POV MAII
'Co powinnam zrobić? Czy powinnam uciekać?' zapytałam siebie.
Zapach krwi wypełniający powietrze sprawił, że skrzywiłam nos.
Zajrzałam za drzewo, rozglądając się po okolicy. To może być pułapka lub ktoś może być poważnie ranny. Ostrożnie podążałam za drzewami, próbując zlokalizować krew.
'Okazuje się, że jesteś tchórzem.' skomentował Avi.
Zamierzałam odpowiadać Avi, gdy usłyszałam ponownie trzaskające gałęzie. Zatrzymałam się w miejscu.
Rozejrzałem się. Dźwięk zbliżał się, a ja wciąż nie zlokalizowałem, skąd pochodził.
'Trochę pomocy tutaj, Avi.' powiedziałem.
'Staram się, Maia.' odpowiedziała.
Wolno cofałem się, oczekując ataku. Wydałem krzyk, gdy przez krzaki przebiegł jeleń, powodując, że potknąłem się o korzeń.
Poczekaj! Korzeń nie jest miękki.
Dreszcze przeszły mi po całym ciele, gdy powoli odwróciłem głowę na bok.
'Święta S
Uderzenie! To jest mężczyzna! - wykrzyknąłem w myślach.
Gratulacje, Maia! Znalazłaś swoje życzenie śmierci. - zauważył Avi.
Ostro wstałem, nie chcąc dowiedzieć się, czy jest martwy czy nadal żyje. Odwróciłem się na pięcie i miałem zamiar odejść, gdy usłyszałem jego jęk. Moje serce biło tak szybko, jak stałem tam martwy w miejscu. Kiedy odwróciłem głowę, żeby sprawdzić, czy się rusza, Avi krzyknęła, co spowodowało, że skoczyłem.
To nie jest śmieszne, Avi! - powiedziałem, strofując ją.
'Skoncentruj się, Maia!' Odpowiedziałam.
'Skupiam się na próbie uniknięcia śmierci, Avi. To ty nie jesteś skoncentrowany.' Wyrzuciłam.
'Jesteś naprawdę głupia.' Obraziła mnie.
Pokręciłam oczami i zignorowałam ją. Z oczami przyklejonymi do mężczyzny i ziemi, ostrożnie oddaliłam się od niego.
'Czy przestaniesz na chwilę, Maia, i po prostu się skupisz?' Zapytała.
'Na co mam się skupić, Avi?' Zapytałam, zirytowana.
'Na zapach, ty geniuszu.'
Odpowiedziała.
Zignorowałem jej obraźliwość i wciągnąłem powietrze nosem. To wtedy poczułem zapach mięty. Niezbyt intensywny ze względu na krewiastego mężczyznę, który mnie słyszał.
Krewiasty mężczyzna! Czy to możliwe, że on jest moim partnerem? A co jeśli to mój partner zrobił to? A co jeśli mój partner jest zły?
'Albo to może być krewiasty mężczyzna obok ciebie.' sugerowała Avi.
Wolno odwróciłem głowę i spojrzałem na krewiastego, nieprzytomnego mężczyznę obok mnie.
'Jest tylko jedno rozwiązanie, aby dowiedzieć się więcej...
dostałem - dotknij go.' Avi sugerował.
Avi miał rację. Musiałem go dotknąć, żeby wiedzieć, czy to mój partner. Cóż, łatwiej powiedzieć niż zrobić.
'Musi być jakiś inny sposób, Avi.' Powiedziałem, niemal błagając.
A co jeśli ten człowiek tylko udaje martwego albo nieprzytomnego? A co jeśli jest naprawdę żywy i tylko czeka, aż podejdę bliżej, żeby mnie zaatakować?
'Czego się tak boisz?' Zapytał Avi.
Opierałem się pokusie, żeby przewrócić oczami i coś powiedzieć.
Podszedłem do niego, wdychając głęboko, natychmiast żałując tego, gdy krew uderzyła mi znowu do nosa. Powoli i pewnie wyciągnąłem rękę, żeby go dotknąć.
Natychmiast usunąłem swoją rękę, jakby miał jakąś plagę, gdy poczułem iskry.
'Avi! Masz rację. On jest naszym towarzyszem.' Wykrzyknąłem.
Tak szybko jak nadszedł entuzjazm, wątpliwości i strach przejęły kontrolę szybciej.
Co jeśli mnie odrzuci? Nie będę w stanie z tym żyć. Moje serce już wystarczająco cierpiało.
n. Nie mogę dodać więcej.
Zamknąłem oczy, próbując zmusić się do odejścia.
'Nie możesz go tu zostawić, Maia. A co jeśli wykrwawi się na śmierć? Pomóż mu.' sprzeciwił się Avi.
'Nie mogę ryzykować, żeby dowiedział się o mnie. Muszę uciekać jak najdalej stąd.' mamrotałem.
'Weź się w garść, Maia! On jest naszym partnerem. Jeśli on umrze, MY umrzemy!' zauważyła.
Miałem szeroko otwarte oczy, gdy dotarła do mnie rzeczywistość. Tonąłem w strachu i zmartwieniu. Musiałem podjąć decyzję.
szybko.
Im dłużej przebywałem w tych lasach, tym większe ryzyko śmierci miało miejsce. Z możliwością krwawienia mojego partnera na śmierć, podjąłem ryzyko i zabrałem go z powrotem do latarni morskiej.
Okazało się, że odwiezienie go do latarni morskiej było trudniejsze niż podnoszenie ciężarów. Musiałem go ciągnąć, ponieważ był za ciężki, żeby go unieść. Po godzinie ciągnięcia i poruszania się przez las, w końcu znalazłem drogę z powrotem do latarni morskiej.
Usunąłem trochę z m
ess z podłogi, gdy wspinałem się do pokoju. Po udanym doprowadzeniu go do pokoju, zbiegłem na dół, żeby zdobyć apteczkę pierwszej pomocy. Znalezienie apteczki zajęło mi więcej czasu niż zamierzałem. Wciąż musiałem ją odnaleźć w górze rozwalonych rzeczy i wielu innych przedmiotów na podłodze. Wszystko to przez moje zamieszanie sprzed tygodnia.
Po udanym odnalezieniu apteczki, wróciłem do pokoju i oczyściłem jego rany. Oczyścić krew z jego ciała okazało się być długim procesem.
tak trudne. Za każdym razem, gdy nasza skóra się dotykała, moje hormony szalały. Gdyby tylko było możliwe wyłączenie więzi mate, zrobiłabym to już godzinę temu. Kiedy zobaczyłam ranę od noża na jego brzuchu, serce mi się skuliło.
Po oczyszczeniu jego rany, opatrzyłam ją, aby rany goiły się szybciej. To nie miało znaczenia, że jesteśmy wilkołakami. Jeśli nasze rany zakażą się, nie zagoją się prawidłowo.
Usiadłam tuż obok niego i wpatrywałam się w jego śpiącą twarz.
"Jestem
Przepraszam. Nie mogę pozwolić ci mnie teraz zobaczyć. Zasługujesz na kogoś silnego i pięknego. Ja jestem tylko słabą i bezużyteczną wilczycą" - powiedziałam na głos.
Wstałam i zeszłam na dół. Zamierzałam wrócić do mojego mieszkania, ale na zewnątrz padał mocny deszcz. To utrudniłoby mi bezpieczne opuszczenie terytorium niczyjego.
'Czy twoja decyzja jest już ostateczna?' - zapytał Avi.
'Tak, Avi. Nie chcę być tutaj, gdy się obudzi. Nie dam rady znowu to znieść.'
rozstałem się. Nie od mojego partnera. Im mniej on wie, tym lepiej. "odpowiedziałem.
"Jak możesz być taki pewny, że nas odrzuci? Nawet go jeszcze porządnie nie poznaliśmy. A jeśli nie jest taki jak Uriah?" zapytała.
"Nie chcę podnosić swoich nadziei i potem skończyć zranionym. Tak, może nie być jak Uriah. Może być najgorszy." odpowiedziałem.
Stałem przy drzwiach i patrzyłem, jak pada deszcz i grzmoty grzmią. Były jak muzyka dla mojego zmartwionego serca. Przy
nawet na chwilę, cały ból by zniknął. Gdyby tylko deszcz mógł zmyć cały mój ból.
Gdy deszcz przestał padać, wróciłbym do mojego mieszkania i spakowałbym walizki. Odszedłbym jak najdalej stąd. To, czego on nie wie, nie zaszkodzi mu.
Na razie pozwoliłem, żeby deszcz odrętwiał mój ból. To było do momentu, gdy otulił mnie w ramiona.
"Przyjacielu." jęknął.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV MAII
"Mate." Jęknął.
Iskry wybuchły w całym moim ciele. Nagle zaciemniło mi się w głowie z pożądania.
"Jak masz na imię?" Zapytał.
Jego głos był chrapliwy, ale brzmiał tak seksownie.
"Maia," mamrotałam.
"Maia." Powiedział, testując moje imię.
Nie wiedziałam dlaczego, ale sposób, w jaki wymówił moje imię brzmiał seksownie jak diabli. Chciałam zapytać o jego imię, ale byłem zbyt przestraszona, żeby nawet mówić.
"Mam na imię Lucius, Ki
„Alfa Król.” Powiedział, jakby właśnie przeczytał moje myśli.
Moje oczy szeroko się rozszerzyły ze zdziwienia.
„Mówiłam ci, Avi! On nas odrzuci tak samo jak Uriah.” Odpowiedziałam z wściekłością.
„Zapytał tylko o twoje imię, Maia! Przestań przesadzać i przestań porównywać wszystkich do tego dupka!” Odpowiedział Avi z wściekłością.
Alfa Król był najbardziej okrutnym i budzącym strach alfa w kraju, nie dlatego, że był Królem, ale ze względu na swoją bezwzględność i brutalność.
Byłam pewna, że słyszał, kiedy
mój puls nagle wzrósł. Alfy mają bardzo wyostrzone zdolności, nie wspominając o Królu Alfa.
"Powiedz mi, Maia. Jak się tu znalazłem?" zapytał, chowając twarz w moim karku.
Jego gorący oddech wywołał dreszcze na całym moim ciele. Zarówno dreszcze, jak i iskry, wprowadzały mnie w zamieszanie.
"Znalazłam cię nieprzytomnego w lesie. ...krwawiłeś, więc zabrałam cię z powrotem do latarni morskiej i wyczyściłam twoją ranę, aby mogła szybciej i poprawnie się zagoić" - jąkałam się.
p>Nagle warczał, a ja zamknąłem oczy, przygotowując się na to, że albo mnie odrzuci, albo złamie mi kark.
"Co ktoś taki jak ty robi w lesie w burzową noc?" zapytał.
"Zgubiłam się," wyszeptałam, częściowo kłamiąc.
Poczułam, jak podnosi głowę z mojego szyi i odwraca mnie. Wpatrywałam się w ziemię, czekając, aż zacznie mówić.
Ujął moją twarz w dłonie i uniosł moją głowę, abym patrzyła na niego. Starałam się jak najlepiej odwrócić wzrok od wszelkiego miejsca, gdziebyłem.
Wszystko oprócz niego.
To, co zrobił potem, zmiotło mnie z nóg.
Jego twarz powoli zbliżała się do mojej, aż poczułem jego gorący oddech na ustach.
Zanim się obejrzałem, jego usta były na moich. Ledwo pamiętałem, co się działo. Iskry i zbyt wiele przyjemności zamgliły mi umysł. Nagle, moje ciało błagało o jego dotyk.
Ostatnią rzeczą, której pamiętałem, było, że całowaliśmy się przy stole.
Obudziłem się na dźwięk rozbijania się i warczenia. To wciąż zakłócało mój umysł, gdy dostosowywałem oczy.
do jasności przesączającej się przez okno. Prawie wyskoczyłem z łóżka, kiedy zdałem sobie sprawę, że Lucius nie był obok mnie.
"Cholera!" Przeklinałem na głos, wstając z łóżka.
Już byłem przy schodach, kiedy zorientowałem się, że jestem nagi. Chwyciłem koc na łóżku i owinąłem nim wokół siebie. Kiedy usłyszałem kolejny odgłos przewracania, natychmiast zbiegłem po schodach.
Oglądałem się dookoła i zobaczyłem całe miejsce zdemolowane, a Luciusa pośrodku tego wszystkiego. Sapał i wydobywały się z niego dźwięki groźb.
Widząc mnie przy schodach, podszedł do mnie jakby polował na zdobycz. Ściskałem koc owinięty wokół ciała i patrzyłem na ziemię.
'To jest to. Teraz mnie odrzuci. Musiał zdać sobie sprawę, jak słaby jestem.' Pomyślałem sobie.
"Dla kogo pracujesz?" warczał.
Włosy na moich ramionach stanęły dęba, gdy dreszcze przemknęły mi po plecach. Nie odrywałem oczu od ziemi i nie odpowiedziałem.
"Czy nie zamierzasz odpowiedzieć?"
"Ja?" krzyknął.
Mój serce biło tak szybko z przerażeniem.
"Czy wiesz, jak jestem zniesmaczony tobą? Czy myślałeś, że zaraz staniesz się Królową Luną, bo spałem z tobą?" Wyśmiał się.
Słysząc te słowa, to było jak nożem wbić w moje serce.
"Jeśli powiesz mi, kim są twoi wspólnicy, może pozwolę ci żyć" - splunął, trzymając mnie za szyję.
Nie walczyłem, kiedy jego chwyt na mojej szyi stał się mocniejszy. Podniósł mnie, gdy moje...
Zaczęło mi brakować powietrza w gardle. Dopiero wtedy spojrzałem mu prosto w oczy, które były puste. Czułem, jak ledwo nie tracę przytomności, gdy powalił mnie na podłogę.
Kaszlałem, masując obolałe na pewno gardło. Nawet gdy dusił mnie, wciąż czułem, jak więź mateczną robi swoje, wysyłając iskry i mrowienie po całym ciele.
"Ubierz się! Jeśli nie powiesz mi prawdy dobrowolnie, to wyrwę ją z ciebie" - splunął.
Przeciągnąłem się, próbując
Wspięłam się po schodach i miałam na sobie tą samą sukienkę. Siedziałam na podłodze, gdy usłyszałam kroki dochodzące ze schodów.
Zanim zdążyłam zareagować na to, co się stało, on szarpnął mnie za ręce i wciągnął w dół schodów.
Odczuwanie jednocześnie iskier i strachu było prawdziwą emocjonalną jazdą. Gdybym nie była stabilna na nogach, spadłabym ze schodów.
Chwycił obie moje ręce i związał je sznurkiem, mówiąc mi, żebym wyszła na zewnątrz.
Co ja zrobiłam?
kto zasłużył na ten rodzaj okrucieństwa? Najpierw mój dupny chłopak mnie zdradził. Potem znalazłam mojego partnera krwawiącego w lesie. Teraz jestem związana i ciągnięta gdzieś, nie wiadomo dokąd.
Jak to się stało tak szybko?
Spacer z powrotem do jego watahy był cichy. Jedyne dźwięki, które słyszeliśmy, to łamanie gałązek pod naszymi stopami. Byłam zbyt przerażona, żeby nawet narzekać. W pewnym momencie przestało mi już nawet zależeć. Byłam głodna, spragniona i wyczerpana. Byłam nawet pewna, że spotkam śmierć przed
nawet dotarliśmy do jego watahy.
Po dwóch dniach chodzenia, wreszcie dotarliśmy do jego watahy. Miał on wielki zamek na środku bardzo zielonej polany. Weszliśmy przez tylnie drzwi, przypuszczam i pojechaliśmy tym, co wyglądało na windę obsługującą do góry zamku.
Kiedy dotarliśmy na ostatnie piętro, otworzył drzwi na końcu korytarza i popchnął mnie do środka. Zanim nawet zdążyłem cokolwiek zrobić, zamknął drzwi i usłyszałem, jak je zamknął na klucz.
Usiadłem w rogu pokoju i patrzyłem
d przywiązane moje ręce.
'Przynajmniej mają ładną celę. Nie umrę w brudnej celi, tak jak mamy w naszej paczce,' pomyślałem.
'To nie jest cela. Nie czuję żadnej krwi,' powiedział Avi.
'Czy już straciłeś zmysły, Avi? Jeśli nie jesteśmy w celi, to gdzie byśmy byli, co?' zapytałem.
Zanim Avi mógł odpowiedzieć, usłyszałem odblokowywanie drzwi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
WYPOWIEDŹ MAII
Drzwi się otworzyły, a mój partner wszedł. Zamknął za sobą drzwi i stanął kilka stóp od drzwi.
"Czy jesteś gotowa rozmawiać teraz?" zapytał, jego głos był chłodny i pełen władzy.
Ja tylko siedziałam tam, spoglądając na podłogę.
"Im szybciej porozmawiasz, tym mniejsze będą twoje kary. Więc radzę ci mówić teraz," dodał.
Podniosłam głowę i spojrzałam na jego twarz. Kolor jego oczu zmieniał się z bursztynowego na czarny.
ck. Wyglądał jakby próbował opanować swoją złość. Spojrzałem na niego oczami pustymi. Doszedłem do punktu, w którym straciłem już swoją duszę.
"Czy nie zamierzasz mówić?" krzyknął.
Jego głos rozbrzmiewał w pomieszczeniu jak grzmot podczas burzy.
Chciałem mu powiedzieć, że mi było przykro, że jestem słaby, ale nie potrafiłem wypowiedzieć ani jednego słowa. Ostatnią rzeczą, którą pamiętałem, było widzenie jego zagniewanej twarzy, zanim ciemność mnie ogarnęła.
'Dzięki, Avi, że byłeś
Byłaś tam dla mnie, zawsze o mnie dbałaś i byłaś najlepszą przyjaciółką, jaką kiedykolwiek miałem. - powiedziałem.
Obudziłem się w ciemnym pokoju, gdzie słychać było pikanie maszyny. Spojrzałem na swoje ramię i zobaczyłem podłączony do mnie kroplówkę.
Avi? - zawołałem.
Nastąpiła chwila całkowitej ciszy, więc postanowiłem jeszcze raz się do niej odezwać.
Avi! - krzyknąłem w myślach.
Minęło kilka minut, a ja nie otrzymałem żadnej odpowiedzi od niej.
Nie mogłem być martwy. W
Jak ja? Mam na myśli, że nie było szpitali ani kroplówek w niebie ani piekle.
Spróbowałem wstać, ale byłem za słaby, żeby to zrobić.
'No cóż, przynajmniej jedno się jeszcze nie zmieniło. Wciąż jestem słaby!' Wyśmiałem się, obrażając siebie.
Po trzeciej próbie w końcu udało mi się usiąść na łóżku. Skrzywiłem się, gdy usunąłem kroplówkę z ramienia. Moja głowa zaczęła się kręcić, i chwyciłem się łóżka, żeby się ustabilizować.
Kiedy moja głowa w końcu doszła do siebie, powoli wyszedłem z łóżka i moje stopy dotknęły podłogi.
d piętra.
'Mogę być w Niebie. Podłogi nie mogą być tak zimne w Piekle.' Mamotałam do siebie.
Sprawdziłam drzwi i okazało się, że są otwarte. Wyjrzałam na zewnątrz i zobaczyłam, że korytarze są puste.
Nogi wciąż były słabe, więc musiałam oprzeć się o ściany, aby się podtrzymać. Próbowałam zobaczyć, gdzie jestem, ale te ściany wydawały się nie mieć końca. Po kilku minutach zastanawiania, w końcu znalazłam schody. Trzymałam się poręczy jak o życie, patrząc na długość
schody idą.
'Świetnie! To nie ma końca. Muszę być w piekle. Raj nie może mieć takiego rodzaju tortur.' Narzekałem.
Schodzenie po schodach zajęło mi więcej czasu niż chciałem. Przeszedłem dopiero trzy piętra w dół, kiedy moje nogi w końcu się poddały. Opierałem się o ścianę, gdy siadałem na schodach.
Zrobiłem głęboki oddech, zanim złapałem się poręczy, żeby się podciągnąć. Miałem chwilę zawału, gdy prawie się potknąłem.
Po pomyślnym pokonaniu kolejnego piętra,
Stanąłem twarzą w twarz z dwoma mężczyznami, którzy wyglądali jak strażnicy.
"Wygląda na to, że mamy uciekiniera. Natychmiast powiadom Króla Alfa", powiedział mężczyzna z brodą.
"Tak, panie!" odpowiedział drugi, po czym wyszedł.
"Gdzie jestem?" zapytałem słabym głosem.
"Teraz nie ma znaczenia, gdzie jesteś. To, co powinno cię obchodzić, to gdzie się udasz po próbie ucieczki", odpowiedział.
Nie wiem, jak długo stałem w korytarzu, gdy poczułem się...
Moje kolana ugięły się. Gdyby nie brodaty mężczyzna trzymający mnie za ramię, zemdlałbym na podłogę.
"Wstań teraz! Wracasz do swojej celi!" Wykrzyknął, ciągnąc mnie za ramię.
Skrzywiłem się na jego chwycie za moje ramię. Nie wydawało mu się obchodzić, że ledwo się trzymam, bo wciągał mnie po podłodze. Nagle się zatrzymaliśmy i gdy spojrzałem w górę, zobaczyłem otwierające się drzwi windy.
'Oczywiście! Ten budynek ma windę, ale ja miałem zamiar...
„Zbyt głupi, żeby tylko o tym pomyśleć” – szydziłem w myślach.
Nacisnął coś i winda ruszyła w górę. W zaledwie kilka sekund byliśmy z powrotem tam, gdzie zaczęło się moje piekło. Przyciągnął mnie z powrotem do pokoju i usadził na łóżku, stojąc przede mną.
Przybył drugi mężczyzna, a za nim stał ktoś jeszcze.
„Hm... Mięta! Ten zapach perfum pachnie tak dobrze” – marzyłem sobie.
Nagle przerwało mi to moje małe marzenie, gdy w pokoju rozległo się burczenie.
„Kto odważył się...
"zranić ją?" krzyknął mężczyzna o zapachu mięty.
"Nie zraniłśmy jej, Królu Alfa" drżał brodaty mężczyzna.
"To wytłumacz to!" krzyknął mężczyzna, którego nazywali Królem Alfa, wskazując na siniak na moim ramieniu.
"Nie chciałem, Królu Alfa. Nie współpracowała, więc musiałem ją przetransportować, żeby ją tu z powrotem przywieźć." odpowiedział brodaty mężczyzna.
"Jak może się bronić, skoro nie jest nawet wystarczająco silna, żeby stać na własnych nogach?"
Władca Alfa ryknął.
Nagle, w mojej głowie pojawiły się obrazy mężczyzny, który ryczał i krzyczał. Zniknęły tak szybko, jak się pojawiły.
"Wyście stąd, zanim wyrzucę was oboje do lochu" - ostrzegł ich Władca Alfa.
Gdy Władca Alfa odwrócił się, w końcu mogłem zobaczyć jego twarz. Było to jak zimna woda wylana na mnie.
Moje oczy szeroko otwarły się ze zdziwienia i strachu.
Władca Alfa był moim partnerem.
Wspomnienia tego, co się wydarzyło, powróciły.
odzyskałem pamięć, ale zmartwienie mnie ogarnęło, ponieważ nie mogłem skontaktować się z Avi.
Czy byłem bez wilka? Czy Bogini Księżyca odebrała mi wilka za bycie takim hańbą dla nadnaturalnego świata?
"Czy byłeś na tyle głupi, żeby myśleć, że możesz uciec z mojego zamku? Nawet ledwo możesz stać na nogach!" skarcił mnie.
Ja tylko siedziałem na łóżku, wpatrując się w ziemię.
Parę minut później do pokoju wszedł kobieta w białym płaszczu.
"Królu Alfo." Powiedziała, kłaniając się jemu.
m.
"Sprawdź jej parametry życiowe i ponownie wstaw tę kroplówkę." Nakazał.
Kobieta, która wydawała się być lekarzem, zrobiła to, o co została poproszona. Wzięła strzykawkę ze swojej torby i włożyła igłę do mojego ramienia, która była podłączona do kroplówki. Poleciła mi położyć się, podczas gdy sprawdzała moje parametry życiowe.
Mój partner stał przy ścianie, obserwując doktora.
Rozumiem. - Po prostu powiedział.
Lekarz wyszedł, i w pokoju zostałem tylko ja i mój towarzysz.
Więc, czy w końcu powiesz mi, kim są twoi wspólnicy? - zapytał.
Nie wiem, o czym mówisz, Królu Alfa - wymamrotałem.
Ha! Odważasz się mi kłamać? Co by wilczyca jak ty robiła na niemalowanych ziemiach? Nie waż się mówić, że tylko znalazłaś mnie nieprzytomnego, bo to bzdura!
On krzyknął.
Drżąc ze strachu, siedziałem tam, patrząc na swoje dłonie. Jak bardzo pragnąłem, żeby Avi był obok. Najprawdopodobniej zabił Avi, ponieważ chciał uniknąć związania więzią partnerską. Oczywiście, jeśli mnie odrzucił, również poniesie konsekwencje. Więc zamiast tego zabił Avi. Bez wilka nie będzie więzi partnerskiej.
"Odpowiedz mi", warczał, wyrywając mnie z moich myśli.
"Mówię prawdę, Królu Alfa", jęknąłem.
Wydał ogłuszający ryk, potem
Opuściłem pokój. Słyszałem, jak drzwi zostały zamknięte i znów byłem sam.
Powinienem po prostu się zabić. Mój partner mnie nie chce, a Avi umarł przez moją winę. Teraz nie miało to sensu żyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować