Nie pozwolili mi nawet przemówić na pogrzebie mojej córki.
"Jesteś teraz zbyt niestabilna", orzekł Gamma James, trzymając mnie mocno za ramię, gdy prowadził mnie do ostatniego rzędu. "Nie możemy ryzykować kolejnej sceny, Harper. Pomyśl o dobru stada."
Z dwudziestu stóp patrzyłam, jak Celeste podchodzi do białej trumny Avy, jej ruchy były pełne gracji nawet w żałobie.
"Ciągle myślę..." głos Celeste załamał się. "Gdybym tylko sama odprowadziła Avę do jej babci… Myślałam, że Harper była tuż obok, myślałam, że patrzy, ale powinnam była wiedzieć lepiej. Powinnam była ją ochronić."
"To nie twoja wina, kochanie," zawołała pani Hayes, głosem pełnym współczucia. "Nie mogłaś wiedzieć, że Harper znów opuści swój posterunek."
Celeste pokręciła głową, łzy spływały po jej idealnej twarzy.
"Ale to ja byłam ostatnią osobą, która widziała ją żywą. Trzymałam jej małą rączkę, gdy wychodziłyśmy z łazienki, a ona pytała o mamę. Gdybym tylko została z nią jeszcze pięć minut—"
"Przestań się obwiniać," przerwał Weston, podchodząc do mównicy, by objąć moją siostrę. "Zrobiłaś wszystko dobrze. Są ludzie, którzy po prostu nie są zdolni być matkami. Bez względu na to, jak bardzo udają."
Stado pomrukiwało zgodnie, podczas gdy ja stałam nieruchomo. Patrząc, jak mój mąż pociesza moją siostrę nad trumną mojej córki.
Gdy ceremonia dobiegła końca, ruszyłam naprzód, rozpaczliwie pragnąc jeszcze jednej chwili z Avą.
Wyglądała niewłaściwie w białej koronce, zbyt formalnie jak na dziewczynkę, która na co dzień nosiła tęczowe tiulowe spódniczki i zabłocone trampki. Ułożyli jej włosy w idealne loki, które zniszczyłaby w kilka minut.
Wyciągnęłam rękę, by dotknąć jej twarzy, poprawić kosmyk, który opadł jej na czoło. Dłoń Westona zacisnęła się na moim nadgarstku, jego uścisk miażdżył mi kości.
"Nie zasługujesz, by jej dotykać. Straciłaś to prawo, gdy pozwoliłaś jej umrzeć."
Stado rozstąpiło się, gdy odepchnął mnie do tyłu, ich spojrzenia śledziły mój upadek z zimną kalkulacją drapieżników wyczuwających słabość. Nikt nie podał pomocnej dłoni. Nikt nie spojrzał mi w oczy.
Wieczorem zebrali swój trybunał w domu stada Silvercrest. Siedziałam pośrodku jak przestępca, podczas gdy oni krążyli wokół. Moi rodzice, Celeste, Weston, jego rodzice — wszyscy mieli na twarzach identyczny wyraz obrzydzenia.
"Trzy lata!" wypluła moja matka, przechadzając się za mną. "Moja wnuczka prawie skończyła cztery lata i nie potrafiłaś jej utrzymać przy życiu przez jedno zebranie stada!"
"Pilnowałam jej, mamo. Przysięgam, zawsze jej pilnowałam. Odeszłam tylko na chwilę, bo—"
"Bo piłaś," podsunęła pani Hayes ze swojego miejsca. "Wszyscy widzieliśmy, jak się zataczałaś, bełkotałaś. Biedna mała Ava pewnie poszła szukać swojej pijanej matki i wpadła do jeziora."
"To nie tak było! Celeste zabrała ją do łazienki, a kiedy wróciłam—"
"Kiedy wróciłaś z nie wiadomo skąd, Ava już nie żyła," przerwał ojciec Westona. "Mój syn zasługiwał na coś lepszego niż bycie uwięzionym z nieudolną alkoholiczką, która zabiła jego dziedziczkę!"
