passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Discarded Luna’s Second Chance autor Nina Soelian

The Discarded Luna’s Second Chance

/

Rozdział 1

Rozdział 1

POV Harper

Siniaki na moich ramionach pulsowały pod czarnym jedwabiem sukienki, pięć idealnych odcisków palców tam, gdzie Weston ścisnął mnie zeszłej nocy.

"Nie zawstydzisz mnie już nigdy więcej, Harper."

Jego słowa wciąż rozbrzmiewały mi w głowie, gdy wciskałam się głębiej w róg balowej sali Silvercrest, obserwując, jak świętowanie watahy wiruje wokół mnie, jakbym tonęła w zwolnionym tempie.

Przyzwyczaiłam się przez lata do takiej niewidzialności, do robienia się mniejszą i cichszą, do nauki, że obrona siebie nie daje nic poza jeszcze większym okrucieństwem…

Może właśnie to robią z tobą lata nienawiści. Sprawiają, że czujesz się bardziej jak plugawy cień niż człowiek.

"Mama, na rączki?" Cichy głos Avy przedarł się przez moją mgłę.

Moja trzyletnia córeczka podniosła rączki, a ja uniosłam ją, mimo ostrego protestu żeber. Była jedyną osobą w całej tej sali, która patrzyła na mnie bez obrzydzenia czy litości w oczach.

"Bądź blisko mamy, kochanie," szepnęłam w jej ciemne loczki, identyczne jak moje.

"Co za wstyd," głos pani Henderson rozbrzmiał celowo ponad dźwiękami kwartetu smyczkowego. "Minęły lata, a ona wciąż nie wie, jak zachować się jak prawdziwa Luna. Zawodzi we wszystkim, co jej powierzono."

Kobieta obok niej, jedna z nowych transferów watahy, pochyliła się z udawaną ciekawością. "Ach tak?"

"Niektóre wilczyce naprawdę nie mają za grosz szacunku do siebie," oznajmiła pani Hayes, moja teściowa, sunąc obok, a jej głos był dostatecznie głośny, by wszyscy słyszeli. "Biedny Weston miał przed sobą taką świetlaną przyszłość, zanim…"

Urwała, a jej spojrzenie prześlizgnęło się po mnie, wyrażając wszystko aż nazbyt jasno.

Milcz. Nic nie rób. Nie prowokuj. W końcu sobie pójdą.

To mantra, z którą dziś żyję, lecz nawet powtarzana w kółko w głowie nie wymazuje szkód wyrządzanych przez okrucieństwo wszystkich wokół.

Połknięcie tego wszystkiego jest trudne i ma gorzki smak żółci, ale i tak jest lepsze niż stawianie czoła złości i irytacji Westona z powodu "mojego złego zachowania" później.

"Harper, kochanie!" Żona Gammy Jamesa, Patricia, pojawiła się z kręgiem swoich zwolenniczek. "Właśnie opowiadałyśmy Sarze, jak ty i Weston się poznaliście. Co za... dramatyczna historia."

Oczy Sary błyszczały głodem świeżych plotek. "Słyszałam urywki, ale—"

"Musisz koniecznie poznać całą tragedię," ciągnęła Patricia, słodkim jak syrop głosem. "Nasza biedna Celeste i Weston byli nierozłączni od dzieciństwa. Wszyscy myśleli, że są sobie przeznaczeni. Byli idealni razem."

Moja siostra właśnie wtedy przeszła obok w nieskazitelnej bieli. Zawsze nosiła biel, wieczna święta dziewica, a jej zielone oczy rozszerzyły się, gdy Patricia mówiła dalej.

"Ale pierwsza ruja Harper przyszła podczas jednego z letnich festiwali i Weston nie mógł się powstrzymać, pomógł jej przez to przejść. Po tej nocy zaszła w ciążę."

Słyszałam tę historię z cudzych ust niezliczoną ilość razy. I znam ukryte myśli, gdy rzadko próbują być szlachetni i nie krytykować swojej Luny otwarcie.

Że dokładnie wiedziałam, co robię. Że celowo rzuciłam się na Westona, gdy był podatny na feromony każdej samicy. Że chciałam odebrać mojej siostrze wszelkie szanse na związanie się z naszym Alfą.

Że jestem żałosną, zazdrosną i okrutną starszą siostrą.

Usta Patricii zaciśnięte były w dezaprobacie. "Celeste była taka szlachetna, ustępując siostrze, chociaż złamało jej to serce."

"To nie…" zaczęłam, ale słowa umarły, gdy dwanaście par oczu zwróciło się ku mnie z identycznym wyrazem pogardy.

"Wciąż się tłumaczysz?" Głos mojej matki przeciął powietrze niczym ostrze. Podeszła z wdziękiem, lecz jej oczy, gdy napotkały moje, były lodowate. "Daj mi Avę. Jesteś zbyt niestabilna, by się nią zajmować."

"Mamo, wszystko w porządku."

"Tak jak w zeszłym miesiącu, gdy zapomniałaś ją odebrać z przedszkola?" jej idealnie wypielęgnowane paznokcie wbiły się w mój nadgarstek, gdy wyciągnęła Avę z moich ramion. "Trzy godziny, Harper. Była tam trzy godziny po zamknięciu."

Chciałam krzyknąć, przypomnieć, że to Weston miał ją odebrać. Że był tak zajęty swoim popołudniowym "spotkaniem", że nie miał czasu mi powiedzieć, że nie może odebrać własnej córki.

Ale słowa i tak zostałyby przekręcone w kolejną porażkę, kolejną wymówkę. Jak zawsze.

"Chodź do babci, skarbie," matka zamruczała do Avy ciepłym, kochającym głosem.

Kieliszek z winem zadrżał lekko, gdy go odebrałam, ale zmusiłam się, by trzymać go pewnie.

"Mama, siku!" Ava nagle oznajmiła, wiercąc się w ramionach babci.

"Ja ją wezmę," wyciągnęłam rękę, desperacko szukając wymówki, by uciec.

"Pozwól mi." Celeste pojawiła się jak złoty duch, jej uśmiech był błogosławiony. "Wyglądasz, jakbyś potrzebowała przerwy, siostro. Wezmę naszą ukochaną dziewczynkę, nie martw się."

Podniosła Avę z wprawą, a moja córka poszła chętnie—dlaczego miałaby nie? Ciocia Celeste zawsze miała cukierki, zawsze się bawiła, zawsze się uśmiechała.

"Taka cudowna ciocia," ktoś szepnął. "Byłaby taką idealną matką."

"Gdyby tylko…" dodał ktoś inny, znacząco.

Sugestie zawisły w powietrzu jak trucizna, gdy Celeste wynosiła moją córkę.

Gdy potem mój ojciec pojawił się przy moim ramieniu, jego obecność Bety przyciągała uwagę, nie byłam przygotowana na kolejną zniewagę.

"Oto jesteś, Harper. Właśnie rozmawiałem o sojuszu z watahą Riverside," powiedział, nie patrząc na mnie bezpośrednio. "Przez twoją ostatnią porażkę straciliśmy rok negocjacji."

"Ojcze, ja nie…"

"Może gdybyś była bardziej jak twoja siostra," kontynuował, jego głos ciężki od rozczarowania. "Celeste nigdy nie obraziłaby partnerki Alfy, sugerując, że jej szczenięta wyglądają na 'zmęczone'. Wiesz, co to znaczy w ich kulturze?"

Wiedziałam dokładnie—nic. To była wymyślona obraza, ale moje protesty tylko pogorszyłyby sprawę.

Nie mogłam oddychać. Ściany zbliżały się, szepty wokół stawały się rykiem przez następne piętnaście minut. Opróżniłam kieliszek wina, potem kolejny, próbując znieczulić nieustający ból wiecznego bycia w błędzie, wiecznego bycia mniej niż innymi.

Mam już tego dość… Czy to się kiedyś skończy?

Nikt nie zauważył, gdy się wymknęłam—albo może zauważyli i byli wdzięczni za moją nieobecność.

Obcasy stukały o marmur, gdy wspinałam się prywatnymi schodami do skrzydła rodziny Alfy, szukając pięciu minut spokoju w mojej własnej sypialni, z dala od spojrzeń i osądu.

Dźwięki uderzyły mnie, zanim dotarłam do drzwi. Rytmiczne. Znajome. Ten rodzaj dźwięku, który nawiedzał moje małżeństwo od początku.

Przez uchylone drzwi sypialni zobaczyłam ich.

Szerokie plecy Westona, mięśnie napinające się, gdy poruszał się między rozchylonymi udami. Kobieta pod nim wygięła się, jej jęki były teatralne i głośne, celowo wystawiane. Jej twarz była odwrócona, ukryta pod kątem, ale jej rozkosz była aż nazbyt prawdziwa.

"Właśnie tak, kochanie," warknął Weston, jego głos gruby od satysfakcji, której nigdy nie okazywał ze mną. "Jesteś taka dobra pod moim ciałem. O wiele lepsza niż…"

Cofnęłam się, moje ciało zdrętwiałe od tej zdrady.

Cztery lata tego. Cztery lata bycia niechcianą Luną, partnerką, której nigdy nie wybrał, ciężarem, który był zmuszony dźwigać. Moja stopa trafiła na skrzypiącą deskę, ale nie przerwali, zbyt pogrążeni w namiętności, by zauważyć, albo po prostu nie dbali o to, czy zostaną przyłapani.

Wtedy to usłyszałam—krzyki z zewnątrz.

Nie były to okrzyki radości. Tylko przerażenie.

"AVA!" Wiele głosów krzyczało imię mojej córki. "Gdzie jest Ava? O bogini—"

Moja wilczyca zawyła, rozdzierając mnie od środka, gdy rzuciłam się biegiem, pokonując schody po trzy na raz.

Krzyki narastały, coraz bardziej histeryczne, a świat wokół mnie przechylił się, zawężając do pojedynczego punktu czystego przerażenia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Francuskie drzwi eksplodowały na zewnątrz pod moimi rękami, szkło zadźwięczało w ramach. Krzyk uderzył mnie jak fizyczna siła—surowy i pierwotny.

"Ruchy! RUCHY!" Głos Gammy Jamesa rozległ się po trawniku.

Członkowie watahy rozproszyli się znad brzegu jeziora jak spłoszone ptaki. Przez lukę między ciałami zobaczyłam go—Jamesa, po kolana w wodzie, trzymającego coś małego i bezwładnego przy piersi.

Moja wilczyca zamilkła. Nie przycichła, zamilkła.

Ten rodzaj nicości, który pojawia się tuż przed końcem świata.

"Odsuńcie się!" Ktoś próbował złapać mnie za ramię.

Wyrwałam się, przebijając się przez mur ciał, który nagle zdawał się zdeterminowany, by nie dopuścić mnie do brzegu. "Przepuśćcie mnie!" Mój głos załamał się, zmieniając się w coś dzikiego. "To moja—"

Tłum się rozstąpił i w końcu ją zobaczyłam. Ava. Moja ukochana córeczka.

W żółtej sukience, którą starannie zapięłam godzinę temu, tej z małymi stokrotkami, które sama wybrała dziś rano. Woda spływała z jej małych ust, ciemne loki przylegały do głowy, a jej oczy—te piękne niebieskie oczy po ojcu—otwarte i utkwione w nicość. Puste.

"Nie..." Słowo wyszło ze mnie niewłaściwie i złamane. "Nie, nie, nie—"

Upadłam na kolana obok niej na trawie, moje ręce już działały, naciskając na jej drobną klatkę piersiową. Raz, dwa, trzy, cztery—uciski, których nauczyłam się na szkoleniu ratunkowym w watasze, ale nigdy nie sądziłam, że użyję ich na własnym dziecku.

"Oddychaj, kochanie. Proszę, oddychaj..." Mój głos załamywał się przy każdym słowie. "Mama tu jest. Mama cię trzyma."

Odchyl głowę. Zaciśnij nos. Wdmuchnij powietrze w te sine usta, które codziennie całowały mnie na dobranoc.

"Niech mi ktoś pomoże!" krzyczałam między uciskami. "Dlaczego nikt nie pomaga?!"

Po prostu stali. Krąg twarzy—niektóre zszokowane, niektóre pełne litości, inne już kalkulujące, co to oznacza dla dynamiki watahy. Pani Hayes miała dłoń przy ustach w teatralnym przerażeniu. Patricia szeptała gorączkowo do męża.

Kolejne uciski. Jej żebra wydawały się pod moimi dłońmi jak ptasie kości. "No dalej, Ava. Wróć do mamy."

"Harper." Głos Westona przeciął moje rozpaczliwe liczenie.

Nie spojrzałam w górę. Nie mogłam przestać. "Zadzwońcie po lekarza watahy! Niech ktoś zadzwoni—"

"Harper, przestań!"

Jego ręka zacisnęła się na moim nadgarstku, palce wbijały się w te same siniaki z zeszłej nocy. Zobaczyłam go kątem oka—włosy w nieładzie, koszula zapięta źle, sprzączka paska przekrzywiona.

"Nie!" Wyrwałam się, wróciłam do ucisków. "Ona mnie potrzebuje—"

"Przestań robić z siebie pieprzoną histeryczkę!" Tym razem jego ręce zacisnęły się na obu moich nadgarstkach, szarpnął mnie do tyłu tak mocno, że coś chrupnęło mi w ramieniu.

"Puść! Ona potrzebuje resuscytacji! Ona potrzebuje..."

Lekarz watahy w końcu przebił się przez tłum, jego torba medyczna upadła na ziemię, gdy klęknął tam, gdzie byłam. Jego ręce poruszały się po Avie z kliniczną sprawnością—sprawdzał puls, badał źrenice, przykładał ucho do jej piersi.

Cisza rozciągała się jak żywy organizm.

"Przykro mi, Alfie Weston." Głos doktora Monroe'a miał tę wyćwiczoną łagodność zarezerwowaną dla przekazywania tragedii. "Odeszła. Godzina zgonu..."

"NIE!" Szarpałam się w uścisku Westona, moja wilczyca drapała, chcąc dostać się do naszego szczenięcia. "Sprawdź jeszcze raz! Musisz sprawdzić jeszcze raz!"

Cios w twarz spadł bez ostrzeżenia. Pierścień Westona rozciął mi wargę, krew wypełniła usta, gdy moja głowa odskoczyła na bok.

"GDZIE BYŁAŚ?" Jego ślina uderzyła mnie w twarz, gdy ryknął. "Gdzie, do cholery, byłaś, kiedy NASZA CÓRKA TONĘŁA?"

Wyplułam krew na trawę. "Byłam tylko piętnaście minut..."

"MIAŁAŚ JEDNO ZADANIE!" Jego alfa-głos uderzył we mnie, sprawiając, że moja wilczyca się skuliła, wymuszając uległość aż do kości. "Pilnować jej! To wszystko, co miałaś robić, nawet tego nie potrafiłaś!"

"Celeste zabrała ją do łazienki—"

Tym razem jego dłoń owinęła się wokół mojego gardła, odcinając słowa. "Zamknij tę swoją kłamliwą gębę. Zawsze winisz innych za swoje błędy!"

"Ja... nie mogę..." Czarne plamy zatańczyły na krawędziach mojego widzenia.

"Weston, proszę." Głos Celeste unosił się jak jedwab przez przemoc. Stała trzy stopy dalej, łzy spływały po jej idealnej twarzy. "To nie pomaga..."

Wtedy mnie puścił i upadłam do przodu, łapiąc oddech.

"Harper była..." Celeste zawahała się, mistrzyni niechętnego oskarżenia. "Piła dziś wieczorem trochę za dużo. Może jej postrzeganie się... zatarło."

"Wypiłam tylko dwa kieliszki wina."

"Widziałam co najmniej cztery," Patricia wtrąciła szybko. "Może pięć."

"Ledwo mogła stać prosto," dodał ktoś inny.

"To nieprawda!" Czołgałam się w stronę nieruchomej Avy. "Proszę, pozwólcie mi ją przytulić—"

Tym razem nikt mnie nie powstrzymał. Wzięłam ją w ramiona, jej waga była zupełnie niewłaściwa—za ciężka i za lekka jednocześnie. Woda z jej włosów przesiąkła moją sukienkę. Jej skóra już była chłodniejsza, niż powinna.

"Popatrz na nią... Jak mogłaś?" Głos mojej matki ociekał obrzydzeniem. "Pijana, gdy twoja córka tonęła."

"Nie jestem... Nie byłam... Mamo, proszę..."

"Nie." Odwróciła się, przecierając łzy z policzków. "Nie mogę nawet na ciebie patrzeć..."

Mój ojciec stał obok niej, jego beta-autorytet promieniował rozczarowaniem. "Tak się dzieje, gdy nie bierzesz odpowiedzialności, Harper. Kiedy jesteś zbyt zajęta użalaniem się nad sobą, żeby pilnować własnego dziecka."

"Ale Celeste—"

"Starałam się pomóc," wyszeptała Celeste, jej głos pięknie się załamał. "Odwiozłam ją z powrotem z łazienki i myślałam, że Harper ją pilnuje. Witałam watahę Morrisonów. Gdybym wiedziała, że ją zostawiła—" Szloch przerwał jej słowa.

Przytuliłam twarz do mokrych włosów Avy, wdychając zanikający zapach jej szamponu dla dzieci zmieszany z wodą z jeziora.

Jej ciało stawało się coraz zimniejsze, małe paluszki sztywniały już w moim uścisku. Żółta sukienka ze stokrotkami była zniszczona—woda z jeziora i plamy z trawy rozlewały się po materiale, który dziś rano tak dokładnie wygładziłam.

Wataha utworzyła wokół nas krąg. Twarz mojej matki wykrzywiła się z odrazą. Ojciec nawet nie spojrzał w moją stronę.

Patricia szeptała do pani Hayes, ich oczy błyszczały ekscytacją na widok tragedii. Gamma James powoli, z namysłem, pokręcił głową. Nawet młodsi członkowie watahy patrzyli na mnie, jakbym była czymś chorym.

Jakbym była morderczynią.

Celeste stała teraz obok Westona, jej dłoń spoczywała na jego ramieniu w geście pocieszenia, którego nigdy nie otrzymam. Jej łzy wciąż spływały w doskonałych kryształowych kroplach, a zielone oczy patrzyły na mnie ze smutkiem i współczuciem.

Weston górował nade mną, jego cień rozciągał się na nieruchomej Avie. Jego szczęka zaciskała się i rozluźniała, dłonie miał zaciśnięte w pięści.

Gdy w końcu się odezwał, jego głos rozległ się po cichym trawniku z ostatecznością egzekucji.

"Zabiłaś naszą córkę przez swoją nieostrożność..." Jego słowa spadły jak ostrze topora. " Ty ją zabiłaś, Harper."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Discarded Luna’s Second Chance

The Discarded Luna’s Second Chance

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa