passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Devil's Kiss - Rozdział #3 - autor itsvlada

The Devil's Kiss

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Sophie Evans

"Lucas cię potrzebuje."

To wszystko, co Benita mi powiedziała przez telefon.

Nie wspomniała, że wypadek był straszny. Nikt nie przygotował mnie na druzgocącą rzeczywistość, że nie tylko był w śpiączce, ale także pilnie potrzebował przeszczepu.

Stałam zamarznięta w szpitalnym korytarzu, mój umysł wirował z niedowierzania. Serce waliło nieregularnie w piersi, gdy odwróciłam się do Benity, mój głos ledwie słyszalny.

"Jak długo jest w takim stanie?"

Jej usta zadrżały, a ona starła łzy z twarzy, zanim odpowiedziała. "Trochę ponad tydzień."

Zachłysnęłam się, mój żołądek skręcił się boleśnie.

"Tydzień?" Mój głos pękł z mieszanką szoku i złości. "Chcesz mi powiedzieć, że mój brat leży w śpiączce od ponad tygodnia, a ja nie miałam pojęcia?"

Benita opuściła wzrok, wina błysnęła na jej twarzy. "Próbowałam się z tobą skontaktować, Sophie. Naprawdę próbowałam. Ale twój numer od razu przechodził na pocztę głosową. Nie wiedziałam, jak inaczej się z tobą skontaktować. Dopiero wczoraj udało mi się z tobą skontaktować."

Zacisnęłam pięści, paznokcie wbijając w dłonie.

Nie mogłam jej winić. To była moja wina.

Lucas i ja prawie już nie rozmawialiśmy. Nie dlatego, że się nie kochaliśmy, ale dlatego, że się oddaliłam. Za każdym razem, gdy sięgałam po telefon, aby zadzwonić do niego, wahałam się. Pozwalałam, by dni zamieniały się w tygodnie, a tygodnie w miesiące.

A powód?

Liam Devereux.

Kiedyś byli przyjaciółmi. Lucas był tym, który powiedział mi, że Liam wrócił do Nowego Jorku.

To on nalegał, żebym wróciła do domu, mówiąc, że wszystko jest teraz inne. Ale nie chciałam tego słuchać. Chciałam, żeby ta część mojego życia została pogrzebana w przeszłości.

I przez to zawiodłam mojego brata.

Szloch wyrwał się z moich ust, a Benita natychmiast mnie objęła. Schowałam twarz w jej ramię, drżąc niekontrolowanie.

"Tak mi przykro, Sophie," szepnęła. "Wiem, że to dużo do przełknięcia."

Wskazała na pokój szpitalny Lucasa.

"On tam jest," powiedziała cicho.

Zesztywniałam. Moje nogi odmówiły ruchu. Nie byłam gotowa. Nie chciałam go widzieć w takim stanie.

Benita zauważyła moje wahanie i chwyciła mnie za rękę, delikatnie prowadząc do przodu.

"Chodź," ponagliła. "Musisz go zobaczyć."

Zmusiłam swoje stopy do ruchu, krok po kroku, aż dotarliśmy do drzwi. Benita otworzyła je, a mój oddech zatrzymał się na widok przede mną.

Lucas leżał bez ruchu na szpitalnym łóżku, otoczony mnóstwem urządzeń. Kable były podłączone do jego ciała, respirator zakrywał jego nos i usta. Jego skóra była śmiertelnie blada, prawie nie do poznania.

Poczułam, jak moje kolana się uginają.

Gdyby Benita mnie nie trzymała, upadłabym.

Łzy zamazały mój wzrok, gdy zatoczyłam się w jego kierunku, moje ręce drżały. "Lucas..."

Nie odpowiedział. Nie poruszył się. Po prostu... tam był. Cichy. Nieświadomy mojej obecności.

Pikanie monitorów było jedynym wskazaniem, że wciąż żył.

Sięgnęłam po jego rękę, ściskając ją mocno. Była zimna. Zbyt zimna.

Ostry krzyk wyrwał się z mojego gardła, a ja przycisnęłam czoło do naszych splecionych palców. "Tak mi przykro," szepnęłam, mój głos łamał się. "Powinnam była tu być."

Benita pociągnęła nosem obok mnie. "Myślałam, że obudzi się za kilka dni," wymamrotała. "Naprawdę tak myślałam. Wydałam wszystko, co miałam, na jego rachunki medyczne, ale słyszałaś, co powiedział lekarz..." Zamilkła, przygryzając wargę. "Że jeśli wkrótce nie dostanie przeszczepu, jego przetrwanie będzie zależało wyłącznie od łaski Boga."

Odwróciłam się od Lucasa i drżąco wypuściłam powietrze. Oszczędzałam przez lata, aby otworzyć księgarnię w Londynie. To było moim marzeniem. Moją ucieczką. Ale to już nie miało znaczenia.

Jeśli mój brat potrzebował pieniędzy, oddałabym wszystko.

Benita zdawała się wyczuwać moje myśli, bo szybko powiedziała: "Zaraz pójdę zapytać lekarza o koszt."

Kiwnęłam głową, nie będąc w stanie odpowiedzieć.

Gdy tylko odeszła, usiadłam obok Lucasa i ponownie chwyciłam jego rękę. Moje oczy wędrowały po jego nieruchomych rysach, moje serce bolało.

"Musisz walczyć, Luca," szepnęłam. "Słyszysz mnie? Musisz się obudzić. Nie mogę cię stracić też."

***

Minuty wydawały się godzinami, zanim Benita wróciła. W momencie, gdy zobaczyłam jej twarz, mój żołądek skręcił się w supeł. Jej skóra była popielata. Jej usta drżały.

Wstałam gwałtownie. "Co się stało?"

Przełknęła ciężko. "Koszt... Sophie, to..." Wyszeptała liczbę, a moje ciało zupełnie zdrętwiało. Moja szczęka opadła, a widzenie zamazało się.

Pięćset tysięcy dolarów. To było więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek widziałam w życiu. Zanim zdążyłam zareagować, telewizor w rogu pokoju przyciągnął moją uwagę.

Znajomy głos rozległ się na ekranie.

Powoli się odwróciłam, mój oddech utknął mi w gardle.

Liam Devereux.

Tam był, stojąc przed tłumem reporterów, ubrany w drogi garnitur, jego wyraz twarzy nieczytelny. Jego imię błysnęło na dole ekranu, gdy prezenterka wiadomości mówiła podekscytowana.

"...projekt za miliard dolarów oczekiwany jako największa ekspansja nieruchomości w historii Nowego Jorku. Liam Devereux, dyrektor generalny Devereux Enterprises, podzielił się dziś swoją wizją przyszłości firmy..."

Kamera zbliżyła się do jego twarzy, gdy mówił o bogactwie, władzy i sukcesie. Poczułam, jak pierwsza łza spływa po moim policzku. Potem kolejna. W końcu całkowicie się rozpadłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Liam Devereux

„Panie Devereux, jak ten projekt wpisuje się w długoterminową wizję pańskiej firmy?”

Oparłem się wygodnie na fotelu, poprawiając spinki do mankietów, zastanawiając się nad pytaniem. Już wcześniej odpowiadałem na różne warianty tego samego pytania podczas wywiadu, ale oni ciągle naciskali.

„Nasza wizja pozostaje niezmienna,” odpowiedziałem gładko. „Rozwijamy się, wprowadzamy innowacje i dbamy, aby Devereux Enterprises było zawsze w czołówce. Ten projekt to nie tylko nieruchomości, to transformacja nowojorskiego krajobrazu.”

Prowadzący przytaknął, udając głębokie zainteresowanie. Wiedziałem lepiej. Nie interesował się projektem. Szukał czegoś więcej, czegoś osobistego.

„A co z funduszami, które pańska firma przekazuje organizacjom pozarządowym? Niektórzy twierdzą, że to tylko zagranie PR-owe. Czy uważa pan to za działalność charytatywną?”

Wzruszyłem ramionami, tłumiąc narastające we mnie rozdrażnienie. „Mogą to nazywać, jak tylko chcą.”

Prowadzący zaśmiał się niezręcznie, wyczuwając moją obojętność. Byłem już zmęczony tą rozmową. Miałem lepsze rzeczy do zrobienia niż siedzenie tutaj i dogadzanie niekończącej się ciekawości mediów.

Potem, jak można było się spodziewać, postanowił przekroczyć granicę.

„Skoro już mowa o pańskim wizerunku publicznym,” kontynuował, przesiadając się na krześle. „Wiele osób zauważyło, że mimo pańskiego bogactwa i statusu, pozostaje pan tajemnicą, jeśli chodzi o życie osobiste. Nasza publiczność jest ciekawa, czy ma pan kogoś wyjątkowego w swoim życiu, panie Devereux?”

Nawet nie mrugnąłem. Po prostu patrzyłem na niego, pozwalając ciszy się przeciągać, aż poczuł się niekomfortowo.

„Nie dyskutuję o moich sprawach osobistych publicznie,” powiedziałem w końcu.

Uśmiechnął się, myśląc, że mnie rozbroił. Nie udało mu się.

„No dalej, Liam,” naciskał, używając mojego imienia, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi. „Na pewno jest ktoś. Była, może? Kobieta z przeszłości?”

Zaciśniętym szczęką i lekko się pochyliłem. „Czy skończyliśmy już tutaj?”

Prowadzący zawahał się, wyraźnie niepewny, jak odzyskać równowagę po moim nagłym odrzuceniu. Szybko dał znak kamerzyście, który przerwał segment. Patrzyłem, jak pewność siebie prowadzącego kruszy się pod moim spojrzeniem.

„Dziękuję za poświęcony czas, panie Devereux,” wymamrotał.

Nie odpowiedziałem. Po prostu wstałem, poprawiając mankiety mojego szytego na miarę garnituru.

James, mój asystent, był już obok mnie. „Mówiłem panu, że te wywiady pomagają w relacjach publicznych.”

Rzuciłem mu ostre spojrzenie, a on natychmiast zamilkł. Wiedział, że lepiej nie naciskać, kiedy jestem w złym humorze.

W chwili, gdy wyszliśmy ze studia, zauważyłem problem. Paparazzi. Aparaty błyskały, głosy krzyczały, dziennikarze otaczali wejście.

Zwróciłem się do Jamesa, który natychmiast poczuł się winny.

„Mówiłem ci, żeby to był zamknięty wywiad,” wymamrotałem przez zaciśnięte zęby.

„Zrobiłem to,” upierał się. „Nie mieli wiedzieć, że tu jesteś. Prowadzący musiał to wyjawić.”

Westchnąłem ciężko. Nie miałem na to cierpliwości.

„Czy mamy inne wyjście?” zapytałem.

James się zawahał. To była wystarczająca odpowiedź.

Zirytowany, wyprostowałem krawat i zacząłem iść w kierunku czarnego Mercedesa Benz zaparkowanego kilka metrów dalej. Tłum wybuchł, gdy ruszyłem, zbliżając się, wciskając mikrofony w moim kierunku.

„Panie Devereux, tylko jedno pytanie!”

„Liam! Czy ma pan jakiś komentarz na temat—”

„Liam, czy spotyka się pan z kimś?”

Ignorowałem ich wszystkich. Przez lata doskonaliłem sztukę obojętności, a dzisiaj nie było inaczej.

James pospieszył naprzód, otwierając drzwi samochodu dla mnie. Miałem już wsiąść, kiedy ponad chaosem rozległ się głos.

„Liam Devereux!”

Zignorowałem to na początku, zakładając, że to kolejny zdesperowany reporter.

Potem głos zabrzmiał ponownie.

„Liam Devereux, to ja! Sophie Evans.”

Zamarłem.

Wszystko wokół mnie zniknęło. Krzyki, błyskające aparaty, przytłaczający hałas, wszystko zniknęło w jednej chwili.

To imię. Ten głos. Powoli odwróciłem się, moje serce biło mocniej, niż powinno. I tam była. Sophie Evans. Stojąc pośród chaosu, jej oczy utkwiły w moich z desperacją, jakiej nigdy wcześniej nie widziałem.

Kobieta, którą tak bardzo starałem się zapomnieć.

Kobieta, której nigdy nie sądziłem, że zobaczę ponownie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Sophie Evans

Ledwo złapałam oddechu, moje piersi szybko się unosiły i opadały po właśnie przebytym sprincie. Palce zaciskały tkaninę jego drogiego garnituru, rozpaczliwe, drżące. Ale gdy tylko Liam Devereux odwrócił się, by stanąć przede mną, prawie puściłam.

Jego oczy.

Te same przenikliwe, niebieskie oczy, w które wcześniej gapiłam się godzinami. Ale teraz były zimniejsze, bardziej ostre, jak sople lodu czekające, by przenieść się przez moją skórę. Nie patrzył na mnie tylko; patrzył przez mnie.

Rozpoznanie na krótko zabłysło w nich. A potem nic.

Jego spojrzenie stawało się twarde, wyraz twarzy nieczytelny.

„Czego do diabła chcesz?” Jego głos był głęboki, autorytatywny, głos mężczyzny, którego kiedyś znałam, ale teraz ledwo rozpoznawałam.

Przełknęłam ciężko, gardło nagle wyschło. Słowa, które wielokrotnie przećwiczyłam, zniknęły z mojego umysłu.

Za mną ktoś chwycił mnie za ramię.

„Proszę pani, musi pani teraz odejść!” – powiedział pilnie głos mężczyzny. Odwróciłam się, by zobaczyć szofera Liama, jego nerwowe spojrzenie przeskakiwało między nami a rosnącym tłumem reporterów pędzących w naszą stronę. „Prasa zaraz rozpieści się na ten temat. Nie chce pani być w centrum tego.”

Zawracałam głowę.

Spodziewałam się wrogości od Liama, ale to? To było inne. To nie była tylko obojętność. To była nienawiść.

Dlaczego mnie nienawidzi?

Czy nie powinno być odwrotnie? Czy to ja nie powinnam na niego ładować się, jakby właśnie wyrwał mi serce? Bo to on wyrwał mi. To on mnie zdradził.

A jednak, tutaj byłam. Wyglądałam na desperatkę. Wyglądałam jak głupia.

Ścisnęłam szczękę, mój uchwyt na garniturze zacisnął się na ułamek sekundy, zanim w końcu puściłam.

Może nie powinnam była przyjeżdżać. Może Benita się myliła.

„Powiedz mi, czego chcesz” – zażądał Liam, jego głos przeciął moje myśli.

Zawahałam się, wpatrując się w niego. Nadal był niesamowicie przystojny – ostry zarys szczęki, starannie ułożone ciemne włosy, szerokie ramiona w tym perfekcyjnie dopasowanym garniturze. Wyglądał, jakby należał do świata tak odmiennego od mojego.

Świata miliarderów. Świata władzy. Nie należałam tutaj. Już nie.

„Ja—” Mój głos zacisnął się w gardle.

To było trudniejsze, niż myślałam.

Liam nie utrzymywał kontaktu. Nie ze mną. Nie z moim bratem, Lucasem, który kiedyś był jego najlepszym przyjacielem. Gdyby wciąż się kontaktowali, wiedziałby, dlaczego tu jestem. Wiedziałby, że Lucas leży w szpitalnym łóżku, walcząc o życie.

Głęoko wdecham. Jeśli mnie zapomniał, to dobrze. Ale czy naprawdę zapomniał też o Lucasie?

Chciałam być silna. Chciałam utrzymać się. Ale ciężar wszystkiego, rachunki szpitalne Luca, moje malejące oszczędności, strach przed utratą mojej jedynej rodziny sprawiły, że moje ramiona się opadały.

Nie powinnam była przyjeżdżać do niego.

Powinnam była zadzwonić do moich przyjaciół w Londynie i poprosić o pomoc. Ale pięćset tysięcy dolarów to za dużo pieniędzy. Nikt z moich znajomych nie miał takiej kasy do rozdania.

Właśnie ukończyłyśmy studia. Wszyscy starali się ułożyć sobie życie. Ledwo miałam zgromadzone sto tysięcy dolarów na moją księgarnię. Nadal brakowało mi dziewięćset tysięcy.

Odebrałam krok, palce zacisnęły się w pięści.

Może powinnam iść do mieszkania Lucasa. Może miał oszczędności. Może była jakaś rzecz, cokolwiek, co mogłabym sprzedać.

Odwróciłam się, gdy reporterzy nas zauważyli.

„Kim ona jest?” – krzyknął jeden z nich.

„Czy to jego była dziewczyna?” – zawyśli kolejny.

Błyski aparatów oślepiały mnie. Panika zalała mnie. Próbowałam zasłonić twarz, ale było za późno. Aparat już zrobił zdjęcie. Zanim mogłam zareagować, ktoś chwytając mnie brutalnie.

Zadławiałam się, moje ciało odpędziło się w tył. Serce podskoczyło w gardle, gdy potykałam się, moje obcasy skrobały chodnik. A potem wszystko zamgliło się.

Dźwięk ryczącego silnika. Krzyki prasy.

Zagłuszył mi yelp, kiedy zostałam wciągnięta do samochodu, moje ciało uderzyło w coś twardego, ciepłego.

Błysnęłam szybko, próbując zrozumieć, co się właśnie stało.

Byłam w samochodzie. Szykownym, czarnym Mercedesie Benz. Kierowca już manewrował nami przez chaotyczną scenę na zewnątrz.

Ostro skręciłam, by zobaczyć Liama tuż obok mnie w samochodzie. Siedział obok mnie, szczęka zacisknięta, oczy płonęły z gniewu.

Spoglądał na mnie jak na problem, który musi rozwiązać. Jakby była niedogodnością.

Przełknęłam, trzymając skórzaną kanapę pod sobą.

Potem jego głos przeciął ciężką ciszę.

„Czego do diabła tu robisz?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Devil's Kiss

The Devil's Kiss

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa