passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Devil's Kiss - Rozdział #6 - autor itsvlada

The Devil's Kiss

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Liam Devereux

"Kot ci język połknął?" zapytałem ostro, obserwując, jak Sophie Evans siedziała naprzeciwko mnie w samochodzie, gapiąc się, jakby właśnie zobaczyła ducha.

Nie miała prawa tak na mnie patrzeć.

Znałem Sophie. Mieliśmy swoją historię. A jeśli jest coś, czego nienawidziłem, to przeszłość, która zaskakuje mnie, kiedy najmniej się tego spodziewam.

Wciągnięcie jej do samochodu było instynktowną decyzją, z której nie byłem szczególnie dumny. Gdyby prasa zdołała zrobić jej wyraźne zdjęcie, nagłówki byłyby gotowe do rana. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałem, było to, by dziennikarze zaczęli grzebać w mojej przeszłości, próbując połączyć fakty.

A Sophie?

Ona i jej brat, Lucas, byli jedynymi żyjącymi osobami, które znały prawdę o tym, co wydarzyło się lata temu.

Teraz była tutaj, wyglądając, jakby nie miała dokąd pójść.

Studiowałem ją w milczeniu, gdy samochód pędził drogą.

Była inna. Silniejsza, śmielsza. Ale jej oczy wciąż miały tę samą wrażliwość, tę samą, którą widziałem lata temu, kiedy odwróciła się ode mnie.

Nie powiedziała ani słowa. Jej usta lekko się rozchyliły, jakby chciała coś powiedzieć, ale nic nie wyszło. To było w porządku. I tak nie miałem ochoty na rozmowę.

Wiedziałem, że przeprowadziła się do Londynu. Zapytałem ją ponownie, czego chce, i zaczęła się jąkać.

Wtedy dotarliśmy do punktu na drodze i poprosiłem Jamesa, żeby się zatrzymał. Kiedy to zrobił, otworzyłem drzwi i poprosiłem ją, żeby wysiadła.

"Wynoś się!"

Niedowierzanie przemknęło przez jej twarz, ale powiedziałem jej ponownie, żeby wyszła. Nie ruszyła się. Nie wyglądała, jakby miała to zrobić.

Złapałem czapkę z daszkiem, założyłem ją, a także okulary przeciwsłoneczne, żeby ukryć oczy, zanim wysiadłem z samochodu, a potem zajrzałem do środka i poprosiłem ją, żeby wysiadła.

W końcu wysiadła, a ja przyglądałem się jej kątem oka. W jej oczach nie było już tej niewinności, tej, którą kiedyś starałem się chronić. Zamiast tego było coś innego. Coś zamkniętego.

Londyn musiał ją zahartować.

"Więc? Zamierzasz mi powiedzieć, czego chcesz, czy będziemy tu czekać wiecznie?"

Zaczerpnęła ostrego oddechu.

Uśmiechnąłem się z drwiną. "Nie? Nic? Mam cię zostawić na środku drogi?"

To wywołało reakcję. Jej głowa gwałtownie zwróciła się w moją stronę, oczy płonęły. Poprosiłem ją, żeby odeszła, próbując wrócić do samochodu, gdy zablokowała mi drogę.

Prychnęła. "To prawda, że jesteś wcielonym diabłem."

Zmrużyłem oczy. "Przepraszam?"

Przyglądałem się jej przez chwilę, biorąc pod uwagę ogień w jej oczach, sposób, w jaki zaciskała pięści po bokach, sposób, w jaki stała na swoim miejscu, mimo że wiedziała, kim się stałem.

"T-To pomyłka." Odwróciła się, żeby odejść, a jej długie, ciemne włosy podskakiwały przy każdym kroku.

Ruszyłem szybko. Chwyciłem jej ramię, obróciłem ją, przyciskając jej plecy do swojej klatki piersiowej. Wydała z siebie cichy jęk, jej ciało było sztywne przy moim.

"Czego potrzebujesz?" szepnąłem do jej ucha.

Wypuściła powietrze drżąco. "Pieniędzy."

Uniosłem brew, puszczając ją na tyle, żeby spojrzeć na jej twarz.

Pieniądze? Po tylu latach, to było pierwsze, o co mnie poprosiła?

Prześliznąłem wzrokiem po niej. Wyglądała na zmęczoną, zdesperowaną. Ale nie miałem zamiaru niczego jej podarować na srebrnej tacy. Na moich ustach zagościł powolny uśmiech.

"Zróbmy wymianę, handel wymienny."

Jej brwi zmarszczyły się, zdezorientowana. "Co?"

Pochyliłem się nieco, obniżając głos do szeptu, na tyle, żeby ją napiąć. "Chcesz pieniędzy?" Moje palce przesunęły się w dół jej nadgarstka, powolnym, przemyślanym ruchem. "Więc chcę czegoś w zamian."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Sophie Evans

Liam Devereux okazał się kompletnym dupkiem. W momencie, gdy jego wzrok przesunął się po moim ciele, dokładnie wiedziałam, co zamierza zasugerować. Arogancki uśmieszek, blask w jego oczach, widziałam już wcześniej ten wyraz twarzy.

Nawet nie dałam mu dojść do słowa.

Bez zastanowienia kopnęłam go mocno prosto w goleń.

"Idź do diabła, Liam," warknęłam, zanim odeszłam.

Nie obejrzałam się za siebie, kiedy zatrzymałam taksówkę, moje serce biło z frustracji i wstydu. W momencie, gdy usiadłam na tylnym siedzeniu, zacisnęłam pięści na kolanach, próbując powstrzymać łzy.

Co, do diabła, myślałam?

Pójście do niego jak do kogoś, oczekując, że pomoże, tylko dlatego, że łączyła nas przeszłość, było głupie.

Lucas leżał nieprzytomny w szpitalnym łóżku, a ja tutaj się poniżałam przed jedynym mężczyzną, którego przysięgłam, że nigdy o nic nie poproszę.

***

Podróż do mieszkania Lucasa wydawała się dłuższa, niż powinna. Każda sekunda, mój umysł odtwarzał ten moment, spojrzenie w oczach Liama, sposób, w jaki się uśmiechał, jakby miał kontrolę, jakbym była kolejną zdesperowaną kobietą gotową zrobić wszystko dla pieniędzy.

Ta myśl mnie obrzydzała.

Gdy taksówka zatrzymała się przed mieszkaniem Lucasa, moje ręce trzęsły się z wściekłości i rozpaczy. Zapłaciłam kierowcy, ledwo słuchając, jak mamrocze coś o ostrożności, i wysiadłam.

Gdy tylko weszłam do środka, uderzył mnie znajomy zapach starego drewna i proszku do prania.

Miejsce było małe, ale schludne, dokładnie takie, jakie pamiętałam. Lucas nigdy nie był typem osoby, która pozwala na bałagan. Nawet kiedy byliśmy dziećmi, zawsze był odpowiedzialny, planista, oszczędzający, ten, który dbał, byśmy mieli jedzenie na stole.

A teraz to on potrzebował ratunku.

Poruszałam się szybko, szukając w jego szufladach, szafkach, wszędzie, gdzie mógł schować jakieś awaryjne pieniądze. Musiało być coś. Jakieś oszczędności. Ważne dokumenty. Cokolwiek, co mogłoby pomóc. Ale wszystko, co znalazłam, to niezapłacone rachunki, ostateczne wezwania do zapłaty i czerwone pieczątki z ostrzeżeniami.

Moje ręce drżały, gdy przerzucałam je. Czynsz zalega. Prąd grozi odłączeniem. Łzy zamazywały mi widzenie, gdy osunęłam się na kanapę, moja ostatnia nadzieja wymykała się z rąk. To nie mogło się dziać.

Mój telefon zadzwonił, przerywając moje opadanie w dół spirali. To była Benita.

Szybko wytarłam oczy i odebrałam. "Halo?"

"Sophie," głos Benity był delikatny. "Jak poszło?"

Przełknęłam ślinę z trudem. "Liam to dupek."

Krótka cisza. Potem ciche westchnienie. "Przykro mi."

Pocierałam skronie, czując początki bólu głowy. "Benita, czy wiesz coś o tych niezapłaconych rachunkach? Albo czy Lucas miał gdzieś jakieś oszczędności?"

Wahanie po drugiej stronie. Pauza, która trwała o sekundę za długo.

Potem Benita powiedziała coś, co sprawiło, że żołądek mi się ścisnął. "Sophie... Lucas wziął pożyczkę. Potajemnie."

Mój uchwyt na telefonie się zacieśnił. "Co?"

"Nigdy mi za dużo nie mówił, ale wiem, że zmagał się finansowo," przyznała. "Mówił, że to dla przyjaciela, ale nigdy nie powiedział mi, dla kogo."

Przenikliwy chłód przeszył mnie na wskroś.

Pożyczka?

Lucas nigdy nie podejmował takich ryzyk. Zawsze był tak ostrożny, tak odpowiedzialny finansowo. Jeśli doszedł do punktu, w którym wziął tajną pożyczkę, to musiało być gorzej, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam.

Jak długo tonął w tym bałaganie? Czy próbował mi powiedzieć? Czy byłam zbyt uparta, zbyt zajęta własnymi problemami, by zauważyć?

Zacisnęłam oczy, poczucie winy osiadło jak ciężar na mojej piersi.

"Muszę iść," mruknęłam, kończąc rozmowę, zanim Benita mogła powiedzieć coś więcej.

Mieszkanie nagle wydawało się duszne. Nie mogłam tu dłużej siedzieć. Chwyciłam płaszcz i wybiegłam, mój umysł wirował od wszystkiego, czego właśnie się dowiedziałam.

Na zewnątrz zimne powietrze uderzyło mnie, ale ledwo je czułam. Odwróciłam się, by spojrzeć na budynek mieszkalny, uświadamiając sobie to wszystko na nowo. Nie mieliśmy nikogo, kto mógłby nam pomóc. Żadnej rodziny. Żadnych przyjaciół w Nowym Jorku. Byliśmy zupełnie sami.

Złamany szloch wyrwał się z moich ust, gdy objęłam się ramionami.

Łzy popłynęły, zanim zdążyłam je powstrzymać.

Stałam tam, na środku chodnika, płacząc jak głupiec.

Walczyłam tak ciężko, by pozostać silna, by udawać, że mam wszystko pod kontrolą. Ale prawda była taka, że nie miałam.

Nie miałam nic. Nie było już planów. Żadnych rozwiązań.

Nie wiem, jak długo tam stałam, zagubiona w swojej rozpaczy, aż poczułam, że ktoś dotknął mojego ramienia.

Drgnęłam, szybko wycierając twarz, zanim się odwróciłam.

I tam był. Liam Devereux. Stał dokładnie przede mną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Liam Devereux

Sophie stała tam, łzy spływały jej po policzkach, wyglądając na kruchą jak przeszłość, którą rozbiła. Widok jej w tym stanie, złamanej, bezbronnej, zdesperowanej, powinien był zmiękczyć coś we mnie. Powinien był przypomnieć mi dziewczynę, którą kiedyś znałem, tę, którą bez wahania chroniłem.

Ale zamiast tego poczułem coś zupełnie innego. Żal.

W chwili, gdy nasze oczy się spotkały, zesztywniała. Panika przemknęła po jej twarzy, a ona odwróciła się, by odejść.

Złapałem ją za nadgarstek, zanim zdążyła zrobić kolejny krok.

"Dokąd myślisz, że idziesz?" zapytałem, mówiąc cicho i spokojnie.

Szamotała się w moim uścisku, ale trzymałem mocno.

"Puszczaj mnie, Liamie."

Zignorowałem jej protest i spojrzałem prosto w jej oczy. "Dlaczego płakałaś?"

Jej wargi rozchyliły się, a potem zacisnęły w wąską linię. "To nie twoja sprawa."

Uniosłem brew. "Stało się moją sprawą w chwili, gdy poprosiłaś mnie o pomoc."

Jej oczy pociemniały, a ona wyrwała rękę. "Cóż, nie potrzebuję już twojej pomocy."

Próbowała mnie ominąć, ale stanąłem jej na drodze. Tym razem, zamiast chwytać ją za nadgarstek, objąłem ją w talii, przyciągając blisko.

"Co się stało?" zażądałem odpowiedzi.

Wciągnęła ostry oddech. Przez chwilę myślałem, że może znów się załamie, ale zamiast tego cofnęła się, opuszczając wzrok.

Długa, napięta cisza rozciągnęła się między nami, zanim w końcu przemówiła.

"To Lucas," przyznała. "Jest w szpitalu i potrzebuje przeszczepu."

Przechyliłem głowę, uważnie ją obserwując.

"Ile?"

Zawahała się, zanim wyszeptała kwotę. "Pięćset tysięcy dolarów."

Kiedy w końcu spojrzała w górę, jej oczy przeszukiwały moją twarz, szukając jakiejkolwiek reakcji. Ale nie dałem jej żadnej. Po prostu się uśmiechnąłem.

Jej brwi zmarszczyły się w niedowierzaniu. "Uważasz, że to zabawne?"

Wzruszyłem ramionami. "Nie. Po prostu interesujące."

Cofnęła się o krok, zaciskając dłonie w pięści. "Nie martw się, że poproszę o pomoc," wymamrotała. "Poszukam gdzie indziej."

Odwróciła się i zaczęła odchodzić. Pozwoliłem jej odejść. Przez chwilę po prostu stałem tam, patrząc na nią. Wiedziałem dokładnie, jak to się potoczy. Będzie walczyć. Będzie się opierać. Ale ostatecznie nie będzie miała wyboru. I nie zamierzałem jej puścić, nie zmuszając jej do zapłaty za przeszłość.

Gdy tylko dotarła do ulicy, odezwałem się. "Pomogę."

Zamarła. Powoli odwróciła się, aby spojrzeć na mnie, jej twarz wyrażała mieszankę nadziei i podejrzliwości.

"Naprawdę?" wyszeptała.

Kiwnąłem głową. "Tak. Dam ci pieniądze."

Wypuściła drżący oddech, ulga zmywała się z jej twarzy.

"Ale," dodałem, uważnie ją obserwując, "mam warunek."

Całe jej ciało zesztywniało. "Czego chcesz w zamian?"

Pozwoliłem, by uśmiech powrócił na moje usta, gdy zrobiłem powolny krok w jej kierunku.

"Ciebie."

Drgnęła, jakby ją uderzono. "Przepraszam?" wyszeptała.

Sięgnąłem po nią, zmniejszając dystans między nami. "Chcę ciebie, Sophie."

Opadła jej szczęka. Wpatrywała się we mnie w oszołomieniu, jej twarz przechodziła od niedowierzania do złości, do czegoś bliskiego przerażeniu.

Przyszła do mnie z desperacji, myśląc, że może utrzymać wszystko na swoich warunkach.

Ale powinna była wiedzieć lepiej. Powinna była wiedzieć, że ze mną zawsze były warunki.

"Na trzy miesiące."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Devil's Kiss

The Devil's Kiss

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa