skupić na jego twarzy, a moje zmysły wyostrzył upajający nastrój.
"Co ty teraz robisz?" zapytał ponownie.
"Jest mi niewygodnie i gorąco, Lucas," odpowiedziałam, a mój głos był ledwo słyszalny. Pochyliłam się, wtulając twarz w jego pierś, a dziwne uczucie ulgi ogarnęło mnie. Z zamkniętymi oczami pozwoliłam ponieść się chwili. Kiedy spojrzał na mnie z góry, przywarłam do niego, w milczeniu pragnąc jego dotyku.
"Jesteś pijana, Zaro," zauważył.
Moje ciało było rozpalone, a alkohol krążył w moich żyłach niczym płynny ogień. Miałam wrażenie, jakby moje myśli rozrywały się w różnych kierunkach i z trudem próbowałam je poskładać.
"Pocałuj mnie, Lucas," poprosiłam, a słowa wypłynęły bez zastanowienia. "Proszę, Lucas Blackwood, zróbmy to," wymamrotałam.
"O Boże, kobieto! Jesteś pewna?"
Kiwnęłam głową w odpowiedzi i zanim się zorientowałam, byłam przyciśnięta do niego, a on natychmiast zdobył moje usta namiętnym pocałunkiem. Świat wokół nas zdawał się nie mieć znaczenia, gdy Lucas i ja dzieliliśmy ten elektryzujący pocałunek.
To było tak, jakby czas się zatrzymał i liczyło się jedynie uczucie jego ust na moich. Nasze wargi poruszały się w pełnym pasji tańcu, a ja postanowiłam oddać wszystko Lucasowi Blackwoodowi.
Jego dotyk był jednocześnie czuły i namiętny, kiedy palcami wyznaczał ognistą ścieżkę na mojej skórze, pozostawiając za sobą dreszcz emocji. Moje serce waliło w rytmie narastających uczuć. Gdy pogłębił pocałunek, każdy nerw w moim ciele ożył. Moje palce odnalazły jego włosy i przyciągnęłam go do siebie, jakbym chciała zjednoczyć z nim swoją duszę.
"Chcę cię, Zaro," powiedział, gdy mnie puścił.
"Jestem cała twoja, Lucasie," odpowiedziałam i wtedy otworzyłam szeroko oczy ze zdziwienia, uświadamiając sobie, że już jesteśmy w łóżku.
Był nade mną, a jego nogi próbowały rozsunąć moje. Kiedy się poddałam, ponownie zdobył moje usta, zanim wszedł we mnie. Skrzywiłam się z bólu przy jego wtargnięciu, a on również był zaskoczony, dowiadując się, że jestem jego pierwszą.
"Kocham cię, Lucasie," powiedziałam, znosząc dyskomfort jego obecności we mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Zary
Poranne słońce przesączało się przez zasłony, a gdy zaczęłam się budzić, wspomnienia o tym, co wydarzyło się między mną a Lucasem, zalały mnie falą. Jednak fala żalu ścisnęła moje serce niczym imadło. Pozwoliłam się ponieść namiętności chwili, a teraz, w bezlitosnym świetle dnia, konsekwencje moich czynów wisiały nade mną niczym cień.
Łzy napłynęły mi do oczu, gdy uświadomiłam sobie ogrom swojego błędu. Oddałam się Lucasowi, nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie. Zamknęłam oczy, próbując uspokoić oddech, by się opanować. Chciałam cofnąć czas, wymazać tamtą fatalną noc z istnienia, ale życie nie oferuje takich luksusów. Zamiast tego musiałam stawić czoła konsekwencjom swoich czynów.
Nie miałam pojęcia, że wplączę się w skandal. Jak to się stało, że obudziłam się obok mojego sławnego kolegi ze studiów?! Lucas Blackwood?! Dlaczego on? Było kilku chłopaków, którzy byli przystojniejsi od niego, ale dlaczego? Dlaczego właśnie jemu oddałam swój wyjątkowy skarb?
"Zara Delafontaine! Natychmiast chodź tutaj!"
Gdy usłyszałam jego głos, przypomniałam sobie, że byłam grzeczną dziewczynką, córką szanowanego dyrektora naszej szkoły oraz najpiękniejszą wnuczką naszego sołtysa. Jako córka dyrektora musiałam na poważnie podchodzić do nauki i nie mogłam sobie pozwolić na wygłupy.
Moja rodzina była nadopiekuńcza. Zawsze mówili mi, że mężczyźni są jak pszczoły, które pragną skosztować nektaru mojego kwiatu, i zrobiliby wszystko, by powstrzymać ich przed zbliżeniem się do mnie. Jednak to nie pszczoła przyszła – to kwiat poszedł do pszczoły, i właśnie tym byłam tak upokorzona.
Upiłam się, gdy Antoinette zabrała mnie do baru. Tak jak Lucas, Antoinette była kiedyś moją koleżanką z klasy. Chciałam ją obwiniać za to, co się stało, ale byłoby to nieludzkie. W końcu sama zdecydowałam się podejść do Lucasa w barze. Nikt mnie do tego nie zmuszał. Byłam tak pijana, że nie miałam pojęcia, co stało się później.
W rzeczywistości byłam w szoku, gdy obudziłam się obok Lucasa Blackwooda. On był nagi, tak jak ja! Na miłość boską, plama krwi na prześcieradle była wyraźnym znakiem tego, co wydarzyło się między nami, gdy oboje byliśmy pijani.
Chociaż to prawda, że Antoinette zasugerowała, żebym porozmawiała z Lucasem, to nigdy mnie do tego nie zmuszała. Dzięki niej miałam szansę spędzić noc z moim największym zauroczeniem. Jednak martwiłam się, gdy nastał ranek. To był jednorazowy numer z pijanym facetem i oboje byliśmy odurzeni. Ogólnie rzecz biorąc, to był okropny sposób na utratę dziewictwa!
Chociaż usłyszałam głos dziadka, nie zamierzałam schodzić na dół. Zamiast tego podeszłam do okna i odsłoniłam zasłony, by zobaczyć, co się dzieje na zewnątrz. Zatraciłam się w myślach, wpatrując się w nicość, kiedy podjechał czarny samochód. Zmarszczyłam brwi zdezorientowana, aż rozpoznałam pojazd zaparkowany na zewnątrz!
Dźwięk dzwonka do drzwi wyrwał mnie z zamyślenia. Zbiegłam na dół i spojrzałam w stronę drzwi wejściowych. Gdy je otworzyłam, serce mi zamarło na widok Lucasa Blackwooda!
Stał tam z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Wtedy moje serce zatonęło, gdy dostrzegłam burzę kryjącą się w jego oczach.
"W końcu się obudziłaś!" – powiedział, ale w jego głosie było coś przerażającego.
"Dzień dobry, Lucasie!"
"Dzień dobry?! Zara, czy ty w ogóle wiesz, co się wczoraj stało? Jak mogłaś po prostu rozłożyć nogi po pijaku? Na Boga, kobieto! To jest nie do przyjęcia!"
"O co ci chodzi, Lucasie?" – zapytałam niewinnie, po czym próbowałam od niego odejść, ale nie mogłam się ruszyć.
Moje mięśnie były obolałe, a całe ciało wydawało się ciężkie. Gdy na niego spojrzałam, tylko się uśmiechnął złośliwie, jakby znał powód mojego dyskomfortu. Potem zaczął mnie obrażać. Obrażał moje wychowanie i całą moją kobiecość, a także wyśmiał mnie za to, że z nim spałam.
"Dlaczego mnie obwiniasz?" – zapytałam, bo naprawdę nie wiedziałam, dlaczego był taki wzburzony.
"Bo to twoja wina, Zaro! Gdybyś mnie nie sprowokowała wczoraj, to by się nie stało. Nie byłbym zmuszony zabrać cię tutaj!"
Przez chwilę nie wiedziałam, jak przyjąć te wszystkie obelgi, które usłyszałam od Lucasa. Byłam jak lód natychmiast topniejący pod wpływem jego ostrych słów i wydawało mi się, że jestem po prostu zamarznięta w kącie łóżka, podczas gdy on wstał, żeby się ubrać.
Przez chwilę chciałam się rozpłakać. Chciałam płakać, bo straciłam dziewictwo z okropnym draniem. Pewnie wiedział, że jest pierwszym mężczyzną, z którym spałam, nawet jeśli był pijany, więc najmniej, co mógłby zrobić, to mnie obrazić.
"Co do cholery! Pierdol się, Zaro! Do diabła z tobą, suko!"
Gdy mnie wyzywał, przygryzłam dolną wargę, żeby powstrzymać jej drżenie z upokorzenia. Potem spojrzał na mnie tak, jakbym zrobiła coś strasznie złego. Jeśli już coś powinien zrobić po tym, co się między nami wydarzyło, to być delikatnym albo nawet przeprosić. Dlaczego, do cholery, wciąż mnie wyzywał?
Był tak wściekły, że nie mogłam sobie wyobrazić, że człowiek, którego tak długo podziwiałam, mógłby mnie tak nienawidzić. Co za tupet Lucasa Blackwooda, żeby mnie obrażać po tym, jak odebrał mi dziewictwo!
"Nie miałem pojęcia, że jesteś po prostu kolejną zdesperowaną dziwką! Podobało ci się to, co się stało zeszłej nocy, prawda? Kurwa prawda, Zaro? Odpowiedz mi, suko!" wrzeszczał na mnie.
Szybko pokręciłam głową, unikając jego surowego spojrzenia. Nie mogłam już dłużej znosić jego obelg, a on przesadził z przekleństwami.
"Wiedziałeś, że byłam pijana, Lucas. Wykorzystałeś też moją słabość," powiedziałam mu, a on stał się jeszcze bardziej wściekły.
"Przestań! Po prostu zapomnij o tym, co się stało, dobrze?! Nigdy więcej nie próbuj ze mną pogrywać... bo zamienię twoje życie w piekło, Zaro!"
Kiedy mi groził, czułam jego złość, ale gdy rzucił kilka świeżych banknotów na łóżko, nie mogłam powstrzymać łez. Nie dość, że mnie obraził słowami, to jeszcze zapłacił mi za ciało garścią pieniędzy!
"Nienawidzę cię!" powiedziałam mu, ale tylko uśmiechnął się szyderczo.
"Ja też cię nienawidzę, Zaro! Zmusiłaś mnie do tego, a to jest zdrada! Wiesz, że niedługo się żenię?"
Zapytał, ale nie dał mi szansy odpowiedzieć. Bał się, że jego narzeczona dowie się o tym, co się stało, a w tamtej chwili poczułam się mała i żałosna. Jak on mógł zrzucać na mnie winę za wszystko, co się wydarzyło? To nie ja prowadziłam samochód i przywiozłam go do siebie.
"Przestań mnie obwiniać, Lucas. Gdybyś naprawdę miał kobietę w sercu, nie dałbyś się skusić, żeby spać ze mną albo z kimkolwiek innym," powiedziałam mu, a on zmrużył oczy ze złości. Wyglądał na tak wściekłego, że cofnęłam się, bojąc się, że nagle uderzy mnie w twarz.
"Zamknij się, Zaro!" krzyknął na mnie.
Na szczęście wyszedł od razu, zanim mój dziadek zdążyłby go dźgnąć nożem. Kolana mi się uginały, gdy zamknęłam za nim drzwi. Był na mnie wściekły i obwiniał mnie o wszystko, co się między nami wydarzyło.
Przez chwilę byłam oszołomiona. Dziadek zapytał, co się stało, ale go zignorowałam. Nie miałam siły odpowiedzieć. Postanowiłam więc wrócić do swojego pokoju... i tak minęło kilka tygodni.
Moja rutyna była nudna. Dom - biuro, potem biuro - dom, i nic poza tym. Było nudno, ale nie przejmowałam się tym. Bywało, że Antoinette chciała znowu wyjść, ale nie chciałam, żeby przypomniały mi się wydarzenia z tamtej nocy.
Pewnego ranka nadszedł dzień, którego najbardziej się obawiałam. Zaczęłam doświadczać kilku objawów ciąży i od razu potwierdziłam to testem ciążowym.
Wydawało mi się, że złapałam przeziębienie. Moja mama też była samotną matką, więc nie mogłam znieść myśli, że ją rozczaruję, stając się samotną matką, tak jak ona!
Przez kilka dni próbowałam to ukryć, ale z jakiegoś powodu dziadek odkrył mój sekret. Tykała bomba, która w końcu wybuchła, a moja mama omal nie zemdlała, gdy dziadek wpadł w taką furię, że chciał mnie uderzyć pięścią!
"Tato, przestań!"
Mama próbowała go uspokoić, ale był uparty. Potem spojrzał na mnie i w jego szarych oczach zobaczyłam rozczarowanie.
"Anno, co zrobiłaś ze swoją córką? Nie nauczyłaś jej dobrze? Dlaczego to musi się powtarzać?" dziadek zapytał mamę gniewnie.
"Tato, proszę, to było dawno temu. Zapomnijmy o tym," mama poprosiła dziadka, żeby przestał mówić o przeszłości.
"A ty, Zaro! Nawet nie znasz swojego ojca, bo porzucił moją córkę, a mimo to odważyłaś się pójść w jej ślady! Czy naprawdę tak trudno trzymać nogi zamknięte przed każdym?"
Kiedy dziadek powiedział te słowa, przypomniałam sobie każde jedno wyzwisko, które usłyszałam od Lucasa Blackwooda tamtego dnia. Znowu poczułam ból bycia wykorzystaną i upokorzoną.
"Przepraszam," przeprosiłam za swój błąd.
"Przepraszam? To ma wystarczyć? Wychowałem cię dobrze, żeby nie spotkało cię to, co spotkało twoją mamę, Zaro! Powiedz mi imię tego mężczyzny! Musi wziąć odpowiedzialność!"
Przesuń w górę, aby kontynuować