passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Dark Don’s Punished Bride - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

The Dark Don’s Punished Bride

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Podróż samochodem przypominała przejażdżkę karawanem.

Nie metaforycznie—dosłownie. Cisza między nimi była martwa i dusząca, gęsta tak, że można się było nią zadławić. Damian prowadził z bezwzględną precyzją człowieka, który kieruje samym losem, jedną ręką na kierownicy, drugą spoczywającą przy drążku zmiany biegów w sposób, który sprawiał, że Aria czuła, jakby nawet auto należało do niego, jakby każda przejechana mila była kolejnym gwoździem wbijanym do trumny jej dawnego życia.

Jej obroża cicho brzęczała za każdym razem, gdy jej oddech się rwał.

„Przestań się trząść,” powiedział Damian, nie patrząc na nią.

„Nie—”

„Tak, trzęsiesz się.”

Reflektory rozcinały ciemność, gdy pędzili pustą ekspresową trasą. Blaski świateł miasta przesuwały się po twarzy Damiana gwałtownymi błyskami—białymi, złotymi, potem czerwonymi. Każdy taki błysk ukazywał go jako inny koszmar: kata, diabła, ocaleńca, który wydostał się z piekła Navarro z pazurami zamiast rąk.

Aria splatała palce na kolanach, próbując uspokoić oddech. Ale im dłużej na niego patrzyła—na cień człowieka zbudowanego z wściekłości—tym bardziej jej puls się rwał.

Damian nie odezwał się więcej. Jego milczenie było ostrzem.

Na samym skraju Manhattanu asfalt się skończył. Linia horyzontu zniknęła za nimi, pochłonięta przez zrujnowane magazyny, rozpadające się cegły i zaułki pachnące mokrą zgnilizną, rdzą i zapomnianym życiem. Samochód zatrzymał się przed zardzewiałym magazynem ze stalowymi drzwiami, zabezpieczonymi łańcuchami grubszymi niż jej nadgarstki.

Damian zgasił silnik.

„Wysiadaj.”

Słowa nie były głośne, ale jej ciało zadrżało, jakby na nią krzyknął.

Otworzyła drzwi i wysiadła w zimną noc. Jej oddech natychmiast zamienił się w mgłę. Damian obszedł samochód bezszelestnymi krokami, płaszcz szeleszczący o jego uda jak skrzydła ciemnego ptaka.

Nie czekał na nią. Po prostu podszedł do bramy i przyłożył dłoń do ukrytego biometrycznego zamka. Łańcuchy rozwarły się. Drzwi zaskrzypiały—długo i metalicznie, jak coś umierającego—a zapach, który się wydostał, wywołał u Arii mdłości.

Damian wszedł do środka. Zmusiła się, by ruszyć za nim.

Magazyn pochłonął ich cieniami, dopóki nie włączył światła. Nad głowami rozbłysła przemysłowa lampa, zaskrzeczała, zamigotała, zanim osiadła w chorobliwie żółtym blasku, który odsłonił prawdę tego miejsca.

Aria znieruchomiała. Jej krew stała się lodowata.

Rzędy klatek, których drzwi były pogięte lub zardzewiałe na amen. Spalone materace ułożone jak trupy. Łańcuchy zwisające z belek jak metalowe pnącza.

Ślady pazurów—głębokie, rozpaczliwe—ryły betonową podłogę. Niektóre tworzyły linie. Niektóre słowa. Niektóre były desperacją wyrytą w kamieniu.

Poczuła, jak gardło się zaciska.

„C-co…” Jej głos się załamał, cichy i przerażony. „Co to jest?”

Damian się odwrócił. Jego oczy nie były zimne—były skute lodem.

„Plac zabaw twojego ojca.”

Kolana się pod nią ugięły i złapała się zardzewiałego pręta, by nie upaść. „Nie… Nie, on—on by nigdy—”

„Nie.” Głos Damiana przeciął ją jak bicz po skórze. „Nie broń go. Nie udawaj, że wiedziałaś cokolwiek o człowieku, z którym mieszkałaś.”

Podeszła chwiejnie do jednego z rytych znaków, przejeżdżając opuszkami palców po wyżłobieniu. Rowki były głębokie, niemal krwawe. Kiedyś wyryto tam imię. Połowa już starta.

„Kto…” Jej głos się rozpadł. „Kto im to zrobił?”

Damian podszedł bliżej, a jego cień pochłonął jej cień jak potwór pożerający dziecko.

„Victor Navarro.”

Poczuła te słowa jak nóż wbity między żebra.

Damian nie przestawał. „Wiesz, co ja tu robiłem?” Jego ton był cichy—zbyt cichy. „Wiesz, do czego mnie zmuszał?”

Aria pokręciła głową.

„Kazał mi klęczeć.”

Wskazał ciemną plamę na podłodze. Nie chciała sobie wyobrażać, co wsiąkło w beton.

„Kazał mi krwawić.”

Kolejna plama. Kolejna pamięć wyryta w jego kościach.

„I kazał mi patrzeć.”

Oddech Arii uwiązł w gardle.

Damian podszedł bliżej. Potem jeszcze bliżej. Był tuż przy niej, tak blisko, że czuła jego ciepło, wściekłość promieniującą z jego skóry jak ogień.

„Zabrał wszystko,” wyszeptał Damian. „Każdy okruch dzieciństwa. Każdy wybór. Każdą wolność.”

Pochylił się, aż ich czoła niemal się dotknęły.

„A teraz, Ario…” Jego dłoń uniosła się, muskając jej szczękę najlżejszym, najzimniejszym dotykiem.

„…teraz ja biorę ciebie.”

Odsunęła się, wpadając na kraty klatki. Metal zabrzęczał głośno za jej plecami, niosąc się po magazynie jak ostrzeżenie.

Damian ruszył za nią, powoli i metodycznie, nie spuszczając z niej wzroku.

„Rozejrzyj się, księżniczko,” wyszeptał, głosem miękkim jak jad. „Popatrz na piekło, które twój ojciec zbudował własnymi rękami.”

Serce Arii biło tak mocno, że aż dzwoniło jej w uszach.

„Ty spałaś w jedwabiach,” powiedział Damian, podchodząc jeszcze bliżej, „gdy dzieci spały w tych klatkach.”

Pokręciła głową. „Nie wiedziałam—przysięgam—nie wiedziałam—”

„I to właśnie,” syknął Damian, „jest powodem, dla którego cię nienawidzę.”

Słowa rozcięły ją na wskroś. Chwycił jej szczękę, tym razem mocniej, jego rękawiczki wbijały się w jej skórę. Zmuszał ją, by na niego patrzyła, by zobaczyła każdy fragment wściekłości wyryty na jego twarzy.

„Kiedy na ciebie patrzę,” powiedział powoli, „widzę jego. Jego oczy. Jego poczucie wyższości. Jego arogancję. Jego krew.”

Jego dłoń zacisnęła się. „Brzydzisz mnie.”

Oddychała gwałtownie, drżącymi wdechami. Łzy zamgliły jej wzrok, ale nie odważyła się mrugnąć.

Damian pochylił się—tak blisko, że ich usta niemal się dotknęły. To nie był pocałunek. Nawet nie okrucieństwo. Groźba. Naruszenie bez przekroczenia żadnej granicy.

Puls Arii szalał, pogubiony strachem, bliskością i przerażającą świadomością jego obecności.

A potem—

Przez ułamek sekundy—

Coś pękło w wyrazie Damiana. Nienawiść zadrżała. Pod nią zamigotał ból—surowy, stary, intymny.

Coś, co niemal przypominało rozpoznanie. Damian gwałtownie wciągnął powietrze, jakby bliskość go parzyła. Potem puścił ją.

Jego dłoń odskoczyła, jakby była z ognia. Odsunął się dwa kroki. Potem trzy. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała zbyt szybko.

„Wynoś się,” warknął, odwracając się gwałtownie. „Zanim przypomnę sobie wszystkie powody, dla których powinienem był zostawić cię w ogniu.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

„Posadź ją, zanim ktoś do niej strzeli.”

Rozkaz padł w chwili, gdy Aria wtoczyła się do sali konferencyjnej, popchnięta przez strażnika, który wyraźnie nie dbał o to, czy upadnie na twarz.

