passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Contract Wife: A One Night Stand Billionaire Romance - Rozdział #6 - autor empress.kei

The Contract Wife: A One Night Stand Billionaire Romance

/

Rozdział 6

ROZDZIAŁ 4

POV Zary

Moje ciało było przyzwyczajone do budzenia się o piątej rano. Tak, moje oczy były szeroko otwarte, ale umysł miałam pusty. Ostatnie, co pamiętam, to jak powiedziałam Lucasowi, że pójdę na chwilę do łazienki. Potem odprowadził mnie z powrotem do salonu i dał mi trochę gorącej wody. Potem... zaniósł mnie na górę... do mojego pokoju.

O Boże! Dotknęłam się, bo miałam wrażenie, że stało się coś niestosownego. Jestem naprawdę naga! Moje podejrzenia się potwierdziły.

"Obudziłaś się, dzień dobry," ktoś nagle odezwał się blisko mnie.

Jego włosy były jeszcze mokre, a kilka kropel wody spływało po jego szyi.

"Lucas? Co ty tu robisz?" zapytałam, bo nawet jeśli byliśmy małżeństwem, spaliśmy osobno.

"Spędziłem tu noc, nie pamiętasz?" odpowiedział, a ja oczywiście byłam w szoku.

Kto nie byłby zaskoczony jego wyznaniem? "Dlaczego? To znaczy, dlaczego tu spałeś?" spytałam go.

"Bo mnie o to poprosiłaś," odparł.

"Kłamiesz!" powiedziałam mu, bo to, co mówił, było niemożliwe; nie zapraszałam go, żeby spędził noc w moim pokoju. Tak jakby!

"Daj spokój, Zaro. Nie jesteśmy już dziećmi, żeby zaprzeczać temu, co się między nami wydarzyło zeszłej nocy. Ale rozumiem, jeśli jesteś jeszcze na etapie zaprzeczenia," powiedział.

"Czyli mam zaakceptować wszystko, co się stało, nawet jeśli nie chcę, bo robię się starsza? To chcesz mi powiedzieć?"

"Nie sugeruję, że jesteś już stara. Mówię tylko, że oboje jesteśmy dorośli i dojrzali, by radzić sobie z naszą sytuacją!"

"Dorośli i dojrzali. Hah! Ale powinieneś był się powstrzymać!" Nie mogłam się powstrzymać od podniesienia głosu.

"Próbowałem cię powstrzymać, ale-"

"Ale co?"

"Nie byłem wystarczająco silny, by oprzeć się pokusie. Byłaś wczoraj taka piękna i uwodzicielska. Poza tym, czy nie wolno mi spać z własną żoną?"

"Jesteś wredny!"

"Wredny czy nie, mam pełne prawo spać z tobą albo cię pieprzyć, kiedy tylko zechcę. Zapamiętaj to sobie, Zaro. Jako moja żona masz obowiązek zaspokajać moje potrzeby seksualne," przypomniał mi.

Chciałam odpowiedzieć, ale szybko wyszedł z mojego pokoju i trzasnął drzwiami. To chyba znak rozpoznawczy Lucasa, zawsze trzaska drzwiami! To on powinien być zły na nas oboje? Przecież to ja go wykorzystałam zeszłej nocy.

Wstałam i pościeliłam łóżko, zanim poszłam do łazienki wziąć prysznic. Chciałam pozbyć się zapachu piwa ze swojego ciała, a także zapachu Lucasa.

Wzięłam trzyminutowy prysznic, po czym napełniłam wannę gorącą wodą. Dodałam do wody kilka kropel olejku różanego. Zanim weszłam do wanny, zapaliłam kilka pachnących świec i sięgnęłam po powieść romansową do czytania.

Historia w książce, którą czytałam, była piękna, ale nie mogłam zostać zbyt długo w wannie, bo miałam gości do przyjęcia. Złożyłam książkę i odłożyłam ją na miejsce. Użyłam kremu do mycia ciała, żeby moja skóra była czysta i nawilżona.

Po spłukaniu resztek mydła z ciała, sprawdziłam swoje okolice intymne, czy nie muszę się ogolić. Dobrze, że było tam nadal czysto i ładnie. W pewnym sensie poczułam ulgę, gdy przypomniałam sobie, że Lucas już tę część widział. Panie, pomóż mi. Nie byłam jeszcze całkiem ubrana, gdy Lucas nagle wszedł do mojej garderoby. Ma naprawdę wyczucie czasu! Właśnie poprawiałam stanik, gdy wszedł.

"Następnym razem, zapukaj najpierw!"

"Martwiłem się, kiedy nie mogłem cię znaleźć!"

"A gdzie miałabym pójść, co?"

"Nie wiem, ale może chciałabyś uciec... ode mnie. Wiesz, o co mi chodzi, prawda?"

"Może, ale to mało prawdopodobne. Jeśli pozwolisz, przebiorę się teraz, a potem przygotuję nam śniadanie."

"Nie śpiesz się... ale proszę, nie zakładaj tej spódnicy," rozkazał.

Po raz drugi nie dano mi szansy odpowiedzieć, bo znów zniknął. Lucas naprawdę szybko wychodzi z mojego pokoju. Uważnie przyjrzałam się dżinsowej spódnicy, którą pierwotnie planowałam założyć. Co mu w niej przeszkadza? W końcu wybrałam granatową sukienkę z kieszeniami i w kwiaty, zanim zeszłam na dół.

"Może zjemy na zewnątrz?" zaproponowałam Lucasowi, bo rzadko wychodzimy gdzieś razem jako rodzina. Gdy zerknęłam na Enrique, natychmiast pożałowałam tej propozycji. Wyglądał na pełnego nadziei i wiedziałam, że później się rozczaruje.

"Nie," powiedział Lucas, zanim nas zostawił, ale po chwili wrócił i wyszeptał mi do ucha wszystko, co robiliśmy zeszłej nocy. Naprawdę musiał to zrobić? Jaki miał w tym cel? Chciał mnie dręczyć tym, że może mieć moje ciało, a ja nie mogę mieć jego serca?

Kiedyś nie miałam problemu, żeby być sama z Lucasem w jednym pokoju czy miejscu. Nasza relacja naprawdę się zmieniła, bo już nie czułam się przy nim swobodnie. Czułam się przy nim nieswojo.

"Czujesz się przy mnie niekomfortowo?" zapytał, i to oczywiste, prawda?

Ale nie mogłam od razu odpowiedzieć. Chciałam zaprzeczyć, że wszystko między nami w porządku, że nic się nie stało, ale nie mogłam.

"Szczerze mówiąc, tak."

"Ja też. I czyja to wina?"

Chciałam go zapytać, czy też by go zabolało, gdybym nagle zaczęła go unikać i czy byłby na mnie zły. Ale postanowiłam milczeć i na szczęście zostawił mnie samą i już nie wrócił. Gdy go nie było, zaczęłam przygotowywać śniadanie. Lucas mógłby iść do diabła, a ja miałabym to gdzieś!

Wczoraj wieczorem byłam w szoku, gdy zapytał, czy jest adoptowany. Na chwilę zaniemówiłam, ale wymyśliłam lepsze wytłumaczenie, żeby zrozumiał sytuację nawet w swoim wieku. Po naszej szczerej rozmowie dobrowolnie poszedł ze mną do jadalni i razem zjedliśmy posiłek.

"Mamo, twoje jedzenie jest najlepsze! Zwłaszcza smażony kurczak," pochwalił moje gotowanie, zanim wziął duży kęs.

Zaśmiałam się i wytarłam mu kącik ust. "Jedz wolniej, młody człowieku. Nie chcesz się zakrztusić, prawda?"

"Okej, mamo."

Po tym, jak zjedliśmy przygotowane przeze mnie jedzenie, wyjęłam nasze ulubione ciasto. On uwielbiał słodycze, ale ponieważ nie chciałam psuć mu zębów, postanowiłam nauczyć się piec, by mieć lepszą kontrolę nad ilością cukru. Piekłam mu babeczki w różnych smakach, ale oboje najbardziej lubiliśmy red velvet.

Nagle zadzwonił mój telefon i pojawiła się prośba o wideorozmowę od Nicholasa Rutherforda. Przez chwilę miałam wątpliwości, czy odebrać. Minęło sporo czasu, odkąd ostatnio rozmawialiśmy, ale był moim przyjacielem.

"Cześć, Nick!"

Uśmiechnął się przystojnie. Nic dziwnego, że jeszcze za czasów studenckich na Emerald University był tematem rozmów wszystkich studentek.

"Cześć, moja piękna najlepsza przyjaciółko," przywitał się swoim charakterystycznym, figlarnym uśmiechem.

Od razu spojrzałam w jego niebieskie oczy, które odziedziczył po brytyjskim ojcu. Nagle zrobiło mi się nieswojo, patrząc na niego. Czy to przez sugestię Antoinette, żeby się z nim umówić?

"Jak się masz?" zapytałam, subtelnie zmieniając temat.

Udawał, że jest zraniony. Z tego, co wiem, był teraz w innym kraju na premierze swojej nowej marki odzieżowej. Żałowałam, że nie możemy pogadać jak dawniej, ale gdy zerknęłam na Enrique, wydawał się rozczarowany.

"Kto to, mamo?" zapytał.

"Wujek Nick," odpowiedziałam, ale zanim zdążyłam wyjaśnić więcej, Enrique bezceremonialnie zabrał mi telefon.

"Cześć, wujku Nick!"

Wiem, że Lucas zabronił mi rozmawiać z kimkolwiek, ale Nick był wyjątkiem. Przyjaźniliśmy się od dawna. Poza tym, nie miałam do Nicka żadnych romantycznych uczuć.

"Hej, kolego. Jak tam nauka?" Nick był cały w uśmiechach.

W rzeczywistości to Nick był dla mnie bardziej ojcem niż Lucas. Pamiętam dzień, w którym miałam zacząć rodzić. Wierciłam się z bólu, odeszły mi wody. Próbowałam dodzwonić się do Lucasa, ale nigdzie nie mogłam go znaleźć. Był na randce ze swoją dziewczyną, bo to były jej urodziny.

Wtedy nie miałam innego wyjścia, jak zadzwonić do Nicka, a on ani przez chwilę się nie wahał — zabrał mnie do szpitala. On i Antoinette byli ze mną przez kilka godzin po porodzie. Nie chcę myśleć o przeszłości. Ciężar na piersi był zbyt wielki. Wylałam zbyt wiele łez przez Lucasa Blackwooda.

Podczas rozmowy Nicka z moim synem nie mogłam przestać się zastanawiać, co by było, gdybym była z Nickiem, a nie z Lucasem. Czy byłabym szczęśliwa? Czy Enrique byłby szczęśliwy?

Po ich rozmowie Enrique zakończył połączenie, nie oddając mi telefonu. Połączenie było już rozłączone, gdy mi je wręczył. Potem przeprosił mnie, żeby móc dalej oglądać swój program telewizyjny. Miałam właśnie iść umyć talerze, gdy Nick znów zadzwonił. Przez chwilę kusiło mnie, żeby zignorować to połączenie, ale nie mogłam.

— Co tam, Nick? Znów dzwonisz — powiedziałam.

— Wiesz, że Giselle jest jedną z moich modelek odzieżowych, prawda? Twój mąż też tu jest i ją wspiera — powiedział mi, ale wolałabym, żeby mnie o tym nie informował.

Poczułam nowy ciężar na piersi, który zabolał... Myślałam, że już nie boli, bo się przyzwyczaiłam.

— W porządku... mówił mi o tym — skłamałam, żeby zachować twarz, ale Nick nagle wpadł w furię i podniósł głos.

— Nie, to nie jest w porządku, Zara! Zwariowałaś? Właśnie ci powiedziałem, że twój mąż cię zdradza, a ty mówisz, że to w porządku. Co z tobą nie tak?

Gdy Nick podniósł na mnie głos, łzy, które już od jakiegoś czasu cisnęły mi się do oczu, popłynęły po policzkach. Nick patrzył na mnie podczas rozmowy wideo zdezorientowany i pełen współczucia.

— Hej, Zara. Posłuchaj mnie, koleżanko. Nie płacz przez tego idiotę! Hej, przestań płakać — prosił mnie.

— J-ja nic... To przez ciebie — powiedziałam Nickowi.

— Dlaczego płaczesz przez tego drania? Rozwiedź się z nim — zasugerował.

— Chyba tak zrobię — odpowiedziałam, a potem skłamałam, że Enrique do mnie dzwoni.

Połączenie się zakończyło. Teoretycznie miałam wtedy gapić się w pustkę, wyobrażając sobie Lucasa z Giselle, jak są dla siebie czuli albo nawet całują się publicznie.

Jednak tym razem zareagowałam inaczej. Wzięłam talerze i zaniosłam je do zlewu. W zeszłym tygodniu miałam pomoc domową, ale tylko Bóg wie, co Lucas jej zrobił, bo nagle przestała przychodzić do pracy. Zawsze tak było. Nigdy nie sprzeciwiał się zatrudnianiu pomocy, ale potem zachęcał ją, by poszła na nieusprawiedliwioną nieobecność.

Po wytarciu talerzy na białej ściereczce dołączyłam do Enrique w salonie. Razem oglądaliśmy kreskówki, a gdy przyszła pora na przekąski, wstałam, by podać coś do picia.

Zawsze gdy Lucasa nie było w domu, mogłam pozwolić sobie na lenistwo. Nikt mi nie mówił, co mam robić. Wiedziałam, że to, co robi Lucas, miało wpływ emocjonalny i psychologiczny na mnie i mojego syna, a mimo to bałam się odejść na zawsze.

Na każde ważne wydarzenie w życiu Enrique, Lucas nigdy nie fatygował się, żeby się pojawić. Mój syn nigdy nie doświadczył spędzania czasu z tatą podczas urodzin lub innych wyjątkowych okazji.

Tak samo jak ja, wyglądało na to, że Enrique nie zazna ojcowskiej miłości, i to było rozdzierające. Jednak nie mogłam zrzucić winy za naszą dysfunkcyjną rodzinę tylko na Lucasa. To była wyłącznie moja wina.

To mnie należy winić i Enrique powinien mnie nienawidzić jeszcze bardziej. Boże, wszystko mnie przerastało. Czy to naprawdę moja wina? Czy od początku wszystko było moją winą?

Później tego wieczoru, po odebraniu Enrique ze szkoły i wspólnej kolacji, wiedziałam, że nadszedł czas na poważną rozmowę z nim. Poczekałam, aż oboje rozsiądziemy się na kanapie, a potem delikatnie wzięłam go za ręce.

— Enrique, muszę z tobą porozmawiać o czymś ważnym — zaczęłam, próbując znaleźć odpowiednie słowa.

Spojrzał na mnie tymi niewinnymi oczami i poczułam, jak ogarnia mnie fala wyrzutów sumienia. Mój kochany chłopiec nie zasłużył na to, by przez to przechodzić.

— O co chodzi, mamo? — zapytał, wyczuwając powagę w moim głosie.

— Chcę z tobą porozmawiać o tacie i o mnie. Wiesz, że ostatnio nie byliśmy zbyt szczęśliwi, prawda? — powiedziałam delikatnie.

Skinął głową, jego wyraz twarzy był poważny, więc kontynuowałam: — Czasami dorośli się nie zgadzają i przez to są smutni. A kiedy dorośli są smutni, to może wpływać na ich relacje z innymi, nawet z tymi, których najbardziej kochają.

— Czy wy i tata jesteście smutni przeze mnie? — zapytał łamiącym się głosem, a serce pękało mi, gdy widziałam, jak obwinia siebie.

— Nie, kochanie, to wcale nie twoja wina. Jesteś światłem mojego życia i kocham cię bardziej niż cokolwiek innego na świecie. Problemy mamy i taty nie mają z tobą nic wspólnego — uspokoiłam go, ocierając łzę z jego policzka.

— To czemu już nie uśmiechacie się tak jak kiedyś? — zapytał niewinnie.

Wzięłam głęboki oddech, próbując znaleźć odpowiednie słowa, by mu to wytłumaczyć w sposób, który zrozumie.

— To trochę tak, jak wtedy, gdy uwielbiałeś się bawić jakąś zabawką, ale jak dorastasz, znajdujesz inne rzeczy, które lubisz. To nie znaczy, że nie kochałeś tej zabawki, po prostu rzeczy się zmieniają — powiedziałam delikatnie.

— Ale ja chcę, żeby było jak dawniej — powiedział, a jego dolna warga zaczęła drżeć.

Przytuliłam go mocno, próbując go pocieszyć: — Wiem, kochanie. Też bym chciała, żeby było jak dawniej. Ale czasem życie nie układa się tak, jakbyśmy chcieli. I to w porządku, że jest ci przez to smutno.

Pozostał w moich objęciach i przez chwilę siedzieliśmy w ciszy, jego małe rączki oplatały mnie mocno.

— Mamo, czy ty też mnie zostawisz? — zapytał niepewnie.

Moje serce rozpadło się na milion kawałków, gdy usłyszałam te słowa. Nigdy nie chciałam, żeby czuł się porzucony, a sama myśl o tym bolała mnie do głębi.

— Nie, kochanie, nigdy cię nie zostawię. Zawsze będę przy tobie, cokolwiek się stanie — powiedziałam, starając się brzmieć jak najbardziej uspokajająco.

— Ale jeśli wy z tatą już się nie kochacie, to czemu nadal jesteście razem? — zapytał, a ja wiedziałam, że jest zbyt młody, by zrozumieć zawiłości relacji.

— To nie dlatego, że cię nie kochamy, tylko chcemy, żebyś miał stabilne i szczęśliwe życie. Ale jeśli mama i tata nie są razem szczęśliwi, to nie jest sprawiedliwe wobec nikogo, zwłaszcza wobec ciebie — wyjaśniłam.

Wyglądało na to, że przyswaja moje słowa, a po chwili odezwał się ponownie:

— Więc co zamierzasz zrobić, mamo?

Westchnęłam, wiedząc, że to moment, w którym muszę być z nim szczera.

— Myślę, że nadszedł czas, żeby mama i tata zamieszkali osobno, kochanie. Bardzo cię kochamy i zawsze będziemy twoimi rodzicami, ale musimy znaleźć sposób, żeby być szczęśliwymi — powiedziałam łagodnie.

Oczy Enrique ponownie wypełniły się łzami i wtulił twarz w moje ramię, łkając cicho. Przytuliłam go mocno, szepcząc pocieszające słowa i próbując ukoić jego ból.

— Nie chcę, żebyś odchodziła — wykrztusił między szlochami.

— Wiem, kochanie, i ja też nie chcę cię zostawiać. Ale czasami dorośli muszą podejmować trudne decyzje, które są najlepsze. Przetrwamy to razem, dobrze? Ty i ja, zawsze będziemy drużyną — powiedziałam, mając nadzieję, że poczuje choć trochę ukojenia.

Gdy noc ciągnęła się dalej, trzymałam syna blisko siebie, obiecując mu, że cokolwiek się wydarzy, zawsze przy nim będę. Oboje płakaliśmy tej nocy, ale w swoich ramionach odnaleźliśmy odrobinę ukojenia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

Perspektywa Zary

Zasnęłam, pogrążona w myślach. Gdyby nie pukanie do drzwi, pewnie bym się nie obudziła. Szybko wstałam i podeszłam do drzwi.

– Enrique, to ty. – Byłam lekko rozczarowana, widząc w drzwiach małą dziewczynkę.

– Jesteś chora? – zapytała.

– Nie, nie jestem. Dlaczego pytasz? – odpowiedziałam pytaniem, poprawiając włosy.

– Tatuś kazał mi zapytać, czy wszystko w porządku. – Starałam się nie śmiać z wypowiedzi Enrique, bo byłam pewna, że Lucas musiał ją ostrzec, żeby nie zdradzała, że martwi się o moje zdrowie. Co za dramat!

– Rozumiem, a gdzie on teraz jest?

– Gotuje obiad.

– Rozumiem.

– Ale myślę, że potrzebuje twojej pomocy! – Enrique zabrzmiała z troską.

– Naprawdę? – odpowiedziałam, próbując wyglądać na prezentowalną.

Wiesz, kiedy dopiero co się budzę, mój wygląd trochę się zmienia – nie to, żebym wyglądała jak kosmitka, ale jednak zauważalnie inaczej.

– Tak, proszę pani.

– Dobrze, chodźmy zobaczyć twojego tatę – powiedziałam dziecku i obie zeszłyśmy na dół do kuchni.

Co do cholery? Nie mogłam się powstrzymać od cichego przekleństwa, widząc bałagan w mojej kuchni.

– Enrique, zostań teraz ze swoim bratem, dobrze? Pomogę twojemu tacie z gotowaniem.

Gdy tylko Enrique odeszła, natychmiast skonfrontowałam Lucasa.

– Wiedziałeś, że nie potrafisz ugotować porządnego posiłku, więc po co?

No właśnie, pytam, po co śmiał wtrącać się do mojej kuchni, skoro jedyne, co potrafi, to zrobić tosty. Tak, jest sfrustrowanym kucharzem, ale nie powinien ćwiczyć w mojej kuchni. To po prostu nie do przyjęcia!

– Jestem głodny, dzieci też były głodne! Miałaś zamiar nas zagłodzić?

I teraz ja jestem winna!

– Powinieneś mnie obudzić!

Moja złość trochę opadła.

– Ale powiedziałaś, że nie wolno mi wchodzić do twojego pokoju... – Zerknął na mnie, wyglądał na rozbawionego.

Obraziłam się, kiedy się uśmiechnął. – Coś cię śmieszy?

– Nie, wcale nie. Po prostu przypomniałem sobie, jak wyglądasz, gdy dopiero się obudzisz.

Bez ostrzeżenia lekko uderzyłam go w ramię.

– Czy bycie dżentelmenem to tylko pozory, panie Khalifa? – Prawie już zapomniałam o tym żenującym incydencie, o którym wiedzieliśmy tylko my dwoje, ale szybko zmieniłam zdanie, gdy nagle mnie przytulił.

– Przecież wiesz, że byłem wobec ciebie delikatny! – wyszeptał mi do ucha, mocno mnie obejmując.

Ucho mnie łaskotało, ale nie mogłam się śmiać, bo mógłby źle zrozumieć moją reakcję. Przygryzłam dolną wargę, żeby nie wydobył się ze mnie żaden dźwięk, po czym starałam się uspokoić i odsunęłam go od siebie.

– Czego właściwie chcesz? – zapytałam, bo już nie rozumiałam jego zachowania.

– Chcę ciebie – wyszeptał do mnie.

– Naprawdę? Tak po prostu? Już się mną interesujesz tylko dlatego, że mieliśmy jedną noc? Cóż, jeśli tak, to prawdziwa magia.

– Mówię prawdę, Zara. Czemu mi nie wierzysz?

– Och, Lucas, przestań, dobrze? Jaką prawdę masz na myśli? Jeszcze w zeszłym tygodniu szalałeś za Kate. Nie rób ze mnie głupiej! Nigdy nie pozwolę, żebyś był tylko na pocieszenie! – Moja wypowiedź mogła być długa i pełna emocji, ale płynęła prosto z serca.

Zdałam sobie sprawę, że taka kobieta jak ja mogłaby się łatwo zakochać. Wystarczyło odrobina czułych słów, a moje serce by zmiękło. Może gdybym wcześniej miała innych mężczyzn, nie byłabym taka naiwna wobec Lucasa. Niedługo muszę znaleźć sposób, by się od niego uwolnić!

– Dlaczego tu jesteś, Lucas? Mówiłeś, że spotkasz się z Giselle – przypomniałam mu to, co powiedział po tym, jak rozkochał mnie w sobie.

– Później, Zara – odpowiedział, wychodząc z kuchni bez oglądania się.

Wzruszyłam ramionami i zaczęłam sprzątać. Lepiej mi się gotowało, gdy blat i cała kuchnia były czyste. Zabałaganiona kuchnia zawsze psuła mi nastrój, a to Lucas nabałaganił w moim miejscu pracy.

Kiedy skończyłam gotować i nakrywać do stołu, zawołałam całą rodzinę na posiłek, chociaż było już dość późno. Enrique wydawała się zadowolona z przygotowanego przeze mnie jedzenia, ale Lucas jako jedyny nie cieszył się z posiłku. Był zajęty telefonem, aż jedzenie wystygło.

Następnego ranka, około czwartej, obudziłam się, a Enrique już nie spała. Brakowało tylko Lucasa, a mieliśmy zaraz wychodzić. Zastanawiałam się, co go tak długo zatrzymuje! Rzadko zdarzało się, żeby zabierał nas do centrum handlowego, ale obiecał Enrique, że rano pójdzie z nami.

– Enrique, powiedz tacie, żeby się pospieszył – poprosiłam naszą córkę, która walczyła ze snem z podekscytowaniem.

Po kilku minutach Enrique wróciła, ale Lucasa wciąż nie było.

– A co z twoim tatą?

– Chyba jest chory, mamo – odpowiedziała Enrique.

– Co?

Teraz miał zachorować, kiedy mieliśmy wychodzić? Nie, nie sądziłam, żeby rzeczywiście był chory. Wierzyłam, że Lucas po prostu zmienił zdanie co do wspólnego wyjścia do galerii. Zanim Enrique zdążyłaby się rozczarować, poszłam zobaczyć Lucasa.

Zgodnie z oczekiwaniami był zdrowy, ale zdecydował się nie iść. Więc zaczęłam go błagać, żeby nie zawiódł mojego syna po raz kolejny. Zgodził się dopiero wtedy, gdy wybrałam niezbyt znane centrum w mieście. Czekałam, aż będzie gotowy, żeby nie miał już okazji wymyślić wymówki.

Kiedy jechaliśmy do galerii, odzywałam się tylko wtedy, gdy Enrique zadawała mi pytania. Dłoń mi się pociła od trzymania telefonu tak długo, ale naprawdę czułam się niekomfortowo przy Lucasie.

– Czekasz na czyjś telefon? – zapytał.

Nie odpowiedziałam; zamiast tego schowałam telefon do torebki i chwyciłam Enrique za rękę. Kiedy dotarliśmy do galerii, trzymał się od nas na dystans. Było mi przykro wobec mojego syna, kiedy Lucas odmówił wzięcia go za rękę, udając, że musi do kogoś zadzwonić. W myślach zastanawiałam się, czy właśnie dzwoni do Giselle.

– Nie puszczaj mojej ręki, Ken – powiedziałam do syna. Czasem zwracałam się do niego zdrobniale.

– Ale ja już jestem dużym chłopcem, mamo. Dam sobie radę – odpowiedział, próbując się wyrwać.

– Nie używaj takiego tonu, mały chłopcze! – zganiłam go w sposób, który wiedziałam, że go nie zrani.

– Przepraszam, mamo – od razu przeprosił.

– Nic się nie stało. Wiem, że jesteś już duży, ale w galerii mogą być źli ludzie. Chcesz zjeść coś przed zakupem zabawek?

– Poszukam dobrej restauracji – rzucił Lucas z daleka.

Poszłyśmy za nim, gdy szukał odpowiedniego miejsca, kiedy nagle zobaczyłam kogoś, kogo nie powinno tu być. Zatrzymałam się gwałtownie i wpadłam na plecy męża.

– Co się stało? – zapytał Lucas.

Każdy na moim miejscu straciłby nagle skupienie i przestał iść. Zaniemówiłam, wpatrując się w Giselle. Była tak piękna, nawet w zwykłej sukience, a ja poczułam się niepewnie. Zanim Lucas zdążył mi powiedzieć, co robić, pociągnęłam Enrique w inną stronę. Nie odeszłyśmy daleko, gdy Giselle pisnęła z radości na widok Lucasa!

Chciałam ich skonfrontować, a nawet spoliczkować tę kobietę, ale powstrzymało mnie sumienie. Poza tym nie należałam do osób robiących sceny. Skłamałam więc synowi, że Lucas dostał pilny telefon z pracy i nie może z nami zostać. Enrique zrobił kwaśną minę, ale zrozumiał, że w tej chwili nie mogliśmy nic zrobić.

Zabrałam go do restauracji szybkiej obsługi popularnej wśród dzieci i zamówiłam dla niego zestaw dziecięcy. Wydawał się zadowolony, a kiedy patrzyłam, jak je, było mi żal tego małego chłopca. Chciałam wyrwać Lucasa z ramion tej kobiety, ale Giselle nie miała pojęcia, że on jest żonaty.

Z fast food poszliśmy do sklepu z zabawkami, ale Enrique stracił ochotę na zakupy i zapytał, czy moglibyśmy po prostu wrócić do domu. Wiedziałam, że jest smutny, i w tamtym momencie znienawidziłam Lucasa. Kiedy wróciliśmy do domu, Enrique poszedł do swojego pokoju i powiedział, że jest zmęczony, ale wiedziałam, że to coś więcej.

Wzięłam głęboki oddech, zanim zeszłam na dół, by przygotować jego ulubione przekąski. Jednak podczas gotowania nie mogłam się skupić, bo myślałam o Lucasie i Giselle. Wieczorem Lucas nie wrócił do domu.

A tak naprawdę nie było go przez kilka dni!

Kiedy Lucas wrócił do domu po tygodniu spędzonym z Giselle, spodziewałam się, że będzie miły dla Enrique, który bardzo za nim tęsknił, ale Lucas był taki sam jak zawsze – opryskliwy. Wciąż traktował mnie i Enrique chłodno. Był wobec nas taki obojętny!

Szybko się przebrał i wziął kluczyki do samochodu. Mimo że było już późno, jechał do mieszkania swojej dziewczyny. Czasem zastanawiałam się, czy Lucasowi nie znudzi się patrzenie na twarz Giselle, bo jej makijaż zdawał się nigdy nie znikać, ale potem… On naprawdę ją kochał.

„Chodź, synku. Idziemy spać” – powiedziałam do Enrique.

Potem umyłam go i przygotowałam do snu. Tak jak jego ojciec, Enrique lubił spać nago. Ledwo jego plecy dotknęły łóżka, już spał.

Ponieważ nie mogłam zasnąć, wstałam z łóżka i wyszłam napić się mleka. W kuchni znów zaczęłam myśleć o Lucasie i Giselle. Czy właśnie tulą się na balkonie, pijąc wino i obejmując się, wpatrzeni w gwiazdy?

Przełknęłam resztkę mleka i wróciłam do swojego pokoju. Wierzyłam, że czytanie książki pomoże mi zasnąć. Moje kroki odbijały się echem w korytarzu – cisza była ogłuszająca. Gdzieś w środku zastanawiałam się, czy czekam, aż on wróci do domu.

Nawet jeśli spałby w innym pokoju, sama świadomość, że jest blisko, dawałaby mi spokój. Gdy weszłam do pokoju, było przeraźliwie cicho. Wtedy zmieniłam zdanie – zamiast czytać, po prostu przytulę mojego synka. Myślałam, że już śpi, ale nagle się odezwał.

„Mamo, przepraszam” – wymamrotał cicho, ledwie słyszalnym głosem.

Odwróciłam się do niego i delikatnie przeczesałam mu włosy palcami. „Za co przepraszasz, kochanie?” – zapytałam szeptem.

„Przepraszam, że jestem. Mam wrażenie, że to przeze mnie musisz znosić obojętność taty wobec ciebie” – jego głos zadrżał przy tych słowach.

Gdy go słuchałam, aż zabrakło mi tchu. Słowa, które wypływały z jego ust, przeszyły mnie do głębi. Gdy spojrzałam mu w oczy, zastanawiałam się, co dzieje się w jego głowie.

„Ken, o czym ty mówisz? To nie twoja wina, rozumiesz? Śpij już, chcesz, żebym ci zaśpiewała?” – zapytałam łagodnie, ale wtedy nagle się rozpłakał. Nie wiedziałam, co zrobić, więc po prostu go przytuliłam.

Też płakałam i nie mogłam powstrzymać łez. Dla mnie cierpienie i ból są w porządku. Ale nie dla mojego syna! Nie dla mojego dziecka!

Nie mogłam uwierzyć, że on cierpi bardziej ode mnie! Co ja zrobiłam? Przez moją jednostronną miłość do Lucasa pozwoliłam, by mój syn cierpiał w milczeniu! Pozwoliłam mu myśleć, że jest bezwartościowym synem.

Wytarłam łzy mojego synka. Powiedziałam czule: „Enrique, posłuchaj, kochanie, dobrze? To część naszego życia. I nigdy nie mów ani nie myśl, że to ty przyniosłeś ten ból. To nie twoja wina, synku. Tak naprawdę, gdybyś nie był teraz ze mną, może byłabym jeszcze bardziej nieszczęśliwa. Może byłabym jeszcze bardziej przygnębiona. Kochanie, mama czerpie z ciebie siłę, rozumiesz? Jesteś moim jedynym skarbem. Zawsze o tym pamiętaj.”

Mój syn lekko skinął głową i powiedział: „Kocham cię, mamo.”

„Mama też cię kocha. Nigdy o tym nie zapominaj.”

Następnego dnia wstałam wcześnie, żeby zrobić śniadanie. Zrobiłam tylko dla nas dwojga, bo Lucas nie wrócił na noc. Jakbym nie była do tego przyzwyczajona. Zawsze był nieobecny w naszym życiu.

Enrique jadł swoje naleśniki z apetytem. Na szczęście jego apetyt nie ucierpiał przez naszą rozmowę z poprzedniego wieczoru. Kiedy na niego spojrzałam, po prostu się uśmiechnął.

„Chcesz więcej polewy czekoladowej?” – zapytałam go.

„Tak, i więcej truskawek, mamo.”

Podczas gdy jadł, ja nie mogłam przełknąć swojego śniadania. Nie miałam apetytu. Wypiłam więc tylko filiżankę mojej ulubionej kawy. Potem zadzwoniłam do sekretarki mojego męża, żeby o coś zapytać.

Właściwie to nie w moim stylu dzwonić do jego asystentki, ale sprawa była pilna. Gdybym tylko mogła zadzwonić do niego osobiście, byłoby lepiej. Jeśli chodziło o nas, Lucas traktował nas jak personel, który musi przechodzić przez jego sekretarkę.

„Dzień dobry, Mary.”

„Dzień dobry, pani Delafontaine. W czym mogę pomóc?”

„Czy mogę rozmawiać z twoim szefem?”

„Przykro mi, ale jeszcze go nie ma, pani Delafontaine. Jest dopiero siódma rano, a on zwykle przychodzi na ósmą” – powiedziała Mary po drugiej stronie.

Słuchając Mary zrobiło mi się głupio. Miała rację. Była siódma, a ja dzwoniłam, by zapytać o Lucasa Blackwooda. Pewnie śmiała się za moimi plecami. Ale znałam Mary od ponad sześciu lat. Była jedną z nielicznych osób, które znały prawdę o mnie i Lucasie.

„Hmmm, Mary, czy wiesz, czy Lucas ma jakieś plany na swoje urodziny?” – zapytałam, bo jego urodziny wypadały w przyszłym miesiącu. Nigdy nie obchodził ich ze mną ani z Enrique.

„Proszę chwilę zaczekać, sprawdzę jego grafik. Hmmm, tego dnia leci do Japonii z Giselle, pani.”

Kiedy to usłyszałam, nie byłam zaskoczona. W końcu wszystkie wyjątkowe okazje w swoim życiu świętował z Giselle. Jednak po cichu miałam nadzieję, że w tym roku zmieni plany. Chciałam, żeby spędził je z nami.

Westchnęłam głęboko. Potem podziękowałam Mary za informację. Gdy spojrzałam na Enrique, wciąż jadł, ale wiedziałam, że słuchał. Może Antoinette miała rację. Powinnam po prostu rozwieść się z Lucasem i być z Nickiem. Przy okazji napisałam do Antoinette, żeby wybrać się później na kawę.

Po tym jak odprowadziłam Enrique do szkoły, z Antoinette od razu poszłyśmy do najbliższej kawiarni. Jak się spodziewałam, Nick powiedział jej, co zrobił Lucas. Była wściekła, ale ostrzegłam ją, by mówiła ciszej.

„Nie mogłam w to uwierzyć, kiedy Nick mi powiedział. Wiesz, że był wściekły, kiedy powiedziałaś, że to nic takiego? Zara, zwariowałaś?”

„Giselle nie wie, że jest moim mężem” – przypomniałam jej, a ona prychnęła.

„No właśnie! Więc dlaczego nic z tym nie zrobisz? Powoli powiadom opinię publiczną, że jesteście małżeństwem! Dziewczyno, to ty jesteś żoną! Na pewno wiesz, co robić!”

„Właściwie mam kilka pomysłów, Antoinette, ale nie chcę komplikować sprawy, bo to może jeszcze bardziej zranić mojego syna” – powiedziałam.

„Na Boga! Chcesz mojej pomocy? Mogę zniszczyć jego reputację kilkoma postami w internecie” – zaproponowała.

„A razem z nim pociągniesz moje nazwisko na dno” – odparłam.

„Właśnie tak. W każdym razie jedynym rozwiązaniem jest rozwód, a co do kontraktu, powiedz mu, że zapłacisz za szkody. Po prostu powiedz mi, ile” – odparła.

„Czy powinnam marnować pieniądze dla wolności?” – zapytałam ją.

Lucas nie miał pojęcia, że Antoinette i ja kiedyś współpracowałyśmy. Zainwestowałam swoje oszczędności w biznes i w ciągu kilku lat kwota się potroiła, a nawet więcej. Obecnie nasze cukiernie mają filie wszędzie.

„Jeśli pieniądze dadzą ci wolność, zrób to. Zrób to dla siebie, Zaro. Dla Enrique. Twój syn nie zasługuje na cierpienie w tym domu” – powiedziała, a ja przypomniałam sobie, jak Enrique płakał poprzedniego wieczoru.

„Porozmawiam z nim dziś wieczorem o rozwodzie” – powiedziałam Antoinette, a ona pokazała mi kciuk w górę, zanim poszła po naszą kawę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

Perspektywa Zary

Byłam zaskoczona, widząc Lucasa, kiedy wróciłam do domu. Nagle Lucas oznajmił, że boli go brzuch i musi odpocząć. Jakbym miała ochotę go sprawdzać albo mu przeszkadzać! Co się z nim działo? Nie musiał odgrywać scen tuż po tym, jak spędził tyle czasu ze swoją dziewczyną.

Ale potem sama byłam tylko gadaniną, brakowało mi działania. Starałam się jak mogłam ignorować fakt, że jest chory, ale po chwili złapałam się na tym, że pukam do jego drzwi. Gdy pozwolił mi wejść, powoli weszłam do środka i zobaczyłam go leżącego na łóżku. Myślałam, że udaje, ale wyglądał naprawdę na chorego!

„Dlaczego nie chcesz iść do lekarza?”

„Nie muszę. Wystarczy mi odpoczynek. Dlaczego tak nalegasz na wizytę u lekarza? Martwisz się o mnie?” zapytał, a ja tylko przewróciłam na niego oczami.

„Nie chcesz iść do lekarza, to twój problem!” Wstałam, podeszłam prosto do drzwi i wyszłam.

Nieustannie drażnił mnie swoimi słowami, a to, co mówił, wprawiało mnie w dyskomfort. Tak, mieszkaliśmy pod jednym dachem, ale ledwo zwracałam na niego uwagę, bo był prawie nieobecny w moim życiu, a nawet w życiu naszego syna. Nie obchodziło mnie, gdy widziałam go chodzącego po domu bez koszulki, bo nigdy nie patrzyłam na jego ciało, ale teraz, nawet gdy miał na sobie mnóstwo ubrań, potrafiłam wyobrazić sobie jego nagie ciało pod spodem. Krótko mówiąc, pragnęłam go!

Jednak pragnąć go cały czas byłoby złe. Nie mogłam sobie pozwolić na drugą ciążę. To coś, czego nie powinnam robić jako kobieta, zwłaszcza gdy Lucas nie potrafił odwzajemnić mojej miłości.

Ale oczywiście, nawet jeśli nie chciałam go więcej widzieć, nie miałam wyboru. Musiałam go doglądać i przynosić mu jedzenie. Po raz enty przekonywałam siebie, że robię to tylko ze względu na naszego syna.

Niosąc tacę z jedzeniem dla niego, zapukałam przed wejściem do jego pokoju. Kiedy nie było odpowiedzi, spanikowałam, że coś mu się stało. Powoli więc otworzyłam drzwi, ale jego nie było! Gdzie mógł być? Czy walczył w łazience, czy może zemdlał w środku? Bardzo się zmartwiłam, więc szybko pobiegłam do łazienki.

Przez moją panikę nie usłyszałam otwierających się drzwi i przypadkowo wpadłam na niego, gdy wychodził z łazienki. Przy jego posturze i uderzeniu straciłam równowagę i upadłam dość daleko do tyłu. Spodziewałam się, że złapie mnie w locie, tak jak w filmach, ale nie, on nawet nie próbował mi pomóc.

Pozwolił mi upaść na podłogę, chociaż widział, jak krzywiłam się z bólu po uderzeniu w dolną część pleców. Poszedł dalej w stronę szafy po ubrania. Wtedy zauważyłam, że był tylko owinięty ręcznikiem i właśnie wziął prysznic. Zamiast odwrócić wzrok, bo był bez koszulki, odważnie wstałam i podeszłam do niego. Już miałam go skonfrontować za to, że pozwolił mi upaść, ale z ust wyszły zupełnie inne słowa.

„Myślałam, że jesteś chory?” Podniosłam głos, stając przed nim.

„Spokojnie, Zara. Tylko się wykąpałem,” odpowiedział.

„Spokojnie? A jeśli twój ból brzucha się pogorszy? Jesteś taki uparty, Lucas! Zachowujesz się jak dziecko!” Nie mogłam powstrzymać się przed takim skarceniem go.

„Już jest lepiej. Zadzwoniłem do mojego prywatnego lekarza i powiedział, że nie umrę od bólu brzucha,” wyjaśnił.

„A tak w ogóle, jutro wyjeżdżam za granicę z Giselle,” oznajmił, a ja na chwilę zaniemówiłam, gdy dotarły do mnie jego słowa.

„C-co powiedziałeś? Kiedy wyjeżdżasz?” Od razu zmieniłam pytanie, bo zawsze towarzyszył Giselle, gdy miał wolny czas do zmarnowania.

„Wyjeżdżamy jutro rano,” poinformował mnie, jednocześnie zajęty wybieraniem piżamy.

„Tak szybko? Nie możesz wyjechać innego dnia?” Ta wiadomość mnie zszokowała; nie spodziewałam się, że wyjadą tak prędko. Nie byłam na to gotowa!

„Kiedy mnie nie będzie, będziesz za mną tęsknić?” zapytał nagle.

„Nie, oczywiście, że nie, ale nasz syn będzie za tobą tęsknił,” skłamałam. Oczywiście ja też będę tęsknić!

„Okej. W każdym razie, dzięki, że się mną zajęłaś, Zara. Do zobaczenia wkrótce,” obiecał.

„Nie ma za co,” powiedziałam, dziękując mu.

Spojrzałam na niego zdezorientowana, ale czyż nie tego właśnie chciałam? Nie widzieć go codziennie? No cóż, moje życzenie właśnie miało się spełnić.

„O której mam cię jutro zawieźć na lotnisko?”

„Szósta rano będzie w porządku,” odparł. „A właściwie, nie musisz tego robić.”

„Zrozumiałam. Hmm, na stole jest jedzenie, jeśli zgłodniejesz,” powiedziałam, kierując się do wyjścia. Gdy już przekręcałam klamkę, Lucas nagle podszedł do mnie. Odwróciłam się. „Potrzebujesz jeszcze czegoś?” zapytałam.

„Nie, chcę tylko, żebyś zamknęła drzwi na klucz, gdy wyjdziesz.”

Przez chwilę nie mogłam ruszyć się z miejsca, a moje oczy kilka razy zamrugały z powodu tego, co powiedział.

Kiedy w końcu wyszłam, pozostałam tam jeszcze przez chwilę, gdyby jednak zmienił zdanie i pobiegł za mną. Ale przez całą godzinę nic się nie wydarzyło. Oczywiście powstrzymałam się przed pukaniem do jego drzwi, udając niedostępną!

Stojąc na zewnątrz, serce waliło mi w piersi, mając nadzieję, że zaraz wybiegnie za mną. Ulica wydawała się złowieszczo cicha, a każda mijająca minuta tylko potęgowała mój niepokój. Może potrzebował więcej czasu do namysłu, przekonywałam siebie.

Minęła godzina, ale nie było po nim śladu. Walczyłam z pokusą, by wrócić, zapukać do jego drzwi i skonfrontować go z jego uczuciami. Wiedziałam jednak, że muszę być silna, pokazać mu, że nie jestem zdesperowana. Postanowiłam udawać niedostępną, nawet jeśli rozdzierało mnie to od środka.

Nocne powietrze chłodziło moją skórę, gdy błąkałam się bez celu, próbując odciągnąć myśli od bólu w sercu. Wciąż na nowo odtwarzałam naszą rozmowę, szukając jakichkolwiek oznak, że jeszcze mu na mnie zależy. Ale im bardziej to analizowałam, tym bardziej byłam zdezorientowana.

Czy to wszystko było pomyłką? Czy zbyt wiele wyczytałam z jego słów i gestów? Czułam się jak idiotka, że tak bardzo się zaangażowałam, tylko po to, by zostać pozostawioną w niepewności.

Żeby przestać myśleć o Lucasie i Giselle, zabrałam Enrique do najbliższego parku. Enrique bawił się tam przez kilka minut, ale ponieważ nie było innych dzieci, szybko się znudził i chciał wracać do domu, by obejrzeć swoje ulubione kreskówki.

Gdy tylko wróciliśmy do domu, atmosferę ogarnęła złowroga cisza. Lucas już tam był, siedział otępiały, popijając wino. Bezmyślnie włączył telewizor i przełączał kanały, aż natrafił na twarz swojej dziewczyny.

Mój syn, Enrique, podszedł do Lucasa nieśmiało.

— Tato, oglądam bajki.

Lucas spojrzał na niego, a na jego twarzy pojawił się chłód. Podał Enrique tablet z lekceważeniem. — Oglądaj na YouTube. Nie przeszkadzaj mi.

— Ale tam to właśnie oglądam — odpowiedział Enrique, drżącym głosem.

Wściekłość Lucasa wybuchła niczym wulkan na skraju erupcji. — NIE ROZUMIESZ?! OGLĄDAJ TO TAM! NA TABLECIE! IDIOTO!

Zamarłam, patrząc, jak Lucas krzyczy na naszego niewinnego syna, który wyglądał na przerażonego i zszokowanego. Lucas jakby sam był zaskoczony swoim wybuchem, ale było już za późno — nasz syn zemdlał ze strachu i szoku po tym, jak Lucas na niego wrzasnął.

— Enrique, synku!

Trzęsąc się ze złości i strachu, nie mogłam uwierzyć, że Lucas mógł upaść aż tak nisko. Porwałam syna, a gdy Lucas wyciągnął ręce, by go zabrać, wrzasnęłam na niego całą sobą.

— NIE DOTYKAJ MNIE! CO TY ZROBIŁEŚ, LUCAS? CHCIAŁABYM, ŻEBYŚ OKAZAŁ TEMU DZIECKU CHOCIAŻ TROCHĘ CIERPLIWOŚCI! TO DZIECKO, NIE JAKIEŚ OBOJĘTNE DZIECKO, TYLKO TWÓJ WŁASNY SYN! WOLAŁABYM, ŻEBYŚ MNIE UDERZYŁ W TWARZ! JAK MOGŁEŚ?!

Pospiesznie wsiadłam do samochodu i odjechałam, szybko dzwoniąc do Nicka. Ogarnęła mnie dezorientacja.

'Do cholery! Nie mój syn! Proszę, tylko nie mój syn.'

Podczas jazdy starałam się opanować i odzyskać spokój. Musiałam zachować zimną krew i skupić się na drodze. Założyłam AirPods i wybrałam numer Nicka.

— Nick... Coś strasznego stało się mojemu synowi. Proszę, jedź z nami do szpitala.

— Co?! Do którego szpitala? Dobra, zaraz będę!

Po przyjeździe do prywatnego szpitala, mojego syna natychmiast zabrano do sali. Zostałam na zewnątrz, z niepokojem czekając na wiadomości o jego stanie.

Zachowanie Lucasa było dla mnie punktem krytycznym. Nie mogłam narażać syna na więcej okrucieństwa z jego strony. Lucas nie przyniósł do naszego życia nic poza bólem i cierpieniem.

Może nadszedł czas, by położyć kres temu szaleństwu. Jako matka czułam głęboką ranę po tym wydarzeniu. Nasza rodzina nie może dalej się rozpadać. Po prostu nie mogłam już tego znieść.

Czekając pod salą, nie mogłam już dłużej tłumić frustracji i łzy zaczęły spływać po mojej twarzy. Przez zaszklone od płaczu oczy zobaczyłam Lucasa, który do mnie podszedł.

— Jak mój—

Nie pozwoliłam mu dokończyć. Celowo spoliczkowałam go. Moje serce przepełniała złość. Gardziłam nim.

— Co tu robisz?! Już cię nie potrzebujemy! Mam nadzieję, że choć trochę to rozumiesz... Chciałabym, żebyś choć raz pomyślał o nim jak o własnej krwi.

Mój płacz się nasilił, oddając głębię mojego bólu.

— Enrique będzie dobrze — powiedział spokojnie.

— Posunąłeś się za daleko, Lucas! Już cię nie rozumiem. Nie zniosę tego dłużej... To, co zrobiłeś, jest niewybaczalne. Wolałabym, żebyś mnie spoliczkował albo uderzył fizycznie. Ale błagam cię, Lucas. Nie krzywdź mojego syna. To tak, jakbyś mnie zabił jako matkę!

Jak mówią, każdy ma swój punkt krytyczny. Moje serce, niczym świeca, trzepotało i walczyło z podmuchami przemocy Lucasa zbyt długo. I teraz wreszcie zgasło. Miłość, którą kiedyś do niego czułam, zamieniła się w popiół, rozwiany przez wiatr jego okrutnych słów i czynów.

Lucas stał przede mną, z twarzą zaczerwienioną od mojego policzka. W jego oczach malowało się zaskoczenie, żal, a może i cień zrozumienia. Ale było już za późno. Jego przeprosiny nic już dla mnie nie znaczyły.

— O tym wszystkim powinieneś był pomyśleć wcześniej — wyszeptałam, głosem drżącym z gniewu i smutku. — Miałeś szansę być ojcem, być kochającym partnerem. Ale wybrałeś zniszczyć wszystko, co mieliśmy. I teraz, nie pozwolę ci już krzywdzić naszego syna.

Odwracając się od niego, poczułam, jak wzbiera we mnie determinacja. Nadszedł czas, by się postawić, by chronić moje dziecko przed dalszym cierpieniem. Wiedziałam, że trwanie w tym toksycznym związku nie wchodzi już w grę.

Antoinette miała rację. Powinnam była dawno zostawić Lucasa. Było boleśnie oczywiste, że kocha kogoś innego. Nie powinnam była dalej walczyć. W rzeczywistości przegrałam tę walkę od samego początku.

Ale to, co naprawdę mnie przeraziło, to widok mojego syna w tamtym stanie. To było jak policzek, jak pobudka. Konsekwencje trzymania Lucasa w naszym życiu były jasne jak słońce, uchwycone na żywo, tuż przede mną. Dla dobra syna, Enrique, musiałam coś zmienić.

W końcu zebrałam się na odwagę, by podpisać papiery rozwodowe, o których tak długo marzyłam. Nigdy wcześniej tego nie zrobiłam, bo w głębi serca wciąż tliła się nadzieja. Wierzyłam, że może, po prostu może, coś się zmieni. Może los można odwrócić. Wiem, że to brzmi beznadziejnie i jakby z poświęceniem męczennicy, ale taka była moja rzeczywistość.

Nie chcę już roztrząsać przeszłości.

Męża można zastąpić, ale dziecka, które wydałam na świat, nic nie zastąpi. Nie będę już samolubna. Prawda uderzyła mnie boleśnie. Myślałam, że podejmuję dobre decyzje i idę właściwą drogą, a tak naprawdę byłam egoistką, nawet nie zdając sobie z tego sprawy.

— Nick, zjedz najpierw, i nie męcz za bardzo Enrique — zganiłam dwóch psotników, gdy przyłapałam ich na łaskotaniu się na szpitalnym łóżku. Byliśmy w prywatnym pokoju, za który sama zapłaciłam, bo nawet jeśli odejdę od Lucasa, nie pozwolę mu mnie ścigać.

„Buddy i ja świetnie się bawiliśmy, prawda, Buddy?” – zapytał Nick mojego syna, który grzecznie skinął głową, trzymając swoją ukochaną kolekcję Pokémonów.

Mój syn był rozpieszczany przez swojego ojca chrzestnego Nicka i serce mi rosło, gdy widziałam ich więź.

Nick był inteligentny, atrakcyjny i czarujący. Był kompletnym pakietem, niemal miał wszystko. Na studiach był moją drugą sympatią, ale nigdy nie podchodziłam poważnie do jego zalotów. Nigdy nie uważałam się za wystarczająco piękną ani bogatą dla niego, a wtedy moją uwagę pochłaniała fascynacja Lucasem. Byłam fanką, całkiem ślepą na to, co miałam tuż przed sobą.

„Kiedy twoja mama się zgodzi, Buddy, czemu nie?” – Nick uśmiechnął się szeroko, a moje policzki oblały się rumieńcem. On zawsze taki niezdarny!

Po tym jak Lucas i ja osiągnęliśmy porozumienie, wróciłam do domu, by wszystko uporządkować. On też odszedł, co utwierdziło mnie w przekonaniu, że podjęłam słuszną decyzję. Opuszczaliśmy ten dom, dom, który był świadkiem chłodu małżeństwa, którego kurczowo próbowałam się trzymać. Teraz wiem, że nasz związek był skazany na porażkę.

„Tak, kurczak!” – obydwaj wykrzyknęli z entuzjazmem, zanurzając się w swoim jedzeniu.

Wyglądali jak ojciec i syn. Byłam wdzięczna, że Nick wypełnia lukę ojcowskiej miłości, której Lucas nie potrafił dać.

Ich zsynchronizowane kęsy rozbrzmiewały radością, gdy delektowali się chrupiącą skórką kurczaka. Tymczasem nie mogłam się powstrzymać od śmiechu z ich psot. Po jedzeniu schowałam pojemniki.

Nick zgłosił się na ochotnika, aby położyć do snu rozbrykanego chłopca. Gdy upewniliśmy się, że mój syn śpi spokojnie, Nick i ja wyszliśmy do pobliskiej kawiarni obok szpitala.

„Na co się zdecydowałaś, Zaro?” – zapytał Nick, podając mi małą filiżankę kawy.

„Dzięki”, odpowiedziałam, zanim przeszłam do jego pytania.

„Doszliśmy do porozumienia, Nicku”, powiedziałam poważnym tonem.

„Porozumienie? Proszę, tylko nie mów, że wracasz do tego nicponia, Zaro! On się nigdy nie zmieni! On już nie ma miejsca w twoim życiu, Zaro. Uwolnij się od tego drania, dla siebie i swojego syna”, błagał, a jego oczy były pełne troski.

„Więc, Nick, podjęłam decyzję. Pozwól, że wyjaśnię”, udałam żart, zanim przeszłam do sedna.

„Zgodziłam się podpisać papiery rozwodowe dla nas obojga pod jednym warunkiem. Jeśli to oznacza, że nasz syn choć przez chwilę poczuje miłość ojca, to chcę, by Lucas dał Enrique szczęśliwe wspomnienie. A potem… odchodzimy. Nie zostawimy po sobie żadnego śladu w życiu Lucasa.”

Łzy zaczęły spływać po mojej twarzy, a Nick objął mnie w pocieszającym uścisku. Na jego twarzy wyraźnie malowało się zadowolenie z mojej decyzji, a ja w głębi duszy wiedziałam, że to słuszny wybór – odpuścić.

Nick odprowadził mnie z powrotem do sali szpitalnej, zanim się pożegnał i wrócił do domu. Nalegał, żeby został z nami, ale odmówiłam, czując, że już wystarczająco go obciążyłam. Pożegnaliśmy się przy drzwiach, a ja delikatnie położyłam syna na dużym łóżku.

Mój syn spał spokojnie, a ja złożyłam sobie obietnicę. Zapewnię mu życie pełne większej radości i szczęścia niż mogłaby dać kompletna rodzina. Szczęście nie zależy od kompletności – chodzi o poczucie pewności i spełnienia.

Następnego dnia zostaliśmy wypisani ze szpitala. Z Nickiem u boku, który przyjechał po nas, zaczęłam wątpić, czy powrót do domu Lucasa to dobry wybór.

Mamy porozumienie, ale nie mogłam pozbyć się lęku przed rozczarowaniem. Co jeśli nie dotrzyma naszej umowy? Jeśli nie uszanuje naszej rozmowy, wolałabym odejść i zabrać Enrique od jego ojca.

To była ulga, że Nick pomógł mi spakować ubrania i kilka rzeczy tutaj, w sali szpitalnej. Antoinette nie było, a dla niej, zważywszy na ciążowy brzuszek, było to coraz trudniejsze.

Jedyną niespodzianką było pojawienie się Lucasa, który przyjechał, by odebrać nas ze szpitala. Nawet przywiózł jakieś owoce. Nick podszedł do niego i wyczułam napięcie między tymi dwoma mężczyznami. Nerwowo przygryzłam wargę, zastanawiając się nad emocjami Lucasa.

„Mogę odwieźć do domu twoją żonę i syna, Lucasie”, powiedział Nick, obrzucając Lucasa surowym spojrzeniem.

„Też mam samochód, i jak sam powiedziałeś, to moja rodzina… więc ja się nimi zajmę!” – wykrzyknął Lucas.

Zastygłam na chwilę, zaskoczona jego zachowaniem. Co się z nim dzieje?

Nick, zwykle opanowany i spokojny, wyglądał na zszokowanego.

„Jesteś głupcem! Czemu nie wrócisz do swojej dziewczyny!”

Obaj byli o krok od bójki, gdy wkroczyłam, zawstydzona obecnością pielęgniarki i lekarza w pokoju. Serio? Tak się zachowywać przy tak małym dziecku!? Gdybym tylko mogła ich zakopać!

Wyprowadziłam ich na zewnątrz. Ich obecność przyprawiała mnie o zawroty głowy. Dlaczego Lucas tu jest? Miał być w biurze… A może to przez naszą rozmowę? Był aż nazbyt chętny, by się rozstać…

Staliśmy teraz na parkingu przed szpitalem. Nick już przejął torbę podróżną z rzeczami Enrique. Atmosfera była ciężka od powagi i niezręcznej ciszy… Czyżby było niezręcznie?

„Jestem tu tylko po to, by wypełnić naszą umowę, nic poza tym”, zaczął Lucas tonem pełnym obojętności. Zauważyłam, że był ubrany bardziej na luzie i całkiem mu to pasowało. Zawsze był w garniturze, gdy go widywałam.

„Dlaczego? Boisz się, że Zara nie przeprowadzi rozwodu? Pewnego dnia obudzisz się i zobaczysz, że ich nie ma, zastąpił ich ktoś lepszy…” – wtrącił Nick, a jego słowa były prowokacyjne. Już miałam odpowiedzieć tym, co Lucas powiedział mu tak ostro.

„Zachowujesz się głupio! Jakie ty masz w ogóle miejsce w ich życiu? Pies czekający na ochłapy? Żal mi cię…” – odciął się Lucas.

Moje uszy pulsowały od bólu po tych słowach. Ja? Zredukowana do resztek… Nie mogłam powstrzymać się przed zranieniem jego bezdusznością. W ogóle nie wyglądał na poruszonego!

„Chodźmy, Nick…” – powiedziałam rozczarowanym tonem, w moim głosie pobrzmiewała rezygnacja. Lucas wciąż nie mógł uwierzyć w to, co powiedziałam. Co za bezduszny drań…

„Co?! Też mam samochód… Mogę cię odwieźć do domu…”

„Nie wracam do twojego domu, Lucasie” – powiedziałam mu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Contract Wife: A One Night Stand Billionaire Romance

The Contract Wife: A One Night Stand Billionaire Romance

63 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

63

Treść

Aa