passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Dark Don’s Punished Bride - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

The Dark Don’s Punished Bride

/

Rozdział 4

Rozdział 3

„Idź szybciej.”

Głos strażnika trzaskał za jej plecami jak bicz, gdy Aria potknęła się wychodząc z windy na 78. piętro. Zdążyła postawić ledwie trzy kroki, kiedy popchnął ją do przodu – na tyle mocno, że wydała zduszony jęk.

Obroża zacisnęła się – nie boleśnie, lecz z ostrzegawczym naciskiem, który skręcił jej żołądek.

78. piętro Wolfe Tower nie przypominało żadnego biura, jakie widziała w swoim uprzywilejowanym życiu. Przypominało katedrę zbudowaną dla boga pieniędzy i przemocy.

Szklane ściany sięgały od podłogi do sufitu, odbijając panoramę miasta tak wyraziście, że można było odnieść wrażenie, iż Nowy Jork unosi się w powietrzu. Stalowe belki krzyżowały się nad głową niczym żebra. Nawet marmurowa posadzka wydawała się zimna tak bardzo, że mogłaby zostawić siniaki.

Aria wyszła w pożyczonych ubraniach – czarne spodnie, dopasowana bluzka zbyt ciasna, buty, które obciskały jej palce. Obroża cicho wibrowała na jej szyi, świecąc bladym lodowoniebieskim światłem.

Każda głowa się odwróciła.

Dyrektorzy w garniturach droższych niż samochody. Asystentki piszące z prędkością robotów. Ochroniarze o beznamiętnych twarzach, z palcami tuż przy broni. Każdy wzrok śledził ją, jakby była istotą wyciągniętą z rynsztoka.

„Nadążaj,” rozkazał Damian, nie odwracając głowy.

Sam jego głos zmuszał jej nogi do ruchu.

Aria podążała za nim długim korytarzem wzdłuż szklanych biur – każde nieskazitelnie czyste, ciche, sterylne. Ludzie w środku przerywali pracę, by się jej przyjrzeć – upadła dziedziczka, ostatnia z Navarro, teraz obrożowana własność człowieka, który zniszczył jej świat.

Szepty podążały za nią jak dym.

„Córka Navarro?”

„Patrz na obrożę…”

„Naprawdę to zrobił.”

„Jest jego aktywem teraz.”

„Biedactwo—nie, szczęściara—zależy, jak Wolfe zamierza ją wykorzystać.”

Ostatni komentarz sprawił, że jej twarz zapłonęła. Spuściła wzrok, ale nie dość szybko – trzy asystentki uśmiechnęły się złośliwie, widząc jej rumieniec.

Damian nie zareagował. Szedł przed nią, jakby była tylko kolejnym plikiem w jego systemie. A jednak co kilka sekund rzucał spojrzenie przez ramię, upewniając się, że trzyma się dokładnie dwa kroki za nim. Nie u jego boku. Za nim.

Chciał, by wszyscy na piętrze to widzieli.

Nagle zatrzymał się przy eleganckim szklanym biurku, za którym kobieta o platynowych włosach pisała z zabójczą precyzją. Rina Maddox – osobista asystentka Damiana. Piękna w zimny, architektoniczny sposób, z policzkami ostrymi jak broń i oczami pozbawionymi łagodności.

Rina zmierzyła Arię wzrokiem, jakby skanowała zakażenie.

„To ona?” zapytała.

Damian skinął głową. „Jej zadania są na twoim tablecie. Daj jej wszystko.”

Rina stuknęła w ekran. „Wszystko” okazało się stosem segregatorów wyższych niż tors Arii. Podała jej je.

„Posegregujesz alfabetycznie, zeskanujesz, sprawdzisz i dostarczysz papierowe kopie do piątej.”

Aria zamrugała. „…Już jest południe.”

Rina uśmiechnęła się – powoli, ładnie, bezlitośnie. „Tak.”

Segregatory uderzyły o ramiona Arii, niemal odbierając jej oddech. Zachwiała się, ale nie upuściła ich. Strach utrzymał ją w pionie.

Kilku pracowników chichotało.

Aria przeszła ze stosem obok stołu przy kuchni, gdzie zauważyła ekspres Damiana – lśniące chromowane monstrum, które wcześniej widziała obsługiwane przez Rinę. Chcąc udowodnić, że nie jest zupełnie bezużyteczna, odłożyła segregatory i nalała mu filiżankę.

