passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Contract Wife: A One Night Stand Billionaire Romance - Rozdział #5 - autor empress.kei

The Contract Wife: A One Night Stand Billionaire Romance

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 3

POV Zary

Zarówno ja, jak i Antoinette byłyśmy miłośniczkami kawy, więc zaprosiłam ją na filiżankę do najbliższej kawiarni przy kampusie. Ona poszła do lady po nasze ulubione napoje, podczas gdy ja szukałam wolnego stolika.

– Nadal jesteś z tym draniem, Zaro? – zapytała natychmiast, gdy tylko przyniosła nam kawę.

Westchnęłam, odpowiadając: – Tak, wciąż jestem z Lucasem Blackwoodem.

Antoinette zaklaskała sarkastycznie, po czym uważnie przyjrzała się mojej twarzy. Wiedziałam, że się martwi – to ona pierwsza dowiedziała się, jak Lucas traktuje mnie i naszego syna.

– Bądź ze mną szczera, Zaro. Czy próbujesz być świętą? Minęło już sześć lat od tego przeklętego ślubu. Myślałam, że w końcu zrozumiesz, że życie z tym draniem to jak życie w piekle. Codziennie czułam się winna za to, co cię spotkało. To moja wina – powiedziała Antoinette.

– Nie obwiniaj się, Antoinette. To nigdy nie była twoja wina. Nie zmusiłaś mnie, żebym rozłożyła przed nim nogi. Byłam wtedy podekscytowana – wyznałam, próbując pocieszyć przyjaciółkę, która wydawała się aż nazbyt przejęta moją sytuacją.

– Możesz poprosić o rozwód. Jestem pewna, że byłby szczęśliwy, mogąc cię wypuścić – stwierdziła.

– Chciałabym, żeby to było takie proste – odpowiedziałam.

– Dlaczego nie?

– Podpisałam z nim kontrakt, Antoinette. Nie mogę tak po prostu złożyć papierów rozwodowych. To on powinien zainicjować coś takiego, a jako jego żona nie powinnam robić niczego, co mogłoby zszargać jego reputację – poinformowałam Antoinette, a ona aż zaniemówiła z wrażenia.

– O Boże! Żal mi ciebie, Zaro. Powinnaś zrobić to, co właściwe dla swojego syna. To nie jest zdrowe, żeby twoje dziecko dorastało w takim chaosie. Uważam, że lepiej by było, gdybyś po prostu wróciła do rodziny. Do mamy i dziadka – zasugerowała.

– Szczerze mówiąc, ostatnio o tym myślę. Zmarnowałam sześć lat, czekając, aż on się zmieni, ale wygląda na to, że to się raczej nie wydarzy – powiedziałam jej.

– Powinnaś przestać marzyć, że Lucas się w tobie zakocha, Zaro. Wiesz, że to się nie stanie. Minęło sześć lat, a on nadal nic do ciebie nie czuje! Nigdy cię nie lubił i wiesz, że od czasów studiów to była zawsze jednostronna miłość z twojej strony.

– Masz rację – przyznałam, bo co innego mogłam powiedzieć?

– Poszukaj kogoś, kto naprawdę cię uszczęśliwi. Nigdy nie zadowalaj się byle czym, Zaro. Już nigdy więcej – doradziła.

– Chciałabym się go pozbyć z mojego życia, ale nie wiem jak – wyznałam Antoinette, mówiąc o moich próbach odkochania się w Lucasie Blackwoodzie.

– Odezwij się do Nicka. On pomoże ci zapomnieć o tym cholernym draniu!

– Nicholas Rutherford? Na litość boską, ten facet może być już żonaty!

– Nic z tych rzeczy. Nadal jest singlem i wierzę, że wciąż na ciebie czeka, Zaro. No dalej, dziewczyno. Rozwiedź się z draniem i bądź szczęśliwa z Nickiem – zasugerowała złośliwie.

– To nasz przyjaciel – przypomniałam jej.

– Ale na pewno cię lubi – odpowiedziała. – Gdyby nie, nie byłby taki przybity, kiedy wyszłaś za Lucasa Blackwooda – powiedziała mi.

– Nie zakładaj czegoś, co nie jest prawdą, Antoinette. On się po prostu o mnie martwił.

– Wiem, wiem. Martwił się, kiedy dowiedział się o twojej ciąży, ale czy wiesz, że myślał o adopcji twojego dziecka i wychowywaniu go z tobą, gdyby ten cholerny drań cię nie poślubił?

– Ten ślub to był farsa – parsknęłam, wspominając dzień swojego wesela. To był najgorszy dzień w moim życiu!

– Po prostu spróbuj, Zaro. Numer Nicka się nie zmienił – powiedziała.

– O Boże, przestań, Antoinette! Nie mam pojęcia, skąd u ciebie dziś taki słowotok – poskarżyłam się, a ona po prostu się roześmiała.

Po kawie spędziłyśmy jeszcze kilka minut w kawiarni na rozmowie. Jednak kiedy Antoinette wciąż poruszała temat naszego przyjaciela, Nicholasa Rutherforda, uznałam, że czas zakończyć spotkanie.

Na szczęście zadzwonił jej mąż i poprosił, żeby wróciła na kampus jak najszybciej. Dzięki temu mogłam wrócić do domu bez dramatów i zająć się swoimi sprawami.

A potem, trzydzieści minut przed końcem lekcji mojego syna, wracałam na kampus, żeby go odebrać. Kiedyś zasugerowałam Lucasowi, żeby Enrique korzystał ze szkolnego autobusu, ale odmówił. Stwierdził, że nie mam nic innego do roboty, jak tylko upewniać się, że Enrique jest bezpieczny.

Gdy tylko dotarłam do domu, poszłam do swojego pokoju i usiadłam przed dużym lustrem na toaletce. Wpatrywałam się w swoje odbicie i uśmiechnęłam się z rozczarowaniem. Miałam ciemne kręgi pod oczami, suche usta, których zwykły balsam do ust nie był w stanie naprawić.

Nawet nie mogłam swobodnie używać żadnych kosmetyków do pielęgnacji, bo prowadziło to do kłótni między mną a Lucasem. Za każdym razem, gdy zaczynałam dbać o siebie, oskarżał mnie o romans. Twierdził, że skoro go zmusiłam do małżeństwa, to nie mam prawa szukać kogoś innego. Powinnam znosić życie z nim. Co za brutal!

To nie było w jego stylu, by ranić mnie fizycznie, ale psychicznie i emocjonalnie – wiedział, jak mnie torturować.

Później tego dnia odebrałam syna ze szkoły i po tym, jak kazałam mu się wykąpać, sama poszłam zrelaksować się w wannie z pianą.

Następnego dnia była sobota, więc Enrique nie miał zajęć. Zabrałam go do najbliższego sklepu spożywczego. Tak naprawdę, to był jeden z naszych ulubionych weekendowych rytuałów. Czasami życzyłam sobie, żeby Lucas potrafił znaleźć czas i spędzić trochę jakościowych chwil z Enrique.

– Mogę obejrzeć telewizję, mamo? – zapytał, gdy tylko wróciliśmy ze sklepu.

– Jasne – odpowiedziałam i od razu włączyłam mu jego ulubiony kanał – Cartoon Network. Jeśli chodzi o oglądanie telewizji, nie ma dostępu do pilota.

Tak naprawdę, bałam się, że może zobaczyć jakieś wiadomości o Gisele, aktorce, z którą spotykał się Lucas. A jeśli o nim mowa – nie wrócił do domu ostatniej nocy i wspomniał, że nie będzie go przez tydzień. Pewnie był z Giselle na wycieczce po Europie.

Osiedle, na którym mieszkaliśmy, było prywatne, bo nie mógł sobie pozwolić na ujawnienie swojej brudnej tajemnicy. Był tak wpływowy, że przez sześć lat udało mu się ukryć fakt, że nie jest już kawalerem, lecz żonatym mężczyzną z synem.

– Dasz sobie radę sam? Ja tylko pójdę do kuchni ugotować twoje ulubione danie, kochanie – powiedziałam do niego, a on ze zrozumieniem pokiwał głową.

Następnie od razu poszłam do kuchni, aby przygotować jego ulubione danie – warzywa i kurczaka. Upiekłam jego ulubioną dynię, a potem zabrałam się za składniki na jego ulubionego smażonego kurczaka.

W naszym domu Lucas nawet nie dotykał jedzenia, które przygotowałam. Twierdził, że jest okropne, ale mój syn nie miał z tym żadnego problemu. Zawsze jadał poza domem albo z rodziną w rodzinnym domu.

Po około godzinie wszystko było gotowe, więc wróciłam do salonu, gdzie Enrique oglądał bajki.

– Jedzenie gotowe! – poinformowałam go, ale nic nie odpowiedział. Zawsze dotąd wyskakiwał z miejsca, by ze mną sprawdzić, co ugotowałam. – Kochanie, coś się stało?

– Chciałbym, żeby tata był taki – powiedział, wskazując na telewizor, gdzie tata gołąb bawił się ze swoim synem.

Przez chwilę wpatrywałam się w ekran. Też bym tak chciała, ale rzeczywistość była inna. Gdy Enrique spojrzał na mnie ze łzami w oczach, moje serce rozpadło się na milion kawałków. Bolało mnie to za nas oboje. Kiedy usiadłam obok Enrique, wiedziałam, że ta rozmowa nie będzie łatwa. Od jakiegoś czasu zadawał pytania o swojego ojca i widziałam, jak bardzo go to boli.

– Mamusiu, dlaczego tata już nas nie kocha? – zapytał szeptem.

Wzięłam głęboki oddech, próbując powstrzymać własne łzy.

– Kochanie, czasem ludzie podejmują decyzje, które ranią innych, ale to nie twoja wina – wyjaśniłam delikatnie.

– Ale dlaczego nas zostawił? – dopytywał, głos mu drżał.

Szukałam odpowiednich słów, zanim znów się odezwałam: – Twój tata jest po prostu bardzo zajęty w pracy, skarbie.

– Ale dziś jest sobota! Czy tata pracuje też w weekendy? – zapytał ponownie, patrząc na mnie zdezorientowanymi oczami.

„Nie wiem, kochanie” – odpowiedziałam, mój głos się załamał. „Czasami ludzie nie myślą o tym, jak ich czyny wpływają na innych. On jest po prostu zajęty pracą”, skłamałam po raz enty.

Enrique skinął głową, ale widziałam smutek w jego oczach. Łamało mi serce, że cierpi w ten sposób, ale wiedziałam, że muszę być silna dla niego.

„Chciałbym, żeby był tutaj i się ze mną bawił” – powiedział znowu.

„Ciiii, pamiętaj, że masz mnie i zawsze będę przy tobie”, powiedziałam, przyciągając go do siebie na przytulenie.

Siedząc tam, wtuleni w siebie, wiedziałam, że to dopiero początek długiej drogi, ale też, że niezależnie od tego, co się wydarzy, zawsze będę przy moim synu, by pomóc mu przejść przez ból i zagubienie, jakie niesie ze sobą bezduszność ojca.

„Przepraszam”, wymamrotałam.

„Czy jestem adoptowany?” zapytał, a ja byłam zbyt zszokowana, by coś powiedzieć.

Gdy Enrique zapytał, czy jest adoptowany, nie mogłam powstrzymać łez. Przestało mi już zależeć na tym, że płaczę przy nim. Byłam załamana, że młody chłopiec może się tak czuć przez to, jak traktuje go Lucas. Nie chciał niczego innego jak tylko miłości ojca, a Lucas nie potrafił mu jej dać. Nienawidzę go za to!

„Płaczesz przeze mnie?” zapytał Enrique.

„Nie, coś mi wpadło do oka”, skłamałam, widząc jego smutną minę. „Masz jutro lekcje, synku. Czas iść spać”, powiedziałam mu.

Na szczęście Enrique był z natury grzecznym chłopcem i nie narzekał. Kilka chwil później westchnęłam z ulgą, patrząc, jak śpi w swoim łóżku. Był tak uroczym chłopcem, który zasługiwał tylko na czystą miłość swoich rodziców. W duchu obiecałam sobie, że będę go kochać każdego dnia, niezależnie od mojej sytuacji z Lucasem.

Z pokoju Enrique zeszłam na dół, żeby się czegoś napić. Byłam tak zagubiona i czułam, że potrzebuję drinka, by zasnąć. Nie byłam jednak przygotowana na to, że pojawi się Lucas, który wyglądał, jakby też potrzebował się napić. Wyjęłam z lodówki dwie butelki piwa – jedną dla Lucasa, drugą dla siebie. Jeszcze za wcześnie, żeby spać.

„Twoje piwo”, powiedziałam do Lucasa, podając mu zimną butelkę.

„Ty też będziesz pić?” zapytał.

„Oczywiście, czemu nie?”

„Oho, jeszcze się upijesz, narobisz bałaganu przy mnie, a potem będziesz się wstydzić spojrzeć mi w oczy rano.”

Po prostu się zaśmiałam na uwagę Lucasa i zaczęłam pić ze swojej butelki. Rozmawialiśmy dalej, a potem wypiliśmy po jednej butelce, potem drugiej, trzeciej, aż przestałam liczyć, ile ich było. Zdałam sobie sprawę, że potrafię pić dużo, nawet się nie upijając.

Dobrze było pozwolić sobie na robienie tego, na co się ma ochotę, bez przestrzegania zasad czy przejmowania się otoczeniem. Przyznaję, jestem późno dojrzewająca! Ale to w porządku – mogłam zaufać, że Lucas nie zrobi nic złego, nawet gdyby mnie zamroczyło z nadmiaru alkoholu. Poza tym, on mnie nie znosił, więc mniej się obawiałam, że zrobi coś, gdy stracę kontrolę.

„Przepraszam na chwilę” – wstałam i zapytałam, czy mogę skorzystać z łazienki. Miałam wrażenie, że zaraz mi pęknie pęcherz, musiałam pilnie się wysikać.

„Chcesz, żebym poszedł z tobą?” zaproponował.

Ale odmówiłam. „Nie martw się, dam sobie radę sama”, powiedziałam, choć czułam się, jakbym lewitowała, idąc do najbliższej łazienki.

Starałam się nie zamykać oczu, walcząc z nagłą sennością, która mnie ogarnęła. Po wejściu do łazienki natychmiast ściągnęłam krótkie spodenki do spania i usiadłam na sedesie.

„Zara? Wszystko w porządku?” usłyszałam głos Lucasa, ale nie miałam siły odpowiedzieć.

Oczy ledwo mi się otwierały przez skrajną senność. Przed chwilą czułam się dobrze, czemu więc nagle zrobiłam się taka śpiąca? Czyżbym się upiła?

„Wchodzę, dobrze?” powiedział, ale w myślach krzyczałam, że nie może wejść, lecz głos mi się nie wydobył.

„Zara!”

Pomógł mi się pozbierać, podtrzymując mnie, gdy wychodziliśmy z łazienki. W drodze do salonu delikatnie ścisnął mój palec, bym nie zasnęła.

„Zaczekaj tu chwilę, przyniosę ci gorącej wody”, powiedział Lucas.

Kiwnęłam głową i oparłam głowę o sofę. Próbowałam otworzyć oczy, ale szybko je zamknęłam. Pokój wirował, a mnie ogarniała silna mdłość. Cholera! Przeklinałam się za nadmierną pewność siebie przy alkoholu.

„Proszę, wypij to.”

Poczułam ciepłą wodę z lekką nutą soli. Powoli poczułam ulgę i wypiłam całą szklankę, którą podał mi Lucas.

„Dziękuję”, powiedziałam, gdy poczułam się trochę lepiej.

„Chodź, zaprowadzę cię do pokoju.”

„Na razie zostanę tutaj. Idź spać”, odprawiłam go, nadal opierając głowę o sofę.

„Nie mogę tak po prostu”, powiedział Lucas, po czym mnie podniósł.

„Połóż mnie, proszę.”

Oprócz wstydu, że wniósł mnie na górę do mojego pokoju, czułam też ogromne zażenowanie z powodu sytuacji w łazience. To on poprawił mi spodenki do spania, zanim wyszliśmy. Gdyby tylko nie próbował czyścić moich intymnych miejsc. Arrghh!

„Jesteśmy”, powiedział, otwierając drzwi do mojego pokoju nogą.

Wszedł ze mną i położył mnie delikatnie na łóżku, przykrywając kocem. Gdy mnie opatulał, nasze oczy się spotkały. Może przez tę bliskość widziałam i myślałam o wielu rzeczach.

Patrząc na niego, dostrzegłam coś niebezpiecznego w jego oczach. Zdecydowanie niebezpiecznego dla mnie! Ale jednocześnie czułam to, co być może czuł Lucas. Wstyd się przyznać, ale moje ciało płonęło od naszej bliskości. Oddychał ciężko i nie mogłam już dłużej zaprzeczać własnym pragnieniom. Czy to przez alkohol?

„Dotknij mnie” – poprosiłam.

„Chętnie bym to zrobił, ale nie chcę wykorzystywać twojej słabości, Zaro.”

„Jestem teraz bardzo napalona”, powiedziałam, próbując wydostać się spod grubego koca, żeby poczuć ciepło jego ciała.

„Ja też. Ale to jest złe.”

„Proszę? Chociaż ten jeden raz.”

„Zara...”

Chciałam, żeby pieścił moje ciało, ale nie chciał. Musiałam więc być odważna i dzika. Złapałam jego twarz i pocałowałam go w usta. Podniecenie było tak silne, że ledwie łapałam oddech.

„Cholera!” – zaklął.

Usłyszałam przekleństwo Lucasa, kiedy zdjęłam swoje spodenki i top. Potem powoli i ostrożnie dotknął mojej piersi i delikatnie ssał sutek. Jęknęłam na jego ruchy; każde ssanie i przygryzanie przeszywało mnie dreszczem.

W jednej chwili zamieniliśmy się miejscami. Byłam na nim, a jak błyskawica zdjęłam z niego wszystkie ubrania. Byliśmy nadzy, ale nie czułam chłodu klimatyzacji. Wręcz przeciwnie – płonęliśmy z pożądania.

Przez to gorąco nawet nie myślałam o tym, jak bardzo łaknę cielesnej rozkoszy. Zbadałam jego twardość i powoli usiadłam na nim, próbując wsunąć go w siebie.

„Powoli...” powiedział, ale nie posłuchałam, czego potem pożałowałam, gdy poczułam, jak bardzo mnie wypełnia. To było, jakby mnie rozdzierało, i skrzywiłam się z bólu.

„Ostrzegałem cię”, uśmiechnął się złośliwie.

„Ale to nie mój pierwszy raz!” pokłóciłam się z Lucasem, gdy nadal był we mnie.

Poruszył się i usiadł, nadal będąc we mnie. Potem zaczął mnie całować, jednocześnie ściskając moje piersi.

„Hmmmmm...” – jęknęłam, gdy poczułam ruchy Lucasa we mnie.

Na początku było powoli i delikatnie, ale potem stał się szorstki i dziki jak wściekły ogier.

Dawał mi rozkosz w sposób, który kochałam i sprawiał mi przyjemność! Odkrywał każdy zakamarek mojego ciała, aż z trudem łapałam oddech i czułam, że zaraz się rozpadnę od tego, co mi robił.

Każde pchnięcie – głębsze, wolniejsze, szybsze i mocniejsze – było tak intensywne, że nie mogłam tego znieść i pragnęłam uwolnienia. Chciałam złagodzić ból w podbrzuszu. Chciałam...

„O Boże... Lucas!”

Lucas przyspieszył tempo, a my oboje jęczeliśmy głośno. Próbowałam dotrzymać mu kroku, aż nie mogłam już dłużej wytrzymać i całkowicie się poddałam.

"Lucas....!" Nawet nie wiem, ile razy krzyczałam jego imię, gdy oboje osiągnęliśmy szczyt rozkoszy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

POV Zary

Moje ciało było przyzwyczajone do budzenia się o piątej rano. Tak, moje oczy były szeroko otwarte, ale umysł miałam pusty. Ostatnie, co pamiętam, to jak powiedziałam Lucasowi, że pójdę na chwilę do łazienki. Potem odprowadził mnie z powrotem do salonu i dał mi trochę gorącej wody. Potem... zaniósł mnie na górę... do mojego pokoju.

O Boże! Dotknęłam się, bo miałam wrażenie, że stało się coś niestosownego. Jestem naprawdę naga! Moje podejrzenia się potwierdziły.

"Obudziłaś się, dzień dobry," ktoś nagle odezwał się blisko mnie.

Jego włosy były jeszcze mokre, a kilka kropel wody spływało po jego szyi.

"Lucas? Co ty tu robisz?" zapytałam, bo nawet jeśli byliśmy małżeństwem, spaliśmy osobno.

"Spędziłem tu noc, nie pamiętasz?" odpowiedział, a ja oczywiście byłam w szoku.

Kto nie byłby zaskoczony jego wyznaniem? "Dlaczego? To znaczy, dlaczego tu spałeś?" spytałam go.

"Bo mnie o to poprosiłaś," odparł.

"Kłamiesz!" powiedziałam mu, bo to, co mówił, było niemożliwe; nie zapraszałam go, żeby spędził noc w moim pokoju. Tak jakby!

"Daj spokój, Zaro. Nie jesteśmy już dziećmi, żeby zaprzeczać temu, co się między nami wydarzyło zeszłej nocy. Ale rozumiem, jeśli jesteś jeszcze na etapie zaprzeczenia," powiedział.

"Czyli mam zaakceptować wszystko, co się stało, nawet jeśli nie chcę, bo robię się starsza? To chcesz mi powiedzieć?"

"Nie sugeruję, że jesteś już stara. Mówię tylko, że oboje jesteśmy dorośli i dojrzali, by radzić sobie z naszą sytuacją!"

"Dorośli i dojrzali. Hah! Ale powinieneś był się powstrzymać!" Nie mogłam się powstrzymać od podniesienia głosu.

"Próbowałem cię powstrzymać, ale-"

"Ale co?"

"Nie byłem wystarczająco silny, by oprzeć się pokusie. Byłaś wczoraj taka piękna i uwodzicielska. Poza tym, czy nie wolno mi spać z własną żoną?"

"Jesteś wredny!"

"Wredny czy nie, mam pełne prawo spać z tobą albo cię pieprzyć, kiedy tylko zechcę. Zapamiętaj to sobie, Zaro. Jako moja żona masz obowiązek zaspokajać moje potrzeby seksualne," przypomniał mi.

Chciałam odpowiedzieć, ale szybko wyszedł z mojego pokoju i trzasnął drzwiami. To chyba znak rozpoznawczy Lucasa, zawsze trzaska drzwiami! To on powinien być zły na nas oboje? Przecież to ja go wykorzystałam zeszłej nocy.

Wstałam i pościeliłam łóżko, zanim poszłam do łazienki wziąć prysznic. Chciałam pozbyć się zapachu piwa ze swojego ciała, a także zapachu Lucasa.

Wzięłam trzyminutowy prysznic, po czym napełniłam wannę gorącą wodą. Dodałam do wody kilka kropel olejku różanego. Zanim weszłam do wanny, zapaliłam kilka pachnących świec i sięgnęłam po powieść romansową do czytania.

Historia w książce, którą czytałam, była piękna, ale nie mogłam zostać zbyt długo w wannie, bo miałam gości do przyjęcia. Złożyłam książkę i odłożyłam ją na miejsce. Użyłam kremu do mycia ciała, żeby moja skóra była czysta i nawilżona.

Po spłukaniu resztek mydła z ciała, sprawdziłam swoje okolice intymne, czy nie muszę się ogolić. Dobrze, że było tam nadal czysto i ładnie. W pewnym sensie poczułam ulgę, gdy przypomniałam sobie, że Lucas już tę część widział. Panie, pomóż mi. Nie byłam jeszcze całkiem ubrana, gdy Lucas nagle wszedł do mojej garderoby. Ma naprawdę wyczucie czasu! Właśnie poprawiałam stanik, gdy wszedł.

"Następnym razem, zapukaj najpierw!"

"Martwiłem się, kiedy nie mogłem cię znaleźć!"

"A gdzie miałabym pójść, co?"

"Nie wiem, ale może chciałabyś uciec... ode mnie. Wiesz, o co mi chodzi, prawda?"

"Może, ale to mało prawdopodobne. Jeśli pozwolisz, przebiorę się teraz, a potem przygotuję nam śniadanie."

"Nie śpiesz się... ale proszę, nie zakładaj tej spódnicy," rozkazał.

Po raz drugi nie dano mi szansy odpowiedzieć, bo znów zniknął. Lucas naprawdę szybko wychodzi z mojego pokoju. Uważnie przyjrzałam się dżinsowej spódnicy, którą pierwotnie planowałam założyć. Co mu w niej przeszkadza? W końcu wybrałam granatową sukienkę z kieszeniami i w kwiaty, zanim zeszłam na dół.

"Może zjemy na zewnątrz?" zaproponowałam Lucasowi, bo rzadko wychodzimy gdzieś razem jako rodzina. Gdy zerknęłam na Enrique, natychmiast pożałowałam tej propozycji. Wyglądał na pełnego nadziei i wiedziałam, że później się rozczaruje.

"Nie," powiedział Lucas, zanim nas zostawił, ale po chwili wrócił i wyszeptał mi do ucha wszystko, co robiliśmy zeszłej nocy. Naprawdę musiał to zrobić? Jaki miał w tym cel? Chciał mnie dręczyć tym, że może mieć moje ciało, a ja nie mogę mieć jego serca?

Kiedyś nie miałam problemu, żeby być sama z Lucasem w jednym pokoju czy miejscu. Nasza relacja naprawdę się zmieniła, bo już nie czułam się przy nim swobodnie. Czułam się przy nim nieswojo.

"Czujesz się przy mnie niekomfortowo?" zapytał, i to oczywiste, prawda?

Ale nie mogłam od razu odpowiedzieć. Chciałam zaprzeczyć, że wszystko między nami w porządku, że nic się nie stało, ale nie mogłam.

"Szczerze mówiąc, tak."

"Ja też. I czyja to wina?"

Chciałam go zapytać, czy też by go zabolało, gdybym nagle zaczęła go unikać i czy byłby na mnie zły. Ale postanowiłam milczeć i na szczęście zostawił mnie samą i już nie wrócił. Gdy go nie było, zaczęłam przygotowywać śniadanie. Lucas mógłby iść do diabła, a ja miałabym to gdzieś!

Wczoraj wieczorem byłam w szoku, gdy zapytał, czy jest adoptowany. Na chwilę zaniemówiłam, ale wymyśliłam lepsze wytłumaczenie, żeby zrozumiał sytuację nawet w swoim wieku. Po naszej szczerej rozmowie dobrowolnie poszedł ze mną do jadalni i razem zjedliśmy posiłek.

"Mamo, twoje jedzenie jest najlepsze! Zwłaszcza smażony kurczak," pochwalił moje gotowanie, zanim wziął duży kęs.

Zaśmiałam się i wytarłam mu kącik ust. "Jedz wolniej, młody człowieku. Nie chcesz się zakrztusić, prawda?"

"Okej, mamo."

Po tym, jak zjedliśmy przygotowane przeze mnie jedzenie, wyjęłam nasze ulubione ciasto. On uwielbiał słodycze, ale ponieważ nie chciałam psuć mu zębów, postanowiłam nauczyć się piec, by mieć lepszą kontrolę nad ilością cukru. Piekłam mu babeczki w różnych smakach, ale oboje najbardziej lubiliśmy red velvet.

Nagle zadzwonił mój telefon i pojawiła się prośba o wideorozmowę od Nicholasa Rutherforda. Przez chwilę miałam wątpliwości, czy odebrać. Minęło sporo czasu, odkąd ostatnio rozmawialiśmy, ale był moim przyjacielem.

"Cześć, Nick!"

Uśmiechnął się przystojnie. Nic dziwnego, że jeszcze za czasów studenckich na Emerald University był tematem rozmów wszystkich studentek.

"Cześć, moja piękna najlepsza przyjaciółko," przywitał się swoim charakterystycznym, figlarnym uśmiechem.

Od razu spojrzałam w jego niebieskie oczy, które odziedziczył po brytyjskim ojcu. Nagle zrobiło mi się nieswojo, patrząc na niego. Czy to przez sugestię Antoinette, żeby się z nim umówić?

"Jak się masz?" zapytałam, subtelnie zmieniając temat.

Udawał, że jest zraniony. Z tego, co wiem, był teraz w innym kraju na premierze swojej nowej marki odzieżowej. Żałowałam, że nie możemy pogadać jak dawniej, ale gdy zerknęłam na Enrique, wydawał się rozczarowany.

"Kto to, mamo?" zapytał.

"Wujek Nick," odpowiedziałam, ale zanim zdążyłam wyjaśnić więcej, Enrique bezceremonialnie zabrał mi telefon.

"Cześć, wujku Nick!"

Wiem, że Lucas zabronił mi rozmawiać z kimkolwiek, ale Nick był wyjątkiem. Przyjaźniliśmy się od dawna. Poza tym, nie miałam do Nicka żadnych romantycznych uczuć.

"Hej, kolego. Jak tam nauka?" Nick był cały w uśmiechach.

W rzeczywistości to Nick był dla mnie bardziej ojcem niż Lucas. Pamiętam dzień, w którym miałam zacząć rodzić. Wierciłam się z bólu, odeszły mi wody. Próbowałam dodzwonić się do Lucasa, ale nigdzie nie mogłam go znaleźć. Był na randce ze swoją dziewczyną, bo to były jej urodziny.

Wtedy nie miałam innego wyjścia, jak zadzwonić do Nicka, a on ani przez chwilę się nie wahał — zabrał mnie do szpitala. On i Antoinette byli ze mną przez kilka godzin po porodzie. Nie chcę myśleć o przeszłości. Ciężar na piersi był zbyt wielki. Wylałam zbyt wiele łez przez Lucasa Blackwooda.

Podczas rozmowy Nicka z moim synem nie mogłam przestać się zastanawiać, co by było, gdybym była z Nickiem, a nie z Lucasem. Czy byłabym szczęśliwa? Czy Enrique byłby szczęśliwy?

Po ich rozmowie Enrique zakończył połączenie, nie oddając mi telefonu. Połączenie było już rozłączone, gdy mi je wręczył. Potem przeprosił mnie, żeby móc dalej oglądać swój program telewizyjny. Miałam właśnie iść umyć talerze, gdy Nick znów zadzwonił. Przez chwilę kusiło mnie, żeby zignorować to połączenie, ale nie mogłam.

— Co tam, Nick? Znów dzwonisz — powiedziałam.

— Wiesz, że Giselle jest jedną z moich modelek odzieżowych, prawda? Twój mąż też tu jest i ją wspiera — powiedział mi, ale wolałabym, żeby mnie o tym nie informował.

Poczułam nowy ciężar na piersi, który zabolał... Myślałam, że już nie boli, bo się przyzwyczaiłam.

— W porządku... mówił mi o tym — skłamałam, żeby zachować twarz, ale Nick nagle wpadł w furię i podniósł głos.

— Nie, to nie jest w porządku, Zara! Zwariowałaś? Właśnie ci powiedziałem, że twój mąż cię zdradza, a ty mówisz, że to w porządku. Co z tobą nie tak?

Gdy Nick podniósł na mnie głos, łzy, które już od jakiegoś czasu cisnęły mi się do oczu, popłynęły po policzkach. Nick patrzył na mnie podczas rozmowy wideo zdezorientowany i pełen współczucia.

— Hej, Zara. Posłuchaj mnie, koleżanko. Nie płacz przez tego idiotę! Hej, przestań płakać — prosił mnie.

— J-ja nic... To przez ciebie — powiedziałam Nickowi.

— Dlaczego płaczesz przez tego drania? Rozwiedź się z nim — zasugerował.

— Chyba tak zrobię — odpowiedziałam, a potem skłamałam, że Enrique do mnie dzwoni.

Połączenie się zakończyło. Teoretycznie miałam wtedy gapić się w pustkę, wyobrażając sobie Lucasa z Giselle, jak są dla siebie czuli albo nawet całują się publicznie.

Jednak tym razem zareagowałam inaczej. Wzięłam talerze i zaniosłam je do zlewu. W zeszłym tygodniu miałam pomoc domową, ale tylko Bóg wie, co Lucas jej zrobił, bo nagle przestała przychodzić do pracy. Zawsze tak było. Nigdy nie sprzeciwiał się zatrudnianiu pomocy, ale potem zachęcał ją, by poszła na nieusprawiedliwioną nieobecność.

Po wytarciu talerzy na białej ściereczce dołączyłam do Enrique w salonie. Razem oglądaliśmy kreskówki, a gdy przyszła pora na przekąski, wstałam, by podać coś do picia.

Zawsze gdy Lucasa nie było w domu, mogłam pozwolić sobie na lenistwo. Nikt mi nie mówił, co mam robić. Wiedziałam, że to, co robi Lucas, miało wpływ emocjonalny i psychologiczny na mnie i mojego syna, a mimo to bałam się odejść na zawsze.

Na każde ważne wydarzenie w życiu Enrique, Lucas nigdy nie fatygował się, żeby się pojawić. Mój syn nigdy nie doświadczył spędzania czasu z tatą podczas urodzin lub innych wyjątkowych okazji.

Tak samo jak ja, wyglądało na to, że Enrique nie zazna ojcowskiej miłości, i to było rozdzierające. Jednak nie mogłam zrzucić winy za naszą dysfunkcyjną rodzinę tylko na Lucasa. To była wyłącznie moja wina.

To mnie należy winić i Enrique powinien mnie nienawidzić jeszcze bardziej. Boże, wszystko mnie przerastało. Czy to naprawdę moja wina? Czy od początku wszystko było moją winą?

Później tego wieczoru, po odebraniu Enrique ze szkoły i wspólnej kolacji, wiedziałam, że nadszedł czas na poważną rozmowę z nim. Poczekałam, aż oboje rozsiądziemy się na kanapie, a potem delikatnie wzięłam go za ręce.

— Enrique, muszę z tobą porozmawiać o czymś ważnym — zaczęłam, próbując znaleźć odpowiednie słowa.

Spojrzał na mnie tymi niewinnymi oczami i poczułam, jak ogarnia mnie fala wyrzutów sumienia. Mój kochany chłopiec nie zasłużył na to, by przez to przechodzić.

— O co chodzi, mamo? — zapytał, wyczuwając powagę w moim głosie.

— Chcę z tobą porozmawiać o tacie i o mnie. Wiesz, że ostatnio nie byliśmy zbyt szczęśliwi, prawda? — powiedziałam delikatnie.

Skinął głową, jego wyraz twarzy był poważny, więc kontynuowałam: — Czasami dorośli się nie zgadzają i przez to są smutni. A kiedy dorośli są smutni, to może wpływać na ich relacje z innymi, nawet z tymi, których najbardziej kochają.

— Czy wy i tata jesteście smutni przeze mnie? — zapytał łamiącym się głosem, a serce pękało mi, gdy widziałam, jak obwinia siebie.

— Nie, kochanie, to wcale nie twoja wina. Jesteś światłem mojego życia i kocham cię bardziej niż cokolwiek innego na świecie. Problemy mamy i taty nie mają z tobą nic wspólnego — uspokoiłam go, ocierając łzę z jego policzka.

— To czemu już nie uśmiechacie się tak jak kiedyś? — zapytał niewinnie.

Wzięłam głęboki oddech, próbując znaleźć odpowiednie słowa, by mu to wytłumaczyć w sposób, który zrozumie.

— To trochę tak, jak wtedy, gdy uwielbiałeś się bawić jakąś zabawką, ale jak dorastasz, znajdujesz inne rzeczy, które lubisz. To nie znaczy, że nie kochałeś tej zabawki, po prostu rzeczy się zmieniają — powiedziałam delikatnie.

— Ale ja chcę, żeby było jak dawniej — powiedział, a jego dolna warga zaczęła drżeć.

Przytuliłam go mocno, próbując go pocieszyć: — Wiem, kochanie. Też bym chciała, żeby było jak dawniej. Ale czasem życie nie układa się tak, jakbyśmy chcieli. I to w porządku, że jest ci przez to smutno.

Pozostał w moich objęciach i przez chwilę siedzieliśmy w ciszy, jego małe rączki oplatały mnie mocno.

— Mamo, czy ty też mnie zostawisz? — zapytał niepewnie.

Moje serce rozpadło się na milion kawałków, gdy usłyszałam te słowa. Nigdy nie chciałam, żeby czuł się porzucony, a sama myśl o tym bolała mnie do głębi.

— Nie, kochanie, nigdy cię nie zostawię. Zawsze będę przy tobie, cokolwiek się stanie — powiedziałam, starając się brzmieć jak najbardziej uspokajająco.

— Ale jeśli wy z tatą już się nie kochacie, to czemu nadal jesteście razem? — zapytał, a ja wiedziałam, że jest zbyt młody, by zrozumieć zawiłości relacji.

— To nie dlatego, że cię nie kochamy, tylko chcemy, żebyś miał stabilne i szczęśliwe życie. Ale jeśli mama i tata nie są razem szczęśliwi, to nie jest sprawiedliwe wobec nikogo, zwłaszcza wobec ciebie — wyjaśniłam.

Wyglądało na to, że przyswaja moje słowa, a po chwili odezwał się ponownie:

— Więc co zamierzasz zrobić, mamo?

Westchnęłam, wiedząc, że to moment, w którym muszę być z nim szczera.

— Myślę, że nadszedł czas, żeby mama i tata zamieszkali osobno, kochanie. Bardzo cię kochamy i zawsze będziemy twoimi rodzicami, ale musimy znaleźć sposób, żeby być szczęśliwymi — powiedziałam łagodnie.

Oczy Enrique ponownie wypełniły się łzami i wtulił twarz w moje ramię, łkając cicho. Przytuliłam go mocno, szepcząc pocieszające słowa i próbując ukoić jego ból.

— Nie chcę, żebyś odchodziła — wykrztusił między szlochami.

— Wiem, kochanie, i ja też nie chcę cię zostawiać. Ale czasami dorośli muszą podejmować trudne decyzje, które są najlepsze. Przetrwamy to razem, dobrze? Ty i ja, zawsze będziemy drużyną — powiedziałam, mając nadzieję, że poczuje choć trochę ukojenia.

Gdy noc ciągnęła się dalej, trzymałam syna blisko siebie, obiecując mu, że cokolwiek się wydarzy, zawsze przy nim będę. Oboje płakaliśmy tej nocy, ale w swoich ramionach odnaleźliśmy odrobinę ukojenia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

Perspektywa Zary

Zasnęłam, pogrążona w myślach. Gdyby nie pukanie do drzwi, pewnie bym się nie obudziła. Szybko wstałam i podeszłam do drzwi.

– Enrique, to ty. – Byłam lekko rozczarowana, widząc w drzwiach małą dziewczynkę.

– Jesteś chora? – zapytała.

– Nie, nie jestem. Dlaczego pytasz? – odpowiedziałam pytaniem, poprawiając włosy.

– Tatuś kazał mi zapytać, czy wszystko w porządku. – Starałam się nie śmiać z wypowiedzi Enrique, bo byłam pewna, że Lucas musiał ją ostrzec, żeby nie zdradzała, że martwi się o moje zdrowie. Co za dramat!

– Rozumiem, a gdzie on teraz jest?

– Gotuje obiad.

– Rozumiem.

– Ale myślę, że potrzebuje twojej pomocy! – Enrique zabrzmiała z troską.

– Naprawdę? – odpowiedziałam, próbując wyglądać na prezentowalną.

Wiesz, kiedy dopiero co się budzę, mój wygląd trochę się zmienia – nie to, żebym wyglądała jak kosmitka, ale jednak zauważalnie inaczej.

– Tak, proszę pani.

– Dobrze, chodźmy zobaczyć twojego tatę – powiedziałam dziecku i obie zeszłyśmy na dół do kuchni.

Co do cholery? Nie mogłam się powstrzymać od cichego przekleństwa, widząc bałagan w mojej kuchni.

– Enrique, zostań teraz ze swoim bratem, dobrze? Pomogę twojemu tacie z gotowaniem.

Gdy tylko Enrique odeszła, natychmiast skonfrontowałam Lucasa.

– Wiedziałeś, że nie potrafisz ugotować porządnego posiłku, więc po co?

No właśnie, pytam, po co śmiał wtrącać się do mojej kuchni, skoro jedyne, co potrafi, to zrobić tosty. Tak, jest sfrustrowanym kucharzem, ale nie powinien ćwiczyć w mojej kuchni. To po prostu nie do przyjęcia!

– Jestem głodny, dzieci też były głodne! Miałaś zamiar nas zagłodzić?

I teraz ja jestem winna!

– Powinieneś mnie obudzić!

Moja złość trochę opadła.

– Ale powiedziałaś, że nie wolno mi wchodzić do twojego pokoju... – Zerknął na mnie, wyglądał na rozbawionego.

Obraziłam się, kiedy się uśmiechnął. – Coś cię śmieszy?

– Nie, wcale nie. Po prostu przypomniałem sobie, jak wyglądasz, gdy dopiero się obudzisz.

Bez ostrzeżenia lekko uderzyłam go w ramię.

– Czy bycie dżentelmenem to tylko pozory, panie Khalifa? – Prawie już zapomniałam o tym żenującym incydencie, o którym wiedzieliśmy tylko my dwoje, ale szybko zmieniłam zdanie, gdy nagle mnie przytulił.

– Przecież wiesz, że byłem wobec ciebie delikatny! – wyszeptał mi do ucha, mocno mnie obejmując.

Ucho mnie łaskotało, ale nie mogłam się śmiać, bo mógłby źle zrozumieć moją reakcję. Przygryzłam dolną wargę, żeby nie wydobył się ze mnie żaden dźwięk, po czym starałam się uspokoić i odsunęłam go od siebie.

– Czego właściwie chcesz? – zapytałam, bo już nie rozumiałam jego zachowania.

– Chcę ciebie – wyszeptał do mnie.

– Naprawdę? Tak po prostu? Już się mną interesujesz tylko dlatego, że mieliśmy jedną noc? Cóż, jeśli tak, to prawdziwa magia.

– Mówię prawdę, Zara. Czemu mi nie wierzysz?

– Och, Lucas, przestań, dobrze? Jaką prawdę masz na myśli? Jeszcze w zeszłym tygodniu szalałeś za Kate. Nie rób ze mnie głupiej! Nigdy nie pozwolę, żebyś był tylko na pocieszenie! – Moja wypowiedź mogła być długa i pełna emocji, ale płynęła prosto z serca.

Zdałam sobie sprawę, że taka kobieta jak ja mogłaby się łatwo zakochać. Wystarczyło odrobina czułych słów, a moje serce by zmiękło. Może gdybym wcześniej miała innych mężczyzn, nie byłabym taka naiwna wobec Lucasa. Niedługo muszę znaleźć sposób, by się od niego uwolnić!

– Dlaczego tu jesteś, Lucas? Mówiłeś, że spotkasz się z Giselle – przypomniałam mu to, co powiedział po tym, jak rozkochał mnie w sobie.

– Później, Zara – odpowiedział, wychodząc z kuchni bez oglądania się.

Wzruszyłam ramionami i zaczęłam sprzątać. Lepiej mi się gotowało, gdy blat i cała kuchnia były czyste. Zabałaganiona kuchnia zawsze psuła mi nastrój, a to Lucas nabałaganił w moim miejscu pracy.

Kiedy skończyłam gotować i nakrywać do stołu, zawołałam całą rodzinę na posiłek, chociaż było już dość późno. Enrique wydawała się zadowolona z przygotowanego przeze mnie jedzenia, ale Lucas jako jedyny nie cieszył się z posiłku. Był zajęty telefonem, aż jedzenie wystygło.

Następnego ranka, około czwartej, obudziłam się, a Enrique już nie spała. Brakowało tylko Lucasa, a mieliśmy zaraz wychodzić. Zastanawiałam się, co go tak długo zatrzymuje! Rzadko zdarzało się, żeby zabierał nas do centrum handlowego, ale obiecał Enrique, że rano pójdzie z nami.

– Enrique, powiedz tacie, żeby się pospieszył – poprosiłam naszą córkę, która walczyła ze snem z podekscytowaniem.

Po kilku minutach Enrique wróciła, ale Lucasa wciąż nie było.

– A co z twoim tatą?

– Chyba jest chory, mamo – odpowiedziała Enrique.

– Co?

Teraz miał zachorować, kiedy mieliśmy wychodzić? Nie, nie sądziłam, żeby rzeczywiście był chory. Wierzyłam, że Lucas po prostu zmienił zdanie co do wspólnego wyjścia do galerii. Zanim Enrique zdążyłaby się rozczarować, poszłam zobaczyć Lucasa.

Zgodnie z oczekiwaniami był zdrowy, ale zdecydował się nie iść. Więc zaczęłam go błagać, żeby nie zawiódł mojego syna po raz kolejny. Zgodził się dopiero wtedy, gdy wybrałam niezbyt znane centrum w mieście. Czekałam, aż będzie gotowy, żeby nie miał już okazji wymyślić wymówki.

Kiedy jechaliśmy do galerii, odzywałam się tylko wtedy, gdy Enrique zadawała mi pytania. Dłoń mi się pociła od trzymania telefonu tak długo, ale naprawdę czułam się niekomfortowo przy Lucasie.

– Czekasz na czyjś telefon? – zapytał.

Nie odpowiedziałam; zamiast tego schowałam telefon do torebki i chwyciłam Enrique za rękę. Kiedy dotarliśmy do galerii, trzymał się od nas na dystans. Było mi przykro wobec mojego syna, kiedy Lucas odmówił wzięcia go za rękę, udając, że musi do kogoś zadzwonić. W myślach zastanawiałam się, czy właśnie dzwoni do Giselle.

– Nie puszczaj mojej ręki, Ken – powiedziałam do syna. Czasem zwracałam się do niego zdrobniale.

– Ale ja już jestem dużym chłopcem, mamo. Dam sobie radę – odpowiedział, próbując się wyrwać.

– Nie używaj takiego tonu, mały chłopcze! – zganiłam go w sposób, który wiedziałam, że go nie zrani.

– Przepraszam, mamo – od razu przeprosił.

– Nic się nie stało. Wiem, że jesteś już duży, ale w galerii mogą być źli ludzie. Chcesz zjeść coś przed zakupem zabawek?

– Poszukam dobrej restauracji – rzucił Lucas z daleka.

Poszłyśmy za nim, gdy szukał odpowiedniego miejsca, kiedy nagle zobaczyłam kogoś, kogo nie powinno tu być. Zatrzymałam się gwałtownie i wpadłam na plecy męża.

– Co się stało? – zapytał Lucas.

Każdy na moim miejscu straciłby nagle skupienie i przestał iść. Zaniemówiłam, wpatrując się w Giselle. Była tak piękna, nawet w zwykłej sukience, a ja poczułam się niepewnie. Zanim Lucas zdążył mi powiedzieć, co robić, pociągnęłam Enrique w inną stronę. Nie odeszłyśmy daleko, gdy Giselle pisnęła z radości na widok Lucasa!

Chciałam ich skonfrontować, a nawet spoliczkować tę kobietę, ale powstrzymało mnie sumienie. Poza tym nie należałam do osób robiących sceny. Skłamałam więc synowi, że Lucas dostał pilny telefon z pracy i nie może z nami zostać. Enrique zrobił kwaśną minę, ale zrozumiał, że w tej chwili nie mogliśmy nic zrobić.

Zabrałam go do restauracji szybkiej obsługi popularnej wśród dzieci i zamówiłam dla niego zestaw dziecięcy. Wydawał się zadowolony, a kiedy patrzyłam, jak je, było mi żal tego małego chłopca. Chciałam wyrwać Lucasa z ramion tej kobiety, ale Giselle nie miała pojęcia, że on jest żonaty.

Z fast food poszliśmy do sklepu z zabawkami, ale Enrique stracił ochotę na zakupy i zapytał, czy moglibyśmy po prostu wrócić do domu. Wiedziałam, że jest smutny, i w tamtym momencie znienawidziłam Lucasa. Kiedy wróciliśmy do domu, Enrique poszedł do swojego pokoju i powiedział, że jest zmęczony, ale wiedziałam, że to coś więcej.

Wzięłam głęboki oddech, zanim zeszłam na dół, by przygotować jego ulubione przekąski. Jednak podczas gotowania nie mogłam się skupić, bo myślałam o Lucasie i Giselle. Wieczorem Lucas nie wrócił do domu.

A tak naprawdę nie było go przez kilka dni!

Kiedy Lucas wrócił do domu po tygodniu spędzonym z Giselle, spodziewałam się, że będzie miły dla Enrique, który bardzo za nim tęsknił, ale Lucas był taki sam jak zawsze – opryskliwy. Wciąż traktował mnie i Enrique chłodno. Był wobec nas taki obojętny!

Szybko się przebrał i wziął kluczyki do samochodu. Mimo że było już późno, jechał do mieszkania swojej dziewczyny. Czasem zastanawiałam się, czy Lucasowi nie znudzi się patrzenie na twarz Giselle, bo jej makijaż zdawał się nigdy nie znikać, ale potem… On naprawdę ją kochał.

„Chodź, synku. Idziemy spać” – powiedziałam do Enrique.

Potem umyłam go i przygotowałam do snu. Tak jak jego ojciec, Enrique lubił spać nago. Ledwo jego plecy dotknęły łóżka, już spał.

Ponieważ nie mogłam zasnąć, wstałam z łóżka i wyszłam napić się mleka. W kuchni znów zaczęłam myśleć o Lucasie i Giselle. Czy właśnie tulą się na balkonie, pijąc wino i obejmując się, wpatrzeni w gwiazdy?

Przełknęłam resztkę mleka i wróciłam do swojego pokoju. Wierzyłam, że czytanie książki pomoże mi zasnąć. Moje kroki odbijały się echem w korytarzu – cisza była ogłuszająca. Gdzieś w środku zastanawiałam się, czy czekam, aż on wróci do domu.

Nawet jeśli spałby w innym pokoju, sama świadomość, że jest blisko, dawałaby mi spokój. Gdy weszłam do pokoju, było przeraźliwie cicho. Wtedy zmieniłam zdanie – zamiast czytać, po prostu przytulę mojego synka. Myślałam, że już śpi, ale nagle się odezwał.

„Mamo, przepraszam” – wymamrotał cicho, ledwie słyszalnym głosem.

Odwróciłam się do niego i delikatnie przeczesałam mu włosy palcami. „Za co przepraszasz, kochanie?” – zapytałam szeptem.

„Przepraszam, że jestem. Mam wrażenie, że to przeze mnie musisz znosić obojętność taty wobec ciebie” – jego głos zadrżał przy tych słowach.

Gdy go słuchałam, aż zabrakło mi tchu. Słowa, które wypływały z jego ust, przeszyły mnie do głębi. Gdy spojrzałam mu w oczy, zastanawiałam się, co dzieje się w jego głowie.

„Ken, o czym ty mówisz? To nie twoja wina, rozumiesz? Śpij już, chcesz, żebym ci zaśpiewała?” – zapytałam łagodnie, ale wtedy nagle się rozpłakał. Nie wiedziałam, co zrobić, więc po prostu go przytuliłam.

Też płakałam i nie mogłam powstrzymać łez. Dla mnie cierpienie i ból są w porządku. Ale nie dla mojego syna! Nie dla mojego dziecka!

Nie mogłam uwierzyć, że on cierpi bardziej ode mnie! Co ja zrobiłam? Przez moją jednostronną miłość do Lucasa pozwoliłam, by mój syn cierpiał w milczeniu! Pozwoliłam mu myśleć, że jest bezwartościowym synem.

Wytarłam łzy mojego synka. Powiedziałam czule: „Enrique, posłuchaj, kochanie, dobrze? To część naszego życia. I nigdy nie mów ani nie myśl, że to ty przyniosłeś ten ból. To nie twoja wina, synku. Tak naprawdę, gdybyś nie był teraz ze mną, może byłabym jeszcze bardziej nieszczęśliwa. Może byłabym jeszcze bardziej przygnębiona. Kochanie, mama czerpie z ciebie siłę, rozumiesz? Jesteś moim jedynym skarbem. Zawsze o tym pamiętaj.”

Mój syn lekko skinął głową i powiedział: „Kocham cię, mamo.”

„Mama też cię kocha. Nigdy o tym nie zapominaj.”

Następnego dnia wstałam wcześnie, żeby zrobić śniadanie. Zrobiłam tylko dla nas dwojga, bo Lucas nie wrócił na noc. Jakbym nie była do tego przyzwyczajona. Zawsze był nieobecny w naszym życiu.

Enrique jadł swoje naleśniki z apetytem. Na szczęście jego apetyt nie ucierpiał przez naszą rozmowę z poprzedniego wieczoru. Kiedy na niego spojrzałam, po prostu się uśmiechnął.

„Chcesz więcej polewy czekoladowej?” – zapytałam go.

„Tak, i więcej truskawek, mamo.”

Podczas gdy jadł, ja nie mogłam przełknąć swojego śniadania. Nie miałam apetytu. Wypiłam więc tylko filiżankę mojej ulubionej kawy. Potem zadzwoniłam do sekretarki mojego męża, żeby o coś zapytać.

Właściwie to nie w moim stylu dzwonić do jego asystentki, ale sprawa była pilna. Gdybym tylko mogła zadzwonić do niego osobiście, byłoby lepiej. Jeśli chodziło o nas, Lucas traktował nas jak personel, który musi przechodzić przez jego sekretarkę.

„Dzień dobry, Mary.”

„Dzień dobry, pani Delafontaine. W czym mogę pomóc?”

„Czy mogę rozmawiać z twoim szefem?”

„Przykro mi, ale jeszcze go nie ma, pani Delafontaine. Jest dopiero siódma rano, a on zwykle przychodzi na ósmą” – powiedziała Mary po drugiej stronie.

Słuchając Mary zrobiło mi się głupio. Miała rację. Była siódma, a ja dzwoniłam, by zapytać o Lucasa Blackwooda. Pewnie śmiała się za moimi plecami. Ale znałam Mary od ponad sześciu lat. Była jedną z nielicznych osób, które znały prawdę o mnie i Lucasie.

„Hmmm, Mary, czy wiesz, czy Lucas ma jakieś plany na swoje urodziny?” – zapytałam, bo jego urodziny wypadały w przyszłym miesiącu. Nigdy nie obchodził ich ze mną ani z Enrique.

„Proszę chwilę zaczekać, sprawdzę jego grafik. Hmmm, tego dnia leci do Japonii z Giselle, pani.”

Kiedy to usłyszałam, nie byłam zaskoczona. W końcu wszystkie wyjątkowe okazje w swoim życiu świętował z Giselle. Jednak po cichu miałam nadzieję, że w tym roku zmieni plany. Chciałam, żeby spędził je z nami.

Westchnęłam głęboko. Potem podziękowałam Mary za informację. Gdy spojrzałam na Enrique, wciąż jadł, ale wiedziałam, że słuchał. Może Antoinette miała rację. Powinnam po prostu rozwieść się z Lucasem i być z Nickiem. Przy okazji napisałam do Antoinette, żeby wybrać się później na kawę.

Po tym jak odprowadziłam Enrique do szkoły, z Antoinette od razu poszłyśmy do najbliższej kawiarni. Jak się spodziewałam, Nick powiedział jej, co zrobił Lucas. Była wściekła, ale ostrzegłam ją, by mówiła ciszej.

„Nie mogłam w to uwierzyć, kiedy Nick mi powiedział. Wiesz, że był wściekły, kiedy powiedziałaś, że to nic takiego? Zara, zwariowałaś?”

„Giselle nie wie, że jest moim mężem” – przypomniałam jej, a ona prychnęła.

„No właśnie! Więc dlaczego nic z tym nie zrobisz? Powoli powiadom opinię publiczną, że jesteście małżeństwem! Dziewczyno, to ty jesteś żoną! Na pewno wiesz, co robić!”

„Właściwie mam kilka pomysłów, Antoinette, ale nie chcę komplikować sprawy, bo to może jeszcze bardziej zranić mojego syna” – powiedziałam.

„Na Boga! Chcesz mojej pomocy? Mogę zniszczyć jego reputację kilkoma postami w internecie” – zaproponowała.

„A razem z nim pociągniesz moje nazwisko na dno” – odparłam.

„Właśnie tak. W każdym razie jedynym rozwiązaniem jest rozwód, a co do kontraktu, powiedz mu, że zapłacisz za szkody. Po prostu powiedz mi, ile” – odparła.

„Czy powinnam marnować pieniądze dla wolności?” – zapytałam ją.

Lucas nie miał pojęcia, że Antoinette i ja kiedyś współpracowałyśmy. Zainwestowałam swoje oszczędności w biznes i w ciągu kilku lat kwota się potroiła, a nawet więcej. Obecnie nasze cukiernie mają filie wszędzie.

„Jeśli pieniądze dadzą ci wolność, zrób to. Zrób to dla siebie, Zaro. Dla Enrique. Twój syn nie zasługuje na cierpienie w tym domu” – powiedziała, a ja przypomniałam sobie, jak Enrique płakał poprzedniego wieczoru.

„Porozmawiam z nim dziś wieczorem o rozwodzie” – powiedziałam Antoinette, a ona pokazała mi kciuk w górę, zanim poszła po naszą kawę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Contract Wife: A One Night Stand Billionaire Romance

The Contract Wife: A One Night Stand Billionaire Romance

63 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

63

Treść

Aa