Celeste wtedy sięgnęła po moją dłoń, jej dotyk był delikatny, głos miękki, z tą szczególną litością zarezerwowaną dla nieodwracalnie złamanych.
"Harper, kochanie, wiem, że ją kochałaś. Ale czasem miłość to za mało, jeśli ktoś nie jest… zdolny. Zawsze miałaś problem z odpowiedzialnością, z koncentracją. Pamiętasz, jak zostawiłaś ją w samochodzie podczas tej fali upałów? To był tylko nieunikniony finał wzorca, którego wszyscy powinniśmy byli się domyślić wcześniej."
Wyrwałam się z jej idealnych palców, od jej idealnej litości, od jej idealnych kłamstw. "Nigdy nie zostawiłam jej w samochodzie podczas upału. To nigdy nie miało miejsca!"
"Wyparcie nie przywróci Avy," wyszeptała Celeste, a łzy lśniły w jej oczach. "Wiem, że chcesz kogoś innego obwinić, ale…"
Coś pękło mi w piersi, ostro i ostatecznie.
Dlaczego nikt nigdy mi nie wierzy? Dlaczego zawsze to moja wina?
Upadłam na kolana przed moją matką, chwytając jej spódnicę jak pięcioletnia dziewczynka, błagając, by zobaczyła prawdę o Celeste, która łamała moje zabawki i zwalała winę na mnie.
"Mamo, proszę. Proszę, uwierz mi. Chociaż raz wybierz mnie… Też jestem twoją córką. Jestem twoją najstarszą córką i mówię ci, że nie zostawiłam Avy samej. Umierałabym, by ją uratować. Była dla mnie wszystkim. Wszystkim!"
Spojrzała na mnie z takim obrzydzeniem, że poczułam to w kościach. Potem po prostu wyrwała spódnicę z moich palców i cofnęła się, jakby mogła zarazić się moją porażką.
"Niszczysz wszystko, czego dotkniesz, Harper. Wszystko. A teraz moja wnuczka zapłaciła cenę za mój błąd, że najpierw urodziłam ciebie."
Wściekłość przyszła jak powódź, zalewając żal w jednej chwili. Poderwałam się, mój głos eksplodował w pokoju.
"Chcecie wiedzieć, gdzie byłam? Byłam na górze, gdzie mój mąż pieprzył inną kobietę, podczas gdy nasza córka się topiła! Tam byłam! To też moja wina? Czy—"
Weston ruszył szybciej niż błyskawica, jego dłoń zacisnęła się na moich ustach, palce wbijały się w szczękę.
"Żałoba sprawiła, że moja żona oszalała. Popadła w urojenia, tworzy fantazje, by poradzić sobie z poczuciem winy. Zajmę się nią."
"Proszę, nie bądź dla niej zbyt surowy, Weston!" zawołała Celeste za nami, gdy wyciągał mnie w stronę drzwi. "Ewidentnie jest chora. Utrata dziecka, zwłaszcza gdy jest się odpowiedzialnym… to łamie umysł człowieka."
Gdy tylko drzwi naszego domu trzasnęły za nami, Weston rzucił mną o ścianę tak mocno, że pękł tynk.
"Jak śmiesz próbować wciągać innych w swoje porażki? Jak śmiesz, do cholery?"
Zaśmiałam się, dźwiękiem pustym i ostrym. "Widziałam cię. W naszym łóżku. Jej nogi owinięte wokół ciebie, gdy warczałeś, jaka jest lepsza od swojej żałosnej żony."
Jego wyraz twarzy się nie zmienił, nie pokazał zaskoczenia ani winy.
"I co z tego? Widziałaś, jak pieprzę kogoś innego. Co z tego? Byłaś wpadką w rui, której nigdy nie chciałem. Zabiłaś jedyną dobrą rzecz, jaka powstała z naszego związku, a teraz chcesz, żeby to było o mnie i moim szukaniu pocieszenia gdzie indziej?"
"Ava była naszą córką! Miałeś ją chronić, kiedy ja nie mogłam patrzeć na nią każdej sekundy, podczas gdy ty—!"
Policzek powalił mnie na podłogę, gwiazdy wybuchły mi przed oczami. Stał nade mną, jego obecność wypełniała pokój alfową dominacją, pod którą moja wilczyca kwiliła.
"Dla zabójców dzieci nie ma miejsca w moim łóżku. Znajdź sobie gdzie indziej miejsce do spania."
Te słowa zawisły między nami jak ostrze. Jego głos, kiedyś miękki od pożądania, teraz ociekał odrazą. Więc uciekłam, boso i drżąc, w duszącą ciemność.
Nie mając dokąd pójść, błąkałam się po terenie jak duch skazany na błąkanie się po własnej tragedii przez ponad godzinę. Moje stopy zaniosły mnie nieświadomie do ogrodu, gdzie Ava goniła motyle.
Róże kwitły obscenicznie jaskrawo w świetle księżyca. Ich zapach był zbyt słodki, zbyt gęsty, jakby próbował coś zakryć. Wtedy to poczułam — to niepokojące coś w powietrzu.
Metaliczne. Ostre. Niezaprzeczalny koktajl miedzi i żelaza, który oznacza tylko jedno. Śmierć.
Kiedy przeszłam za kolejny zakręt, zobaczyłam moją matkę leżącą wśród białych róż, jej gardło było poszarpanym kanionem tkanek i krwi. Jej oczy patrzyły w nicość, odbijając księżyc jak rozbite lustra.
Osunęłam się obok niej, kolana uderzyły o ziemię. Moje dłonie poruszały się bezmyślnie, szukając pulsu, który nie mógł istnieć przy takich obrażeniach.
Krew natychmiast przesiąkła przez moją sukienkę, ciepła i lepka przywarła do skóry, zebrała się pod paznokciami, malując dłonie na karmazynowo.
Wtedy reflektory eksplodowały światłem, oślepiająco jasnym, obnażając wszystko.
"Mamo!" Krzyk Celeste rozdarł noc.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przez łzy zamazujące wzrok i oślepiające jasne światło zobaczyłam je: Celeste i Jessicę w identycznych jedwabnych nocnych koszulach.
"Odsuń się od niej!" – wrzask Celeste mógłby roztrzaskać szkło. Rzuciła się na mnie, paznokciami rozdzierając cztery idealne linie na mojej twarzy. "Ty potworze! Najpierw Ava, teraz Matka?!"
Jej pięści trafiały w moje żebra, ramiona, kręgosłup. Każdy cios był wyliczony, by zadać jak najwięcej bólu.
"Dlaczego, siostro? DLACZEGO? Co ona ci kiedykolwiek zrobiła poza tym, że cię kochała?"
"Ja nie…" Krew z zadrapań zmieszała się z łzami, miedź i sól zalewały mi usta.
"Przestań się z nią szarpać, Harper!" Jessica ustawiła się idealnie przy wejściu do ogrodu, jej głos niósł się przez cały teren. "Tak samo walczyłaś z Eleną wcześniej!"
"To kłamstwo!"
Weston wyłonił się z cienia, jego ręce przyciągnęły Celeste do piersi, gdzie osunęła się w jego ramiona. "Nawet Matka się ciebie wstydziła, Harper, nigdy nie sądziłem... Nigdy nie myślałem, że naprawdę ją zabijesz!"
"Coś miała w rękach!" Palec Jessiki przeszył blask księżyca. "Widziałam, jak Harper wychodziła z domu—nosiła coś!"
Członkowie watahy zalali ogród wrzaskami i walką, jak wilki wyczuwające krew.
Uformowali wokół mnie krąg, gdzie klęczałam przy zwłokach matki, twarz poszarpana atakiem Celeste, dłonie krwawiące. Wyglądałam dokładnie jak szalona morderczyni, na jaką ich przygotowano.
"O, Bogini…" Gamma James westchnął. "Ona naprawdę to zrobiła."
"Własną matkę…" Patricia wyszeptała wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli. "Po własnej córce."
"Zamknąć ją aż do wyroku." Alfowski rozkaz Westona drżał od ledwo powstrzymywanej furii. "Nikt się do niej nie odzywa. Nikt jej nie pomaga."
Dwóch egzekutorów chwyciło mnie za ramiona, podnosząc. Celeste podniosła zapłakaną twarz z piersi Westona, jej głos rozbrzmiał nad zebranym tłumem.
Zaciągnęli mnie do piwnicy, kolana rysowały się po betonowych schodach, zostawiając smugi krwi niczym okruszki. Metalowe drzwi zatrzasnęły się z ostatecznością, pogrążając mnie w absolutnej ciemności.
Bez wody. Bez jedzenia. Bez światła. Wciąż ubrana w krew matki, jak w drugą skórę, która pękała przy każdym ruchu.
Godziny wlekły się, gdy zwątpienie sączyło się we mnie jak trucizna w żyłach.
Może mają rację.
Każda porażka, którą Weston skrupulatnie wyliczał, odtwarzała się bez końca. Bezużyteczna Harper. Głupia Harper. "Czemu po prostu nie możesz się bardziej postarać?"
Ava by żyła, gdybym lepiej jej pilnowała.
Obraz jej unoszącej się na jeziorze, żółta sukienka rozlewająca się jak płatki, nawiedzał ciemność.
Matka by żyła, gdybym była córką, jakiej pragnęła.
Jej rozczarowanie na każdym zebraniu watahy, każde szeptane "Czemu nie możesz być bardziej jak Celeste?"
Świat byłby czystszy beze mnie.
O świcie byłam pusta. Kompletnie złamana. Gdy drzwi runęły z hukiem, światło słoneczne uderzyło mnie jak przemoc. Szorstkie ręce wyciągnęły mnie na schody, nogi odmawiały posłuszeństwa.
Zaciągnęli mnie przed zgromadzoną watahę—setki twarzy wykrzywionych gniewem, głosy wzmagające się w falach potępienia. Łańcuchy, którymi mnie opleciono, wbijały się w już poranione nadgarstki.
Chwiałam się, wzrok pływał, podczas gdy tłum wył o krew jak zwierzęta.
"Harper Evernight-Hayes jest oskarżona!" Głos Westona rozbrzmiał na całym dziedzińcu, każde słowo było gwoździem do mojej trumny. "Po pierwsze, o śmierć z zaniedbania naszej następczyni Alfy, trzyletniej Avy Hayes. Po drugie, o morderstwo w gniewie partnerki Bety, Eleny Evernight, której gardło zostało rozszarpane na zimno przez jej pierworodną córkę."
Tłum ryknął z aprobatą. Ktoś rzucił kamieniem, który uderzył mnie w ramię.
"Zgodnie z prawem watahy, wyrok za takie zbrodnie to śmierć." Weston zawiesił głos, delektując się chwilą jak winem. "Celeste Evernight, która straciła zarówno ukochaną siostrzenicę, jak i matkę przez szaleństwo swojej siostry, zażądała prawa, by wymierzyć sprawiedliwość osobiście."
Wataha płakała nad ciężarem mojej siostry, gdy zbliżała się miarowym krokiem, każdy ruch doskonale wyreżyserowany.
Znów miała na sobie biel, a poranne słońce przemieniało ją w coś świętego, podczas gdy ja klęczałam brudna i potępiona. Przyłożyła ostrze do mojej szyi drżącymi dłońmi, których tylko ja mogłam dostrzec stalową pewność.
Metal był lodowaty, gdy pochyliła się tak blisko, że jej oddech ogrzał mi ucho.
"Wreszcie." Szept niósł w sobie dekady skoncentrowanej nienawiści. "Chciałam tego od kiedy byliśmy dziećmi."
Co? Umysł wirował, ale ciało pozostawało sparaliżowane.
Jej chwyt na ostrzu nie zachwiał się ani na moment, gdy mówiła dalej, niemal nie poruszając wargami, głos całkowicie pozbawiony słodyczy.
"Powinnaś poznać prawdę, zanim umrzesz. Powinnaś wiedzieć, że każda chwila nędzy w twoim żałosnym życiu— to byłam ja."
Jej oddech zadrżał fałszywymi łzami, choć słowa kapały jadem.
"Pamiętasz, jak miałaś trzynaście lat i ojciec pobił cię za kradzież mojego naszyjnika? To ja włożyłam go pod twoją poduszkę. Później, gdy cała wataha odsunęła się od ciebie, bo rozpuszczałaś plotki o synu Gammy? To ja zaczęłam te plotki, potem obarczyłam cię winą."
Serce zabiło boleśnie o żebra, które nagle wydawały się zbyt ciasne. Nie. To niemożliwe—
"Każda impreza urodzinowa, na którą nie zostałaś zaproszona, każdy przyjaciel, który nagle stał się chłodny, każda rozmowa ucichająca na twój widok— to wszystko moja sprawka."
Jej głos stał się niemal rozmowny, jakby mówiła o pogodzie.
"Narkotyki w twoich napojach na spotkaniach watahy, przez które wydawałaś się pijana i niezrównoważona. Zaginione rzeczy, które znajdowały się potem w twoim pokoju. Pamiętasz, kiedy dostałaś stypendium i nagle je cofnięto? Jeden sfałszowany e-mail o twoim 'zachowaniu' wystarczył."
Wspomnienia przetasowały się jak karty, każdemu nadając nowe, przerażające znaczenie.
Izolacja. Nienawiść. Ciągłe poczucie, że jestem niczym.
"Nawet Weston." Zaśmiała się cicho. "Bogini, jego tak łatwo było obrócić przeciwko tobie. Kilka łez o twojej 'okrutności', kilka ustawkowych scen, w których wydawałaś się szalona. Ten siniak na rączce małej Avy, przez który patrzył na ciebie z odrazą? Uszczypnęłam ją tak mocno, aż zaczęła wrzeszczeć, potem powiedziałam mu, że to twoja sprawka."
Ava. Imię mojej córki na jej ustach sprawiło, że chciałam zwymiotować.
"A to ze mną się pieprzył, kiedy twoje bękarciątko tonęło, wiesz o tym. I kiedy był we mnie, myślałam o jej małej buzi znikającej pod wodą."
Jej ton pozostawał lekki, niemal rozbawiony.
"Szkoda, że nie byłam tam osobiście zamiast płacić temu człowiekowi, żeby trzymał ją pod wodą. Dwadzieścia tysięcy dolarów za utopienie malucha— rozbój w biały dzień, naprawdę. Chciałam sama zobaczyć, jak gaśnie ten mały wzrok."
Żółć zapiekła w gardle, gdy ostrze mocniej wcisnęło się w skórę.
"Matka odkryła to wczoraj. Głupia suka groziła, że powie ojcu. Musiała zniknąć. Twoje pojawienie się w ogrodzie to był idealny moment."
Tłum nie słyszał jej wyznania, nie widział potwora w anielskim przebraniu. Widzieli tylko ich złamaną Harper— dzieciobójczynię, matko-zabójczynię, hańbę rodziny.
"Nigdy nie miałaś mieć niczego. Ani miłości, ani szacunku, nawet tego bękarta Alfy, który w tobie rósł. Wszystko zawsze miało być moje. A najlepsze? Umrzesz, wiedząc, że nikt nigdy nie uwierzy w prawdę. Nasze pierwsze dziecko nazwę Weston Ava na twoją cześć."
Odsunęła się, łzy idealnie spływały jej po twarzy, gdy uniosła ostrze wysoko, by tłum mógł to zobaczyć.
"Za moją matkę!" krzyknęła do tłumu. "Za małą Avę!"
Aprobata watahy grzmiała, gdy srebro wgryzało się w moją szyję. Gorąca krew spływała mi po piersi, wzrok rozszczepiał się na odłamki światła i ciemności. Triumfujący uśmiech Celeste wypełnił moje gasnące pole widzenia— ostatnia prawda, którą ujrzałam.
Potem pochłonęła mnie ciemność. Nic. Absolutna cisza.
Śmierć miała być—
Zachłysnęłam się powietrzem. Powietrze zalało moje płuca— słodkie, niemożliwe, niewłaściwe. Otworzyłam oczy na łagodne światło poranka przesączające się przez zasłony, które znałam.
Zasłony, które nie powinny istnieć. Zasłony z już przeżytego życia.
Moja dłoń powędrowała do szyi. Gładka. Nieprzecięta. Cała.
Telefon na mojej szafce nocnej zawibrował powiadomieniem, ekran rozbłysnął niemożliwym: 2 maja 2021. 7:23
Moja krew zmieniła się w lód. Potem w ogień. Potem w coś zupełnie innego.
Cztery lata temu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Moje palce suną niżej, ku ciężkiej łukowatej krzywiźnie mojego brzucha, i zatrzymują się tam, drżące, niedowierzające. Osiem miesięcy nabrzmiałych życiem. Z Avą, tam gdzie się porusza, mocne uderzenie od wewnątrz.
Ona żyje. Ona jest bezpieczna.
Ten jeden fakt rozbija wszystko, co do tej pory wiedziałam.
„Nie... Jak to... możliwe?” Słyszę własny głos i mu nie ufam; nie ufam niczemu. „Co się dzieje..?”
Podnoszę się zbyt gwałtownie i pokój wiruje. Instynkt każe mi iść do łazienki. Lustro oddaje twarz, którą kiedyś nosiłam: dwadzieścia jeden lat, bez śladów, włosy lśniąco czarne z cienkim, srebrzystym pasmem łapiącym światło.
Pamiętam, jak Celeste namówiła mnie na farbowanie. Pamiętam powód, który podała.
Pamiętam też prawdziwy powód.
„Harper! Śniadanie!” Głos matki niósł się po schodach, ostry, z tą znajomą nutą rozczarowania.
Oś czasu zna swoje kwestie.
Zejście wymagało obu rąk — jedna ściskała poręcz, druga podtrzymywała brzuch. Scena w kuchni rozgrywała się z mdłą precyzją.
Matka przy kuchence narzekała na fuzję z Rodem Nightclaw. Ojciec pochłonięty tabletem, czytał ten sam artykuł o polityce.
„Dzień dobry, siostro.” Celeste wślizgnęła się przez drzwi w tej miękkiej, różowej sukience, idealnie ułożone blond loki, niosąc parujący kubek. „Zrobiłam ci specjalną herbatę ziołową.”
Ta suka…
Ciemne uczucia we mnie wrzały z oszałamiającą szybkością. Chciałam na nią krzyczeć. Uderzyć ją. Udusić gołymi rękami. Odebrać jej życie tak, jak ona odebrała moje w... przeszłości? Przyszłości? Śnie?
Czy to był tylko koszmar? Czy są koszmary, w których można przeżyć całe życie?
Nie sądzę. Bo pamiętam to. Ten dokładnie sam dzień już przeżyłam.
I jest tylko jeden sposób, żeby sprawdzić, czy to wszystko było tylko koszmarem…
Ceramika paliła w dłonie, gdy wzięłam kubek. Para unosiła się z ostrym, charakterystycznym zapachem, który wywoływał wspomnienie.
Szpital, moje gardło się zaciska, Celeste grająca zdruzgotaną siostrę.
„Ciekawie pachnie.” Mówię, odstawiając kubek. „Co w nim jest?”
„Tylko zioła.” Jej uśmiech nie drgnął, zielone oczy czujnie obserwowały. „Pomyślałam, że może będziesz chciała coś innego niż zwykłą herbatę.”
Znów uniosłam kubek, wdychając celowo. „Czy to imbir?”
„Świeżo starty.” Przechyliła głowę. „To problem?”
„Mam ciężką alergię na imbir.” Słowa wyszły płasko, opanowane. „Od dzieciństwa. Na przyjęciu bożonarodzeniowym, gdy zamknęło mi się gardło. Trzymałaś mnie za rękę w karetce.”
Jej oczy drgnęły — kalkulacja mignęła za wyćwiczoną niewinnością.
„O bogini… Harper, zupełnie zapomniałam!” Dłoń poleciała jej do ust. „Tak mi przykro! Jak mogłam zapomnieć o czymś takim?”
„Celeste, to niewiarygodnie nieostrożne.” Ostry głos matki przeciął ciszę. „Twoja ciężarna siostra mogła umrzeć!”
„Naprawdę mi przykro! Po prostu mi się wymsknęło—”
„Tak jak trzy lata temu?” Podniosłam kubek, podeszłam do zlewu. „Przyjęcie w ogrodzie. Wtedy też zapomniałaś.”
Wylałam herbatę do odpływu, nie odrywając wzroku od siostry. Coś zmieniło się w jej wyrazie twarzy — do zamieszania dołączył pierwszy cień niepokoju.
„Naprawdę mi przykro…” Jej głos zszedł do niewinnej małości. „Powinnam była pamiętać.”
„Tak. Powinnaś była.”
Matka sięgnęła po kawę, a ja zmieniłam temat. Tak jak się to robi, kiedy wiesz, że możesz wybrać kolejną scenę. Kiedy wiesz, co stanie się dalej.
„Spotkanie w sprawie fuzji trzeba przełożyć. Jeśli zostanie dziś, nałoży się na jutrzejsze zebranie stada. Alfa Nightclaw Kin może to uznać za celową zniewagę.”
„To…” Ręka matki zatrzymała się w połowie ruchu po kawę, „rzeczywiście prawda. Richard?”
Ojciec podniósł wzrok znad tabletu, wyraźnie zaskoczony. „Dziewczyna ma rację. Dobrze zauważyłaś, Harper.”
„Od kiedy znasz się na polityce stada?” W głosie Celeste pojawiła się nowa nuta.
„Odkąd zaczęłam uważać.” Spojrzałam jej prosto w oczy. „Rzeczy się zmieniają.”
Na zewnątrz rozległ się klakson — Weston, wiecznie niecierpliwy. Dzisiejsze zajęcia przedporodowe.
„Odprowadzę cię.” Celeste pojawiła się przy moim łokciu, gdy ruszyłam do drzwi, palce przycisnęła do mojego dolnego pleców. „Te schody potrafią być zdradliwe.”
O tak. Schody.
Dwanaście kamiennych stopni do samochodu Westona.
Pamiętam upadek z piątego stopnia, który wywołał poród w ósmym miesiącu. Ava urodziła się przedwcześnie i walczyła o życie, dając wszystkim kolejny powód, by nazwać mnie nieodpowiedzialną matką.
Celeste płakała tygodniami, opowiadając wszystkim, jak była tuż za mną, próbowała pomóc, ale nie zdążyła mnie złapać.
Dzisiejsze poranne słońce oślepiło mnie w progu, jak już wcześniej. Celeste przycisnęła się bliżej, jej oddech był subtelnie przyspieszony. Jej ciężar przesuwał się, gdy schodziłyśmy.
Drugi stopień. Trzeci. Czwarty.
Na piątym stopniu poczułam, jak jej mięśnie się napinają, dłoń sunie w górę moich pleców.
Obróciłam się gwałtownie, chwytając poręcz obiema rękami. „Cholera, zapomniałam witamin dla ciężarnych!”
Celeste, już zaangażowana w ruch do przodu, próbowała się zatrzymać, ale fizyka ją zdradziła. To, co miało być kontrolowanym potknięciem, stało się prawdziwe, gdy runęła w dół z autentycznym wrzaskiem.
Stoczyła się siedem stopni w dół, jej idealna sukienka rozdarła się, kolano uderzyło o kamień. Dźwięk, który wydała, nie był udawany — to był szok.
„Bogini!” Weston wybiegł z samochodu. „Co się stało?”
„Nie wiem!” Zbiegłam ostrożnie, z troską. „Celeste, nic ci nie jest? Możesz się ruszyć?”
Lepiej nie.
Moi rodzice wpadli w drzwi, gdy Weston pomagał jej wstać. Krew sączyła się przez rozdarte tkaniny. Kostka wyraźnie puchła. Ale liczyło się spojrzenie, które mi rzuciła — czyste zamieszanie połączone z czymś ostrzejszym.
Strach.
„Ja nie... Nie chciałam...” Jąkała się, zupełnie poza scenariuszem.
„Potrzebujesz lodu na tę kostkę.” Delikatnie dotknęłam jej ramienia. „Dobrze, że to nie ty — ciężarna — spadłaś. Mogłabyś stracić dziecko.”
„Harper ma rację.” Matka podtrzymała Celeste z drugiej strony. „To mogło się skończyć katastrofą.”
Kiedy prowadzili ją do środka, Celeste spojrzała na mnie. Przez ułamek sekundy jej maska całkiem opadła.
Nie rozumiała, co się zmieniło. Dlaczego jej plan się nie powiódł. Skąd wiedziałam, żeby odwrócić się w tym właśnie momencie.
„Idziesz czy nie?” Weston zawołał z samochodu. „Nie mam całego pieprzonego dnia.”
Oto jesteś... Jak mogłam się w ogóle zakochać w tym dupku? Głupia.
Zeszłam powoli pozostałe stopnie. „Po prostu jedź.”
Usiadłam na miejscu pasażera, ręka ochronnie spoczęła na brzuchu, gdzie Ava mocno kopnęła.
„Co to, kurwa, miało być?” Ruszył agresywnie, opony zapiszczały.
„Celeste się potknęła.” Zachowałam neutralny ton. „Wypadki się zdarzają.”
„Od kiedy jesteś taka spokojna o wszystko?” Rzucił mi podejrzliwe spojrzenie. „Zwykle już byś płakała.”
„Może mam dość płaczu.” Patrzyłam prosto przed siebie. „Może rzeczy się zmienią.”
Prychnął. „Jasne. Ty się zmienisz. Prędzej mi kaktus wyrośnie.”
„Zobaczysz.”
„Jak tam sobie chcesz.” Przyspieszył na żółtym świetle. „Tylko się nie wygłupiaj na zajęciach. Spróbuj być normalna chociaż raz.”
Dotknęłam brzucha, gdzie Ava się poruszała, silna i żywa.
Cztery lata przede mną. Cztery lata, by uratować córkę, ochronić matkę i systematycznie zniszczyć wszystkich, którzy świętowali, gdy wykrwawiałam się w ziemi stada.
Zaczynając od mężczyzny obok mnie, który pieprzyłby moją siostrę, podczas gdy nasza córka tonęła.
Jestem młoda, w ciąży, rzekomo słaba. Wszyscy widzieli to, co chcieli widzieć. Uległa najstarsza córka. Uwięziona przyszła Luna. Porażka czekająca na spełnienie.
Niech patrzą. Niech mnie nie docenią.
Celeste spędzi dzień, szukając błędu. Nie domyśli się prawdy: umarłam w koszmarze i obudziłam się tutaj. Pamiętam każdy ruch, który wykonuje w tamtej historii.
Nie muszę pozwalać, by zrobiła je ponownie.
Gra się nie skończyła. Zmieniły się zasady. A jeśli to wciąż sen, to taki, którego można się nauczyć prowadzić.
Przesuń w górę, aby kontynuować