Jej kolana się ugięły, dłonie uderzyły o zimny marmurowy stół, a powietrze wypełniły przytłumione śmiechy i okrutne szepty tuzina męskich głosów. Damian nie pomógł jej wstać. Nie podał ręki.

Po prostu chwycił ją za ramię, postawił na nogi i wepchnął na puste krzesło na środku sali, jakby była tylko przedmiotem wystawionym na pokaz.

Sala konferencyjna była ogromna — dwunastometrowe okna, obsydianowy stół, dwunastu szefów rodzin przestępczych rozpartych w designerskich garniturach ze spokojną arogancją ludzi, którzy kupili swoją władzę krwią.

Wszystkie dwanaście par oczu przesunęło się w stronę świecącej obroży na szyi Arii. Niektórzy z uznaniem się uśmiechali, inni z odrazą, a dwóch patrzyło na nią tym samym głodem, jaki rezerwuje się dla mięsa wiszącego w rzeźni.

Jeden mężczyzna szturchnął drugiego i wyszeptał dość głośno, by Aria usłyszała: „Wolfe wreszcie zdobył trofeum Navarro. Najwyższy czas, żeby odebrał zaległe odsetki.”

Damian nie usiadł.

Został za jej krzesłem, ramiona skrzyżowane na piersi, szczęka zaciśnięta, sylwetka sztywna — niemy sygnał, że nikt nie powinien się zbliżać, choć cała jego postawa promieniowała nienawiścią ostrą jak fizyczne ostrze przyciśnięte do jej karku.

Ta sprzeczność sprawiła, że poczuła dreszcze. Każda sekunda spędzona w jego cieniu była walką między ochroną przed wilkami a byciem własnością wilka stojącego tuż za nią.

Siwowłosy boss pochylił się do przodu, palce splecione pod brodą. Jego głos przeciął salę z bezlitosną pewnością siebie.

„Wolfe, dziewczyna powinna zostać przedstawiona na Nocy Trybutu. Navarro zawsze szanował tradycję. Ty też powinieneś.”

Aria poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy.

Noc Trybutu — koszmar szeptany po korytarzach posiadłości jej ojca. Noc masek, aukcji, ciał ofiarowanych jak wino.

Ojciec to przed nią ukrywał, ale słyszała wystarczająco, by wiedzieć, że tam nie przetrwa żadna niewinność.

Szczęka Damiana napięła się tak mocno, że usłyszała zgrzyt zębów. „Nie.”

Mężczyzna po drugiej stronie stołu roześmiał się, opierając się wygodnie w skórzanym fotelu, jakby rozbawiony.

„Nie? Jest idealna. Córka samego Navarro? Młoda. Nietknięta. Wystawienie jej na tę scenę zmazałoby każdą urazę w tym pokoju. Każda rodzina tutaj straciła krew przez jej ojca.”

Żołądek Arii zawiązał się w supeł. Obroża nerwowo zawibrowała na jej skórze, gdy panika zaczęła narastać. Wpatrzyła się w swoje dłonie, by ukryć drżenie, ale pokój nie dał jej żadnej litości.

Damian nie dał im nawet sekundy oddechu.

Zanim zdążyła się zorientować, Damian rzucił się z miejsca, jego dłoń zacisnęła się wokół gardła mężczyzny z szybkością żmii.

Fotel mężczyzny zgrzytnął na marmurze, gdy Damian powalił go na stół z siłą, która zatrzęsła srebrnymi dzbankami z wodą. Jego rękawiczki wbijały się tak mocno w skórę mężczyzny, że Aria zobaczyła, jak puls zanika pod uciskiem.

„Myślisz, że dotykając jej, cokolwiek zmazujesz?” warknął Damian, nachylając się tak blisko, że jego oddech zamglił policzek mężczyzny. „Zapewniasz sobie tylko kulę w czaszkę następnym razem.”

Po sali rozległy się wystraszone westchnienia.

Kilka krzeseł odsunęło się odruchowo do tyłu. Połowa stołu sięgnęła po broń przy pasie. Aria wzdrygnęła się tak mocno, że jej krzesło prawie się przewróciło.

Mężczyzna pod dłonią Damiana dusił się i szarpał za jego nadgarstek, twarz czerwona od braku powietrza. Damian nie poluzował uścisku.

Jego nienawiść nie zgasła — płonęła jeszcze mocniej. Aria czuła, jak bije od niego, przesyca powietrze, dusi ją. Każdy oddech smakował niebezpieczeństwem.

W końcu — dopiero gdy oczy mężczyzny przewróciły się w tył — Damian go puścił.

Mężczyzna osunął się na krzesło, sapiąc, drżąc, ściskając posiniaczone gardło. Nikt nie podał mu ręki. Damian wyprostował się. Gdy odezwał się znowu, jego głos był zimniejszy niż lód.

„Ona jest nietykalna.”

Sala natychmiast wybuchła.

Krzyki. Uderzenia pięści. Słowa jak pociski śmigały nad stołem — oskarżenia, przekleństwa, oburzenie, że Damian śmie przeciwstawić się ich systemowi. Systemowi zbudowanemu na długo przed narodzinami Arii. Systemowi, który jej ojciec egzekwował żelazną ręką i cichymi śmierciami. Systemowi, któremu Damian powinien być lojalny.

Ale nie był.

I Aria zobaczyła prawdę w furii wykrzywiającej jego rysy.

Chronienie jej nie wynikało z troski. Wynikało z szału. Z zaborczości. Z głębokiego, brutalnego roszczenia wykuwanego w nienawiści i zemście.

A sprzeciwienie się stołowi było równoznaczne z wypowiedzeniem wojny.

Kłótnie narastały, chaos rozbijał się niczym fale. Dłonie uderzały o blat. Mężczyźni wstawali z miejsc. Jeden krzyczał, że Damian traci kontrolę. Drugi domagał się, by oddać ją na Noc Trybutu bez względu na roszczenia Wolfe’a. Jeszcze inny szydził, że Damian musi korzystać z córki Navarro bardziej, niż przyznaje.

Damian uciszył ich bez słowa.

Pochylił się, aż jego usta zawisły tuż przy uchu Arii. Jego głos wślizgnął się w nią jak jad — cichy i katastrofalny.

„Nie pomyl tego z łaską.”

Zabrakło jej tchu. Nie odważyła się ruszyć. „Nikt nie użyje tego, co należy do mnie.”

Gwałtowny dreszcz przeszył jej ciało, wnikając aż do kości. To nie była obietnica. To nie była ochrona.

To była własność.

„Ale ty,” wyszeptał, jego usta niebezpiecznie blisko jej policzka, „jesteś jedyną, którą nienawidzę na tyle, by zatrzymać.”

Coś w niej pękło. Krucha, drżąca część, która wciąż chciała być postrzegana jako człowiek. Jako niewinna. Jako ktokolwiek inny niż żywy cień grzechów swojego ojca.

Jej serce rozpadło się jak szkło.

Narada znów wybuchła awanturą, lecz Damian już odwrócił się do nich plecami, jedną ręką zaciskając się na jej ramieniu, gdy ciągnął ją ku wyjściu. Strażnicy otworzyli ciężkie podwójne drzwi i oboje wyszli na cichy korytarz.

Aria próbowała się opanować, ale nogi się pod nią uginały, oddech drżał, a w głowie kłębiły się obrazy z narady — nienawiść, głosy, uścisk Damiana na gardle tamtego mężczyzny.

Noga poślizgnęła jej się na wypolerowanym marmurze. Zachwiała się — poleciała do przodu.

Nim zdążyła zrozumieć, co się dzieje, Damian złapał ją za pas.

Nie brutalnie ani boleśnie. Mocny chwyt objął ją w talii, palce lekko wcisnęły się w biodro, gdy postawił ją z powrotem na nogi. Jej ciało na sekundę przylgnęło do jego piersi. Jego oddech musnął jej włosy. Jego serce zabiło raz, mocno, o jej ramię.

Na jego twarzy zamigotał cień troski. Potem zniknął.

Jego ręka opadła z niej, jakby była skażona. Szczęka znowu się zacisnęła, nienawiść powróciła z gwałtowną precyzją.

„Weź się w garść,” powiedział Damian, głosem ostrym i zimnym jak brzytwa. „Nie złapię cię drugi raz.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Aria nie zauważyła, jak długo już pracuje.

Czas w Wieży Wolfe’a nie płynął normalnie; szarpał ją, aż nie potrafiła odróżnić, czy przez jej palce przeciekają minuty, czy godziny.

Rina rzuciła na jej biurko kolejną stertę segregatorów z zimnym, kpiącym uśmiechem, informując ją, że Damian oczekuje, by każda strona została posortowana, zeskanowana, zarejestrowana i zakodowana ręcznie—żadnych cyfrowych skrótów, bo „aktywa nie zasługują na wygodę”.

Nadgarstki Arii bolały od podnoszenia niekończących się akt, oczy paliły od czytania drobnego druku pod sterylnym światłem, a gardło zdrapało się do żywego przy każdym przełknięciu śliny.

W okolicach północy obroża zacisnęła się bez ostrzeżenia i przeszyła jej nerwy ostrym bólem.

Poraziła ją ponownie, gdy tylko zwolniła tempo, i jeszcze raz, gdy ośmieliła się rozprostować skurczone palce.

Za każdym razem, gdy zawahała się choćby na oddech za długo, urządzenie przypominało jej, że w Wieży Wolfe’a nie jest człowiekiem; jest własnością.

Rina minęła jej biurko raz, obcasy stukające z ostrą pewnością siebie. „Jeśli jesteś za słaba na to miejsce,” powiedziała cicho, „nie przetrwasz wystarczająco długo, żeby Damianowi chciało się cię wyrzucać.”

Aria nie odpowiedziała. Zbyt bała się, co obroża może zrobić, jeśli spróbuje się odezwać.

O drugiej w nocy jej wzrok się rozmazał.

O trzeciej kolana ugięły się pod nią.

Osunęła się w korytarzu, papiery rozsypały się wokół niej jak opadłe pióra. Próbowała się podnieść, ale ramiona drżały gwałtownie, a dłonie ślizgały się po zimnej posadzce. Obroża wysłała miękką, ostrzegawczą wibrację—prawie kpiącą, jakby chciała, żeby wstała, ale wiedziała, że nie da rady.

Wtedy korytarz pogrążył się w ciemności.

Nie usłyszała kroków, poczuła tylko cień. Nie ośmieliła się spojrzeć w górę, dopóki dłoń nie zacisnęła się na jej ramieniu i nie podniosła jej brutalnie do pionu.

„Co, do cholery, robisz na podłodze?” Głos Damiana przeciął ciszę jak kula. Jego uścisk się wzmocnił, przyciągając ją bliżej, by mógł spojrzeć jej prosto w gasnące oczy. „Dałem ci pozwolenie, żebyś się przewracała?”

Jego złość uderzyła ją mocniej niż kiedykolwiek obroża. Aria trzęsła się niekontrolowanie, usta rozchylały się bezsilnie w próbie wypowiedzenia słowa. Miała zbyt ściśniętą klatkę. Oddychała szybko, poszarpanym tchem.

„Ja— nie mogę— oddychać…” zdołała wyszeptać.

Damian zamarł. Nie dlatego, że jej współczuł. Nie. Nie był zdolny do łagodności.

Zamarł, bo coś było nie tak.

Oczy Arii były szkliste, nieobecne.

Jej skóra płonęła gorączką. Dłonie drżały, jakby nie czuła nawet podłogi pod sobą. Szczęka Damiana zaciskała się wściekle, lecz nie puścił jej. Zamiast tego wolna dłoń powędrowała do jej policzka.

Dotyk nie był czuły—był sprawdzający, oceniający, szukający jak żołnierz badający ranę po bitwie.

Jej skóra płonęła pod jego rękawiczką.

Wyraz jego twarzy zmienił się—niewiele, ale wystarczająco.

Szybko się wyprostował, klnąc pod nosem. Bez słowa wsunął ramię pod jej kolana i podniósł ją. Aria westchnęła, zaskoczona nagłą bliskością, jej głowa opadła na jego ramię, gdy ciało całkiem się poddało.

Czuła się jednocześnie lekka i upokorzona. Jej policzek musnął materiał jego koszuli—drogiej, świeżo wyprasowanej, o delikatnym zapachu dymu cedrowego i czegoś ciemniejszego, czego nie potrafiła nazwać.

Damian niósł ją przez korytarz długimi, wściekłymi krokami, z zaciśniętą szczęką, która mówiła jej, że każdy krok to osobna wojna.

Nikt nie odważył się spojrzeć im w oczy. Nikt nie przeszkadzał. Nikt nie zadawał pytań.

Nie zatrzymał się, dopóki nie przebił się przez stalowe, zabezpieczone drzwi prowadzące do swojego prywatnego penthouse’u—pokoju, którego nigdy nie wolno jej było zobaczyć.

Było tam przestronnie i zimno, samo czarne marmury i szkło, królestwo ostrych krawędzi i milczenia. Położył ją na łóżku—ciemna, nieskazitelna pościel—po czym zrzucił marynarkę i rzucił ją na bok.

„Cholera, Aria,” mruknął, przeczesując włosy dłonią z czystej irytacji. Nie patrzył na nią z czułością. Patrzył na nią jak na problem, którego nie potrafił przewidzieć. „Masz wykonywać polecenia, a nie zwalać się na korytarzu jak trup, którego nikt nie zdołał jeszcze wywlec.”

Aria nie była w stanie odpowiedzieć. Wciąż oddychała płytko. Przed oczami wirował jej świat.

Czuła, jak ciało zapada się w materac, kości ciężkie, skóra jednocześnie zimna i rozpalona.

Damian zapalił lampkę, jej blade światło oblało pokój złotymi cieniami. Podwinął rękawy do łokci—żyły widoczne, mięśnie napięte, ruchy precyzyjne i coraz bardziej rozdrażnione.

Przyniósł miskę z lodowatą wodą, zmoczył szmatkę i przyłożył do jej płonącego czoła. Kontrast sprawił, że jęknęła. Potem uniósł jej brodę i napoił wodą z szklanki przytkniętej do ust.

Powieki zadrżały. Piła łapczywie, woda spływała jej po brodzie, ale Damian nie odsunął szklanki. Patrzył na nią z furią, której nie rozumiała—złością, tak, ale przeplataną czymś jeszcze. Czymś, czego nie chciał nazwać.

„Nie masz prawa się przewracać,” mruknął, zamieniając szmatkę na jeszcze zimniejszą. „Nie masz prawa się łamać, dopóki ja cię nie złamię. Rozumiesz?”

Była na wpół przytomna, ledwie go słyszała.

Jej palce słabo zacisnęły się na jego rękawie. Nie zrobiła tego celowo. To był instynkt, strach, gorączka, desperacja. Jej głos zabrzmiał jak cichy, drżący skowyt. „Nie… zostawiaj mnie…”

Całe ciało Damiana znieruchomiało.

Ręka, która właśnie poprawiała szmatkę na jej czole, zastygła w pół ruchu. Wstrzymał oddech—niesłyszalnie, lecz z wyraźnym napięciem w klatce piersiowej. Spojrzał na jej drżącą, rozpaloną postać, na szkliste oczy błagające o coś, czego nie zamierzał dać.

Przez moment—jeden, niebezpieczny uderzenie serca—jego wyraz twarzy pękł.

Jego dłoń zawisła nad jej policzkiem, wystarczająco blisko, by poczuć ciepło jej skóry, wystarczająco blisko, by dotknąć, lecz odmawiając pokonania tej odległości. Jego twarz balansowała gdzieś pomiędzy nienawiścią a czymś surowym. Czymś prawdziwym. Czymś, co natychmiast zdusił.

Tylko jeden gest. Tylko jedna chwila. Jedna chwila, w której mógłby pogładzić jej policzek i ukoić ją. Jedna chwila, w której człowiek, którym kiedyś był, próbował się przebić przez potwora, którym się stał.

Wtedy cofnął się gwałtownie, jakby się sparzył.

Szczęka mu stwardniała. Pięści zacisnęły się po bokach. Oddech stał się ostry, jakby został przyłapany na czymś zakazanym.

Stał nad nią jak posąg wyrzeźbiony z gniewu i zaprzeczenia.

„Nie obchodzi mnie, czy umrzesz,” wyszeptał Damian. Słowa wyrwały się z niego jak spowiedź, którą zmusił się wypowiedzieć przez zaciśnięte zęby. Patrzył na nią z nienawiścią tak intensywną, że aż drżała. „Nie obchodzi.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Dark Don’s Punished Bride

The Dark Don’s Punished Bride

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa