passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Devil's Kiss - Rozdział #4 - autor itsvlada

The Devil's Kiss

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Liam Devereux

„Panie Devereux, jak ten projekt wpisuje się w długoterminową wizję pańskiej firmy?”

Oparłem się wygodnie na fotelu, poprawiając spinki do mankietów, zastanawiając się nad pytaniem. Już wcześniej odpowiadałem na różne warianty tego samego pytania podczas wywiadu, ale oni ciągle naciskali.

„Nasza wizja pozostaje niezmienna,” odpowiedziałem gładko. „Rozwijamy się, wprowadzamy innowacje i dbamy, aby Devereux Enterprises było zawsze w czołówce. Ten projekt to nie tylko nieruchomości, to transformacja nowojorskiego krajobrazu.”

Prowadzący przytaknął, udając głębokie zainteresowanie. Wiedziałem lepiej. Nie interesował się projektem. Szukał czegoś więcej, czegoś osobistego.

„A co z funduszami, które pańska firma przekazuje organizacjom pozarządowym? Niektórzy twierdzą, że to tylko zagranie PR-owe. Czy uważa pan to za działalność charytatywną?”

Wzruszyłem ramionami, tłumiąc narastające we mnie rozdrażnienie. „Mogą to nazywać, jak tylko chcą.”

Prowadzący zaśmiał się niezręcznie, wyczuwając moją obojętność. Byłem już zmęczony tą rozmową. Miałem lepsze rzeczy do zrobienia niż siedzenie tutaj i dogadzanie niekończącej się ciekawości mediów.

Potem, jak można było się spodziewać, postanowił przekroczyć granicę.

„Skoro już mowa o pańskim wizerunku publicznym,” kontynuował, przesiadając się na krześle. „Wiele osób zauważyło, że mimo pańskiego bogactwa i statusu, pozostaje pan tajemnicą, jeśli chodzi o życie osobiste. Nasza publiczność jest ciekawa, czy ma pan kogoś wyjątkowego w swoim życiu, panie Devereux?”

Nawet nie mrugnąłem. Po prostu patrzyłem na niego, pozwalając ciszy się przeciągać, aż poczuł się niekomfortowo.

„Nie dyskutuję o moich sprawach osobistych publicznie,” powiedziałem w końcu.

Uśmiechnął się, myśląc, że mnie rozbroił. Nie udało mu się.

„No dalej, Liam,” naciskał, używając mojego imienia, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi. „Na pewno jest ktoś. Była, może? Kobieta z przeszłości?”

Zaciśniętym szczęką i lekko się pochyliłem. „Czy skończyliśmy już tutaj?”

Prowadzący zawahał się, wyraźnie niepewny, jak odzyskać równowagę po moim nagłym odrzuceniu. Szybko dał znak kamerzyście, który przerwał segment. Patrzyłem, jak pewność siebie prowadzącego kruszy się pod moim spojrzeniem.

„Dziękuję za poświęcony czas, panie Devereux,” wymamrotał.

Nie odpowiedziałem. Po prostu wstałem, poprawiając mankiety mojego szytego na miarę garnituru.

James, mój asystent, był już obok mnie. „Mówiłem panu, że te wywiady pomagają w relacjach publicznych.”

Rzuciłem mu ostre spojrzenie, a on natychmiast zamilkł. Wiedział, że lepiej nie naciskać, kiedy jestem w złym humorze.

W chwili, gdy wyszliśmy ze studia, zauważyłem problem. Paparazzi. Aparaty błyskały, głosy krzyczały, dziennikarze otaczali wejście.

Zwróciłem się do Jamesa, który natychmiast poczuł się winny.

„Mówiłem ci, żeby to był zamknięty wywiad,” wymamrotałem przez zaciśnięte zęby.

„Zrobiłem to,” upierał się. „Nie mieli wiedzieć, że tu jesteś. Prowadzący musiał to wyjawić.”

Westchnąłem ciężko. Nie miałem na to cierpliwości.

„Czy mamy inne wyjście?” zapytałem.

James się zawahał. To była wystarczająca odpowiedź.

Zirytowany, wyprostowałem krawat i zacząłem iść w kierunku czarnego Mercedesa Benz zaparkowanego kilka metrów dalej. Tłum wybuchł, gdy ruszyłem, zbliżając się, wciskając mikrofony w moim kierunku.

„Panie Devereux, tylko jedno pytanie!”

„Liam! Czy ma pan jakiś komentarz na temat—”

„Liam, czy spotyka się pan z kimś?”

Ignorowałem ich wszystkich. Przez lata doskonaliłem sztukę obojętności, a dzisiaj nie było inaczej.

James pospieszył naprzód, otwierając drzwi samochodu dla mnie. Miałem już wsiąść, kiedy ponad chaosem rozległ się głos.

„Liam Devereux!”

Zignorowałem to na początku, zakładając, że to kolejny zdesperowany reporter.

Potem głos zabrzmiał ponownie.

„Liam Devereux, to ja! Sophie Evans.”

Zamarłem.

Wszystko wokół mnie zniknęło. Krzyki, błyskające aparaty, przytłaczający hałas, wszystko zniknęło w jednej chwili.

To imię. Ten głos. Powoli odwróciłem się, moje serce biło mocniej, niż powinno. I tam była. Sophie Evans. Stojąc pośród chaosu, jej oczy utkwiły w moich z desperacją, jakiej nigdy wcześniej nie widziałem.

Kobieta, którą tak bardzo starałem się zapomnieć.

Kobieta, której nigdy nie sądziłem, że zobaczę ponownie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Sophie Evans

Ledwo złapałam oddechu, moje piersi szybko się unosiły i opadały po właśnie przebytym sprincie. Palce zaciskały tkaninę jego drogiego garnituru, rozpaczliwe, drżące. Ale gdy tylko Liam Devereux odwrócił się, by stanąć przede mną, prawie puściłam.

Jego oczy.

Te same przenikliwe, niebieskie oczy, w które wcześniej gapiłam się godzinami. Ale teraz były zimniejsze, bardziej ostre, jak sople lodu czekające, by przenieść się przez moją skórę. Nie patrzył na mnie tylko; patrzył przez mnie.

Rozpoznanie na krótko zabłysło w nich. A potem nic.

Jego spojrzenie stawało się twarde, wyraz twarzy nieczytelny.

„Czego do diabła chcesz?” Jego głos był głęboki, autorytatywny, głos mężczyzny, którego kiedyś znałam, ale teraz ledwo rozpoznawałam.

Przełknęłam ciężko, gardło nagle wyschło. Słowa, które wielokrotnie przećwiczyłam, zniknęły z mojego umysłu.

Za mną ktoś chwycił mnie za ramię.

„Proszę pani, musi pani teraz odejść!” – powiedział pilnie głos mężczyzny. Odwróciłam się, by zobaczyć szofera Liama, jego nerwowe spojrzenie przeskakiwało między nami a rosnącym tłumem reporterów pędzących w naszą stronę. „Prasa zaraz rozpieści się na ten temat. Nie chce pani być w centrum tego.”

Zawracałam głowę.

Spodziewałam się wrogości od Liama, ale to? To było inne. To nie była tylko obojętność. To była nienawiść.

Dlaczego mnie nienawidzi?

Czy nie powinno być odwrotnie? Czy to ja nie powinnam na niego ładować się, jakby właśnie wyrwał mi serce? Bo to on wyrwał mi. To on mnie zdradził.

A jednak, tutaj byłam. Wyglądałam na desperatkę. Wyglądałam jak głupia.

Ścisnęłam szczękę, mój uchwyt na garniturze zacisnął się na ułamek sekundy, zanim w końcu puściłam.

Może nie powinnam była przyjeżdżać. Może Benita się myliła.

„Powiedz mi, czego chcesz” – zażądał Liam, jego głos przeciął moje myśli.

Zawahałam się, wpatrując się w niego. Nadal był niesamowicie przystojny – ostry zarys szczęki, starannie ułożone ciemne włosy, szerokie ramiona w tym perfekcyjnie dopasowanym garniturze. Wyglądał, jakby należał do świata tak odmiennego od mojego.

Świata miliarderów. Świata władzy. Nie należałam tutaj. Już nie.

„Ja—” Mój głos zacisnął się w gardle.

To było trudniejsze, niż myślałam.

Liam nie utrzymywał kontaktu. Nie ze mną. Nie z moim bratem, Lucasem, który kiedyś był jego najlepszym przyjacielem. Gdyby wciąż się kontaktowali, wiedziałby, dlaczego tu jestem. Wiedziałby, że Lucas leży w szpitalnym łóżku, walcząc o życie.

Głęoko wdecham. Jeśli mnie zapomniał, to dobrze. Ale czy naprawdę zapomniał też o Lucasie?

Chciałam być silna. Chciałam utrzymać się. Ale ciężar wszystkiego, rachunki szpitalne Luca, moje malejące oszczędności, strach przed utratą mojej jedynej rodziny sprawiły, że moje ramiona się opadały.

Nie powinnam była przyjeżdżać do niego.

Powinnam była zadzwonić do moich przyjaciół w Londynie i poprosić o pomoc. Ale pięćset tysięcy dolarów to za dużo pieniędzy. Nikt z moich znajomych nie miał takiej kasy do rozdania.

Właśnie ukończyłyśmy studia. Wszyscy starali się ułożyć sobie życie. Ledwo miałam zgromadzone sto tysięcy dolarów na moją księgarnię. Nadal brakowało mi dziewięćset tysięcy.

Odebrałam krok, palce zacisnęły się w pięści.

Może powinnam iść do mieszkania Lucasa. Może miał oszczędności. Może była jakaś rzecz, cokolwiek, co mogłabym sprzedać.

Odwróciłam się, gdy reporterzy nas zauważyli.

„Kim ona jest?” – krzyknął jeden z nich.

„Czy to jego była dziewczyna?” – zawyśli kolejny.

Błyski aparatów oślepiały mnie. Panika zalała mnie. Próbowałam zasłonić twarz, ale było za późno. Aparat już zrobił zdjęcie. Zanim mogłam zareagować, ktoś chwytając mnie brutalnie.

Zadławiałam się, moje ciało odpędziło się w tył. Serce podskoczyło w gardle, gdy potykałam się, moje obcasy skrobały chodnik. A potem wszystko zamgliło się.

Dźwięk ryczącego silnika. Krzyki prasy.

Zagłuszył mi yelp, kiedy zostałam wciągnięta do samochodu, moje ciało uderzyło w coś twardego, ciepłego.

Błysnęłam szybko, próbując zrozumieć, co się właśnie stało.

Byłam w samochodzie. Szykownym, czarnym Mercedesie Benz. Kierowca już manewrował nami przez chaotyczną scenę na zewnątrz.

Ostro skręciłam, by zobaczyć Liama tuż obok mnie w samochodzie. Siedział obok mnie, szczęka zacisknięta, oczy płonęły z gniewu.

Spoglądał na mnie jak na problem, który musi rozwiązać. Jakby była niedogodnością.

Przełknęłam, trzymając skórzaną kanapę pod sobą.

Potem jego głos przeciął ciężką ciszę.

„Czego do diabła tu robisz?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Liam Devereux

"Kot ci język połknął?" zapytałem ostro, obserwując, jak Sophie Evans siedziała naprzeciwko mnie w samochodzie, gapiąc się, jakby właśnie zobaczyła ducha.

Nie miała prawa tak na mnie patrzeć.

Znałem Sophie. Mieliśmy swoją historię. A jeśli jest coś, czego nienawidziłem, to przeszłość, która zaskakuje mnie, kiedy najmniej się tego spodziewam.

Wciągnięcie jej do samochodu było instynktowną decyzją, z której nie byłem szczególnie dumny. Gdyby prasa zdołała zrobić jej wyraźne zdjęcie, nagłówki byłyby gotowe do rana. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałem, było to, by dziennikarze zaczęli grzebać w mojej przeszłości, próbując połączyć fakty.

A Sophie?

Ona i jej brat, Lucas, byli jedynymi żyjącymi osobami, które znały prawdę o tym, co wydarzyło się lata temu.

Teraz była tutaj, wyglądając, jakby nie miała dokąd pójść.

Studiowałem ją w milczeniu, gdy samochód pędził drogą.

Była inna. Silniejsza, śmielsza. Ale jej oczy wciąż miały tę samą wrażliwość, tę samą, którą widziałem lata temu, kiedy odwróciła się ode mnie.

Nie powiedziała ani słowa. Jej usta lekko się rozchyliły, jakby chciała coś powiedzieć, ale nic nie wyszło. To było w porządku. I tak nie miałem ochoty na rozmowę.

Wiedziałem, że przeprowadziła się do Londynu. Zapytałem ją ponownie, czego chce, i zaczęła się jąkać.

Wtedy dotarliśmy do punktu na drodze i poprosiłem Jamesa, żeby się zatrzymał. Kiedy to zrobił, otworzyłem drzwi i poprosiłem ją, żeby wysiadła.

"Wynoś się!"

Niedowierzanie przemknęło przez jej twarz, ale powiedziałem jej ponownie, żeby wyszła. Nie ruszyła się. Nie wyglądała, jakby miała to zrobić.

Złapałem czapkę z daszkiem, założyłem ją, a także okulary przeciwsłoneczne, żeby ukryć oczy, zanim wysiadłem z samochodu, a potem zajrzałem do środka i poprosiłem ją, żeby wysiadła.

W końcu wysiadła, a ja przyglądałem się jej kątem oka. W jej oczach nie było już tej niewinności, tej, którą kiedyś starałem się chronić. Zamiast tego było coś innego. Coś zamkniętego.

Londyn musiał ją zahartować.

"Więc? Zamierzasz mi powiedzieć, czego chcesz, czy będziemy tu czekać wiecznie?"

Zaczerpnęła ostrego oddechu.

Uśmiechnąłem się z drwiną. "Nie? Nic? Mam cię zostawić na środku drogi?"

To wywołało reakcję. Jej głowa gwałtownie zwróciła się w moją stronę, oczy płonęły. Poprosiłem ją, żeby odeszła, próbując wrócić do samochodu, gdy zablokowała mi drogę.

Prychnęła. "To prawda, że jesteś wcielonym diabłem."

Zmrużyłem oczy. "Przepraszam?"

Przyglądałem się jej przez chwilę, biorąc pod uwagę ogień w jej oczach, sposób, w jaki zaciskała pięści po bokach, sposób, w jaki stała na swoim miejscu, mimo że wiedziała, kim się stałem.

"T-To pomyłka." Odwróciła się, żeby odejść, a jej długie, ciemne włosy podskakiwały przy każdym kroku.

Ruszyłem szybko. Chwyciłem jej ramię, obróciłem ją, przyciskając jej plecy do swojej klatki piersiowej. Wydała z siebie cichy jęk, jej ciało było sztywne przy moim.

"Czego potrzebujesz?" szepnąłem do jej ucha.

Wypuściła powietrze drżąco. "Pieniędzy."

Uniosłem brew, puszczając ją na tyle, żeby spojrzeć na jej twarz.

Pieniądze? Po tylu latach, to było pierwsze, o co mnie poprosiła?

Prześliznąłem wzrokiem po niej. Wyglądała na zmęczoną, zdesperowaną. Ale nie miałem zamiaru niczego jej podarować na srebrnej tacy. Na moich ustach zagościł powolny uśmiech.

"Zróbmy wymianę, handel wymienny."

Jej brwi zmarszczyły się, zdezorientowana. "Co?"

Pochyliłem się nieco, obniżając głos do szeptu, na tyle, żeby ją napiąć. "Chcesz pieniędzy?" Moje palce przesunęły się w dół jej nadgarstka, powolnym, przemyślanym ruchem. "Więc chcę czegoś w zamian."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Devil's Kiss

The Devil's Kiss

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa