passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Devil's Kiss - Rozdział #7 - autor itsvlada

The Devil's Kiss

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Sophie Evans

Liam Devereux okazał się kompletnym dupkiem. W momencie, gdy jego wzrok przesunął się po moim ciele, dokładnie wiedziałam, co zamierza zasugerować. Arogancki uśmieszek, blask w jego oczach, widziałam już wcześniej ten wyraz twarzy.

Nawet nie dałam mu dojść do słowa.

Bez zastanowienia kopnęłam go mocno prosto w goleń.

"Idź do diabła, Liam," warknęłam, zanim odeszłam.

Nie obejrzałam się za siebie, kiedy zatrzymałam taksówkę, moje serce biło z frustracji i wstydu. W momencie, gdy usiadłam na tylnym siedzeniu, zacisnęłam pięści na kolanach, próbując powstrzymać łzy.

Co, do diabła, myślałam?

Pójście do niego jak do kogoś, oczekując, że pomoże, tylko dlatego, że łączyła nas przeszłość, było głupie.

Lucas leżał nieprzytomny w szpitalnym łóżku, a ja tutaj się poniżałam przed jedynym mężczyzną, którego przysięgłam, że nigdy o nic nie poproszę.

***

Podróż do mieszkania Lucasa wydawała się dłuższa, niż powinna. Każda sekunda, mój umysł odtwarzał ten moment, spojrzenie w oczach Liama, sposób, w jaki się uśmiechał, jakby miał kontrolę, jakbym była kolejną zdesperowaną kobietą gotową zrobić wszystko dla pieniędzy.

Ta myśl mnie obrzydzała.

Gdy taksówka zatrzymała się przed mieszkaniem Lucasa, moje ręce trzęsły się z wściekłości i rozpaczy. Zapłaciłam kierowcy, ledwo słuchając, jak mamrocze coś o ostrożności, i wysiadłam.

Gdy tylko weszłam do środka, uderzył mnie znajomy zapach starego drewna i proszku do prania.

Miejsce było małe, ale schludne, dokładnie takie, jakie pamiętałam. Lucas nigdy nie był typem osoby, która pozwala na bałagan. Nawet kiedy byliśmy dziećmi, zawsze był odpowiedzialny, planista, oszczędzający, ten, który dbał, byśmy mieli jedzenie na stole.

A teraz to on potrzebował ratunku.

Poruszałam się szybko, szukając w jego szufladach, szafkach, wszędzie, gdzie mógł schować jakieś awaryjne pieniądze. Musiało być coś. Jakieś oszczędności. Ważne dokumenty. Cokolwiek, co mogłoby pomóc. Ale wszystko, co znalazłam, to niezapłacone rachunki, ostateczne wezwania do zapłaty i czerwone pieczątki z ostrzeżeniami.

Moje ręce drżały, gdy przerzucałam je. Czynsz zalega. Prąd grozi odłączeniem. Łzy zamazywały mi widzenie, gdy osunęłam się na kanapę, moja ostatnia nadzieja wymykała się z rąk. To nie mogło się dziać.

Mój telefon zadzwonił, przerywając moje opadanie w dół spirali. To była Benita.

Szybko wytarłam oczy i odebrałam. "Halo?"

"Sophie," głos Benity był delikatny. "Jak poszło?"

Przełknęłam ślinę z trudem. "Liam to dupek."

Krótka cisza. Potem ciche westchnienie. "Przykro mi."

Pocierałam skronie, czując początki bólu głowy. "Benita, czy wiesz coś o tych niezapłaconych rachunkach? Albo czy Lucas miał gdzieś jakieś oszczędności?"

Wahanie po drugiej stronie. Pauza, która trwała o sekundę za długo.

Potem Benita powiedziała coś, co sprawiło, że żołądek mi się ścisnął. "Sophie... Lucas wziął pożyczkę. Potajemnie."

Mój uchwyt na telefonie się zacieśnił. "Co?"

"Nigdy mi za dużo nie mówił, ale wiem, że zmagał się finansowo," przyznała. "Mówił, że to dla przyjaciela, ale nigdy nie powiedział mi, dla kogo."

Przenikliwy chłód przeszył mnie na wskroś.

Pożyczka?

Lucas nigdy nie podejmował takich ryzyk. Zawsze był tak ostrożny, tak odpowiedzialny finansowo. Jeśli doszedł do punktu, w którym wziął tajną pożyczkę, to musiało być gorzej, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam.

Jak długo tonął w tym bałaganie? Czy próbował mi powiedzieć? Czy byłam zbyt uparta, zbyt zajęta własnymi problemami, by zauważyć?

Zacisnęłam oczy, poczucie winy osiadło jak ciężar na mojej piersi.

"Muszę iść," mruknęłam, kończąc rozmowę, zanim Benita mogła powiedzieć coś więcej.

Mieszkanie nagle wydawało się duszne. Nie mogłam tu dłużej siedzieć. Chwyciłam płaszcz i wybiegłam, mój umysł wirował od wszystkiego, czego właśnie się dowiedziałam.

Na zewnątrz zimne powietrze uderzyło mnie, ale ledwo je czułam. Odwróciłam się, by spojrzeć na budynek mieszkalny, uświadamiając sobie to wszystko na nowo. Nie mieliśmy nikogo, kto mógłby nam pomóc. Żadnej rodziny. Żadnych przyjaciół w Nowym Jorku. Byliśmy zupełnie sami.

Złamany szloch wyrwał się z moich ust, gdy objęłam się ramionami.

Łzy popłynęły, zanim zdążyłam je powstrzymać.

Stałam tam, na środku chodnika, płacząc jak głupiec.

Walczyłam tak ciężko, by pozostać silna, by udawać, że mam wszystko pod kontrolą. Ale prawda była taka, że nie miałam.

Nie miałam nic. Nie było już planów. Żadnych rozwiązań.

Nie wiem, jak długo tam stałam, zagubiona w swojej rozpaczy, aż poczułam, że ktoś dotknął mojego ramienia.

Drgnęłam, szybko wycierając twarz, zanim się odwróciłam.

I tam był. Liam Devereux. Stał dokładnie przede mną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Liam Devereux

Sophie stała tam, łzy spływały jej po policzkach, wyglądając na kruchą jak przeszłość, którą rozbiła. Widok jej w tym stanie, złamanej, bezbronnej, zdesperowanej, powinien był zmiękczyć coś we mnie. Powinien był przypomnieć mi dziewczynę, którą kiedyś znałem, tę, którą bez wahania chroniłem.

Ale zamiast tego poczułem coś zupełnie innego. Żal.

W chwili, gdy nasze oczy się spotkały, zesztywniała. Panika przemknęła po jej twarzy, a ona odwróciła się, by odejść.

Złapałem ją za nadgarstek, zanim zdążyła zrobić kolejny krok.

"Dokąd myślisz, że idziesz?" zapytałem, mówiąc cicho i spokojnie.

Szamotała się w moim uścisku, ale trzymałem mocno.

"Puszczaj mnie, Liamie."

Zignorowałem jej protest i spojrzałem prosto w jej oczy. "Dlaczego płakałaś?"

Jej wargi rozchyliły się, a potem zacisnęły w wąską linię. "To nie twoja sprawa."

Uniosłem brew. "Stało się moją sprawą w chwili, gdy poprosiłaś mnie o pomoc."

Jej oczy pociemniały, a ona wyrwała rękę. "Cóż, nie potrzebuję już twojej pomocy."

Próbowała mnie ominąć, ale stanąłem jej na drodze. Tym razem, zamiast chwytać ją za nadgarstek, objąłem ją w talii, przyciągając blisko.

"Co się stało?" zażądałem odpowiedzi.

Wciągnęła ostry oddech. Przez chwilę myślałem, że może znów się załamie, ale zamiast tego cofnęła się, opuszczając wzrok.

Długa, napięta cisza rozciągnęła się między nami, zanim w końcu przemówiła.

"To Lucas," przyznała. "Jest w szpitalu i potrzebuje przeszczepu."

Przechyliłem głowę, uważnie ją obserwując.

"Ile?"

Zawahała się, zanim wyszeptała kwotę. "Pięćset tysięcy dolarów."

Kiedy w końcu spojrzała w górę, jej oczy przeszukiwały moją twarz, szukając jakiejkolwiek reakcji. Ale nie dałem jej żadnej. Po prostu się uśmiechnąłem.

Jej brwi zmarszczyły się w niedowierzaniu. "Uważasz, że to zabawne?"

Wzruszyłem ramionami. "Nie. Po prostu interesujące."

Cofnęła się o krok, zaciskając dłonie w pięści. "Nie martw się, że poproszę o pomoc," wymamrotała. "Poszukam gdzie indziej."

Odwróciła się i zaczęła odchodzić. Pozwoliłem jej odejść. Przez chwilę po prostu stałem tam, patrząc na nią. Wiedziałem dokładnie, jak to się potoczy. Będzie walczyć. Będzie się opierać. Ale ostatecznie nie będzie miała wyboru. I nie zamierzałem jej puścić, nie zmuszając jej do zapłaty za przeszłość.

Gdy tylko dotarła do ulicy, odezwałem się. "Pomogę."

Zamarła. Powoli odwróciła się, aby spojrzeć na mnie, jej twarz wyrażała mieszankę nadziei i podejrzliwości.

"Naprawdę?" wyszeptała.

Kiwnąłem głową. "Tak. Dam ci pieniądze."

Wypuściła drżący oddech, ulga zmywała się z jej twarzy.

"Ale," dodałem, uważnie ją obserwując, "mam warunek."

Całe jej ciało zesztywniało. "Czego chcesz w zamian?"

Pozwoliłem, by uśmiech powrócił na moje usta, gdy zrobiłem powolny krok w jej kierunku.

"Ciebie."

Drgnęła, jakby ją uderzono. "Przepraszam?" wyszeptała.

Sięgnąłem po nią, zmniejszając dystans między nami. "Chcę ciebie, Sophie."

Opadła jej szczęka. Wpatrywała się we mnie w oszołomieniu, jej twarz przechodziła od niedowierzania do złości, do czegoś bliskiego przerażeniu.

Przyszła do mnie z desperacji, myśląc, że może utrzymać wszystko na swoich warunkach.

Ale powinna była wiedzieć lepiej. Powinna była wiedzieć, że ze mną zawsze były warunki.

"Na trzy miesiące."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Sophie Evans

Patrzyłam na niego, czekając, nie, mając nadzieję, że za chwilę wybuchnie śmiechem i powie mi, że to wszystko jest jakimś pokręconym żartem.

Ale tak się nie stało. Jego zimne, niebieskie oczy nie wyrażały rozbawienia, tylko śmiertelną powagę.

"Trzy miesiące," powtórzył, jakby to, o co prosił, było najnormalniejszą rzeczą na świecie. "Chcę cię na trzy miesiące."

Gorzki śmiech narastał w moim gardle, ale go przełknęłam. Zamiast tego potrząsnęłam głową, nie mogąc uwierzyć w to, co słyszę.

Trzy miesiące?

Chciałam na niego krzyczeć. Nazwać go szaleńcem. Splunąć mu w twarz i powiedzieć, że wolałabym sprzedać duszę diabłu, niż zgodzić się na jakąkolwiek chora grę, którą prowadził.

Ale on był diabłem. Diabelskim wcieleniem. Nie był już Liamem Devereux, chłopakiem, w którym się zakochałam.

Stałam tam, zastygła w miejscu, patrząc na niego, jakby całkowicie stracił rozum.

"Jesteś zainteresowana?" naciskał, jego ton niecierpliwy. "Dam ci sześćset tysięcy dolarów, Sophie. W momencie, gdy się zgodzisz i podpiszemy umowę, będą twoje."

Sześćset tysięcy dolarów. Serce biło mi mocno.

Po opłaceniu przeszczepu Lucasa, zostanie mi ponad sto tysięcy. Wystarczająco, aby pokryć jego rachunki szpitalne. Wystarczająco, aby wyjść z tego bałaganu.

To było więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek marzyłam.

A wszystko, co musiałam zrobić, to... co? Być jego przez trzy miesiące?

Czułam się chora.

Nawet rozważanie tego sprawiało, że czułam, jakbym straciła ostatni skrawek godności, jaki mi pozostał. Ale jaki miałam wybór? Życie mojego brata zależało od tego. Zacisnęłam wargi tak mocno, że poczułam smak krwi.

"Trzy miesiące?" Mój głos był ledwo szeptem.

Liam kiwnął głową. "Będziesz ze mną na wydarzeniach. Będziesz idealną kobietą u mojego boku."

Potrząsnęłam głową gwałtownie. "Nie, nie, nie. To absurd. Myślisz, że możesz mnie kupić?"

Zrobił krok bliżej, jego głos stał się ciemny i niebezpieczny. "Myślę, że nie masz wyboru."

Bezczelność jego słów wywołała we mnie falę złości. Moje ręce zacisnęły się w pięści po bokach. "Jesteś obrzydliwy," wyplułam.

Uśmiechnął się z przekąsem. "Może. Ale przynajmniej jestem szczery co do tego, czego chcę."

Odwróciłam się, myśli przebiegały mi po głowie. Mogłam teraz odejść. Mogłam znaleźć inny sposób. Ale w głębi duszy wiedziałam, że nie ma innego sposobu. Nie miałam się do kogo zwrócić. I nie czekał na mnie żaden cud za rogiem.

Lucas mnie potrzebował.

I najbardziej chora część tego wszystkiego? Jakaś pokręcona, zakopana część mnie nie była tylko wściekła na Liama. Przerażało mnie, że jakaś część mnie wciąż go chciała.

Wzięłam powolny, drżący oddech, po czym znowu zwróciłam się do niego.

"Dobrze," powiedziałam, zmuszając mój głos do pozostania stabilnym. "Trzy miesiące. Nic więcej."

Liam uśmiechnął się szerzej, zadowolenie błyszczało w jego oczach.

"Dobrze, mamy umowę."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Devil's Kiss

The Devil's Kiss

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa