passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Contract Wife: A One Night Stand Billionaire Romance - Rozdział #2 - autor empress.kei

The Contract Wife: A One Night Stand Billionaire Romance

/

Rozdział 2

PROLOG

Perspektywa Zary

Razem z moją przyjaciółką Antoinette usiadłam na stołkach w przyciemnionym barze. Żywa muzyka pulsowała w powietrzu, a brzęk szklanek uświadomił mi, że jestem w idealnym miejscu, by się zrelaksować i odprężyć.

Zamówiłyśmy drinki, a Antoinette zaczęła opowiadać o mężczyznach. Gdy ciepło alkoholu zaczęło przenikać moje żyły, śmiech przychodził z łatwością, a troski topniały jak śnieg na wiosnę. Bawiłyśmy się przy drinkach, dopóki nie odwróciłam się i nie zobaczyłam mężczyzny, który właśnie wszedł do baru.

To był Lucas Blackwood, mój największy obiekt westchnień od czasów studiów. Serce niemal mi zamarło, gdy obserwowałam, jak wchodzi, a jego przygaszone oczy omiatają wzrokiem salę. Wyglądał na zmęczonego i smutnego! Nigdy wcześniej nie widziałam go tak smutnego, więc zastanawiałam się, co się stało.

"Zara, wszystko w porządku?" – głos Antoinette był odległym szeptem, a jej słowa ścierały się z podekscytowanym łomotem mojego serca.

"T-tak, w porządku," wykrztusiłam, a mój głos zdradzał adrenalinę buzującą w moich żyłach.

Potem znów zerknęłam w jego stronę. Lucas usiadł na końcu baru. Gdy kelner przyniósł mu drinka, wpatrywał się w niego. Przez chwilę jego napój pozostawał nietknięty przed nim. Chociaż nigdy nie miałam szansy zdobyć jego serca, myśl o tym, że jest przygnębiony, dręczyła mnie jak swędzenie, którego nie da się zignorować.

"Zara! Patrz!"

Zaskoczył mnie głos Antoinette, a ona mimochodem wspomniała, że widzi Lucasa w barze. Po prostu się uśmiechnęłam, bo nie chciałam, by wiedziała, że obserwuję go od chwili, gdy się pojawił.

"To twoja szansa, dziewczyno. Idź i porozmawiaj z Lucasem. Wygląda na to, że jest sam," zasugerowała Antoinette.

"Nie ma mowy," odmówiłam, bo wiedziałam, że Lucas ma dziewczynę – modelkę o imieniu Giselle – i nie chciałam flirtować z zajętym mężczyzną. "A ty?" zapytałam ją kilka minut później.

"Nie martw się o mnie. Zapomniałaś, że ten bar należy do mojego kuzyna? Nie będę sama," zapewniła mnie.

Przez chwilę przerażała mnie myśl o podejściu do Lucasa. Minęło sporo czasu odkąd się widzieliśmy i bałam się, że odprawi mnie jednym ruchem ręki. Zawsze taki był, kiedy odprawiał kogoś w swojej obecności. Uważałam, że to byłoby żenujące!

"Zaraz wracam," wymamrotałam do Antoinette, a wtedy moje nogi poniosły mnie do przodu, zanim zdążyłam się dwa razy zastanowić. Alkohol dodał mi odwagi i sprawił, że w tym momencie czułam się niepokonana. Bez dalszych ceregieli usiadłam na stołku obok Lucasa.

"Zara Delafontaine? Co ty robisz?" zapytał.

Zaskoczył mnie, gdy zwrócił się do mnie pełnym imieniem i nazwiskiem. Więc mnie zapamiętał. "Cześć, Lucas Blackwood," zamruczałam, czując, jak uśmiech rozciąga mi usta. Wtedy jego wzrok oderwał się od drinka i skierował na mnie.

"Proszę, odejdź," powiedział stanowczo.

"Wszystko w porządku?" zapytałam, a serce biło mi tak głośno, że byłam pewna, iż musi to usłyszeć.

"Niezbyt. Po prostu ciężki dzień, ale dam sobie radę. Potrzebuję tylko drinka albo kilku," odparł.

"Nie masz dziś szczęścia? Przypadkiem jestem ekspertką w odwracaniu kiepskich dni," oznajmiłam mu, a z jego ust wydobył się cichy śmiech.

"Jesteś sama?" zapytał po łyku drinka.

"Nie, jestem z Antoinette, ale coś jej wypadło i poszła przede mną," skłamałam, więc gdy rozejrzał się po barze, poczułam się nerwowo. Kiedy zmrużył oczy, miałam ochotę zerknąć w stronę, gdzie wcześniej siedziałyśmy z Antoinette. Na szczęście kobiety tam nie było. Pewnie poszła porozmawiać z kuzynem.

W miarę upływu nocy rozmawialiśmy z Lucasem, a ja bezwstydnie z nim flirtowałam. Bar wokół nas rozmył się w tło, gdy zatonęliśmy w rozmowie. Noc przybrała nieoczekiwany obrót przez nadmiar alkoholu.

Rozmawialiśmy, śmialiśmy się, a z każdą chwilą moje serce ożywało coraz bardziej. Potem, gdy rozmowa stała się głębsza, moja dłoń niepostrzeżenie powędrowała na jego udo. Był to subtelny, niemal nieświadomy dotyk. Jego spojrzenie zamigotało, a wyraz twarzy nagle stał się trudny do rozszyfrowania. Po tym delikatnym geście poczułam, że coś się w nim zmieniło i wyczułam między nami napięcie.

"Chodźmy," powiedział nagle, chwytając mnie za rękę.

Wahałam się, by pozwolić mu poprowadzić mnie w stronę wyjścia z baru przez Antoinette, ale potem zrozumiałam, że nie dostanę drugiej szansy na bycie z Lucasem Blackwoodem. Więc poszłam za nim, nie oglądając się za siebie ani nie martwiąc się o Antoinette.

Gdy wyszliśmy z baru, zaprowadził mnie do swojego samochodu. Nie pytałam o motywy i weszłam do auta, gdy tylko otworzył mi drzwi. Zanim odjechał, spojrzałam na niego i natychmiast zachwyciła mnie jego wyrzeźbiona linia szczęki.

Światła miasta malowały smugi kolorów na nocnym niebie, a ja nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że wszystko to jest tylko snem, bo było zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. Potem silnik zamruczał i odjechaliśmy.

Kilka chwil później dotarliśmy do imponującego penthouse’u, a on pomógł mi wysiąść z samochodu. Zaprowadził mnie do swojej prywatnej przestrzeni!

"Wejdź!" — jego głos był głęboki, kiedy mnie zaprosił.

Co się ze mną dzieje? Dlaczego jego głęboki głos sprawia, że moje serce bije szybciej? Pchnęłam drzwi i weszłam do środka, natychmiast urzeczona luksusem tego miejsca. Mój wzrok zatrzymał się na aranżacji pokoju. Jego mieszkanie było wręcz olśniewające!

"Lucas, kiedy twój głos stał się taki głęboki?" zapytałam, podchodząc w stronę ogromnego łóżka.

Delikatne oświetlenie pozwalało mi dostrzec bogate meble i przepych samego łóżka. W powietrzu unosił się intensywny, męski zapach. To był aromat, który zawsze w nim uwielbiałam, lecz nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że przez te wszystkie lata nie zmienił wody kolońskiej.

"Lucas," wyszeptałam jego imię, zbliżając się do łóżka, ale przez alkohol, który wcześniej wypiłam, nagle poczułam, że robi mi się gorąco. Bez zastanowienia zaczęłam poprawiać ubranie, by choć trochę się ochłodzić.

Znów spojrzałam wokoło, ale tym razem moją uwagę przykuł dźwięk płynącej wody. Kiedy zdążył wyjść do łazienki? Byłam tak pogrążona w myślach, że nie zauważyłam, kiedy Lucas wyszedł się wykąpać. Na mojej twarzy pojawił się figlarny uśmiech, gdy czekałam na niego.

Po kilku minutach oczekiwania z łazienki wyłoniła się wysoka, oszałamiająco przystojna sylwetka. Stonowane światło podkreślało jego wyrzeźbione mięśnie klatki piersiowej, błyszczące od kropelek wody. Był naprawdę widokiem, na który można było patrzeć bez końca, a jego wzrok natychmiast utkwiony był we mnie.

"Jest mi gorąco... Chcę się rozebrać," moje usta rozchyliły się lekko, a słowa wypłynęły niespodziewanie, zaskakując nawet mnie samą.

Nie potrafiłam pojąć, dlaczego nagle poczułam, jakby moje ciało płonęło. Potem, jakby we mgle, osunęłam się na podłogę. Przez zamglenie ujrzałam, jak odrzuca ręcznik, ukazując mi siebie w całej nagości. Natychmiast wyciągnął do mnie rękę, by mi pomóc wstać.

"Lucas," wymamrotałam, a moja ręka instynktownie oplotła jego szyję.

"Odpocznij przez kilka minut. Odwiozę cię później do domu. Może chciałabyś się wykąpać? Jesteś spocona," zauważył.

"Tak, proszę," odpowiedziałam, pozwalając mu zaprowadzić się do łazienki na zimny prysznic.

Mimo wszystko zimny prysznic nie pomógł. Nadal byłam pijana. Gdy wyszłam z łazienki, subtelny aromat wina mieszał się ze słodką wonią wieczornego powietrza. Kiedy spojrzałam na niego, wszystko wydawało się zamglone i nierealne. Zamęt ogarnął moje myśli i miałam trudności ze zrozumieniem sytuacji.

"Hej, co robisz?" zapytał.

Chciałam odpowiedzieć, ale mój umysł był rozedrgany od wrażeń i trudno mi było sformułować spójną odpowiedź. Słyszałam jego słowa, ale brzmiały jak z innego świata. Z moich ust wyrwał się chichot, kiedy starałam się skupić na jego twarzy, a moje zmysły wyostrzył upajający nastrój.

"Co ty teraz robisz?" zapytał ponownie.

"Jest mi niewygodnie i gorąco, Lucas," odpowiedziałam, a mój głos był ledwo słyszalny. Pochyliłam się, wtulając twarz w jego pierś, a dziwne uczucie ulgi ogarnęło mnie. Z zamkniętymi oczami pozwoliłam ponieść się chwili. Kiedy spojrzał na mnie z góry, przywarłam do niego, w milczeniu pragnąc jego dotyku.

"Jesteś pijana, Zaro," zauważył.

Moje ciało było rozpalone, a alkohol krążył w moich żyłach niczym płynny ogień. Miałam wrażenie, jakby moje myśli rozrywały się w różnych kierunkach i z trudem próbowałam je poskładać.

"Pocałuj mnie, Lucas," poprosiłam, a słowa wypłynęły bez zastanowienia. "Proszę, Lucas Blackwood, zróbmy to," wymamrotałam.

"O Boże, kobieto! Jesteś pewna?"

Kiwnęłam głową w odpowiedzi i zanim się zorientowałam, byłam przyciśnięta do niego, a on natychmiast zdobył moje usta namiętnym pocałunkiem. Świat wokół nas zdawał się nie mieć znaczenia, gdy Lucas i ja dzieliliśmy ten elektryzujący pocałunek.

To było tak, jakby czas się zatrzymał i liczyło się jedynie uczucie jego ust na moich. Nasze wargi poruszały się w pełnym pasji tańcu, a ja postanowiłam oddać wszystko Lucasowi Blackwoodowi.

Jego dotyk był jednocześnie czuły i namiętny, kiedy palcami wyznaczał ognistą ścieżkę na mojej skórze, pozostawiając za sobą dreszcz emocji. Moje serce waliło w rytmie narastających uczuć. Gdy pogłębił pocałunek, każdy nerw w moim ciele ożył. Moje palce odnalazły jego włosy i przyciągnęłam go do siebie, jakbym chciała zjednoczyć z nim swoją duszę.

"Chcę cię, Zaro," powiedział, gdy mnie puścił.

"Jestem cała twoja, Lucasie," odpowiedziałam i wtedy otworzyłam szeroko oczy ze zdziwienia, uświadamiając sobie, że już jesteśmy w łóżku.

Był nade mną, a jego nogi próbowały rozsunąć moje. Kiedy się poddałam, ponownie zdobył moje usta, zanim wszedł we mnie. Skrzywiłam się z bólu przy jego wtargnięciu, a on również był zaskoczony, dowiadując się, że jestem jego pierwszą.

"Kocham cię, Lucasie," powiedziałam, znosząc dyskomfort jego obecności we mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 1

Perspektywa Zary

Poranne słońce przesączało się przez zasłony, a gdy zaczęłam się budzić, wspomnienia o tym, co wydarzyło się między mną a Lucasem, zalały mnie falą. Jednak fala żalu ścisnęła moje serce niczym imadło. Pozwoliłam się ponieść namiętności chwili, a teraz, w bezlitosnym świetle dnia, konsekwencje moich czynów wisiały nade mną niczym cień.

Łzy napłynęły mi do oczu, gdy uświadomiłam sobie ogrom swojego błędu. Oddałam się Lucasowi, nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie. Zamknęłam oczy, próbując uspokoić oddech, by się opanować. Chciałam cofnąć czas, wymazać tamtą fatalną noc z istnienia, ale życie nie oferuje takich luksusów. Zamiast tego musiałam stawić czoła konsekwencjom swoich czynów.

Nie miałam pojęcia, że wplączę się w skandal. Jak to się stało, że obudziłam się obok mojego sławnego kolegi ze studiów?! Lucas Blackwood?! Dlaczego on? Było kilku chłopaków, którzy byli przystojniejsi od niego, ale dlaczego? Dlaczego właśnie jemu oddałam swój wyjątkowy skarb?

"Zara Delafontaine! Natychmiast chodź tutaj!"

Gdy usłyszałam jego głos, przypomniałam sobie, że byłam grzeczną dziewczynką, córką szanowanego dyrektora naszej szkoły oraz najpiękniejszą wnuczką naszego sołtysa. Jako córka dyrektora musiałam na poważnie podchodzić do nauki i nie mogłam sobie pozwolić na wygłupy.

Moja rodzina była nadopiekuńcza. Zawsze mówili mi, że mężczyźni są jak pszczoły, które pragną skosztować nektaru mojego kwiatu, i zrobiliby wszystko, by powstrzymać ich przed zbliżeniem się do mnie. Jednak to nie pszczoła przyszła – to kwiat poszedł do pszczoły, i właśnie tym byłam tak upokorzona.

Upiłam się, gdy Antoinette zabrała mnie do baru. Tak jak Lucas, Antoinette była kiedyś moją koleżanką z klasy. Chciałam ją obwiniać za to, co się stało, ale byłoby to nieludzkie. W końcu sama zdecydowałam się podejść do Lucasa w barze. Nikt mnie do tego nie zmuszał. Byłam tak pijana, że nie miałam pojęcia, co stało się później.

W rzeczywistości byłam w szoku, gdy obudziłam się obok Lucasa Blackwooda. On był nagi, tak jak ja! Na miłość boską, plama krwi na prześcieradle była wyraźnym znakiem tego, co wydarzyło się między nami, gdy oboje byliśmy pijani.

Chociaż to prawda, że Antoinette zasugerowała, żebym porozmawiała z Lucasem, to nigdy mnie do tego nie zmuszała. Dzięki niej miałam szansę spędzić noc z moim największym zauroczeniem. Jednak martwiłam się, gdy nastał ranek. To był jednorazowy numer z pijanym facetem i oboje byliśmy odurzeni. Ogólnie rzecz biorąc, to był okropny sposób na utratę dziewictwa!

Chociaż usłyszałam głos dziadka, nie zamierzałam schodzić na dół. Zamiast tego podeszłam do okna i odsłoniłam zasłony, by zobaczyć, co się dzieje na zewnątrz. Zatraciłam się w myślach, wpatrując się w nicość, kiedy podjechał czarny samochód. Zmarszczyłam brwi zdezorientowana, aż rozpoznałam pojazd zaparkowany na zewnątrz!

Dźwięk dzwonka do drzwi wyrwał mnie z zamyślenia. Zbiegłam na dół i spojrzałam w stronę drzwi wejściowych. Gdy je otworzyłam, serce mi zamarło na widok Lucasa Blackwooda!

Stał tam z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Wtedy moje serce zatonęło, gdy dostrzegłam burzę kryjącą się w jego oczach.

"W końcu się obudziłaś!" – powiedział, ale w jego głosie było coś przerażającego.

"Dzień dobry, Lucasie!"

"Dzień dobry?! Zara, czy ty w ogóle wiesz, co się wczoraj stało? Jak mogłaś po prostu rozłożyć nogi po pijaku? Na Boga, kobieto! To jest nie do przyjęcia!"

"O co ci chodzi, Lucasie?" – zapytałam niewinnie, po czym próbowałam od niego odejść, ale nie mogłam się ruszyć.

Moje mięśnie były obolałe, a całe ciało wydawało się ciężkie. Gdy na niego spojrzałam, tylko się uśmiechnął złośliwie, jakby znał powód mojego dyskomfortu. Potem zaczął mnie obrażać. Obrażał moje wychowanie i całą moją kobiecość, a także wyśmiał mnie za to, że z nim spałam.

"Dlaczego mnie obwiniasz?" – zapytałam, bo naprawdę nie wiedziałam, dlaczego był taki wzburzony.

"Bo to twoja wina, Zaro! Gdybyś mnie nie sprowokowała wczoraj, to by się nie stało. Nie byłbym zmuszony zabrać cię tutaj!"

Przez chwilę nie wiedziałam, jak przyjąć te wszystkie obelgi, które usłyszałam od Lucasa. Byłam jak lód natychmiast topniejący pod wpływem jego ostrych słów i wydawało mi się, że jestem po prostu zamarznięta w kącie łóżka, podczas gdy on wstał, żeby się ubrać.

Przez chwilę chciałam się rozpłakać. Chciałam płakać, bo straciłam dziewictwo z okropnym draniem. Pewnie wiedział, że jest pierwszym mężczyzną, z którym spałam, nawet jeśli był pijany, więc najmniej, co mógłby zrobić, to mnie obrazić.

"Co do cholery! Pierdol się, Zaro! Do diabła z tobą, suko!"

Gdy mnie wyzywał, przygryzłam dolną wargę, żeby powstrzymać jej drżenie z upokorzenia. Potem spojrzał na mnie tak, jakbym zrobiła coś strasznie złego. Jeśli już coś powinien zrobić po tym, co się między nami wydarzyło, to być delikatnym albo nawet przeprosić. Dlaczego, do cholery, wciąż mnie wyzywał?

Był tak wściekły, że nie mogłam sobie wyobrazić, że człowiek, którego tak długo podziwiałam, mógłby mnie tak nienawidzić. Co za tupet Lucasa Blackwooda, żeby mnie obrażać po tym, jak odebrał mi dziewictwo!

"Nie miałem pojęcia, że jesteś po prostu kolejną zdesperowaną dziwką! Podobało ci się to, co się stało zeszłej nocy, prawda? Kurwa prawda, Zaro? Odpowiedz mi, suko!" wrzeszczał na mnie.

Szybko pokręciłam głową, unikając jego surowego spojrzenia. Nie mogłam już dłużej znosić jego obelg, a on przesadził z przekleństwami.

"Wiedziałeś, że byłam pijana, Lucas. Wykorzystałeś też moją słabość," powiedziałam mu, a on stał się jeszcze bardziej wściekły.

"Przestań! Po prostu zapomnij o tym, co się stało, dobrze?! Nigdy więcej nie próbuj ze mną pogrywać... bo zamienię twoje życie w piekło, Zaro!"

Kiedy mi groził, czułam jego złość, ale gdy rzucił kilka świeżych banknotów na łóżko, nie mogłam powstrzymać łez. Nie dość, że mnie obraził słowami, to jeszcze zapłacił mi za ciało garścią pieniędzy!

"Nienawidzę cię!" powiedziałam mu, ale tylko uśmiechnął się szyderczo.

"Ja też cię nienawidzę, Zaro! Zmusiłaś mnie do tego, a to jest zdrada! Wiesz, że niedługo się żenię?"

Zapytał, ale nie dał mi szansy odpowiedzieć. Bał się, że jego narzeczona dowie się o tym, co się stało, a w tamtej chwili poczułam się mała i żałosna. Jak on mógł zrzucać na mnie winę za wszystko, co się wydarzyło? To nie ja prowadziłam samochód i przywiozłam go do siebie.

"Przestań mnie obwiniać, Lucas. Gdybyś naprawdę miał kobietę w sercu, nie dałbyś się skusić, żeby spać ze mną albo z kimkolwiek innym," powiedziałam mu, a on zmrużył oczy ze złości. Wyglądał na tak wściekłego, że cofnęłam się, bojąc się, że nagle uderzy mnie w twarz.

"Zamknij się, Zaro!" krzyknął na mnie.

Na szczęście wyszedł od razu, zanim mój dziadek zdążyłby go dźgnąć nożem. Kolana mi się uginały, gdy zamknęłam za nim drzwi. Był na mnie wściekły i obwiniał mnie o wszystko, co się między nami wydarzyło.

Przez chwilę byłam oszołomiona. Dziadek zapytał, co się stało, ale go zignorowałam. Nie miałam siły odpowiedzieć. Postanowiłam więc wrócić do swojego pokoju... i tak minęło kilka tygodni.

Moja rutyna była nudna. Dom - biuro, potem biuro - dom, i nic poza tym. Było nudno, ale nie przejmowałam się tym. Bywało, że Antoinette chciała znowu wyjść, ale nie chciałam, żeby przypomniały mi się wydarzenia z tamtej nocy.

Pewnego ranka nadszedł dzień, którego najbardziej się obawiałam. Zaczęłam doświadczać kilku objawów ciąży i od razu potwierdziłam to testem ciążowym.

Wydawało mi się, że złapałam przeziębienie. Moja mama też była samotną matką, więc nie mogłam znieść myśli, że ją rozczaruję, stając się samotną matką, tak jak ona!

Przez kilka dni próbowałam to ukryć, ale z jakiegoś powodu dziadek odkrył mój sekret. Tykała bomba, która w końcu wybuchła, a moja mama omal nie zemdlała, gdy dziadek wpadł w taką furię, że chciał mnie uderzyć pięścią!

"Tato, przestań!"

Mama próbowała go uspokoić, ale był uparty. Potem spojrzał na mnie i w jego szarych oczach zobaczyłam rozczarowanie.

"Anno, co zrobiłaś ze swoją córką? Nie nauczyłaś jej dobrze? Dlaczego to musi się powtarzać?" dziadek zapytał mamę gniewnie.

"Tato, proszę, to było dawno temu. Zapomnijmy o tym," mama poprosiła dziadka, żeby przestał mówić o przeszłości.

"A ty, Zaro! Nawet nie znasz swojego ojca, bo porzucił moją córkę, a mimo to odważyłaś się pójść w jej ślady! Czy naprawdę tak trudno trzymać nogi zamknięte przed każdym?"

Kiedy dziadek powiedział te słowa, przypomniałam sobie każde jedno wyzwisko, które usłyszałam od Lucasa Blackwooda tamtego dnia. Znowu poczułam ból bycia wykorzystaną i upokorzoną.

"Przepraszam," przeprosiłam za swój błąd.

"Przepraszam? To ma wystarczyć? Wychowałem cię dobrze, żeby nie spotkało cię to, co spotkało twoją mamę, Zaro! Powiedz mi imię tego mężczyzny! Musi wziąć odpowiedzialność!"

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

Perspektywa Zary

Gdy tylko dowiedziałam się, że jestem w ciąży, ogarnął mnie strach, bo rodzina Lucasa Blackwooda była wpływowa. Jego rodzina była właścicielem kilku firm w Claybourne City. Byłam zdezorientowana i nie wiedziałam, co robić, zwłaszcza kiedy zagroził, że zrujnuje mi życie po tej jednorazowej nocy, którą z nim spędziłam.

Na początku chciałam zachować swoją sytuację w tajemnicy, ale moja rodzina dowiedziała się o wszystkim i niezależnie od tego, jak bardzo starałam się ukryć jego tożsamość, mój dziadek zdołał wyciągnąć ode mnie tę informację.

Myśl o samotnym wychowywaniu dziecka była wystarczająco przytłaczająca, ale świadomość potencjalnych konsekwencji związania się z Lucasem Blackwoodem wszystko jeszcze komplikowała. Zagroził, że zniszczy mi życie w dniu, w którym po raz pierwszy mnie odwiedził. Mój początkowy plan polegał na tym, by utrzymać wszystko w ścisłej tajemnicy, bo włączenie Lucasa do tego równania wydawało się przepisem na katastrofę.

Desperacja ściskała mnie za gardło, gdy próbowałam zachować pozory normalności i walczyłam sama ze sobą, czy ukryć, czy wyjawić prawdę o ojcu dziecka. Jednak mój dziadek nie pozwolił mi ukrywać prawdy w nieskończoność.

Pomimo moich prób ochrony jego tożsamości, prawda wyszła na jaw. Mój sekret został ujawniony i stał się jak tykająca bomba, która groziła wysadzeniem mojego świata w powietrze. Gdy dowiedział się, że za moją ciążę odpowiada Lucas Blackwood, nie zmarnował ani chwili i od razu zorganizował spotkanie z Lucasem Blackwoodem. Nie miałam pojęcia, co zaszło podczas ich spotkania za zamkniętymi drzwiami, ale skończyło się na tym, że znów spotkałam Lucasa.

Zorganizował spotkanie z Lucasem i patrzyłam, jak dogrywa szczegóły. Kilka dni później znów stałam twarzą w twarz z Lucasem. Jego obecność była tak samo dominująca jak zawsze, a jego spojrzenie utkwione we mnie, jakby próbował odczytać, co siedzi w mojej głowie. Pokój wydawał się maleć, a powietrze gęstniało od niewypowiedzianych emocji.

"Zara," Lucas przerwał ciszę, a tembr jego głosu przykuł całą moją uwagę.

"Tak, Lucas," odpowiedziałam.

"To prawda, że jesteś w ciąży z moim dzieckiem?" zapytał, a ja przytaknęłam. "Cholera!" zaklął nagle i mój dziadek aż się wzdrygnął.

"Nie martw się, Lucas. Nie zamierzam cię obciążać dzieckiem," powiedziałam.

"Naprawdę? To czemu nie porozmawiasz ze swoim staruszkiem? Zmuszał mnie do ślubu z tobą!" wykrzyczał.

"Nie, to nieprawda," odparłam, patrząc na dziadka, ale on kiwnął głową, jakby potwierdzając słowa Lucasa Blackwooda. "Nie chcę go poślubić, Dziadku," powiedziałam.

"Zamilcz, dziecko. Ja zajmę się tym draniem," powiedział mój dziadek.

Jako doświadczony biznesmen, nie miał problemu z negocjacjami z moim surowym dziadkiem. Marzyłam o pięknym ślubie, o upragnionej białej sukni ślubnej, z ukochanym narzeczonym u boku i przyjaciółmi obecnymi w najważniejszym dniu mojego życia. Zamiast tego miało być szybkie, pośpieszne wesele.

Wyobrażałam sobie, jak idę do ołtarza w zwiewnej białej sukni, otoczona rodziną i przyjaciółmi. Oczywiście, mój ukochany czekałby na mnie przy ołtarzu. Wyobrażałam sobie scenę niczym z bajki, ale te marzenia stały się już tylko odległym echem i zostały zastąpione czymś zupełnie niespodziewanym.

Obraz, który malowałam w wyobraźni, zbladł!

Przypomniałam sobie, jak Lucas mi groził, a po ciele przeszedł mnie dreszcz. Potem przypomniał mojemu dziadkowi o ich spotkaniu i byłam oszołomiona, gdy dowiedziałam się, że zamierzał pozwać mnie i moją rodzinę za rzekome zrujnowanie mu życia.

Zadrżałam mimowolnie, gdy wspomnienie jego gróźb powróciło. Sama myśl o jego groźnych słowach wywoływała gęsią skórkę. Jakby tego było mało, Lucas nie wahał się przypomnieć mojemu dziadkowi, że stracimy jeszcze więcej, jeśli nie spełnimy jego żądań.

Czułam się jak pionek w grze znacznie większej ode mnie. Ciężar jego władzy, zasięg jego wpływów, stały się boleśnie oczywiste, gdy zagroził podjęciem kroków prawnych. Czy byłabym w stanie znieść upokorzenie w sądzie?

Na szczęście zrozumiał, że byłoby wielkim błędem ujawniać publicznie to, co się między nami wydarzyło. Powiedziałam mu, by zapomniał o naszej nocy i pozwolił mi samotnie wychować dziecko, ale był temu przeciwny. Powiedział, że nie może pozwolić, by jego potomek był bękartem!

Mój dziadek był przeciwny potajemnemu ślubowi, który zaproponował Lucas, ale Lucas szybko nam uświadomił, że nie mamy nic do powiedzenia w tej sprawie. Wszystko uznano za moją winę, a on nawet nie drgnął, gdy mnie upokorzył przed moją rodziną.

"Albo bierzesz, albo zostawiasz," Lucas rzucił mi wyzwanie, bym przyjęła jego propozycję potajemnego ślubu. Tak jak mój dziadek, nie podobał mi się pomysł tajnego ślubu, bo wierzyłam, że zasługuję na coś lepszego, ale gdy spojrzałam na Lucasa, od razu przytaknęłam.

"Zara! Oszalałaś?" krzyknął mój dziadek.

Napięcie w pokoju przytłoczyło nas wszystkich. Propozycja Lucasa – tajny ślub – zawisła w powietrzu. Powietrze iskrzyło niepokojem, gdy mój dziadek i Lucas wymieniali słowa, próbując narzucić swoje stanowiska.

Przysłuchując się ich rozmowie, coraz wyraźniej czułam, że kontrola nad sytuacją wymknęła nam się z rąk. Lucas wypowiadał każde słowo z autorytetem, a moje serce zapadało się coraz głębiej, gdy jego słowa stawały się coraz bardziej dotkliwe. Nawet nie zawahał się zrzucić całej winy na moje barki. Sposób, w jaki odwrócił sytuację, bolał jak zdrada. Nigdy bym nie przypuszczała, że spróbuje mnie upokorzyć na oczach mojego dziadka.

Jak mógł winić mnie za wszystko? Ale miał rację. To była moja wina!

"Do zobaczenia za trzy dni na ślubie, Zara. Nie spóźnij się," powiedział, wychodząc, a mój dziadek był zbyt zszokowany, by cokolwiek powiedzieć.

"Co za drań!"

"Mówiłam ci, żebyś mu nie zawracał głowy, Dziadku, ale nalegałeś," obwiniłam go za upokorzenie, którego doświadczyliśmy przed Lucasem Blackwoodem.

"Przepraszam, dziecko. Nie chciałem, żebyś skończyła jak twoja matka. Wiesz, jak społeczeństwo ją oceniało? Zakochała się i oddała mężczyźnie z własnej woli, a uznano ją za ladacznicę. Potrafisz to sobie wyobrazić?"

"Przesadzasz, Dziadku. W dzisiejszych czasach kto odważyłby się oceniać samotną matkę? Poza tym dobrze zarabiam, żeby wychować dziecko, gdyby co, ale to ty nalegałeś na spotkanie z Lucasem," dalej go obwiniałam.

"Chodźmy do domu," powiedział.

Trzy dni później spotkałam się z Lucasem w gabinecie sędziego na nasz ślub. Osobiście znał sędziego i Lucas zażądał, by nasz związek pozostał tajemnicą. Po podpisaniu dokumentów nawet nie pofatygował się, żeby poczęstować nas jedzeniem. Po prostu zabrał mnie od rodziny i przywiózł do nowego domu, który kupił w samym sercu Claybourne City.

Gdy tylko weszliśmy, Lucas zaciągnął mnie do sypialni. Oczy rozszerzyły mi się ze strachu na myśl o przymusie, ale to się nie wydarzyło. Kiedy byliśmy już w pokoju, jego zachowanie całkowicie się zmieniło. Stał się delikatny, prowadząc mnie do naszego ogromnego łóżka.

"Chcę cię pocałować" — szepnął, a moje serce zabiło mocniej, gdy jego ciepły oddech musnął mój policzek. Zanim zdążyłam zareagować na jego słowa, Lucas pochylił się i delikatnie pocałował moje usta.

Moje ciało zadrżało od jego gestu. To nie był pierwszy raz, gdy mnie pocałował, ale tym razem było to wyjątkowe. Czy to dlatego, że oficjalnie byliśmy teraz parą? Chciałam się opierać i go odepchnąć, ale było już za późno.

Pogłębił pocałunek, a ja chętnie poddałam się jego prowadzeniu. Delektowałam się każdym jego ruchem, zwłaszcza gdy delikatnie przygryzł moją dolną wargę. Ale wtedy nagle przestał i wstał.

"Co się stało?" zapytałam.

Zamiast odpowiedzieć, po prostu się uśmiechnął — tym uśmiechem, który mógłby sprawić, że każda dziewczyna straci przytomność. Próbowałam się podnieść, bo czułam, że za bardzo się przed nim odsłoniłam, ale powstrzymał mnie.

"O mój Boże!"

Byłam zaskoczona, gdy nagle pocałował mój brzuch, zaledwie kilka centymetrów od moich intymnych miejsc. Odepchnęłam jego głowę i skrzyżowałam nogi, ale Lucas nie ustępował i siłą rozchylił mi uda. Nim się zorientowałam, już mnie lizał, smakując mnie.

"Oooooh" — jęknęłam, gdy kontynuował swoje działania. Traciłam nad sobą kontrolę i nie mogłam go powstrzymać, gdy przejmował kontrolę nad moim ciałem. Czułam się jak w ogniu i pozwoliłam sobie poddać się jego pragnieniom.

"Przepraszam" — powiedział.

Zastanawiałam się, dlaczego nagle mnie przeprosił, ale nie zdążyłam go zapytać, bo kontynuował. Zdjął ze mnie resztę ubrań, aż zostaliśmy nadzy. Nie mogłam znieść patrzenia na jego nagość.

Znowu pocałował mnie głęboko i namiętnie, przesuwając się niżej, na szyję, a potem jeszcze niżej, aż dotarł do moich piersi. Jęknęłam, gdy delikatnie ssał moje sutki. Oboje łapaliśmy oddech, kiedy w końcu się ustawił i brutalnie we mnie wszedł.

Skrzywiłam się z dyskomfortu, gdy wchodził we mnie raz za razem. Próbowałam zawołać jego imię, ale mnie nie słuchał. Gdy spojrzałam na jego twarz, nasze oczy się spotkały i próbowałam uwolnić się od jego intensywnego spojrzenia, ale nie mogłam. Czułam się jak zahipnotyzowana i nie mogłam oderwać od niego wzroku, podczas gdy on kontynuował swoje gwałtowne ruchy. Jego dotyk parzył, czułam bijące od niego gorąco, które mnie obezwładniało.

"Lucas..." zawołałam, gdy osiągnęłam szczyt, a on zaraz potem również, opadając obok mnie.

Zauważyłam, że jego oczy jakby zmieniły kolor, albo może to tylko moje wyobrażenie na skutek wydarzeń. "Kocham cię" — powiedziałam bez wahania, ale nie odpowiedział.

Znów mnie pocałował w usta, zjeżdżając na szyję, a potem delikatnie pieścił moje ciało. Gdy dotarł do moich intymnych miejsc, próbowałam się opierać, ale przekonał mnie, bym mu zaufała.

Położyłam się spać, ale uśmiech nie schodził mi z ust. Jestem po prostu taka szczęśliwa!

Jednak moje szczęście skończyło się nagle, gdy tylko wstał. Potem spojrzał na mnie z wściekłością. Przez chwilę byłam zdezorientowana, co się dzieje. Myślałam, że wszystko między nami w porządku, bo wcześniej był dla mnie delikatny.

"Przynajmniej to twoje ciało może odpokutować za grzechy, które popełniłaś wobec mnie" — stwierdził, zostawiając mnie oniemiałą w pokoju.

Potem, gdy tylko wróciliśmy, znowu obwiniał mnie o wszystko. Było mi przykro z powodu mojej rodziny i nie mogłam zapomnieć ich min, gdy Lucas bezczelnie ich zignorował. Było mi też żal samej siebie, bo gdy tylko przekroczyłam próg, Lucas rzucił mi w twarz strój pokojówki!

Cięgle mnie obwiniał i zaczęłam wierzyć, że to może rzeczywiście moja wina, że tamtej nocy się upiłam. To moja wina, że pozwoliłam mu wtedy mnie mieć. Wszystko było moją winą i od sześciu cholernych lat płaciłam za ten błąd.

Każdego dnia obwiniał mnie za to, co się stało!

Minęło sześć lat od naszego sekretnego ślubu, a po zniesieniu naszego fatalnego związku chciałam w końcu się uwolnić. Nie mógł zatrzymać mnie na zawsze jako swojego brudnego sekretu! Jak mógł mnie zatrzymywać, ale odmawiać mi miłości we właściwy sposób? Żal mi było mojego syna, który nigdy nie zaznał miłości od bezdusznego ojca!

Minęło sześć lat, a ja nadal pamiętam, jak bezwzględny był w naszą noc poślubną. Wiedział, że już jestem w ciąży, a jednak raz po raz zawłaszczył sobie moje ciało. Nie pozwolił mi nawet zmrużyć oka tamtej nocy.

Od tamtej nocy traktował mnie jak pieprzoną dziwkę!

Przez sześć lat nigdy nie okazał mi żadnej łagodności. Był podły przez cały czas, nieustannie obwiniając mnie za to, co się stało w jego życiu, źle traktując mnie i naszego syna. Przez sześć lat znosiłam jego zachowanie, licząc na to, że się zmieni. Wybrałam męczeństwo, bo nie chciałam, żeby mój syn wychowywał się w rozbitej rodzinie.

Przez sześć długich lat jego wrogość przygniatała mnie. Każdego dnia jego stosunek do mnie był niezmiennie nieżyczliwy i nigdy nie przegapił okazji, by przypomnieć mi o roli, jaką odegrałam w zrujnowaniu jego życia.

Na początku myślałam, że dam radę, ale jego złe traktowanie dotknęło nie tylko mnie, lecz także Enrique, naszego syna, który zasługiwał tylko na miłość i troskę. Długo znosiłam gniew i urazę, a za każdym razem, gdy na mnie krzyczał, trzymałam się resztek nadziei, że pewnego dnia znajdzie w sobie siłę, by odpuścić pretensje wobec mnie.

Widmo rozbitej rodziny wisiało nade mną, ale pragnienie ochrony syna przed bólem rozłąki było siłą napędową, by dalej znosić moje nędzne życie z Lucasem Blackwoodem.

O, jaka byłam głupia!

Za każdym razem, gdy nasze spojrzenia się spotykały, zawsze witała mnie para zimnych oczu. Mimo to znosiłam wszystko przez sześć lat. Dla mojego syna byłam gotowa znieść wszystko, byle dać mu pełną rodzinę.

Ale co dostałam w zamian?

Złamane serce, kłamstwa i zdrady. Wciąż na nowo łamał nasze przysięgi, zdradzał moje zaufanie! Jak mogłam być tak głupia, żeby tkwić w sytuacji, w której codziennie byłam skazana na ból?

Pewnego dnia, kiedy Enrique źle się zachowywał, Lucas oczekiwał, że ukarzę naszego syna na jego oczach. Nie mogłam winić syna za upór, bo odziedziczył to po ojcu i znałam powód, dla którego Enrique tak się zachowywał.

Mały chłopiec po prostu chciał zwrócić na siebie uwagę ojca, lecz spotykał się jedynie z obojętnością Lucasa. Myślałam o tym przez kilka dni. Przez to, że zostałam z Lucasem, zrujnowałam szczęście mojego syna. Lucas zniszczył też moje szczęście!

"Zamierzasz tak po prostu siedzieć, Zara? Powiedz synowi, żeby się dobrze zachowywał!" Jego słowa przecięły powietrze jak nóż, a ton był przesiąknięty niecierpliwością wobec naszego dziecka.

"Mój syn? To także twój syn, Lucas! Jak możesz być tak obojętny wobec małego chłopca? Słuchaj, możemy się kłócić ile chcemy, ale tylko wtedy, gdy nasz syn nas nie widzi," odparłam, a w moim głosie pobrzmiewała nuta desperacji. A raczej była to prośba, by okazał Enrique choć trochę wyrozumiałości.

"Naprawdę, Zara? W końcu widzę przebłysk dawnej Zary. Chyba odzyskałaś siłę, by się mi przeciwstawić," zauważył. "Enrique, zachowuj się!" krzyknął na dziecko.

"Słuchaj, możemy się kłócić ile chcemy, ale tylko wtedy, gdy nasz syn nas nie widzi, Lucas," błagałam, patrząc mu prosto w oczy. W tym momencie miałam nadzieję, że zrozumie, jak ważne jest, by chronić nasze dziecko przed goryczą, która zapanowała między nami.

"Chyba odzyskałaś siłę, by się mi przeciwstawić," skomentował.

Moje serce wezbrało na dźwięk jego słów. Było to małe zwycięstwo, że przyznał, iż próbuję bronić tego, co słuszne i tego, czego potrzebuje nasz syn.

"Enrique, zachowuj się!" Lucas nagle wrzasnął na Enrique.

Zmroziłam Lucasa wzrokiem za to, że tak krzyczał na dziecko, po czym złapałam chłopca za rękę i przytuliłam go. Ścisnęłam jego małe dłonie, by zapewnić, że wszystko będzie dobrze. Był bliski płaczu, ale powiedziałam mu, że może popłakać później, kiedy już zajmę się jego parszywym ojcem.

Tak, był draniem pośród wszystkich drani. Przez sześć długich i bolesnych lat nikt nie wiedział, że jest żonaty. Świat nie miał pojęcia, że jest żonaty, a ja byłam jego żoną. Jego współpracownicy i ludzie z firmy nigdy nie dowiedzieli się, że mnie poślubił. Chciał utrzymać status kawalera prezesa, a przez to był bardzo popularny wśród kobiet.

Dla niego byliśmy tylko przeszkodą, która zrujnowała jego idealne życie. Wiele razy powtarzał mi, że gdybym go tamtej nocy nie uwiodła, byłby szczęśliwie żonaty ze swoją narzeczoną. Naprawdę nie wiem, czemu tak uparcie wierzył, że gdyby nie tamta fatalna noc, żyłby szczęśliwie ze swoją narzeczoną.

"Dokąd idziesz, Lucas? Przeproś Enrique!" zażądałam, ale tylko prychnął i odszedł.

Kiedy spojrzałam na mojego chłopca, miał oczy pełne łez. Przez kilka dni opowiadał o szkolnym wydarzeniu. Miał nadzieję, że Lucas będzie na tyle uprzejmy, by przyjść, ale kiedy rozmawiałam z draniem o tym, stanowczo odmówił.

"On mnie nie kocha, mamo," poskarżył się.

"Ciii, nie mów tak. Na razie się nim nie przejmuj, kochanie. Chodź, zjemy śniadanie, a potem zawiozę cię do szkoły, dobrze?"

"Dobrze," odpowiedział Enrique.

Tak naprawdę, gdy Lucas był w pobliżu, zawsze potrafił zepsuć mi apetyt, ale przez Enrique musiałam jeść. Musiałam zmusić się do jedzenia, nawet jeśli nie miałam na to ochoty.

Kilka minut później skończyliśmy posiłek. Po odstawieniu naczyń do zlewu wyjechałam samochodem z garażu. Od dłuższego czasu pozwalałam sobie dryfować w takiej rutynie.

Zniewolona przez mieszaninę strachu i nadziei, moje dni upływały w mgle niepewności. Każdego dnia żywiłam marzenia, że może w głębi serca pokocha swojego syna. Nie miałabym nic przeciwko temu, nawet jeśli potrafiłby kochać tylko Enrique, a nie mnie. Naprawdę by mi to nie przeszkadzało. Mógłby mnie nienawidzić całe życie, a mnie to nie obchodziło!

Zanim spędziłam z Lucasem tę jedną noc, miałam dobrze płatną pracę. Jednak po potajemnym ślubie Lucas kazał mi rzucić pracę i skupić się na ciąży. Powiedział, że może finansować moje potrzeby i potrzeby naszego dziecka. Nawet gdyby nas nie wspierał finansowo, dałabym sobie radę, bo zdążyłam odłożyć pieniądze, zanim tamtej nocy straciłam rozsądek.

Marzyłam o dniu, kiedy jego spojrzenie zmięknie, gdy popatrzy na nasze dziecko, kiedy dostrzeże niewinność i bezbronność w oczach Enrique. Oczywiście, to tylko marzenie, ale kurczowo się go trzymałam.

Pogodziłam się z faktem, że jego uczucia wobec mnie nigdy się nie zmienią i, co dziwne, zaczęłam akceptować tę prawdę. Gdyby tylko kochał Enrique tak jak ja, mogłabym znosić jego nienawiść jeszcze przez rok.

Przed tą fatalną nocą z Lucasem miałam dobrze płatną pracę, ale po ślubie kazał mi zrezygnować, bym mogła skupić się na ciąży. Wtedy wydawało się to takie słodkie, brzmiało jakby naprawdę troszczył się o moje dobro. Okazało się jednak, że po prostu bał się, że ktoś się dowie o naszym związku.

Zapewniał, że zaspokoi nasze potrzeby i zadba o nas finansowo. Początkowo odmawiałam, ale nalegał. Forsował swoją dominację do momentu, aż nie mogłam sprzeciwić się jego poleceniu.

Po sześciu długich latach zrozumiałam, że nie warto trwać w związku bez miłości. To było niszczące nie tylko dla mnie, ale też dla mojego syna. Powinnam była przekonać się o tym wcześniej, ale byłam naiwna i wierzyłam, że kiedyś się zmieni.

Kilka minut później bezpiecznie dotarliśmy do prywatnej szkoły, do której uczęszczał mój syn. Enrique Delafontaine. Od samego początku Lucas nie chciał nadać synowi swojego nazwiska. Już to jedno łamało mi serce. Nie mogłam uwierzyć, że mógł zrobić to własnemu synowi, własnej krwi! Ale to był Lucas Blackwood, najbardziej bezduszny człowiek w Claybourne!

"OMG! Nasze drogi w końcu się skrzyżowały!" rozległ się piskliwy głos.

To była Antoinette, a ja zauważyłam, że była w ciąży. Chciałam ją o to zapytać, ale wolałam milczeć i poczekać, aż sama zacznie rozmowę.

"Minęło sporo czasu, Zara. Przyprowadziłaś dziś Lucasa?" spytała.

"Nie, przyniosłam tylko torebkę i oczywiście mojego przystojnego chłopca," odpowiedziałam.

Spojrzałam na Enrique. Był małą wersją Lucasa Blackwooda, a jedyne, co odziedziczył po mnie, to łagodne oczy. Lucas miał spojrzenie pełne dzikości.

"Rozumiem. No to do zobaczenia, Zara!"

"Jasne," odparłam, po czym znów spojrzałam na syna. Gdy się uśmiechnął i pokazał mi swoje białe zęby, ja też się uśmiechnęłam. "Pamiętaj, Ken, zawsze bądź uprzejmy, dobry i odważny," przypomniałam mu, przeczesując jego włosy dłonią.

Enrique uśmiechnął się entuzjastycznie i odpowiedział: "Tak, mamo! Będę grzeczny w szkole, ale chcę być odważny wobec taty. On jest złym człowiekiem, mamo."

"Kiedyś," mruknęłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Contract Wife: A One Night Stand Billionaire Romance

The Contract Wife: A One Night Stand Billionaire Romance

63 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

63

Treść

Aa