Ręka jej drżała przez cały czas.

Odwróciła się – i zderzyła z ramieniem przechodzącego strażnika. Filiżanka drgnęła, kawa rozlała się jej na palce i na marmur, zostawiając drobne brązowe kropelki.

Na piętrze zapadła cisza.

Za jej plecami zbliżały się kroki Damiana – powolne, precyzyjne, duszące. Nie śmiała się odwrócić, ale czuła go za sobą jak cień pochłaniający światło.

„Czy jest”, powiedział cicho, „jakiś powód, dla którego moja kawa jest na podłodze, a nie w mojej ręce?”

Aria gwałtownie się odwróciła, pochylając głowę w panice. „J-ja przepraszam, nie chciałam—”

Obroża zawibrowała – ostrym impulsem, który sprawił, że zabrakło jej tchu.

Oczy Damiana pociemniały. „Spróbuj jeszcze raz.”

Jej twarz zapłonęła, gdy chwyciła serwetkę i zaczęła gorączkowo wycierać dłoń. Kolejna asystentka chichotała. Aria zignorowała ją i zaparzyła drugą filiżankę, tym razem trzymając ją mocno obiema rękami.

Gdy podała mu kawę, jej palce musnęły jego rękawiczkę. Gorąco przeszyło jej ramię – strach, adrenalina i upokorzenie splatały się ze sobą.

Damian nie odrywał wzroku, unosząc filiżankę i pijąc powoli, z namysłem.

„Lepiej,” mruknął. „Nie zawiedź mnie więcej.”

Aria niemal osunęła się z ulgi.

Rozległ się dźwięk windy.

Wszyscy na piętrze wyprostowali się, napięcie przecięło powietrze. Z połyskujących drzwi wyszła Sabrina Knox – metr siedemdziesiąt osiem pewności siebie owiniętej w czarny jedwab. Wysokie kości policzkowe, krwistoczerwone usta, oczy podkreślone czarną kreską. Modelka. Zabójczyni. Kobieta, o której krążyły plotki, że rozgrzewała łóżko Damiana i przelewała krew jego wrogów z równą łatwością.

Wypatrzyła Arię natychmiast.

Jej usta wykrzywił uśmiech.

„No proszę,” przeciągnęła Sabrina, stukając obcasami ostrymi jak brzytwa, „to jest ta mała księżniczka Navarro.”

Aria przełknęła ślinę. „Ja nie—”

Sabrina zbliżyła się tak, że jej perfumy – jaśmin i jad – przytłoczyły powietrze.

„Jesteś dokładnie tym, czym jesteś,” wyszeptała. „Niczym więcej. Niczym mniej.”

Głos Damiana przeciął ich rozmowę jak ostrze.

„Sabrina. Wystarczy.”

Uśmiechnęła się do niego słodko – fałszywie, jadowicie – po czym musnęła ramię Arii, przechodząc obok. „Nie wytrzyma tygodnia.”

Słowa te poczuła jak pazury w klatce piersiowej.

Damian obserwował wymianę w milczeniu, po czym odwrócił się do Arii. Jego spojrzenie się wyostrzyło – to nie była litość, nie rozbawienie – coś znacznie zimniejszego.

„Dziś wieczorem pójdziesz ze mną.”

Aria wstrzymała oddech. „Gdzie?”

Szczęka Damiana napięła się. „Zobaczysz, co zbudował twój ojciec.”

Nie czekał na jej odpowiedź.

Po prostu odszedł, oczekując, że za nim podąży.

Strażnicy otoczyli ją, prowadząc do windy niezbyt delikatnymi szturchnięciami. Aria posłusznie weszła, serce waliło jej w piersi, a w żyłach wił się niepokój niczym dym.

Weszła do windy obok Damiana. Sabrina patrzyła z końca korytarza, uśmiechając się jak wilczyca obserwująca, jak jagnię wchodzi do pułapki.

Drzwi się zamknęły. Aria w końcu zaczerpnęła oddech – ale za późno. Głos Damiana przeciął ciszę.

„Zamierasz, gdy ona do ciebie mówi.”

Głowa Arii podskoczyła. „J-ja nie—”

„Zamierasz.” Nie spojrzał na nią. Ręce miał splecione za plecami, postawa perfekcyjna i przerażająca. „I musisz się szybko nauczyć, jak ustać bez drżenia, Ario. Bo dziś wieczorem…”

Wtedy rzucił jej spojrzenie, oczy ciemne i nieprzeniknione.

„…zobaczysz dokładnie, dlaczego twój ojciec błagał mnie o litość.”

Jej krew zamieniła się w lód.

Winda jechała w dół, każde piętro zbliżało ją do nieznanego, do mrocznego serca Syndykatu Wolfe’a – miejsca, którego jej ojciec nigdy nie chciał jej pokazać.

Miejsca, które Damian zamierzał jej pokazać jako pierwszej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Podróż samochodem przypominała przejażdżkę karawanem.

Nie metaforycznie—dosłownie. Cisza między nimi była martwa i dusząca, gęsta tak, że można się było nią zadławić. Damian prowadził z bezwzględną precyzją człowieka, który kieruje samym losem, jedną ręką na kierownicy, drugą spoczywającą przy drążku zmiany biegów w sposób, który sprawiał, że Aria czuła, jakby nawet auto należało do niego, jakby każda przejechana mila była kolejnym gwoździem wbijanym do trumny jej dawnego życia.

Jej obroża cicho brzęczała za każdym razem, gdy jej oddech się rwał.

„Przestań się trząść,” powiedział Damian, nie patrząc na nią.

„Nie—”

„Tak, trzęsiesz się.”

Reflektory rozcinały ciemność, gdy pędzili pustą ekspresową trasą. Blaski świateł miasta przesuwały się po twarzy Damiana gwałtownymi błyskami—białymi, złotymi, potem czerwonymi. Każdy taki błysk ukazywał go jako inny koszmar: kata, diabła, ocaleńca, który wydostał się z piekła Navarro z pazurami zamiast rąk.

Aria splatała palce na kolanach, próbując uspokoić oddech. Ale im dłużej na niego patrzyła—na cień człowieka zbudowanego z wściekłości—tym bardziej jej puls się rwał.

Damian nie odezwał się więcej. Jego milczenie było ostrzem.

Na samym skraju Manhattanu asfalt się skończył. Linia horyzontu zniknęła za nimi, pochłonięta przez zrujnowane magazyny, rozpadające się cegły i zaułki pachnące mokrą zgnilizną, rdzą i zapomnianym życiem. Samochód zatrzymał się przed zardzewiałym magazynem ze stalowymi drzwiami, zabezpieczonymi łańcuchami grubszymi niż jej nadgarstki.

Damian zgasił silnik.

„Wysiadaj.”

Słowa nie były głośne, ale jej ciało zadrżało, jakby na nią krzyknął.

Otworzyła drzwi i wysiadła w zimną noc. Jej oddech natychmiast zamienił się w mgłę. Damian obszedł samochód bezszelestnymi krokami, płaszcz szeleszczący o jego uda jak skrzydła ciemnego ptaka.

Nie czekał na nią. Po prostu podszedł do bramy i przyłożył dłoń do ukrytego biometrycznego zamka. Łańcuchy rozwarły się. Drzwi zaskrzypiały—długo i metalicznie, jak coś umierającego—a zapach, który się wydostał, wywołał u Arii mdłości.

Damian wszedł do środka. Zmusiła się, by ruszyć za nim.

Magazyn pochłonął ich cieniami, dopóki nie włączył światła. Nad głowami rozbłysła przemysłowa lampa, zaskrzeczała, zamigotała, zanim osiadła w chorobliwie żółtym blasku, który odsłonił prawdę tego miejsca.

Aria znieruchomiała. Jej krew stała się lodowata.

Rzędy klatek, których drzwi były pogięte lub zardzewiałe na amen. Spalone materace ułożone jak trupy. Łańcuchy zwisające z belek jak metalowe pnącza.

Ślady pazurów—głębokie, rozpaczliwe—ryły betonową podłogę. Niektóre tworzyły linie. Niektóre słowa. Niektóre były desperacją wyrytą w kamieniu.

Poczuła, jak gardło się zaciska.

„C-co…” Jej głos się załamał, cichy i przerażony. „Co to jest?”

Damian się odwrócił. Jego oczy nie były zimne—były skute lodem.

„Plac zabaw twojego ojca.”

Kolana się pod nią ugięły i złapała się zardzewiałego pręta, by nie upaść. „Nie… Nie, on—on by nigdy—”

„Nie.” Głos Damiana przeciął ją jak bicz po skórze. „Nie broń go. Nie udawaj, że wiedziałaś cokolwiek o człowieku, z którym mieszkałaś.”

Podeszła chwiejnie do jednego z rytych znaków, przejeżdżając opuszkami palców po wyżłobieniu. Rowki były głębokie, niemal krwawe. Kiedyś wyryto tam imię. Połowa już starta.

„Kto…” Jej głos się rozpadł. „Kto im to zrobił?”

Damian podszedł bliżej, a jego cień pochłonął jej cień jak potwór pożerający dziecko.

„Victor Navarro.”

Poczuła te słowa jak nóż wbity między żebra.

Damian nie przestawał. „Wiesz, co ja tu robiłem?” Jego ton był cichy—zbyt cichy. „Wiesz, do czego mnie zmuszał?”

Aria pokręciła głową.

„Kazał mi klęczeć.”

Wskazał ciemną plamę na podłodze. Nie chciała sobie wyobrażać, co wsiąkło w beton.

„Kazał mi krwawić.”

Kolejna plama. Kolejna pamięć wyryta w jego kościach.

„I kazał mi patrzeć.”

Oddech Arii uwiązł w gardle.

Damian podszedł bliżej. Potem jeszcze bliżej. Był tuż przy niej, tak blisko, że czuła jego ciepło, wściekłość promieniującą z jego skóry jak ogień.

„Zabrał wszystko,” wyszeptał Damian. „Każdy okruch dzieciństwa. Każdy wybór. Każdą wolność.”

Pochylił się, aż ich czoła niemal się dotknęły.

„A teraz, Ario…” Jego dłoń uniosła się, muskając jej szczękę najlżejszym, najzimniejszym dotykiem.

„…teraz ja biorę ciebie.”

Odsunęła się, wpadając na kraty klatki. Metal zabrzęczał głośno za jej plecami, niosąc się po magazynie jak ostrzeżenie.

Damian ruszył za nią, powoli i metodycznie, nie spuszczając z niej wzroku.

„Rozejrzyj się, księżniczko,” wyszeptał, głosem miękkim jak jad. „Popatrz na piekło, które twój ojciec zbudował własnymi rękami.”

Serce Arii biło tak mocno, że aż dzwoniło jej w uszach.

„Ty spałaś w jedwabiach,” powiedział Damian, podchodząc jeszcze bliżej, „gdy dzieci spały w tych klatkach.”

Pokręciła głową. „Nie wiedziałam—przysięgam—nie wiedziałam—”

„I to właśnie,” syknął Damian, „jest powodem, dla którego cię nienawidzę.”

Słowa rozcięły ją na wskroś. Chwycił jej szczękę, tym razem mocniej, jego rękawiczki wbijały się w jej skórę. Zmuszał ją, by na niego patrzyła, by zobaczyła każdy fragment wściekłości wyryty na jego twarzy.

„Kiedy na ciebie patrzę,” powiedział powoli, „widzę jego. Jego oczy. Jego poczucie wyższości. Jego arogancję. Jego krew.”

Jego dłoń zacisnęła się. „Brzydzisz mnie.”

Oddychała gwałtownie, drżącymi wdechami. Łzy zamgliły jej wzrok, ale nie odważyła się mrugnąć.

Damian pochylił się—tak blisko, że ich usta niemal się dotknęły. To nie był pocałunek. Nawet nie okrucieństwo. Groźba. Naruszenie bez przekroczenia żadnej granicy.

Puls Arii szalał, pogubiony strachem, bliskością i przerażającą świadomością jego obecności.

A potem—

Przez ułamek sekundy—

Coś pękło w wyrazie Damiana. Nienawiść zadrżała. Pod nią zamigotał ból—surowy, stary, intymny.

Coś, co niemal przypominało rozpoznanie. Damian gwałtownie wciągnął powietrze, jakby bliskość go parzyła. Potem puścił ją.

Jego dłoń odskoczyła, jakby była z ognia. Odsunął się dwa kroki. Potem trzy. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała zbyt szybko.

„Wynoś się,” warknął, odwracając się gwałtownie. „Zanim przypomnę sobie wszystkie powody, dla których powinienem był zostawić cię w ogniu.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

„Posadź ją, zanim ktoś do niej strzeli.”

Rozkaz padł w chwili, gdy Aria wtoczyła się do sali konferencyjnej, popchnięta przez strażnika, który wyraźnie nie dbał o to, czy upadnie na twarz.

Jej kolana się ugięły, dłonie uderzyły o zimny marmurowy stół, a powietrze wypełniły przytłumione śmiechy i okrutne szepty tuzina męskich głosów. Damian nie pomógł jej wstać. Nie podał ręki.

Po prostu chwycił ją za ramię, postawił na nogi i wepchnął na puste krzesło na środku sali, jakby była tylko przedmiotem wystawionym na pokaz.

Sala konferencyjna była ogromna — dwunastometrowe okna, obsydianowy stół, dwunastu szefów rodzin przestępczych rozpartych w designerskich garniturach ze spokojną arogancją ludzi, którzy kupili swoją władzę krwią.

Wszystkie dwanaście par oczu przesunęło się w stronę świecącej obroży na szyi Arii. Niektórzy z uznaniem się uśmiechali, inni z odrazą, a dwóch patrzyło na nią tym samym głodem, jaki rezerwuje się dla mięsa wiszącego w rzeźni.

Jeden mężczyzna szturchnął drugiego i wyszeptał dość głośno, by Aria usłyszała: „Wolfe wreszcie zdobył trofeum Navarro. Najwyższy czas, żeby odebrał zaległe odsetki.”

Damian nie usiadł.

Został za jej krzesłem, ramiona skrzyżowane na piersi, szczęka zaciśnięta, sylwetka sztywna — niemy sygnał, że nikt nie powinien się zbliżać, choć cała jego postawa promieniowała nienawiścią ostrą jak fizyczne ostrze przyciśnięte do jej karku.

Ta sprzeczność sprawiła, że poczuła dreszcze. Każda sekunda spędzona w jego cieniu była walką między ochroną przed wilkami a byciem własnością wilka stojącego tuż za nią.

Siwowłosy boss pochylił się do przodu, palce splecione pod brodą. Jego głos przeciął salę z bezlitosną pewnością siebie.

„Wolfe, dziewczyna powinna zostać przedstawiona na Nocy Trybutu. Navarro zawsze szanował tradycję. Ty też powinieneś.”

Aria poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy.

Noc Trybutu — koszmar szeptany po korytarzach posiadłości jej ojca. Noc masek, aukcji, ciał ofiarowanych jak wino.

Ojciec to przed nią ukrywał, ale słyszała wystarczająco, by wiedzieć, że tam nie przetrwa żadna niewinność.

Szczęka Damiana napięła się tak mocno, że usłyszała zgrzyt zębów. „Nie.”

Mężczyzna po drugiej stronie stołu roześmiał się, opierając się wygodnie w skórzanym fotelu, jakby rozbawiony.

„Nie? Jest idealna. Córka samego Navarro? Młoda. Nietknięta. Wystawienie jej na tę scenę zmazałoby każdą urazę w tym pokoju. Każda rodzina tutaj straciła krew przez jej ojca.”

Żołądek Arii zawiązał się w supeł. Obroża nerwowo zawibrowała na jej skórze, gdy panika zaczęła narastać. Wpatrzyła się w swoje dłonie, by ukryć drżenie, ale pokój nie dał jej żadnej litości.

Damian nie dał im nawet sekundy oddechu.

Zanim zdążyła się zorientować, Damian rzucił się z miejsca, jego dłoń zacisnęła się wokół gardła mężczyzny z szybkością żmii.

Fotel mężczyzny zgrzytnął na marmurze, gdy Damian powalił go na stół z siłą, która zatrzęsła srebrnymi dzbankami z wodą. Jego rękawiczki wbijały się tak mocno w skórę mężczyzny, że Aria zobaczyła, jak puls zanika pod uciskiem.

„Myślisz, że dotykając jej, cokolwiek zmazujesz?” warknął Damian, nachylając się tak blisko, że jego oddech zamglił policzek mężczyzny. „Zapewniasz sobie tylko kulę w czaszkę następnym razem.”

Po sali rozległy się wystraszone westchnienia.

Kilka krzeseł odsunęło się odruchowo do tyłu. Połowa stołu sięgnęła po broń przy pasie. Aria wzdrygnęła się tak mocno, że jej krzesło prawie się przewróciło.

