POV Harper
Siniaki na moich ramionach pulsowały pod czarnym jedwabiem sukienki, pięć idealnych odcisków palców tam, gdzie Weston ścisnął mnie zeszłej nocy.
"Nie zawstydzisz mnie już nigdy więcej, Harper."
Jego słowa wciąż rozbrzmiewały mi w głowie, gdy wciskałam się głębiej w róg balowej sali Silvercrest, obserwując, jak świętowanie watahy wiruje wokół mnie, jakbym tonęła w zwolnionym tempie.
Przyzwyczaiłam się przez lata do takiej niewidzialności, do robienia się mniejszą i cichszą, do nauki, że obrona siebie nie daje nic poza jeszcze większym okrucieństwem…
Może właśnie to robią z tobą lata nienawiści. Sprawiają, że czujesz się bardziej jak plugawy cień niż człowiek.
"Mama, na rączki?" Cichy głos Avy przedarł się przez moją mgłę.
Moja trzyletnia córeczka podniosła rączki, a ja uniosłam ją, mimo ostrego protestu żeber. Była jedyną osobą w całej tej sali, która patrzyła na mnie bez obrzydzenia czy litości w oczach.
"Bądź blisko mamy, kochanie," szepnęłam w jej ciemne loczki, identyczne jak moje.
"Co za wstyd," głos pani Henderson rozbrzmiał celowo ponad dźwiękami kwartetu smyczkowego. "Minęły lata, a ona wciąż nie wie, jak zachować się jak prawdziwa Luna. Zawodzi we wszystkim, co jej powierzono."
Kobieta obok niej, jedna z nowych transferów watahy, pochyliła się z udawaną ciekawością. "Ach tak?"
"Niektóre wilczyce naprawdę nie mają za grosz szacunku do siebie," oznajmiła pani Hayes, moja teściowa, sunąc obok, a jej głos był dostatecznie głośny, by wszyscy słyszeli. "Biedny Weston miał przed sobą taką świetlaną przyszłość, zanim…"
Urwała, a jej spojrzenie prześlizgnęło się po mnie, wyrażając wszystko aż nazbyt jasno.
Milcz. Nic nie rób. Nie prowokuj. W końcu sobie pójdą.
To mantra, z którą dziś żyję, lecz nawet powtarzana w kółko w głowie nie wymazuje szkód wyrządzanych przez okrucieństwo wszystkich wokół.
Połknięcie tego wszystkiego jest trudne i ma gorzki smak żółci, ale i tak jest lepsze niż stawianie czoła złości i irytacji Westona z powodu "mojego złego zachowania" później.
"Harper, kochanie!" Żona Gammy Jamesa, Patricia, pojawiła się z kręgiem swoich zwolenniczek. "Właśnie opowiadałyśmy Sarze, jak ty i Weston się poznaliście. Co za... dramatyczna historia."
Oczy Sary błyszczały głodem świeżych plotek. "Słyszałam urywki, ale—"
"Musisz koniecznie poznać całą tragedię," ciągnęła Patricia, słodkim jak syrop głosem. "Nasza biedna Celeste i Weston byli nierozłączni od dzieciństwa. Wszyscy myśleli, że są sobie przeznaczeni. Byli idealni razem."
Moja siostra właśnie wtedy przeszła obok w nieskazitelnej bieli. Zawsze nosiła biel, wieczna święta dziewica, a jej zielone oczy rozszerzyły się, gdy Patricia mówiła dalej.
"Ale pierwsza ruja Harper przyszła podczas jednego z letnich festiwali i Weston nie mógł się powstrzymać, pomógł jej przez to przejść. Po tej nocy zaszła w ciążę."
Słyszałam tę historię z cudzych ust niezliczoną ilość razy. I znam ukryte myśli, gdy rzadko próbują być szlachetni i nie krytykować swojej Luny otwarcie.
Że dokładnie wiedziałam, co robię. Że celowo rzuciłam się na Westona, gdy był podatny na feromony każdej samicy. Że chciałam odebrać mojej siostrze wszelkie szanse na związanie się z naszym Alfą.
Że jestem żałosną, zazdrosną i okrutną starszą siostrą.
Usta Patricii zaciśnięte były w dezaprobacie. "Celeste była taka szlachetna, ustępując siostrze, chociaż złamało jej to serce."
"To nie…" zaczęłam, ale słowa umarły, gdy dwanaście par oczu zwróciło się ku mnie z identycznym wyrazem pogardy.
"Wciąż się tłumaczysz?" Głos mojej matki przeciął powietrze niczym ostrze. Podeszła z wdziękiem, lecz jej oczy, gdy napotkały moje, były lodowate. "Daj mi Avę. Jesteś zbyt niestabilna, by się nią zajmować."
"Mamo, wszystko w porządku."
"Tak jak w zeszłym miesiącu, gdy zapomniałaś ją odebrać z przedszkola?" jej idealnie wypielęgnowane paznokcie wbiły się w mój nadgarstek, gdy wyciągnęła Avę z moich ramion. "Trzy godziny, Harper. Była tam trzy godziny po zamknięciu."
Chciałam krzyknąć, przypomnieć, że to Weston miał ją odebrać. Że był tak zajęty swoim popołudniowym "spotkaniem", że nie miał czasu mi powiedzieć, że nie może odebrać własnej córki.
Ale słowa i tak zostałyby przekręcone w kolejną porażkę, kolejną wymówkę. Jak zawsze.
"Chodź do babci, skarbie," matka zamruczała do Avy ciepłym, kochającym głosem.
Kieliszek z winem zadrżał lekko, gdy go odebrałam, ale zmusiłam się, by trzymać go pewnie.
"Mama, siku!" Ava nagle oznajmiła, wiercąc się w ramionach babci.
"Ja ją wezmę," wyciągnęłam rękę, desperacko szukając wymówki, by uciec.
"Pozwól mi." Celeste pojawiła się jak złoty duch, jej uśmiech był błogosławiony. "Wyglądasz, jakbyś potrzebowała przerwy, siostro. Wezmę naszą ukochaną dziewczynkę, nie martw się."
Podniosła Avę z wprawą, a moja córka poszła chętnie—dlaczego miałaby nie? Ciocia Celeste zawsze miała cukierki, zawsze się bawiła, zawsze się uśmiechała.
"Taka cudowna ciocia," ktoś szepnął. "Byłaby taką idealną matką."
"Gdyby tylko…" dodał ktoś inny, znacząco.
Sugestie zawisły w powietrzu jak trucizna, gdy Celeste wynosiła moją córkę.
Gdy potem mój ojciec pojawił się przy moim ramieniu, jego obecność Bety przyciągała uwagę, nie byłam przygotowana na kolejną zniewagę.
"Oto jesteś, Harper. Właśnie rozmawiałem o sojuszu z watahą Riverside," powiedział, nie patrząc na mnie bezpośrednio. "Przez twoją ostatnią porażkę straciliśmy rok negocjacji."
"Ojcze, ja nie…"
"Może gdybyś była bardziej jak twoja siostra," kontynuował, jego głos ciężki od rozczarowania. "Celeste nigdy nie obraziłaby partnerki Alfy, sugerując, że jej szczenięta wyglądają na 'zmęczone'. Wiesz, co to znaczy w ich kulturze?"
Wiedziałam dokładnie—nic. To była wymyślona obraza, ale moje protesty tylko pogorszyłyby sprawę.
Nie mogłam oddychać. Ściany zbliżały się, szepty wokół stawały się rykiem przez następne piętnaście minut. Opróżniłam kieliszek wina, potem kolejny, próbując znieczulić nieustający ból wiecznego bycia w błędzie, wiecznego bycia mniej niż innymi.
Mam już tego dość… Czy to się kiedyś skończy?
Nikt nie zauważył, gdy się wymknęłam—albo może zauważyli i byli wdzięczni za moją nieobecność.
Obcasy stukały o marmur, gdy wspinałam się prywatnymi schodami do skrzydła rodziny Alfy, szukając pięciu minut spokoju w mojej własnej sypialni, z dala od spojrzeń i osądu.
Dźwięki uderzyły mnie, zanim dotarłam do drzwi. Rytmiczne. Znajome. Ten rodzaj dźwięku, który nawiedzał moje małżeństwo od początku.
Przez uchylone drzwi sypialni zobaczyłam ich.
Szerokie plecy Westona, mięśnie napinające się, gdy poruszał się między rozchylonymi udami. Kobieta pod nim wygięła się, jej jęki były teatralne i głośne, celowo wystawiane. Jej twarz była odwrócona, ukryta pod kątem, ale jej rozkosz była aż nazbyt prawdziwa.
"Właśnie tak, kochanie," warknął Weston, jego głos gruby od satysfakcji, której nigdy nie okazywał ze mną. "Jesteś taka dobra pod moim ciałem. O wiele lepsza niż…"
Cofnęłam się, moje ciało zdrętwiałe od tej zdrady.
Cztery lata tego. Cztery lata bycia niechcianą Luną, partnerką, której nigdy nie wybrał, ciężarem, który był zmuszony dźwigać. Moja stopa trafiła na skrzypiącą deskę, ale nie przerwali, zbyt pogrążeni w namiętności, by zauważyć, albo po prostu nie dbali o to, czy zostaną przyłapani.
Wtedy to usłyszałam—krzyki z zewnątrz.
Nie były to okrzyki radości. Tylko przerażenie.
"AVA!" Wiele głosów krzyczało imię mojej córki. "Gdzie jest Ava? O bogini—"
Moja wilczyca zawyła, rozdzierając mnie od środka, gdy rzuciłam się biegiem, pokonując schody po trzy na raz.
Krzyki narastały, coraz bardziej histeryczne, a świat wokół mnie przechylił się, zawężając do pojedynczego punktu czystego przerażenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Francuskie drzwi eksplodowały na zewnątrz pod moimi rękami, szkło zadźwięczało w ramach. Krzyk uderzył mnie jak fizyczna siła—surowy i pierwotny.
"Ruchy! RUCHY!" Głos Gammy Jamesa rozległ się po trawniku.
Członkowie watahy rozproszyli się znad brzegu jeziora jak spłoszone ptaki. Przez lukę między ciałami zobaczyłam go—Jamesa, po kolana w wodzie, trzymającego coś małego i bezwładnego przy piersi.
Moja wilczyca zamilkła. Nie przycichła, zamilkła.
Ten rodzaj nicości, który pojawia się tuż przed końcem świata.
"Odsuńcie się!" Ktoś próbował złapać mnie za ramię.
Wyrwałam się, przebijając się przez mur ciał, który nagle zdawał się zdeterminowany, by nie dopuścić mnie do brzegu. "Przepuśćcie mnie!" Mój głos załamał się, zmieniając się w coś dzikiego. "To moja—"
Tłum się rozstąpił i w końcu ją zobaczyłam. Ava. Moja ukochana córeczka.
W żółtej sukience, którą starannie zapięłam godzinę temu, tej z małymi stokrotkami, które sama wybrała dziś rano. Woda spływała z jej małych ust, ciemne loki przylegały do głowy, a jej oczy—te piękne niebieskie oczy po ojcu—otwarte i utkwione w nicość. Puste.
"Nie..." Słowo wyszło ze mnie niewłaściwie i złamane. "Nie, nie, nie—"
Upadłam na kolana obok niej na trawie, moje ręce już działały, naciskając na jej drobną klatkę piersiową. Raz, dwa, trzy, cztery—uciski, których nauczyłam się na szkoleniu ratunkowym w watasze, ale nigdy nie sądziłam, że użyję ich na własnym dziecku.
"Oddychaj, kochanie. Proszę, oddychaj..." Mój głos załamywał się przy każdym słowie. "Mama tu jest. Mama cię trzyma."
Odchyl głowę. Zaciśnij nos. Wdmuchnij powietrze w te sine usta, które codziennie całowały mnie na dobranoc.
"Niech mi ktoś pomoże!" krzyczałam między uciskami. "Dlaczego nikt nie pomaga?!"
Po prostu stali. Krąg twarzy—niektóre zszokowane, niektóre pełne litości, inne już kalkulujące, co to oznacza dla dynamiki watahy. Pani Hayes miała dłoń przy ustach w teatralnym przerażeniu. Patricia szeptała gorączkowo do męża.
Kolejne uciski. Jej żebra wydawały się pod moimi dłońmi jak ptasie kości. "No dalej, Ava. Wróć do mamy."
"Harper." Głos Westona przeciął moje rozpaczliwe liczenie.
Nie spojrzałam w górę. Nie mogłam przestać. "Zadzwońcie po lekarza watahy! Niech ktoś zadzwoni—"
"Harper, przestań!"
Jego ręka zacisnęła się na moim nadgarstku, palce wbijały się w te same siniaki z zeszłej nocy. Zobaczyłam go kątem oka—włosy w nieładzie, koszula zapięta źle, sprzączka paska przekrzywiona.
"Nie!" Wyrwałam się, wróciłam do ucisków. "Ona mnie potrzebuje—"
"Przestań robić z siebie pieprzoną histeryczkę!" Tym razem jego ręce zacisnęły się na obu moich nadgarstkach, szarpnął mnie do tyłu tak mocno, że coś chrupnęło mi w ramieniu.
"Puść! Ona potrzebuje resuscytacji! Ona potrzebuje..."
Lekarz watahy w końcu przebił się przez tłum, jego torba medyczna upadła na ziemię, gdy klęknął tam, gdzie byłam. Jego ręce poruszały się po Avie z kliniczną sprawnością—sprawdzał puls, badał źrenice, przykładał ucho do jej piersi.
Cisza rozciągała się jak żywy organizm.
"Przykro mi, Alfie Weston." Głos doktora Monroe'a miał tę wyćwiczoną łagodność zarezerwowaną dla przekazywania tragedii. "Odeszła. Godzina zgonu..."
"NIE!" Szarpałam się w uścisku Westona, moja wilczyca drapała, chcąc dostać się do naszego szczenięcia. "Sprawdź jeszcze raz! Musisz sprawdzić jeszcze raz!"
Cios w twarz spadł bez ostrzeżenia. Pierścień Westona rozciął mi wargę, krew wypełniła usta, gdy moja głowa odskoczyła na bok.
"GDZIE BYŁAŚ?" Jego ślina uderzyła mnie w twarz, gdy ryknął. "Gdzie, do cholery, byłaś, kiedy NASZA CÓRKA TONĘŁA?"
Wyplułam krew na trawę. "Byłam tylko piętnaście minut..."
"MIAŁAŚ JEDNO ZADANIE!" Jego alfa-głos uderzył we mnie, sprawiając, że moja wilczyca się skuliła, wymuszając uległość aż do kości. "Pilnować jej! To wszystko, co miałaś robić, nawet tego nie potrafiłaś!"
"Celeste zabrała ją do łazienki—"
Tym razem jego dłoń owinęła się wokół mojego gardła, odcinając słowa. "Zamknij tę swoją kłamliwą gębę. Zawsze winisz innych za swoje błędy!"
"Ja... nie mogę..." Czarne plamy zatańczyły na krawędziach mojego widzenia.
"Weston, proszę." Głos Celeste unosił się jak jedwab przez przemoc. Stała trzy stopy dalej, łzy spływały po jej idealnej twarzy. "To nie pomaga..."
Wtedy mnie puścił i upadłam do przodu, łapiąc oddech.
"Harper była..." Celeste zawahała się, mistrzyni niechętnego oskarżenia. "Piła dziś wieczorem trochę za dużo. Może jej postrzeganie się... zatarło."
"Wypiłam tylko dwa kieliszki wina."
"Widziałam co najmniej cztery," Patricia wtrąciła szybko. "Może pięć."
"Ledwo mogła stać prosto," dodał ktoś inny.
"To nieprawda!" Czołgałam się w stronę nieruchomej Avy. "Proszę, pozwólcie mi ją przytulić—"
Tym razem nikt mnie nie powstrzymał. Wzięłam ją w ramiona, jej waga była zupełnie niewłaściwa—za ciężka i za lekka jednocześnie. Woda z jej włosów przesiąkła moją sukienkę. Jej skóra już była chłodniejsza, niż powinna.
"Popatrz na nią... Jak mogłaś?" Głos mojej matki ociekał obrzydzeniem. "Pijana, gdy twoja córka tonęła."
"Nie jestem... Nie byłam... Mamo, proszę..."
"Nie." Odwróciła się, przecierając łzy z policzków. "Nie mogę nawet na ciebie patrzeć..."
Mój ojciec stał obok niej, jego beta-autorytet promieniował rozczarowaniem. "Tak się dzieje, gdy nie bierzesz odpowiedzialności, Harper. Kiedy jesteś zbyt zajęta użalaniem się nad sobą, żeby pilnować własnego dziecka."
"Ale Celeste—"
"Starałam się pomóc," wyszeptała Celeste, jej głos pięknie się załamał. "Odwiozłam ją z powrotem z łazienki i myślałam, że Harper ją pilnuje. Witałam watahę Morrisonów. Gdybym wiedziała, że ją zostawiła—" Szloch przerwał jej słowa.
Przytuliłam twarz do mokrych włosów Avy, wdychając zanikający zapach jej szamponu dla dzieci zmieszany z wodą z jeziora.
Jej ciało stawało się coraz zimniejsze, małe paluszki sztywniały już w moim uścisku. Żółta sukienka ze stokrotkami była zniszczona—woda z jeziora i plamy z trawy rozlewały się po materiale, który dziś rano tak dokładnie wygładziłam.
Wataha utworzyła wokół nas krąg. Twarz mojej matki wykrzywiła się z odrazą. Ojciec nawet nie spojrzał w moją stronę.
Patricia szeptała do pani Hayes, ich oczy błyszczały ekscytacją na widok tragedii. Gamma James powoli, z namysłem, pokręcił głową. Nawet młodsi członkowie watahy patrzyli na mnie, jakbym była czymś chorym.
Jakbym była morderczynią.
Celeste stała teraz obok Westona, jej dłoń spoczywała na jego ramieniu w geście pocieszenia, którego nigdy nie otrzymam. Jej łzy wciąż spływały w doskonałych kryształowych kroplach, a zielone oczy patrzyły na mnie ze smutkiem i współczuciem.
Weston górował nade mną, jego cień rozciągał się na nieruchomej Avie. Jego szczęka zaciskała się i rozluźniała, dłonie miał zaciśnięte w pięści.
Gdy w końcu się odezwał, jego głos rozległ się po cichym trawniku z ostatecznością egzekucji.
"Zabiłaś naszą córkę przez swoją nieostrożność..." Jego słowa spadły jak ostrze topora. " Ty ją zabiłaś, Harper."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie pozwolili mi nawet przemówić na pogrzebie mojej córki.
"Jesteś teraz zbyt niestabilna", orzekł Gamma James, trzymając mnie mocno za ramię, gdy prowadził mnie do ostatniego rzędu. "Nie możemy ryzykować kolejnej sceny, Harper. Pomyśl o dobru stada."
Z dwudziestu stóp patrzyłam, jak Celeste podchodzi do białej trumny Avy, jej ruchy były pełne gracji nawet w żałobie.
"Ciągle myślę..." głos Celeste załamał się. "Gdybym tylko sama odprowadziła Avę do jej babci… Myślałam, że Harper była tuż obok, myślałam, że patrzy, ale powinnam była wiedzieć lepiej. Powinnam była ją ochronić."
"To nie twoja wina, kochanie," zawołała pani Hayes, głosem pełnym współczucia. "Nie mogłaś wiedzieć, że Harper znów opuści swój posterunek."
Celeste pokręciła głową, łzy spływały po jej idealnej twarzy.
"Ale to ja byłam ostatnią osobą, która widziała ją żywą. Trzymałam jej małą rączkę, gdy wychodziłyśmy z łazienki, a ona pytała o mamę. Gdybym tylko została z nią jeszcze pięć minut—"
"Przestań się obwiniać," przerwał Weston, podchodząc do mównicy, by objąć moją siostrę. "Zrobiłaś wszystko dobrze. Są ludzie, którzy po prostu nie są zdolni być matkami. Bez względu na to, jak bardzo udają."
Stado pomrukiwało zgodnie, podczas gdy ja stałam nieruchomo. Patrząc, jak mój mąż pociesza moją siostrę nad trumną mojej córki.
Gdy ceremonia dobiegła końca, ruszyłam naprzód, rozpaczliwie pragnąc jeszcze jednej chwili z Avą.
Wyglądała niewłaściwie w białej koronce, zbyt formalnie jak na dziewczynkę, która na co dzień nosiła tęczowe tiulowe spódniczki i zabłocone trampki. Ułożyli jej włosy w idealne loki, które zniszczyłaby w kilka minut.
Wyciągnęłam rękę, by dotknąć jej twarzy, poprawić kosmyk, który opadł jej na czoło. Dłoń Westona zacisnęła się na moim nadgarstku, jego uścisk miażdżył mi kości.
"Nie zasługujesz, by jej dotykać. Straciłaś to prawo, gdy pozwoliłaś jej umrzeć."
Stado rozstąpiło się, gdy odepchnął mnie do tyłu, ich spojrzenia śledziły mój upadek z zimną kalkulacją drapieżników wyczuwających słabość. Nikt nie podał pomocnej dłoni. Nikt nie spojrzał mi w oczy.
Wieczorem zebrali swój trybunał w domu stada Silvercrest. Siedziałam pośrodku jak przestępca, podczas gdy oni krążyli wokół. Moi rodzice, Celeste, Weston, jego rodzice — wszyscy mieli na twarzach identyczny wyraz obrzydzenia.
"Trzy lata!" wypluła moja matka, przechadzając się za mną. "Moja wnuczka prawie skończyła cztery lata i nie potrafiłaś jej utrzymać przy życiu przez jedno zebranie stada!"
"Pilnowałam jej, mamo. Przysięgam, zawsze jej pilnowałam. Odeszłam tylko na chwilę, bo—"
"Bo piłaś," podsunęła pani Hayes ze swojego miejsca. "Wszyscy widzieliśmy, jak się zataczałaś, bełkotałaś. Biedna mała Ava pewnie poszła szukać swojej pijanej matki i wpadła do jeziora."
"To nie tak było! Celeste zabrała ją do łazienki, a kiedy wróciłam—"
"Kiedy wróciłaś z nie wiadomo skąd, Ava już nie żyła," przerwał ojciec Westona. "Mój syn zasługiwał na coś lepszego niż bycie uwięzionym z nieudolną alkoholiczką, która zabiła jego dziedziczkę!"
Celeste wtedy sięgnęła po moją dłoń, jej dotyk był delikatny, głos miękki, z tą szczególną litością zarezerwowaną dla nieodwracalnie złamanych.
"Harper, kochanie, wiem, że ją kochałaś. Ale czasem miłość to za mało, jeśli ktoś nie jest… zdolny. Zawsze miałaś problem z odpowiedzialnością, z koncentracją. Pamiętasz, jak zostawiłaś ją w samochodzie podczas tej fali upałów? To był tylko nieunikniony finał wzorca, którego wszyscy powinniśmy byli się domyślić wcześniej."
Wyrwałam się z jej idealnych palców, od jej idealnej litości, od jej idealnych kłamstw. "Nigdy nie zostawiłam jej w samochodzie podczas upału. To nigdy nie miało miejsca!"
"Wyparcie nie przywróci Avy," wyszeptała Celeste, a łzy lśniły w jej oczach. "Wiem, że chcesz kogoś innego obwinić, ale…"
Coś pękło mi w piersi, ostro i ostatecznie.
Dlaczego nikt nigdy mi nie wierzy? Dlaczego zawsze to moja wina?
Upadłam na kolana przed moją matką, chwytając jej spódnicę jak pięcioletnia dziewczynka, błagając, by zobaczyła prawdę o Celeste, która łamała moje zabawki i zwalała winę na mnie.
"Mamo, proszę. Proszę, uwierz mi. Chociaż raz wybierz mnie… Też jestem twoją córką. Jestem twoją najstarszą córką i mówię ci, że nie zostawiłam Avy samej. Umierałabym, by ją uratować. Była dla mnie wszystkim. Wszystkim!"
Spojrzała na mnie z takim obrzydzeniem, że poczułam to w kościach. Potem po prostu wyrwała spódnicę z moich palców i cofnęła się, jakby mogła zarazić się moją porażką.
"Niszczysz wszystko, czego dotkniesz, Harper. Wszystko. A teraz moja wnuczka zapłaciła cenę za mój błąd, że najpierw urodziłam ciebie."
Wściekłość przyszła jak powódź, zalewając żal w jednej chwili. Poderwałam się, mój głos eksplodował w pokoju.
"Chcecie wiedzieć, gdzie byłam? Byłam na górze, gdzie mój mąż pieprzył inną kobietę, podczas gdy nasza córka się topiła! Tam byłam! To też moja wina? Czy—"
Weston ruszył szybciej niż błyskawica, jego dłoń zacisnęła się na moich ustach, palce wbijały się w szczękę.
"Żałoba sprawiła, że moja żona oszalała. Popadła w urojenia, tworzy fantazje, by poradzić sobie z poczuciem winy. Zajmę się nią."
"Proszę, nie bądź dla niej zbyt surowy, Weston!" zawołała Celeste za nami, gdy wyciągał mnie w stronę drzwi. "Ewidentnie jest chora. Utrata dziecka, zwłaszcza gdy jest się odpowiedzialnym… to łamie umysł człowieka."
Gdy tylko drzwi naszego domu trzasnęły za nami, Weston rzucił mną o ścianę tak mocno, że pękł tynk.
"Jak śmiesz próbować wciągać innych w swoje porażki? Jak śmiesz, do cholery?"
Zaśmiałam się, dźwiękiem pustym i ostrym. "Widziałam cię. W naszym łóżku. Jej nogi owinięte wokół ciebie, gdy warczałeś, jaka jest lepsza od swojej żałosnej żony."
Jego wyraz twarzy się nie zmienił, nie pokazał zaskoczenia ani winy.
"I co z tego? Widziałaś, jak pieprzę kogoś innego. Co z tego? Byłaś wpadką w rui, której nigdy nie chciałem. Zabiłaś jedyną dobrą rzecz, jaka powstała z naszego związku, a teraz chcesz, żeby to było o mnie i moim szukaniu pocieszenia gdzie indziej?"
"Ava była naszą córką! Miałeś ją chronić, kiedy ja nie mogłam patrzeć na nią każdej sekundy, podczas gdy ty—!"
Policzek powalił mnie na podłogę, gwiazdy wybuchły mi przed oczami. Stał nade mną, jego obecność wypełniała pokój alfową dominacją, pod którą moja wilczyca kwiliła.
"Dla zabójców dzieci nie ma miejsca w moim łóżku. Znajdź sobie gdzie indziej miejsce do spania."
Te słowa zawisły między nami jak ostrze. Jego głos, kiedyś miękki od pożądania, teraz ociekał odrazą. Więc uciekłam, boso i drżąc, w duszącą ciemność.
Nie mając dokąd pójść, błąkałam się po terenie jak duch skazany na błąkanie się po własnej tragedii przez ponad godzinę. Moje stopy zaniosły mnie nieświadomie do ogrodu, gdzie Ava goniła motyle.
Róże kwitły obscenicznie jaskrawo w świetle księżyca. Ich zapach był zbyt słodki, zbyt gęsty, jakby próbował coś zakryć. Wtedy to poczułam — to niepokojące coś w powietrzu.
Metaliczne. Ostre. Niezaprzeczalny koktajl miedzi i żelaza, który oznacza tylko jedno. Śmierć.
Kiedy przeszłam za kolejny zakręt, zobaczyłam moją matkę leżącą wśród białych róż, jej gardło było poszarpanym kanionem tkanek i krwi. Jej oczy patrzyły w nicość, odbijając księżyc jak rozbite lustra.
Osunęłam się obok niej, kolana uderzyły o ziemię. Moje dłonie poruszały się bezmyślnie, szukając pulsu, który nie mógł istnieć przy takich obrażeniach.
Krew natychmiast przesiąkła przez moją sukienkę, ciepła i lepka przywarła do skóry, zebrała się pod paznokciami, malując dłonie na karmazynowo.
Wtedy reflektory eksplodowały światłem, oślepiająco jasnym, obnażając wszystko.
"Mamo!" Krzyk Celeste rozdarł noc.
Przesuń w górę, aby kontynuować