WYPOWIEDŹ MAII
Drzwi się otworzyły, a mój partner wszedł. Zamknął za sobą drzwi i stanął kilka stóp od drzwi.
"Czy jesteś gotowa rozmawiać teraz?" zapytał, jego głos był chłodny i pełen władzy.
Ja tylko siedziałam tam, spoglądając na podłogę.
"Im szybciej porozmawiasz, tym mniejsze będą twoje kary. Więc radzę ci mówić teraz," dodał.
Podniosłam głowę i spojrzałam na jego twarz. Kolor jego oczu zmieniał się z bursztynowego na czarny.
ck. Wyglądał jakby próbował opanować swoją złość. Spojrzałem na niego oczami pustymi. Doszedłem do punktu, w którym straciłem już swoją duszę.
"Czy nie zamierzasz mówić?" krzyknął.
Jego głos rozbrzmiewał w pomieszczeniu jak grzmot podczas burzy.
Chciałem mu powiedzieć, że mi było przykro, że jestem słaby, ale nie potrafiłem wypowiedzieć ani jednego słowa. Ostatnią rzeczą, którą pamiętałem, było widzenie jego zagniewanej twarzy, zanim ciemność mnie ogarnęła.
'Dzięki, Avi, że byłeś
Byłaś tam dla mnie, zawsze o mnie dbałaś i byłaś najlepszą przyjaciółką, jaką kiedykolwiek miałem. - powiedziałem.
Obudziłem się w ciemnym pokoju, gdzie słychać było pikanie maszyny. Spojrzałem na swoje ramię i zobaczyłem podłączony do mnie kroplówkę.
Avi? - zawołałem.
Nastąpiła chwila całkowitej ciszy, więc postanowiłem jeszcze raz się do niej odezwać.
Avi! - krzyknąłem w myślach.
Minęło kilka minut, a ja nie otrzymałem żadnej odpowiedzi od niej.
Nie mogłem być martwy. W
Jak ja? Mam na myśli, że nie było szpitali ani kroplówek w niebie ani piekle.
Spróbowałem wstać, ale byłem za słaby, żeby to zrobić.
'No cóż, przynajmniej jedno się jeszcze nie zmieniło. Wciąż jestem słaby!' Wyśmiałem się, obrażając siebie.
Po trzeciej próbie w końcu udało mi się usiąść na łóżku. Skrzywiłem się, gdy usunąłem kroplówkę z ramienia. Moja głowa zaczęła się kręcić, i chwyciłem się łóżka, żeby się ustabilizować.
Kiedy moja głowa w końcu doszła do siebie, powoli wyszedłem z łóżka i moje stopy dotknęły podłogi.
d piętra.
'Mogę być w Niebie. Podłogi nie mogą być tak zimne w Piekle.' Mamotałam do siebie.
Sprawdziłam drzwi i okazało się, że są otwarte. Wyjrzałam na zewnątrz i zobaczyłam, że korytarze są puste.
Nogi wciąż były słabe, więc musiałam oprzeć się o ściany, aby się podtrzymać. Próbowałam zobaczyć, gdzie jestem, ale te ściany wydawały się nie mieć końca. Po kilku minutach zastanawiania, w końcu znalazłam schody. Trzymałam się poręczy jak o życie, patrząc na długość
schody idą.
'Świetnie! To nie ma końca. Muszę być w piekle. Raj nie może mieć takiego rodzaju tortur.' Narzekałem.
Schodzenie po schodach zajęło mi więcej czasu niż chciałem. Przeszedłem dopiero trzy piętra w dół, kiedy moje nogi w końcu się poddały. Opierałem się o ścianę, gdy siadałem na schodach.
Zrobiłem głęboki oddech, zanim złapałem się poręczy, żeby się podciągnąć. Miałem chwilę zawału, gdy prawie się potknąłem.
Po pomyślnym pokonaniu kolejnego piętra,
Stanąłem twarzą w twarz z dwoma mężczyznami, którzy wyglądali jak strażnicy.
"Wygląda na to, że mamy uciekiniera. Natychmiast powiadom Króla Alfa", powiedział mężczyzna z brodą.
"Tak, panie!" odpowiedział drugi, po czym wyszedł.
"Gdzie jestem?" zapytałem słabym głosem.
"Teraz nie ma znaczenia, gdzie jesteś. To, co powinno cię obchodzić, to gdzie się udasz po próbie ucieczki", odpowiedział.
Nie wiem, jak długo stałem w korytarzu, gdy poczułem się...
Moje kolana ugięły się. Gdyby nie brodaty mężczyzna trzymający mnie za ramię, zemdlałbym na podłogę.
"Wstań teraz! Wracasz do swojej celi!" Wykrzyknął, ciągnąc mnie za ramię.
Skrzywiłem się na jego chwycie za moje ramię. Nie wydawało mu się obchodzić, że ledwo się trzymam, bo wciągał mnie po podłodze. Nagle się zatrzymaliśmy i gdy spojrzałem w górę, zobaczyłem otwierające się drzwi windy.
'Oczywiście! Ten budynek ma windę, ale ja miałem zamiar...
„Zbyt głupi, żeby tylko o tym pomyśleć” – szydziłem w myślach.
Nacisnął coś i winda ruszyła w górę. W zaledwie kilka sekund byliśmy z powrotem tam, gdzie zaczęło się moje piekło. Przyciągnął mnie z powrotem do pokoju i usadził na łóżku, stojąc przede mną.
Przybył drugi mężczyzna, a za nim stał ktoś jeszcze.
„Hm... Mięta! Ten zapach perfum pachnie tak dobrze” – marzyłem sobie.
Nagle przerwało mi to moje małe marzenie, gdy w pokoju rozległo się burczenie.
„Kto odważył się...
"zranić ją?" krzyknął mężczyzna o zapachu mięty.
"Nie zraniłśmy jej, Królu Alfa" drżał brodaty mężczyzna.
"To wytłumacz to!" krzyknął mężczyzna, którego nazywali Królem Alfa, wskazując na siniak na moim ramieniu.
"Nie chciałem, Królu Alfa. Nie współpracowała, więc musiałem ją przetransportować, żeby ją tu z powrotem przywieźć." odpowiedział brodaty mężczyzna.
"Jak może się bronić, skoro nie jest nawet wystarczająco silna, żeby stać na własnych nogach?"
Władca Alfa ryknął.
Nagle, w mojej głowie pojawiły się obrazy mężczyzny, który ryczał i krzyczał. Zniknęły tak szybko, jak się pojawiły.
"Wyście stąd, zanim wyrzucę was oboje do lochu" - ostrzegł ich Władca Alfa.
Gdy Władca Alfa odwrócił się, w końcu mogłem zobaczyć jego twarz. Było to jak zimna woda wylana na mnie.
Moje oczy szeroko otwarły się ze zdziwienia i strachu.
Władca Alfa był moim partnerem.
Wspomnienia tego, co się wydarzyło, powróciły.
odzyskałem pamięć, ale zmartwienie mnie ogarnęło, ponieważ nie mogłem skontaktować się z Avi.
Czy byłem bez wilka? Czy Bogini Księżyca odebrała mi wilka za bycie takim hańbą dla nadnaturalnego świata?
"Czy byłeś na tyle głupi, żeby myśleć, że możesz uciec z mojego zamku? Nawet ledwo możesz stać na nogach!" skarcił mnie.
Ja tylko siedziałem na łóżku, wpatrując się w ziemię.
Parę minut później do pokoju wszedł kobieta w białym płaszczu.
"Królu Alfo." Powiedziała, kłaniając się jemu.
m.
"Sprawdź jej parametry życiowe i ponownie wstaw tę kroplówkę." Nakazał.
Kobieta, która wydawała się być lekarzem, zrobiła to, o co została poproszona. Wzięła strzykawkę ze swojej torby i włożyła igłę do mojego ramienia, która była podłączona do kroplówki. Poleciła mi położyć się, podczas gdy sprawdzała moje parametry życiowe.
Mój partner stał przy ścianie, obserwując doktora.
Rozumiem. - Po prostu powiedział.
Lekarz wyszedł, i w pokoju zostałem tylko ja i mój towarzysz.
Więc, czy w końcu powiesz mi, kim są twoi wspólnicy? - zapytał.
Nie wiem, o czym mówisz, Królu Alfa - wymamrotałem.
Ha! Odważasz się mi kłamać? Co by wilczyca jak ty robiła na niemalowanych ziemiach? Nie waż się mówić, że tylko znalazłaś mnie nieprzytomnego, bo to bzdura!
On krzyknął.
Drżąc ze strachu, siedziałem tam, patrząc na swoje dłonie. Jak bardzo pragnąłem, żeby Avi był obok. Najprawdopodobniej zabił Avi, ponieważ chciał uniknąć związania więzią partnerską. Oczywiście, jeśli mnie odrzucił, również poniesie konsekwencje. Więc zamiast tego zabił Avi. Bez wilka nie będzie więzi partnerskiej.
"Odpowiedz mi", warczał, wyrywając mnie z moich myśli.
"Mówię prawdę, Królu Alfa", jęknąłem.
Wydał ogłuszający ryk, potem
Opuściłem pokój. Słyszałem, jak drzwi zostały zamknięte i znów byłem sam.
Powinienem po prostu się zabić. Mój partner mnie nie chce, a Avi umarł przez moją winę. Teraz nie miało to sensu żyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV LUCIUS
Życie podwójne było o wiele trudniejsze, niż się wydawało. Musiałem cały czas ukrywać się, zwłaszcza kiedy była pełnia. Zawsze musiałem związywać się w lochu, a na zewnątrz przydzielałem moich najlepszych wojowników dla dodatkowego zabezpieczenia.
Pięć lat temu, nałożyli na mnie najpotężniejszą klątwę. Po stracie obojga rodziców w wielkiej wojnie, mój brat nienawidził mnie, a czarownica mnie przeklęła. Pierwsze kilka miesięcy było ogromną katastrofą.
dla mnie i dla wszystkich wokół mnie. Jedyną osobą, która była tam dla mnie, był mój beta - Neal.
Neal pomagał mi kontrolować klątwę przez ostatnie kilka lat. Nigdy nie odchodził ode mnie, kiedy byłem pod wpływem klątwy.
Mimo że było to takie ryzyko być przy mnie, ponieważ wszystko było nieprzewidywalne, nadal był tam, chroniąc mnie i pilnując mojego tyłu. W ciągu ostatnich lat staliśmy się sobie bliżsi.
"Lucius, gdzie byłeś?" - wykrzyknął Neal.
wchodząc do mojego biura.
"Byłem na krótkim polowaniu" odpowiedziałem.
"Poważnie, Lucius! Nie możesz po prostu zniknąć na cztery dni, nie dając mi znać, dokąd zmierzasz i jaka jest Twoja sytuacja. Pełnia księżyca jest za dwa tygodnie, a Królowa Luna przybędzie dwa dni po pełni księżyca." argumentował.
"Wiem i przepraszam. Okej? Czasami mam wrażenie, że jesteś Królem Alfa, a nie ja." odpowiedziałem, żartując.
"Gdybyś tylko...
Jeśli tylko Królowa Luna poznałaby prawdę, moja praca byłaby o wiele łatwiejsza - zaproponował.
Już o tym rozmawialiśmy, Neal. Nie słowo o tym do niej - przypomniałem mu.
Zanim Neal zdążył coś powiedzieć, usłyszeliśmy pukanie do moich drzwi.
Wejdź! - zawołałem.
Drzwi się otworzyły, a w środku stał wojownik pełniący służbę jako strażnik zamku.
Alfa. Beta - ukłonił się.
O co chodzi? - zapytałem.
Więzień próbował uciec, Alfa. Złapaliśmy go.
"Zabrałem ją na dziesiąte piętro", poinformował mnie.
"Rozumiem. Przywieź ją z powrotem do strychu. Nikt nie dotyka jej", poleciłem, dając im ostrzeżenie.
"Tak, Alfa", odpowiedział zanim wyszedł.
Gdy strażnik wyszedł, Neal przesłuchiwał mnie na temat więźnia.
"Kim jest ten więzień, Lucius?" zapytał.
"To nie ma nic wspólnego z tym, Neal, jeśli o to się martwisz", odpowiedziałem, skupiając się na dokumentach na moim biurku.
W czasach wczesnego okresu mojej klątwy zawsze zamykałem żeńskiego wilkołaka w lochu i biłem ją na śmierć. Zawsze to wychodziło na jaw, gdy byłem bestią. To jak cecha, która towarzyszyła mojej klątwie. Nie tylko to, ale trzy lata temu, podczas pełni księżyca, uciekłem z lochu. Nie miałem żadnych wspomnień o tym, co dokładnie się wydarzyło, ale Neal powiedział mi, że śledził mnie w pobliskim lesie. Powiedział, że związałem żeńskiego wilka do jednego drzewa i bezmyślnie go biłem.
i poprosiłem go, aby mnie tam, gdzie mnie znalazł, żeby zobaczyć, jakie okropne rzeczy zrobiłem w postaci bestii.
"Kim więc jest?" zapytał ponownie.
Odepchnąłem kartkę, którą czytałem i wydałem z siebie zirytowany westchnienie.
"Moja partnerka" odpowiedziałem, spoglądając mu w oczy.
"Znalazłeś swoją partnerkę?" zapytał podekscytowany.
Spojrzałem na niego z całkowitym znudzeniem w oczach.
"Poczekaj! Dlaczego jest uwięziona?" zapytał.
Wydałem kolejne westchnienie i spojrzałem na niego.
"Ponieważ jest zdrajcą." Wskazałem.
"Jak to możliwe?" zapytał.
Powiedziałem mu czystą wersję tego, jak się poznaliśmy i co się wydarzyło, pomijając część dotyczącą naszego stosunku.
"Czy oszalałeś? Nie masz żadnych konkretnych dowodów na to, że współpracuje z osobą, która próbowała cię zabić. A co jeśli naprawdę jest niewinna, jak twierdzi?" wykrzyknął.
"Ostatnim razem, kiedy sprawdziłem, była moją partnerką, a ja jestem Królem Alfa. Więc jeśli nie masz żadnych innych
"Tutaj biznes, możesz odejść" - warknęłam.
Podniosłam ten sam plik, który czytałam przed jego przybyciem i zignorowałam go. Po kilku sekundach opuścił moje biuro.
Wydobyłem ulgowe westchnienie po jego odejściu.
Mój wilk, Lucian, od dwóch tygodni denerwował mnie w sprawie niej. Nawet zaczął mnie ignorować przez ostatnie pięć dni, ponieważ nie pozwoliłem mu się z nią spotkać i wyprowadzić jej z więzienia. Miałem z nim kłótnię za jego nieodpowiedzialne zachowanie podczas nocy.
że znalazła nas w lesie. Gdyby nie był tak zakochany tej nocy i nie uległ więzi partnerskiej, to nie doszłoby do seksu.
Po załatwieniu kilku formalności, opuściłem biuro i udałem się prosto na strych.
Minęło 12 dni od momentu, kiedy zemdlała. Lekarz powiedział, że jej ciało było zbyt osłabione, więc automatycznie się wyłączyło. Od tamtej pory nie obudziła się.
Dotarłem na strych i krótko skinąłem głową strażnikowi, który wcześniej mi donosił.
"Kto odważył się jej skrzywdzić?" krzyknąłem.
"Nie skrzywdziliśmy jej, Królu Alfa." odpowiedział drugi strażnik.
"To wytłumacz to!" krzyknąłem, wskazując na posiniaczoną rękę mojej partnerki.
"Nie chciałem, Królu Alfa. Nie współpracowała, więc musiałem ją przyciągnąć, żeby ją tu przywieźć." odpowiedział strażnik.
"Jak ona może się bronić, skoro nawet nie jest wystarczająco silna, żeby stać na własnych nogach?" ryknąłem.
Jak on śmie
uch, mój przyjacielu?
"Wyjdź stąd, zanim wrzucę was oboje do lochu" rozkazałem.
Obróciłem się i spojrzałem na nią. Moja złość zniknęła, gdy zobaczyłem jej anielską twarz.
"Czy naprawdę byłaś na tyle głupia, żeby myśleć, że możesz uciec z mojego zamku? Nawet ledwo możesz stać na nogach!" ochrzaniłem ją.
Ona po prostu siedziała tam cicho.
'Gdzie jesteś, doktorze?' przemówiłem przez łączność umysłową.
Zadzwoniłem po lekarza z paczki jeszcze kilka minut przed opuszczeniem biura.
Jednak nie było jej tam.
Po kilku minutach w końcu się pojawiła.
"Królu Alpha," powiedziała.
"Sprawdź jej parametry życiowe i wstaw jej z powrotem wenflon," rozkazałem.
Obserwowałem, jak znów wprowadzała wenflon.
Musiałem powstrzymać się przed pójściem do lekarza i złamaniem jej karku, kiedy poczułem zapach krwi mojej partnerki.
"Jest wciąż osłabiona, Królu Alpha. Podaję jej wzmacniacz, aby przyspieszyć jej rekonwalescencję," poinformował lekarz.
"
;Odrzuć.
Powiedziałem tylko.
Lekarz wyszedł, zostaliśmy tylko ja i ona w pokoju.
"Więc, czy w końcu powiesz mi, kim są twoi wspólnicy?" zapytałem.
Nawet jeśli była moją partnerką, musiałem dowiedzieć się, kim byli jej wspólnicy. Bez znaczenia, jak bardzo Lucian jej pragnął, musiałem ukarać ją za to, co zrobiła.
"Nie wiem, o czym mówisz, Królu Alfa" mruknęła.
"Hah! Odważasz się mnie okłamywać? Co takiego wilczyca jak ty mogłaby robić
Stojąc pośrodku niemal żadnej ziemi? Nie waż się mówić mi, że właśnie mnie znalazłeś nieprzytomnego, bo to bzdura! - krzyknąłem.
Ona siedziała na łóżku, wpatrując się w swoje dłonie.
Odpowiedz mi - warczałem.
Mój cierpliwość się kończyła, a Lucian, który walczył o dominację, tylko to pogarszał. Próba walki z więzią z towarzyszką była jednym, a próba zablokowania mojego wilka była czymś innym.
Mówię prawdę, Królu Alfa - jęknęła.
Warknąłem z irytacją i wyszedłem z pokoju. Tym razem zamknąłem drzwi i poszedłem prosto do mojego pokoju.
Bycie w tym samym pomieszczeniu z nią i wąchanie jej zapachu było więcej niż wystarczające, aby mnie podniecić. Dzięki niej musiałem wziąć bardzo długą, zimną prysznic, aby ukoić moje ożywione hormony.
Przesuń w górę, aby kontynuować
WIDOKI MAII
Minęły dwa tygodnie od ostatniej wizyty mojego partnera. Najprawdopodobniej był tak zdegustowany moją słabością, że nawet nie chciał mnie widzieć. Kto by go winił?
Jedynymi osobami, które mnie odwiedzały przez te ostatnie dwa tygodnie, byli lekarz i dziewczyna, która przynosiła mi jedzenie. Dopiero kilka dni temu lekarz w końcu zdjęła mi kroplówkę. Powiedziała, że jestem jeszcze trochę osłabiona i powinnam jeść posiłki, żeby się wzmocnić. Chciałam jej tak bardzo powiedzieć...
Nie było sensu tego robić, ponieważ byłem hańbą dla naszego gatunku.
Słyszałem, jak drzwi zostały odblokowane i weszła ta sama dziewczyna, która zawsze przynosi mi jedzenie.
"Nie dotknąłeś swojego śniadania. Dlaczego nie jesz? Nie będziesz się wzmacniać, jeśli nie zjesz swoich posiłków" - powiedziała prawie szeptem.
Zignorowałem ją, patrząc przez okno, obserwując jak daleko drzewa sięgały w lesie.
"Czy nie lubisz jedzenia?"
zapytała, kiedy nie odpowiedziałem jej za pierwszym razem.
Patrzyłem na nią z taką pustką w moich oczach.
"Dlaczego ci zależy?" zapytałem.
"Wiem, że przechodzisz przez coś trudnego teraz, ale musisz też dbać o siebie. Nie rozwiążesz żadnego problemu, głodując się na śmierć." Wyjaśniła.
Siedziałem tam i wpatrywałem się w nią. Dlaczego była taka miła dla mnie?
"Dlaczego jesteś taka miła dla mnie? Nawet nie...
Znam cię. - szepnąłem.
Czy muszę cię znać, żeby być dla ciebie miłym? Czy myślisz, że widzę cię jako jakiegoś potwora? - zapytała.
Twój Król Alpha tak uważa. - powiedziałem.
Czy naprawdę tak myślisz? - zapytała.
Wiem, że tak. Nie byłbym tutaj, gdyby on tego nie sądził, i nie ignorowałby mnie przez ostatnie dwa tygodnie, gdyby myślał inaczej - odpowiedziałem.
Jesteś kompletnie w błędzie. Król Alpha opuścił zamek dziesięć d
„Kilka dni temu wyszedł i jeszcze się nie wrócił" - powiedziała.
„To dlaczego ciągle jestem zamknięty w tej celi? Czego ode mnie chce, skoro nawet mnie nie chce?" - zapytałem.
„Nie jesteś w celi, Maia. To jest zbyt czyste dla celi. Więźniowie nie dostają takiego jedzenia. Poza tym, nikt cię tu nie zamknął. Po prostu nigdy nie próbowałeś tego sam zobaczyć" - wyjaśniła.
„Skąd wiedziałaś, jak mam na imię?" - zapytałem.
Zszokowało mnie, że wiedziała tyle o mnie.
O mnie, nie mając o niej żadnej wiedzy ani informacji.
"Przez ostatnie dwa tygodnie przynoszę Ci jedzenie. Król Alpha polecił mi dbać o Ciebie, Maio," odpowiedziała.
"Jeśli miałby mnie zabić, nie powinien marnować jedzenia na takiego nikogo jak ja," powiedziałem.
"Gdyby Król Alpha miał Cię zabić, zrobiłby to od razu, tam gdzie Cię znalazł. Nie przyprowadziłby Cię tutaj," odpowiedziała.
"Nie, się mylisz. On przyprowadził Cię tutaj,
"Przyszedłeś tu, aby mnie torturować. Wiem to" powiedziałem.
"Wątpię w to, ale jedno wiem - twoje jedzenie się nie skończy, jeśli nie zjesz" odpowiedziała.
Spojrzałem na jedzenie, potem pokręciłem głową.
"Nie chcę jeść" powiedziałem.
"Dlaczego?" zapytała.
"Po prostu nie mam ochoty jeść. Możesz je zabrać z powrotem do kuchni i dać komuś innemu, żeby nie zostało zmarnowane" powiedziałem bez ogródek, zanim spojrzałem.
Patrzyłem przez okno.
"Nie wiem dlaczego tak się karzesz, ale wiedz, że jeśli potrzebujesz przyjaciela - jestem tutaj. Obiecuję, że cokolwiek mi powiesz, nigdy nie powiem ani jednej duszy - nawet Królowi Alfa" - powiedziała.
Wzięła jedzenie z stołu i wyszła. Kiedy spojrzałem na drzwi, zauważyłem, że zostawiła mi tacę z jedzeniem na lunch.
Podeszłem do stołu i spojrzałem na jedzenie. Nawet nie dotykając go, poczułem, jak żółć mi się podnosi.
Bola mnie gardło. Pobiegłem do łazienki i wymiotowałem to, co ostatnio zjadłem. Po opróżnieniu żołądka, wlecłem się z powrotem do łóżka. Czułem się zawrotnie i chory.
Przez kolejne kilka godzin ciągle myślałem o tym, dlaczego wymiotłem.
"Och, jakbym tylko życzył sobie, żeby Avi jeszcze żyła. Jestem pewien, że wiedziałaby coś." Westchnąłem w myślach.
"Ty suko, czy już zorganizowałaś dla mnie pogrzeb?" Usłyszałem Avi mówiącą.
"Avi? Jesteś prawdziwa? Naprawdę żyjesz?" Wykrzyknąłem z
Podniecenie.
'Nie, suko! Jestem duchem,' odpowiedziała.
Zaszczyłem się jej nadmierną reakcją.
'Tęskniłem za tobą, Avi. Byłem tak martwy o ciebie i myślałem, że cię zabili,' powiedziałem, mamrocząc ostatnią część.
'Suko, nie mogą mnie zabić. Kiedy zemdlałaś, ledwo mogłem się utrzymać przy życiu. Czułem, jak energia mi ucieka,' odpowiedziała.
Kiedy zdałem sobie sprawę, że to moja wina, natychmiast przeprosiłem.
'Bardzo mi przykro, Avi! To wszystko przez moją winę.
głodziłem cię również, gdy sam się głodziłem. Nie zasługujesz na mnie. Prawie cię zabiłem. Przepraszam bardzo.' Wykrzyknąłem.
'Maia, przestań! Nie obwiniam cię za nic. Przechodzenie przez bardzo trudny okres w twoim życiu sprawiło, że byłaś przygnębiona. Naprawdę to rozumiem.' powiedziała.
'Co zrobiłem, żeby zasłużyć na ciebie, Avi?' zapytałem.
'Księżycowa Bogini wiedziała, że będziemy sobie nawzajem potrzebni,' po prostu odpowiedziała.
'Chciałbym wiedzieć, dlaczego Księżycowa Bogini połączyła nas razem,'
Dowiedziałem się o Królu Alfa lub dlaczego jesteśmy tam, gdzie jesteśmy teraz. - powiedziałem.
No cóż, nigdy się nie dowiesz, jeśli umrzesz, prawda? Więc dlaczego nie zjesz swojego obiadu? Czyż to nie jest twoje ulubione - lasagne? - odpowiedziała.
Coś dziwnego się stało, Avi. - powiedziałem.
Co się stało? - zapytała.
Wyrzygałem się, gdy wcześniej to poczułem. - powiedziałem.
Jesteś pewien, że to była jedzenie? - zapytała.
To jedyna rzecz, którą jadłem.
Dotknęło mnie to.' odpowiedziałem.
'Dlaczego nie spróbujesz jeszcze raz?' zaproponowała.
'Dobra.' odpowiedziałem, wstając z łóżka.
Podeszłem do stołu i wziąłem widelec. Miałem zamiar wziąć mały kęs, kiedy poczułem, że żółć znów wchodzi mi do gardła, co zmusiło mnie do pobiegnięcia do łazienki.
'Właśnie tak mówiłem.' powiedziałem, ciągnąc nogi z powrotem do łóżka.
'Nie rozumiem. Lasagne to twoje ulubione danie. Mogłeś zjeść całą tacę samodzielnie.
Teraz ledwo możesz nawet ugryźć?' odpowiedział Avi.
'Nie wiem, Avi. Coś jest nie tak. Boję się.' wyznałam.
'Nie martw się, Maia. Razem to rozwiążemy. Trzymaj się.' powiedziała.
Zapanowała kompletna cisza, gdy oboje zastanawialiśmy się, jaki może być problem.
'Może zatruli mnie, gdy podali mi kroplówkę do żyły.' powiedziałam, przerywając ciszę między nami.
'Gdyby cię zatruli, mielibyśmy
Już umarłem. - odpowiedział Avi.
Hmm... To ma sens. - powiedziałem.
Maia, jak długo nas tu więzili? - zapytała.
Nie jestem pewien. Może już około miesiąca. Dlaczego? - odpowiedziałem.
Myślę, że mam pomysł. - powiedziała.
Jaki to pomysł? - zapytałem, martwiąc się o to, co się dzieje.
To, co powiedziała potem, sprawiło, że poczułem się jak spychany ze skały.
Maia, myślę, że jesteś w ciąży. - powiedziała.
Przesuń w górę, aby kontynuować