Mężczyzna pod dłonią Damiana dusił się i szarpał za jego nadgarstek, twarz czerwona od braku powietrza. Damian nie poluzował uścisku.

Jego nienawiść nie zgasła — płonęła jeszcze mocniej. Aria czuła, jak bije od niego, przesyca powietrze, dusi ją. Każdy oddech smakował niebezpieczeństwem.

W końcu — dopiero gdy oczy mężczyzny przewróciły się w tył — Damian go puścił.

Mężczyzna osunął się na krzesło, sapiąc, drżąc, ściskając posiniaczone gardło. Nikt nie podał mu ręki. Damian wyprostował się. Gdy odezwał się znowu, jego głos był zimniejszy niż lód.

„Ona jest nietykalna.”

Sala natychmiast wybuchła.

Krzyki. Uderzenia pięści. Słowa jak pociski śmigały nad stołem — oskarżenia, przekleństwa, oburzenie, że Damian śmie przeciwstawić się ich systemowi. Systemowi zbudowanemu na długo przed narodzinami Arii. Systemowi, który jej ojciec egzekwował żelazną ręką i cichymi śmierciami. Systemowi, któremu Damian powinien być lojalny.

Ale nie był.

I Aria zobaczyła prawdę w furii wykrzywiającej jego rysy.

Chronienie jej nie wynikało z troski. Wynikało z szału. Z zaborczości. Z głębokiego, brutalnego roszczenia wykuwanego w nienawiści i zemście.

A sprzeciwienie się stołowi było równoznaczne z wypowiedzeniem wojny.

Kłótnie narastały, chaos rozbijał się niczym fale. Dłonie uderzały o blat. Mężczyźni wstawali z miejsc. Jeden krzyczał, że Damian traci kontrolę. Drugi domagał się, by oddać ją na Noc Trybutu bez względu na roszczenia Wolfe’a. Jeszcze inny szydził, że Damian musi korzystać z córki Navarro bardziej, niż przyznaje.

Damian uciszył ich bez słowa.

Pochylił się, aż jego usta zawisły tuż przy uchu Arii. Jego głos wślizgnął się w nią jak jad — cichy i katastrofalny.

„Nie pomyl tego z łaską.”

Zabrakło jej tchu. Nie odważyła się ruszyć. „Nikt nie użyje tego, co należy do mnie.”

Gwałtowny dreszcz przeszył jej ciało, wnikając aż do kości. To nie była obietnica. To nie była ochrona.

To była własność.

„Ale ty,” wyszeptał, jego usta niebezpiecznie blisko jej policzka, „jesteś jedyną, którą nienawidzę na tyle, by zatrzymać.”

Coś w niej pękło. Krucha, drżąca część, która wciąż chciała być postrzegana jako człowiek. Jako niewinna. Jako ktokolwiek inny niż żywy cień grzechów swojego ojca.

Jej serce rozpadło się jak szkło.

Narada znów wybuchła awanturą, lecz Damian już odwrócił się do nich plecami, jedną ręką zaciskając się na jej ramieniu, gdy ciągnął ją ku wyjściu. Strażnicy otworzyli ciężkie podwójne drzwi i oboje wyszli na cichy korytarz.

Aria próbowała się opanować, ale nogi się pod nią uginały, oddech drżał, a w głowie kłębiły się obrazy z narady — nienawiść, głosy, uścisk Damiana na gardle tamtego mężczyzny.

Noga poślizgnęła jej się na wypolerowanym marmurze. Zachwiała się — poleciała do przodu.

Nim zdążyła zrozumieć, co się dzieje, Damian złapał ją za pas.

Nie brutalnie ani boleśnie. Mocny chwyt objął ją w talii, palce lekko wcisnęły się w biodro, gdy postawił ją z powrotem na nogi. Jej ciało na sekundę przylgnęło do jego piersi. Jego oddech musnął jej włosy. Jego serce zabiło raz, mocno, o jej ramię.

Na jego twarzy zamigotał cień troski. Potem zniknął.

Jego ręka opadła z niej, jakby była skażona. Szczęka znowu się zacisnęła, nienawiść powróciła z gwałtowną precyzją.

„Weź się w garść,” powiedział Damian, głosem ostrym i zimnym jak brzytwa. „Nie złapię cię drugi raz.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Dark Don’s Punished Bride

The Dark Don’s Punished Bride

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa