„Wstań.”
Rozkaz uderzył Arię jak policzek, zanim jeszcze zdążyła się w pełni obudzić.
Zimna plastikowa butelka uderzyła ją w żebra, odbiła się od cienkiego materaca i potoczyła po betonowej podłodze. Drgnęła na dźwięk, na widok cienia strażnika w drzwiach, na metaliczny zgrzyt jego buta, gdy kopnął butelkę w jej stronę.
„Nie ma spania. Wolfe chce cię na nogach.”
Aria zamrugała w ciemności. Nastał poranek, ale jej pokój nie miał okien—tylko cztery gładkie, szare ściany, stalowe drzwi i pojedynczą świetlówkę na suficie, która brzęczała jak groźba. Jej gardło miało smak metalu i starych łez. Obroża na szyi była ciepła, pulsowała delikatnie, jakby zsynchronizowała się z jej sercem.
„Wstań. Natychmiast.”
Dłoń strażnika drgnęła w stronę paralizatora.
Aria podniosła się w popłochu, nogi sztywne, ramiona drżące. Była bosa, zmarznięta, wciąż miała na sobie cienką nocną koszulę z nocy, kiedy jej świat się skończył. Strażnik chwycił ją za ramię i postawił na nogi. Zachwiała się, jęknęła, gdy obroża zawibrowała—ostro, karcąco.
„Tak się dzieje, kiedy nie ruszasz się dość szybko, księżniczko,” mruknął. „Wolfe nie lubi powolnych zwierzątek.”
Jej żołądek ścisnął się na to słowo.
Dwóch strażników prowadziło ją przez prywatne piętra Wieży Wolfe’a. Marmur lśnił pod jej stopami jak lód, a w powietrzu unosił się ledwie wyczuwalny zapach cedru, dymu i czegoś chłodniejszego—perfum Damiana Wolfe’a. Zapach władzy, przemocy i mężczyzny, który nie wierzył w przebaczenie.
Ludzie patrzyli na nią, gdy przechodziła.
Szepty podążały za nią:
„To ona?”
„Bachor Navarro?”
„W końcu ją złapał.”
„Ładniejsza, niż myślałem.”
„Szkoda, że obroża psuje efekt.”
„Psuje? Raczej poprawia.”
Jeden z mężczyzn szepnął, głosem niskim i plugawym: „Ciekawe, czy Wolfe podzieli się nią w Noc Trybutu.”
Klata Aria ścisnęła się. O Nocy Trybutu słyszała tylko raz—pijani strażnicy w domu jej ojca, bełkoczący o kobietach ubranych jak prezenty, mężczyznach w maskach i grach, o których nie powinna była wiedzieć.
Ojciec nigdy nie pozwolił jej tam być. Ojciec zginął, chroniąc ją przed tym.
Teraz była tylko nazwiskiem na liście.
Strażnik popchnął ją do przodu. „Oczy w dół.”
Nie walczyła. Nie śmiała. Wieża Wolfe’a była królestwem szkła, stali i milczących mężczyzn, którzy bali się tylko jednej osoby—i nie była to ona.
Dotarli do sali konferencyjnej. Drzwi się otworzyły.
Damian Wolfe siedział samotnie na szczycie długiego, obsydianowego stołu. Poranne światło zalało go od tyłu, sprawiając, że wyglądał jak wyrzeźbiony z cienia. Czarny garnitur. Czarna koszula. Czarne skórzane rękawiczki. Tatuaże wijące się po szyi niczym wąż szepczący sekrety.
Jego uroda była chłodna—kości policzkowe ostre jak maszyna, usta wykrojone z precyzją, szczęka stworzona do rozkazów. Twarz, która byłaby anielska, gdyby nie zastygła w gniewie i nie została zbudowana z przemocy.
Nie spojrzał na nią. Nie od razu.
Pił czarną kawę, wzrok utkwiony w panoramie miasta, jakby rozważał, co zdobyć jako następne. Dopiero gdy strażnicy wepchnęli ją do środka, odwrócił się w końcu.
Jego wzrok sunął po niej powoli—zatrzymując się na obroży, rozdartej koszuli nocnej, siniakach na ramionach.
„Siadaj.”
Jedno słowo.
Owinęło się wokół niej jak smycz. Usiadła. Drżąc. Obroża pulsowała z aprobatą.
Damian przesunął po stole gruby segregator. Czarna skóra. Srebrne brzegi. Jej imię wytłoczone z przodu ostrymi metalowymi literami:
ARIA NAVARRO — PROTOKÓŁ AKTYWÓW 13
Żołądek Arii skurczył się ze strachu. Ręce jej drżały, gdy otwierała dokument. Każda strona była gorsza od poprzedniej:
— Ograniczenia — Zakazy poruszania się — Kary za naruszenia — Klauzule blokady biometrycznej — Harmonogramy kar
Zatrzymała oddech, gdy dotarła do sekcji oznaczonej na czerwono.
„Aktyw może zostać przedstawiony podczas Nocy Trybutu według uznania Głowy Syndykatu.”
Jej głos się załamał. „Damian—proszę—nie mogę być częścią tego. Nie mogę—”
Stuknął pojedynczym palcem w rękawiczce o blat stołu. Dźwięk ją zamroził.
„Przetrwasz to, co zdecyduję, że przetrwasz.”
Pokręciła głową, łzy paliły jej oczy. „Nie jestem jak oni. Nigdy nie dotknęłam tego świata. Nigdy nie dotknęłam interesów ojca—”
„Właśnie w tym problem,” przerwał jej, opierając się na krześle. „Mieszkałaś w pałacu, podczas gdy inni ginęli w klatkach, które twój ojciec budował. Unosiłaś się, gdy on nas topił.” Jego szczęka się zacisnęła, w każdym słowie czaiła się furia. „Ignorancja to nie niewinność, Ario.”
Głos jej się załamał. „A jeśli odmówię?”
Damian przechylił głowę, studiując ją jak bestia wybierająca, którą kość złamać najpierw.
„Wtedy obroża wybuchnie.”
Jej świat się zatrzymał.
„Nie zabije cię,” dodał spokojnie. „Ale sprawi, że będziesz tego pragnęła.”
Strażnicy podeszli bliżej, ich obecność była dusząca za jej plecami. Damian przesunął po stole srebrne pióro. Lśniło jak ostrze.
„Podpisz.”
Nie sięgnęła po nie.
Oddychała szybko, płytko. „Damian… proszę…”
Pochylił się. Bardzo powoli. Jego twarz była tuż przy jej. Głos był jak miękki brzytwa, groźny szept.
„Podpisz,” wyszeptał, „albo zaciągnę cię na dół i pokażę ci pokój, w którym Navarro trzymał mnie. Pozwolę ci poczuć zapach tej podłogi. Usłyszeć te echa. Poczuć kajdany. I zrozumiesz, co twój ojciec wydłubał z nas.”
Jej dłoń drżała gwałtownie, gdy sięgnęła po pióro. Pragnienie przetrwania było głośniejsze niż godność.
Podpisała kontrakt, jedna łza spadła na papier. Atrament rozlał się, rozmazując się niczym rozlana krew.
Damian patrzył, twarz nieczytelna. Nie zadowolony. Nie triumfujący. Coś chłodniejszego.
Gdy odsunęła segregator, wstał z krzesła—powoli, z namysłem, każdy ruch przypominał, że kontroluje temperaturę w pomieszczeniu, rytm jej oddechu, kształt jej przyszłości.
„Wstań.”
Nie ruszyła się. Mięśnie odmówiły posłuszeństwa. Obroża ugryzła ją—elektryczny impuls przeszył jej kręgosłup. Sapnęła i z trudem stanęła na nogi.
Kącik ust Damiana drgnął. To nie był uśmiech. Coś ciemniejszego.
„Grzeczna dziewczynka.”
Mimo strachu gorąco rozlało się po jej szyi.
Stanął za nią. Powietrze zgęstniało—stało się cięższe, gorętsze, naładowane. Rękawiczkowane palce musnęły obrożę, jego dotyk przesunął się po jej karku. Miękki, upokarzający gest, po którym dreszcze przeszły jej po ramionach.
„Będziesz przestrzegać trzech zasad,” wymruczał, głos miał cichy, niebezpieczny.
„Po pierwsze: nie uciekasz.”
Jego dłoń przesunęła się po obroży.
„Po drugie: nie kłamiesz.”
Jego oddech musnął jej ucho.
„A po trzecie… gdy mówię, słuchasz.”
Nogi Arii się ugięły. Umysł wrzeszczał, by się cofnęła, napluła mu w twarz, wydrapała sobie drogę z tej wieży—ale ciało reagowało jak ofiara wobec drapieżcy: przerażone, drżące… i boleśnie świadome każdego fragmentu jego obecności.
Damian obrócił ją twarzą do siebie, chwycił jej podbródek między palcami. Mocno. Nieustępliwie. Nie delikatnie. Ale też nie tak okrutnie, jak się spodziewała.
„Od tej chwili,” powiedział cicho, „idziesz za mną. Nie obok. I nigdy—przenigdy—przed.”
Puścił ją ruchem pełnym lekceważenia, jak przedmiot.
Strażnicy otworzyli drzwi.
„Zabierzcie ją na piętro dyrekcji,” rozkazał Damian, nie patrząc już na nią. „Niech każdy członek Syndykatu zobaczy, co się dzieje z dziedziczką Navarro.”
Jego spojrzenie padło na nią raz jeszcze, ostre jak nóż.
„I zadbajcie, żeby wszyscy widzieli tę obrożę.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Idź szybciej.”
Głos strażnika trzaskał za jej plecami jak bicz, gdy Aria potknęła się wychodząc z windy na 78. piętro. Zdążyła postawić ledwie trzy kroki, kiedy popchnął ją do przodu – na tyle mocno, że wydała zduszony jęk.
Obroża zacisnęła się – nie boleśnie, lecz z ostrzegawczym naciskiem, który skręcił jej żołądek.
78. piętro Wolfe Tower nie przypominało żadnego biura, jakie widziała w swoim uprzywilejowanym życiu. Przypominało katedrę zbudowaną dla boga pieniędzy i przemocy.
Szklane ściany sięgały od podłogi do sufitu, odbijając panoramę miasta tak wyraziście, że można było odnieść wrażenie, iż Nowy Jork unosi się w powietrzu. Stalowe belki krzyżowały się nad głową niczym żebra. Nawet marmurowa posadzka wydawała się zimna tak bardzo, że mogłaby zostawić siniaki.
Aria wyszła w pożyczonych ubraniach – czarne spodnie, dopasowana bluzka zbyt ciasna, buty, które obciskały jej palce. Obroża cicho wibrowała na jej szyi, świecąc bladym lodowoniebieskim światłem.
Każda głowa się odwróciła.
Dyrektorzy w garniturach droższych niż samochody. Asystentki piszące z prędkością robotów. Ochroniarze o beznamiętnych twarzach, z palcami tuż przy broni. Każdy wzrok śledził ją, jakby była istotą wyciągniętą z rynsztoka.
„Nadążaj,” rozkazał Damian, nie odwracając głowy.
Sam jego głos zmuszał jej nogi do ruchu.
Aria podążała za nim długim korytarzem wzdłuż szklanych biur – każde nieskazitelnie czyste, ciche, sterylne. Ludzie w środku przerywali pracę, by się jej przyjrzeć – upadła dziedziczka, ostatnia z Navarro, teraz obrożowana własność człowieka, który zniszczył jej świat.
Szepty podążały za nią jak dym.
„Córka Navarro?”
„Patrz na obrożę…”
„Naprawdę to zrobił.”
„Jest jego aktywem teraz.”
„Biedactwo—nie, szczęściara—zależy, jak Wolfe zamierza ją wykorzystać.”
Ostatni komentarz sprawił, że jej twarz zapłonęła. Spuściła wzrok, ale nie dość szybko – trzy asystentki uśmiechnęły się złośliwie, widząc jej rumieniec.
Damian nie zareagował. Szedł przed nią, jakby była tylko kolejnym plikiem w jego systemie. A jednak co kilka sekund rzucał spojrzenie przez ramię, upewniając się, że trzyma się dokładnie dwa kroki za nim. Nie u jego boku. Za nim.
Chciał, by wszyscy na piętrze to widzieli.
Nagle zatrzymał się przy eleganckim szklanym biurku, za którym kobieta o platynowych włosach pisała z zabójczą precyzją. Rina Maddox – osobista asystentka Damiana. Piękna w zimny, architektoniczny sposób, z policzkami ostrymi jak broń i oczami pozbawionymi łagodności.
Rina zmierzyła Arię wzrokiem, jakby skanowała zakażenie.
„To ona?” zapytała.
Damian skinął głową. „Jej zadania są na twoim tablecie. Daj jej wszystko.”
Rina stuknęła w ekran. „Wszystko” okazało się stosem segregatorów wyższych niż tors Arii. Podała jej je.
„Posegregujesz alfabetycznie, zeskanujesz, sprawdzisz i dostarczysz papierowe kopie do piątej.”
Aria zamrugała. „…Już jest południe.”
Rina uśmiechnęła się – powoli, ładnie, bezlitośnie. „Tak.”
Segregatory uderzyły o ramiona Arii, niemal odbierając jej oddech. Zachwiała się, ale nie upuściła ich. Strach utrzymał ją w pionie.
Kilku pracowników chichotało.
Aria przeszła ze stosem obok stołu przy kuchni, gdzie zauważyła ekspres Damiana – lśniące chromowane monstrum, które wcześniej widziała obsługiwane przez Rinę. Chcąc udowodnić, że nie jest zupełnie bezużyteczna, odłożyła segregatory i nalała mu filiżankę.
Ręka jej drżała przez cały czas.
Odwróciła się – i zderzyła z ramieniem przechodzącego strażnika. Filiżanka drgnęła, kawa rozlała się jej na palce i na marmur, zostawiając drobne brązowe kropelki.
Na piętrze zapadła cisza.
Za jej plecami zbliżały się kroki Damiana – powolne, precyzyjne, duszące. Nie śmiała się odwrócić, ale czuła go za sobą jak cień pochłaniający światło.
„Czy jest”, powiedział cicho, „jakiś powód, dla którego moja kawa jest na podłodze, a nie w mojej ręce?”
Aria gwałtownie się odwróciła, pochylając głowę w panice. „J-ja przepraszam, nie chciałam—”
Obroża zawibrowała – ostrym impulsem, który sprawił, że zabrakło jej tchu.
Oczy Damiana pociemniały. „Spróbuj jeszcze raz.”
Jej twarz zapłonęła, gdy chwyciła serwetkę i zaczęła gorączkowo wycierać dłoń. Kolejna asystentka chichotała. Aria zignorowała ją i zaparzyła drugą filiżankę, tym razem trzymając ją mocno obiema rękami.
Gdy podała mu kawę, jej palce musnęły jego rękawiczkę. Gorąco przeszyło jej ramię – strach, adrenalina i upokorzenie splatały się ze sobą.
Damian nie odrywał wzroku, unosząc filiżankę i pijąc powoli, z namysłem.
„Lepiej,” mruknął. „Nie zawiedź mnie więcej.”
Aria niemal osunęła się z ulgi.
Rozległ się dźwięk windy.
Wszyscy na piętrze wyprostowali się, napięcie przecięło powietrze. Z połyskujących drzwi wyszła Sabrina Knox – metr siedemdziesiąt osiem pewności siebie owiniętej w czarny jedwab. Wysokie kości policzkowe, krwistoczerwone usta, oczy podkreślone czarną kreską. Modelka. Zabójczyni. Kobieta, o której krążyły plotki, że rozgrzewała łóżko Damiana i przelewała krew jego wrogów z równą łatwością.
Wypatrzyła Arię natychmiast.
Jej usta wykrzywił uśmiech.
„No proszę,” przeciągnęła Sabrina, stukając obcasami ostrymi jak brzytwa, „to jest ta mała księżniczka Navarro.”
Aria przełknęła ślinę. „Ja nie—”
Sabrina zbliżyła się tak, że jej perfumy – jaśmin i jad – przytłoczyły powietrze.
„Jesteś dokładnie tym, czym jesteś,” wyszeptała. „Niczym więcej. Niczym mniej.”
Głos Damiana przeciął ich rozmowę jak ostrze.
„Sabrina. Wystarczy.”
Uśmiechnęła się do niego słodko – fałszywie, jadowicie – po czym musnęła ramię Arii, przechodząc obok. „Nie wytrzyma tygodnia.”
Słowa te poczuła jak pazury w klatce piersiowej.
Damian obserwował wymianę w milczeniu, po czym odwrócił się do Arii. Jego spojrzenie się wyostrzyło – to nie była litość, nie rozbawienie – coś znacznie zimniejszego.
„Dziś wieczorem pójdziesz ze mną.”
Aria wstrzymała oddech. „Gdzie?”
Szczęka Damiana napięła się. „Zobaczysz, co zbudował twój ojciec.”
Nie czekał na jej odpowiedź.
Po prostu odszedł, oczekując, że za nim podąży.
Strażnicy otoczyli ją, prowadząc do windy niezbyt delikatnymi szturchnięciami. Aria posłusznie weszła, serce waliło jej w piersi, a w żyłach wił się niepokój niczym dym.
Weszła do windy obok Damiana. Sabrina patrzyła z końca korytarza, uśmiechając się jak wilczyca obserwująca, jak jagnię wchodzi do pułapki.
Drzwi się zamknęły. Aria w końcu zaczerpnęła oddech – ale za późno. Głos Damiana przeciął ciszę.
„Zamierasz, gdy ona do ciebie mówi.”
Głowa Arii podskoczyła. „J-ja nie—”
„Zamierasz.” Nie spojrzał na nią. Ręce miał splecione za plecami, postawa perfekcyjna i przerażająca. „I musisz się szybko nauczyć, jak ustać bez drżenia, Ario. Bo dziś wieczorem…”
Wtedy rzucił jej spojrzenie, oczy ciemne i nieprzeniknione.
„…zobaczysz dokładnie, dlaczego twój ojciec błagał mnie o litość.”
Jej krew zamieniła się w lód.
Winda jechała w dół, każde piętro zbliżało ją do nieznanego, do mrocznego serca Syndykatu Wolfe’a – miejsca, którego jej ojciec nigdy nie chciał jej pokazać.
Miejsca, które Damian zamierzał jej pokazać jako pierwszej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Podróż samochodem przypominała przejażdżkę karawanem.
Nie metaforycznie—dosłownie. Cisza między nimi była martwa i dusząca, gęsta tak, że można się było nią zadławić. Damian prowadził z bezwzględną precyzją człowieka, który kieruje samym losem, jedną ręką na kierownicy, drugą spoczywającą przy drążku zmiany biegów w sposób, który sprawiał, że Aria czuła, jakby nawet auto należało do niego, jakby każda przejechana mila była kolejnym gwoździem wbijanym do trumny jej dawnego życia.
Jej obroża cicho brzęczała za każdym razem, gdy jej oddech się rwał.
„Przestań się trząść,” powiedział Damian, nie patrząc na nią.
„Nie—”
„Tak, trzęsiesz się.”
Reflektory rozcinały ciemność, gdy pędzili pustą ekspresową trasą. Blaski świateł miasta przesuwały się po twarzy Damiana gwałtownymi błyskami—białymi, złotymi, potem czerwonymi. Każdy taki błysk ukazywał go jako inny koszmar: kata, diabła, ocaleńca, który wydostał się z piekła Navarro z pazurami zamiast rąk.
Aria splatała palce na kolanach, próbując uspokoić oddech. Ale im dłużej na niego patrzyła—na cień człowieka zbudowanego z wściekłości—tym bardziej jej puls się rwał.
Damian nie odezwał się więcej. Jego milczenie było ostrzem.
Na samym skraju Manhattanu asfalt się skończył. Linia horyzontu zniknęła za nimi, pochłonięta przez zrujnowane magazyny, rozpadające się cegły i zaułki pachnące mokrą zgnilizną, rdzą i zapomnianym życiem. Samochód zatrzymał się przed zardzewiałym magazynem ze stalowymi drzwiami, zabezpieczonymi łańcuchami grubszymi niż jej nadgarstki.
Damian zgasił silnik.
„Wysiadaj.”
Słowa nie były głośne, ale jej ciało zadrżało, jakby na nią krzyknął.
Otworzyła drzwi i wysiadła w zimną noc. Jej oddech natychmiast zamienił się w mgłę. Damian obszedł samochód bezszelestnymi krokami, płaszcz szeleszczący o jego uda jak skrzydła ciemnego ptaka.
Nie czekał na nią. Po prostu podszedł do bramy i przyłożył dłoń do ukrytego biometrycznego zamka. Łańcuchy rozwarły się. Drzwi zaskrzypiały—długo i metalicznie, jak coś umierającego—a zapach, który się wydostał, wywołał u Arii mdłości.
Damian wszedł do środka. Zmusiła się, by ruszyć za nim.
Magazyn pochłonął ich cieniami, dopóki nie włączył światła. Nad głowami rozbłysła przemysłowa lampa, zaskrzeczała, zamigotała, zanim osiadła w chorobliwie żółtym blasku, który odsłonił prawdę tego miejsca.
Aria znieruchomiała. Jej krew stała się lodowata.
Rzędy klatek, których drzwi były pogięte lub zardzewiałe na amen. Spalone materace ułożone jak trupy. Łańcuchy zwisające z belek jak metalowe pnącza.
Ślady pazurów—głębokie, rozpaczliwe—ryły betonową podłogę. Niektóre tworzyły linie. Niektóre słowa. Niektóre były desperacją wyrytą w kamieniu.
Poczuła, jak gardło się zaciska.
„C-co…” Jej głos się załamał, cichy i przerażony. „Co to jest?”
Damian się odwrócił. Jego oczy nie były zimne—były skute lodem.
„Plac zabaw twojego ojca.”
Kolana się pod nią ugięły i złapała się zardzewiałego pręta, by nie upaść. „Nie… Nie, on—on by nigdy—”
„Nie.” Głos Damiana przeciął ją jak bicz po skórze. „Nie broń go. Nie udawaj, że wiedziałaś cokolwiek o człowieku, z którym mieszkałaś.”
Podeszła chwiejnie do jednego z rytych znaków, przejeżdżając opuszkami palców po wyżłobieniu. Rowki były głębokie, niemal krwawe. Kiedyś wyryto tam imię. Połowa już starta.
„Kto…” Jej głos się rozpadł. „Kto im to zrobił?”
Damian podszedł bliżej, a jego cień pochłonął jej cień jak potwór pożerający dziecko.
„Victor Navarro.”
Poczuła te słowa jak nóż wbity między żebra.
Damian nie przestawał. „Wiesz, co ja tu robiłem?” Jego ton był cichy—zbyt cichy. „Wiesz, do czego mnie zmuszał?”
Aria pokręciła głową.
„Kazał mi klęczeć.”
Wskazał ciemną plamę na podłodze. Nie chciała sobie wyobrażać, co wsiąkło w beton.
„Kazał mi krwawić.”
Kolejna plama. Kolejna pamięć wyryta w jego kościach.
„I kazał mi patrzeć.”
Oddech Arii uwiązł w gardle.
Damian podszedł bliżej. Potem jeszcze bliżej. Był tuż przy niej, tak blisko, że czuła jego ciepło, wściekłość promieniującą z jego skóry jak ogień.
„Zabrał wszystko,” wyszeptał Damian. „Każdy okruch dzieciństwa. Każdy wybór. Każdą wolność.”
Pochylił się, aż ich czoła niemal się dotknęły.
„A teraz, Ario…” Jego dłoń uniosła się, muskając jej szczękę najlżejszym, najzimniejszym dotykiem.
„…teraz ja biorę ciebie.”
Odsunęła się, wpadając na kraty klatki. Metal zabrzęczał głośno za jej plecami, niosąc się po magazynie jak ostrzeżenie.
Damian ruszył za nią, powoli i metodycznie, nie spuszczając z niej wzroku.
„Rozejrzyj się, księżniczko,” wyszeptał, głosem miękkim jak jad. „Popatrz na piekło, które twój ojciec zbudował własnymi rękami.”
Serce Arii biło tak mocno, że aż dzwoniło jej w uszach.
„Ty spałaś w jedwabiach,” powiedział Damian, podchodząc jeszcze bliżej, „gdy dzieci spały w tych klatkach.”
Pokręciła głową. „Nie wiedziałam—przysięgam—nie wiedziałam—”
„I to właśnie,” syknął Damian, „jest powodem, dla którego cię nienawidzę.”
Słowa rozcięły ją na wskroś. Chwycił jej szczękę, tym razem mocniej, jego rękawiczki wbijały się w jej skórę. Zmuszał ją, by na niego patrzyła, by zobaczyła każdy fragment wściekłości wyryty na jego twarzy.
„Kiedy na ciebie patrzę,” powiedział powoli, „widzę jego. Jego oczy. Jego poczucie wyższości. Jego arogancję. Jego krew.”
Jego dłoń zacisnęła się. „Brzydzisz mnie.”
Oddychała gwałtownie, drżącymi wdechami. Łzy zamgliły jej wzrok, ale nie odważyła się mrugnąć.
Damian pochylił się—tak blisko, że ich usta niemal się dotknęły. To nie był pocałunek. Nawet nie okrucieństwo. Groźba. Naruszenie bez przekroczenia żadnej granicy.
Puls Arii szalał, pogubiony strachem, bliskością i przerażającą świadomością jego obecności.
A potem—
Przez ułamek sekundy—
Coś pękło w wyrazie Damiana. Nienawiść zadrżała. Pod nią zamigotał ból—surowy, stary, intymny.
Coś, co niemal przypominało rozpoznanie. Damian gwałtownie wciągnął powietrze, jakby bliskość go parzyła. Potem puścił ją.
Jego dłoń odskoczyła, jakby była z ognia. Odsunął się dwa kroki. Potem trzy. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała zbyt szybko.
„Wynoś się,” warknął, odwracając się gwałtownie. „Zanim przypomnę sobie wszystkie powody, dla których powinienem był zostawić cię w ogniu.”
Przesuń w górę, aby kontynuować