Francuskie drzwi eksplodowały na zewnątrz pod moimi rękami, szkło zadźwięczało w ramach. Krzyk uderzył mnie jak fizyczna siła—surowy i pierwotny.
"Ruchy! RUCHY!" Głos Gammy Jamesa rozległ się po trawniku.
Członkowie watahy rozproszyli się znad brzegu jeziora jak spłoszone ptaki. Przez lukę między ciałami zobaczyłam go—Jamesa, po kolana w wodzie, trzymającego coś małego i bezwładnego przy piersi.
Moja wilczyca zamilkła. Nie przycichła, zamilkła.
Ten rodzaj nicości, który pojawia się tuż przed końcem świata.
"Odsuńcie się!" Ktoś próbował złapać mnie za ramię.
Wyrwałam się, przebijając się przez mur ciał, który nagle zdawał się zdeterminowany, by nie dopuścić mnie do brzegu. "Przepuśćcie mnie!" Mój głos załamał się, zmieniając się w coś dzikiego. "To moja—"
Tłum się rozstąpił i w końcu ją zobaczyłam. Ava. Moja ukochana córeczka.
W żółtej sukience, którą starannie zapięłam godzinę temu, tej z małymi stokrotkami, które sama wybrała dziś rano. Woda spływała z jej małych ust, ciemne loki przylegały do głowy, a jej oczy—te piękne niebieskie oczy po ojcu—otwarte i utkwione w nicość. Puste.
"Nie..." Słowo wyszło ze mnie niewłaściwie i złamane. "Nie, nie, nie—"
Upadłam na kolana obok niej na trawie, moje ręce już działały, naciskając na jej drobną klatkę piersiową. Raz, dwa, trzy, cztery—uciski, których nauczyłam się na szkoleniu ratunkowym w watasze, ale nigdy nie sądziłam, że użyję ich na własnym dziecku.
"Oddychaj, kochanie. Proszę, oddychaj..." Mój głos załamywał się przy każdym słowie. "Mama tu jest. Mama cię trzyma."
Odchyl głowę. Zaciśnij nos. Wdmuchnij powietrze w te sine usta, które codziennie całowały mnie na dobranoc.
"Niech mi ktoś pomoże!" krzyczałam między uciskami. "Dlaczego nikt nie pomaga?!"
Po prostu stali. Krąg twarzy—niektóre zszokowane, niektóre pełne litości, inne już kalkulujące, co to oznacza dla dynamiki watahy. Pani Hayes miała dłoń przy ustach w teatralnym przerażeniu. Patricia szeptała gorączkowo do męża.
Kolejne uciski. Jej żebra wydawały się pod moimi dłońmi jak ptasie kości. "No dalej, Ava. Wróć do mamy."
"Harper." Głos Westona przeciął moje rozpaczliwe liczenie.
Nie spojrzałam w górę. Nie mogłam przestać. "Zadzwońcie po lekarza watahy! Niech ktoś zadzwoni—"
"Harper, przestań!"
Jego ręka zacisnęła się na moim nadgarstku, palce wbijały się w te same siniaki z zeszłej nocy. Zobaczyłam go kątem oka—włosy w nieładzie, koszula zapięta źle, sprzączka paska przekrzywiona.
"Nie!" Wyrwałam się, wróciłam do ucisków. "Ona mnie potrzebuje—"
"Przestań robić z siebie pieprzoną histeryczkę!" Tym razem jego ręce zacisnęły się na obu moich nadgarstkach, szarpnął mnie do tyłu tak mocno, że coś chrupnęło mi w ramieniu.
"Puść! Ona potrzebuje resuscytacji! Ona potrzebuje..."
Lekarz watahy w końcu przebił się przez tłum, jego torba medyczna upadła na ziemię, gdy klęknął tam, gdzie byłam. Jego ręce poruszały się po Avie z kliniczną sprawnością—sprawdzał puls, badał źrenice, przykładał ucho do jej piersi.
Cisza rozciągała się jak żywy organizm.
"Przykro mi, Alfie Weston." Głos doktora Monroe'a miał tę wyćwiczoną łagodność zarezerwowaną dla przekazywania tragedii. "Odeszła. Godzina zgonu..."
"NIE!" Szarpałam się w uścisku Westona, moja wilczyca drapała, chcąc dostać się do naszego szczenięcia. "Sprawdź jeszcze raz! Musisz sprawdzić jeszcze raz!"
Cios w twarz spadł bez ostrzeżenia. Pierścień Westona rozciął mi wargę, krew wypełniła usta, gdy moja głowa odskoczyła na bok.
"GDZIE BYŁAŚ?" Jego ślina uderzyła mnie w twarz, gdy ryknął. "Gdzie, do cholery, byłaś, kiedy NASZA CÓRKA TONĘŁA?"
Wyplułam krew na trawę. "Byłam tylko piętnaście minut..."
"MIAŁAŚ JEDNO ZADANIE!" Jego alfa-głos uderzył we mnie, sprawiając, że moja wilczyca się skuliła, wymuszając uległość aż do kości. "Pilnować jej! To wszystko, co miałaś robić, nawet tego nie potrafiłaś!"
"Celeste zabrała ją do łazienki—"
Tym razem jego dłoń owinęła się wokół mojego gardła, odcinając słowa. "Zamknij tę swoją kłamliwą gębę. Zawsze winisz innych za swoje błędy!"
"Ja... nie mogę..." Czarne plamy zatańczyły na krawędziach mojego widzenia.
"Weston, proszę." Głos Celeste unosił się jak jedwab przez przemoc. Stała trzy stopy dalej, łzy spływały po jej idealnej twarzy. "To nie pomaga..."
Wtedy mnie puścił i upadłam do przodu, łapiąc oddech.
"Harper była..." Celeste zawahała się, mistrzyni niechętnego oskarżenia. "Piła dziś wieczorem trochę za dużo. Może jej postrzeganie się... zatarło."
"Wypiłam tylko dwa kieliszki wina."
"Widziałam co najmniej cztery," Patricia wtrąciła szybko. "Może pięć."
"Ledwo mogła stać prosto," dodał ktoś inny.
"To nieprawda!" Czołgałam się w stronę nieruchomej Avy. "Proszę, pozwólcie mi ją przytulić—"
Tym razem nikt mnie nie powstrzymał. Wzięłam ją w ramiona, jej waga była zupełnie niewłaściwa—za ciężka i za lekka jednocześnie. Woda z jej włosów przesiąkła moją sukienkę. Jej skóra już była chłodniejsza, niż powinna.
"Popatrz na nią... Jak mogłaś?" Głos mojej matki ociekał obrzydzeniem. "Pijana, gdy twoja córka tonęła."
"Nie jestem... Nie byłam... Mamo, proszę..."
"Nie." Odwróciła się, przecierając łzy z policzków. "Nie mogę nawet na ciebie patrzeć..."
Mój ojciec stał obok niej, jego beta-autorytet promieniował rozczarowaniem. "Tak się dzieje, gdy nie bierzesz odpowiedzialności, Harper. Kiedy jesteś zbyt zajęta użalaniem się nad sobą, żeby pilnować własnego dziecka."
"Ale Celeste—"
"Starałam się pomóc," wyszeptała Celeste, jej głos pięknie się załamał. "Odwiozłam ją z powrotem z łazienki i myślałam, że Harper ją pilnuje. Witałam watahę Morrisonów. Gdybym wiedziała, że ją zostawiła—" Szloch przerwał jej słowa.
Przytuliłam twarz do mokrych włosów Avy, wdychając zanikający zapach jej szamponu dla dzieci zmieszany z wodą z jeziora.
Jej ciało stawało się coraz zimniejsze, małe paluszki sztywniały już w moim uścisku. Żółta sukienka ze stokrotkami była zniszczona—woda z jeziora i plamy z trawy rozlewały się po materiale, który dziś rano tak dokładnie wygładziłam.
Wataha utworzyła wokół nas krąg. Twarz mojej matki wykrzywiła się z odrazą. Ojciec nawet nie spojrzał w moją stronę.
Patricia szeptała do pani Hayes, ich oczy błyszczały ekscytacją na widok tragedii. Gamma James powoli, z namysłem, pokręcił głową. Nawet młodsi członkowie watahy patrzyli na mnie, jakbym była czymś chorym.
Jakbym była morderczynią.
Celeste stała teraz obok Westona, jej dłoń spoczywała na jego ramieniu w geście pocieszenia, którego nigdy nie otrzymam. Jej łzy wciąż spływały w doskonałych kryształowych kroplach, a zielone oczy patrzyły na mnie ze smutkiem i współczuciem.
Weston górował nade mną, jego cień rozciągał się na nieruchomej Avie. Jego szczęka zaciskała się i rozluźniała, dłonie miał zaciśnięte w pięści.
Gdy w końcu się odezwał, jego głos rozległ się po cichym trawniku z ostatecznością egzekucji.
"Zabiłaś naszą córkę przez swoją nieostrożność..." Jego słowa spadły jak ostrze topora. " Ty ją zabiłaś, Harper."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie pozwolili mi nawet przemówić na pogrzebie mojej córki.
"Jesteś teraz zbyt niestabilna", orzekł Gamma James, trzymając mnie mocno za ramię, gdy prowadził mnie do ostatniego rzędu. "Nie możemy ryzykować kolejnej sceny, Harper. Pomyśl o dobru stada."
Z dwudziestu stóp patrzyłam, jak Celeste podchodzi do białej trumny Avy, jej ruchy były pełne gracji nawet w żałobie.
"Ciągle myślę..." głos Celeste załamał się. "Gdybym tylko sama odprowadziła Avę do jej babci… Myślałam, że Harper była tuż obok, myślałam, że patrzy, ale powinnam była wiedzieć lepiej. Powinnam była ją ochronić."
"To nie twoja wina, kochanie," zawołała pani Hayes, głosem pełnym współczucia. "Nie mogłaś wiedzieć, że Harper znów opuści swój posterunek."
Celeste pokręciła głową, łzy spływały po jej idealnej twarzy.
"Ale to ja byłam ostatnią osobą, która widziała ją żywą. Trzymałam jej małą rączkę, gdy wychodziłyśmy z łazienki, a ona pytała o mamę. Gdybym tylko została z nią jeszcze pięć minut—"
"Przestań się obwiniać," przerwał Weston, podchodząc do mównicy, by objąć moją siostrę. "Zrobiłaś wszystko dobrze. Są ludzie, którzy po prostu nie są zdolni być matkami. Bez względu na to, jak bardzo udają."
Stado pomrukiwało zgodnie, podczas gdy ja stałam nieruchomo. Patrząc, jak mój mąż pociesza moją siostrę nad trumną mojej córki.
Gdy ceremonia dobiegła końca, ruszyłam naprzód, rozpaczliwie pragnąc jeszcze jednej chwili z Avą.
Wyglądała niewłaściwie w białej koronce, zbyt formalnie jak na dziewczynkę, która na co dzień nosiła tęczowe tiulowe spódniczki i zabłocone trampki. Ułożyli jej włosy w idealne loki, które zniszczyłaby w kilka minut.
Wyciągnęłam rękę, by dotknąć jej twarzy, poprawić kosmyk, który opadł jej na czoło. Dłoń Westona zacisnęła się na moim nadgarstku, jego uścisk miażdżył mi kości.
"Nie zasługujesz, by jej dotykać. Straciłaś to prawo, gdy pozwoliłaś jej umrzeć."
Stado rozstąpiło się, gdy odepchnął mnie do tyłu, ich spojrzenia śledziły mój upadek z zimną kalkulacją drapieżników wyczuwających słabość. Nikt nie podał pomocnej dłoni. Nikt nie spojrzał mi w oczy.
Wieczorem zebrali swój trybunał w domu stada Silvercrest. Siedziałam pośrodku jak przestępca, podczas gdy oni krążyli wokół. Moi rodzice, Celeste, Weston, jego rodzice — wszyscy mieli na twarzach identyczny wyraz obrzydzenia.
"Trzy lata!" wypluła moja matka, przechadzając się za mną. "Moja wnuczka prawie skończyła cztery lata i nie potrafiłaś jej utrzymać przy życiu przez jedno zebranie stada!"
"Pilnowałam jej, mamo. Przysięgam, zawsze jej pilnowałam. Odeszłam tylko na chwilę, bo—"
"Bo piłaś," podsunęła pani Hayes ze swojego miejsca. "Wszyscy widzieliśmy, jak się zataczałaś, bełkotałaś. Biedna mała Ava pewnie poszła szukać swojej pijanej matki i wpadła do jeziora."
"To nie tak było! Celeste zabrała ją do łazienki, a kiedy wróciłam—"
"Kiedy wróciłaś z nie wiadomo skąd, Ava już nie żyła," przerwał ojciec Westona. "Mój syn zasługiwał na coś lepszego niż bycie uwięzionym z nieudolną alkoholiczką, która zabiła jego dziedziczkę!"
Celeste wtedy sięgnęła po moją dłoń, jej dotyk był delikatny, głos miękki, z tą szczególną litością zarezerwowaną dla nieodwracalnie złamanych.
"Harper, kochanie, wiem, że ją kochałaś. Ale czasem miłość to za mało, jeśli ktoś nie jest… zdolny. Zawsze miałaś problem z odpowiedzialnością, z koncentracją. Pamiętasz, jak zostawiłaś ją w samochodzie podczas tej fali upałów? To był tylko nieunikniony finał wzorca, którego wszyscy powinniśmy byli się domyślić wcześniej."
Wyrwałam się z jej idealnych palców, od jej idealnej litości, od jej idealnych kłamstw. "Nigdy nie zostawiłam jej w samochodzie podczas upału. To nigdy nie miało miejsca!"
"Wyparcie nie przywróci Avy," wyszeptała Celeste, a łzy lśniły w jej oczach. "Wiem, że chcesz kogoś innego obwinić, ale…"
Coś pękło mi w piersi, ostro i ostatecznie.
Dlaczego nikt nigdy mi nie wierzy? Dlaczego zawsze to moja wina?
Upadłam na kolana przed moją matką, chwytając jej spódnicę jak pięcioletnia dziewczynka, błagając, by zobaczyła prawdę o Celeste, która łamała moje zabawki i zwalała winę na mnie.
"Mamo, proszę. Proszę, uwierz mi. Chociaż raz wybierz mnie… Też jestem twoją córką. Jestem twoją najstarszą córką i mówię ci, że nie zostawiłam Avy samej. Umierałabym, by ją uratować. Była dla mnie wszystkim. Wszystkim!"
Spojrzała na mnie z takim obrzydzeniem, że poczułam to w kościach. Potem po prostu wyrwała spódnicę z moich palców i cofnęła się, jakby mogła zarazić się moją porażką.
"Niszczysz wszystko, czego dotkniesz, Harper. Wszystko. A teraz moja wnuczka zapłaciła cenę za mój błąd, że najpierw urodziłam ciebie."
Wściekłość przyszła jak powódź, zalewając żal w jednej chwili. Poderwałam się, mój głos eksplodował w pokoju.
"Chcecie wiedzieć, gdzie byłam? Byłam na górze, gdzie mój mąż pieprzył inną kobietę, podczas gdy nasza córka się topiła! Tam byłam! To też moja wina? Czy—"
Weston ruszył szybciej niż błyskawica, jego dłoń zacisnęła się na moich ustach, palce wbijały się w szczękę.
"Żałoba sprawiła, że moja żona oszalała. Popadła w urojenia, tworzy fantazje, by poradzić sobie z poczuciem winy. Zajmę się nią."
"Proszę, nie bądź dla niej zbyt surowy, Weston!" zawołała Celeste za nami, gdy wyciągał mnie w stronę drzwi. "Ewidentnie jest chora. Utrata dziecka, zwłaszcza gdy jest się odpowiedzialnym… to łamie umysł człowieka."
Gdy tylko drzwi naszego domu trzasnęły za nami, Weston rzucił mną o ścianę tak mocno, że pękł tynk.
"Jak śmiesz próbować wciągać innych w swoje porażki? Jak śmiesz, do cholery?"
Zaśmiałam się, dźwiękiem pustym i ostrym. "Widziałam cię. W naszym łóżku. Jej nogi owinięte wokół ciebie, gdy warczałeś, jaka jest lepsza od swojej żałosnej żony."
Jego wyraz twarzy się nie zmienił, nie pokazał zaskoczenia ani winy.
"I co z tego? Widziałaś, jak pieprzę kogoś innego. Co z tego? Byłaś wpadką w rui, której nigdy nie chciałem. Zabiłaś jedyną dobrą rzecz, jaka powstała z naszego związku, a teraz chcesz, żeby to było o mnie i moim szukaniu pocieszenia gdzie indziej?"
"Ava była naszą córką! Miałeś ją chronić, kiedy ja nie mogłam patrzeć na nią każdej sekundy, podczas gdy ty—!"
Policzek powalił mnie na podłogę, gwiazdy wybuchły mi przed oczami. Stał nade mną, jego obecność wypełniała pokój alfową dominacją, pod którą moja wilczyca kwiliła.
"Dla zabójców dzieci nie ma miejsca w moim łóżku. Znajdź sobie gdzie indziej miejsce do spania."
Te słowa zawisły między nami jak ostrze. Jego głos, kiedyś miękki od pożądania, teraz ociekał odrazą. Więc uciekłam, boso i drżąc, w duszącą ciemność.
Nie mając dokąd pójść, błąkałam się po terenie jak duch skazany na błąkanie się po własnej tragedii przez ponad godzinę. Moje stopy zaniosły mnie nieświadomie do ogrodu, gdzie Ava goniła motyle.
Róże kwitły obscenicznie jaskrawo w świetle księżyca. Ich zapach był zbyt słodki, zbyt gęsty, jakby próbował coś zakryć. Wtedy to poczułam — to niepokojące coś w powietrzu.
Metaliczne. Ostre. Niezaprzeczalny koktajl miedzi i żelaza, który oznacza tylko jedno. Śmierć.
Kiedy przeszłam za kolejny zakręt, zobaczyłam moją matkę leżącą wśród białych róż, jej gardło było poszarpanym kanionem tkanek i krwi. Jej oczy patrzyły w nicość, odbijając księżyc jak rozbite lustra.
Osunęłam się obok niej, kolana uderzyły o ziemię. Moje dłonie poruszały się bezmyślnie, szukając pulsu, który nie mógł istnieć przy takich obrażeniach.
Krew natychmiast przesiąkła przez moją sukienkę, ciepła i lepka przywarła do skóry, zebrała się pod paznokciami, malując dłonie na karmazynowo.
Wtedy reflektory eksplodowały światłem, oślepiająco jasnym, obnażając wszystko.
"Mamo!" Krzyk Celeste rozdarł noc.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przez łzy zamazujące wzrok i oślepiające jasne światło zobaczyłam je: Celeste i Jessicę w identycznych jedwabnych nocnych koszulach.
"Odsuń się od niej!" – wrzask Celeste mógłby roztrzaskać szkło. Rzuciła się na mnie, paznokciami rozdzierając cztery idealne linie na mojej twarzy. "Ty potworze! Najpierw Ava, teraz Matka?!"
Jej pięści trafiały w moje żebra, ramiona, kręgosłup. Każdy cios był wyliczony, by zadać jak najwięcej bólu.
"Dlaczego, siostro? DLACZEGO? Co ona ci kiedykolwiek zrobiła poza tym, że cię kochała?"
"Ja nie…" Krew z zadrapań zmieszała się z łzami, miedź i sól zalewały mi usta.
"Przestań się z nią szarpać, Harper!" Jessica ustawiła się idealnie przy wejściu do ogrodu, jej głos niósł się przez cały teren. "Tak samo walczyłaś z Eleną wcześniej!"
"To kłamstwo!"
Weston wyłonił się z cienia, jego ręce przyciągnęły Celeste do piersi, gdzie osunęła się w jego ramiona. "Nawet Matka się ciebie wstydziła, Harper, nigdy nie sądziłem... Nigdy nie myślałem, że naprawdę ją zabijesz!"
"Coś miała w rękach!" Palec Jessiki przeszył blask księżyca. "Widziałam, jak Harper wychodziła z domu—nosiła coś!"
Członkowie watahy zalali ogród wrzaskami i walką, jak wilki wyczuwające krew.
Uformowali wokół mnie krąg, gdzie klęczałam przy zwłokach matki, twarz poszarpana atakiem Celeste, dłonie krwawiące. Wyglądałam dokładnie jak szalona morderczyni, na jaką ich przygotowano.
"O, Bogini…" Gamma James westchnął. "Ona naprawdę to zrobiła."
"Własną matkę…" Patricia wyszeptała wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli. "Po własnej córce."
"Zamknąć ją aż do wyroku." Alfowski rozkaz Westona drżał od ledwo powstrzymywanej furii. "Nikt się do niej nie odzywa. Nikt jej nie pomaga."
Dwóch egzekutorów chwyciło mnie za ramiona, podnosząc. Celeste podniosła zapłakaną twarz z piersi Westona, jej głos rozbrzmiał nad zebranym tłumem.
Zaciągnęli mnie do piwnicy, kolana rysowały się po betonowych schodach, zostawiając smugi krwi niczym okruszki. Metalowe drzwi zatrzasnęły się z ostatecznością, pogrążając mnie w absolutnej ciemności.
Bez wody. Bez jedzenia. Bez światła. Wciąż ubrana w krew matki, jak w drugą skórę, która pękała przy każdym ruchu.
Godziny wlekły się, gdy zwątpienie sączyło się we mnie jak trucizna w żyłach.
Może mają rację.
Każda porażka, którą Weston skrupulatnie wyliczał, odtwarzała się bez końca. Bezużyteczna Harper. Głupia Harper. "Czemu po prostu nie możesz się bardziej postarać?"
Ava by żyła, gdybym lepiej jej pilnowała.
Obraz jej unoszącej się na jeziorze, żółta sukienka rozlewająca się jak płatki, nawiedzał ciemność.
Matka by żyła, gdybym była córką, jakiej pragnęła.
Jej rozczarowanie na każdym zebraniu watahy, każde szeptane "Czemu nie możesz być bardziej jak Celeste?"
Świat byłby czystszy beze mnie.
O świcie byłam pusta. Kompletnie złamana. Gdy drzwi runęły z hukiem, światło słoneczne uderzyło mnie jak przemoc. Szorstkie ręce wyciągnęły mnie na schody, nogi odmawiały posłuszeństwa.
Zaciągnęli mnie przed zgromadzoną watahę—setki twarzy wykrzywionych gniewem, głosy wzmagające się w falach potępienia. Łańcuchy, którymi mnie opleciono, wbijały się w już poranione nadgarstki.
Chwiałam się, wzrok pływał, podczas gdy tłum wył o krew jak zwierzęta.
"Harper Evernight-Hayes jest oskarżona!" Głos Westona rozbrzmiał na całym dziedzińcu, każde słowo było gwoździem do mojej trumny. "Po pierwsze, o śmierć z zaniedbania naszej następczyni Alfy, trzyletniej Avy Hayes. Po drugie, o morderstwo w gniewie partnerki Bety, Eleny Evernight, której gardło zostało rozszarpane na zimno przez jej pierworodną córkę."
Tłum ryknął z aprobatą. Ktoś rzucił kamieniem, który uderzył mnie w ramię.
"Zgodnie z prawem watahy, wyrok za takie zbrodnie to śmierć." Weston zawiesił głos, delektując się chwilą jak winem. "Celeste Evernight, która straciła zarówno ukochaną siostrzenicę, jak i matkę przez szaleństwo swojej siostry, zażądała prawa, by wymierzyć sprawiedliwość osobiście."
Wataha płakała nad ciężarem mojej siostry, gdy zbliżała się miarowym krokiem, każdy ruch doskonale wyreżyserowany.
Znów miała na sobie biel, a poranne słońce przemieniało ją w coś świętego, podczas gdy ja klęczałam brudna i potępiona. Przyłożyła ostrze do mojej szyi drżącymi dłońmi, których tylko ja mogłam dostrzec stalową pewność.
Metal był lodowaty, gdy pochyliła się tak blisko, że jej oddech ogrzał mi ucho.
"Wreszcie." Szept niósł w sobie dekady skoncentrowanej nienawiści. "Chciałam tego od kiedy byliśmy dziećmi."
Co? Umysł wirował, ale ciało pozostawało sparaliżowane.
Jej chwyt na ostrzu nie zachwiał się ani na moment, gdy mówiła dalej, niemal nie poruszając wargami, głos całkowicie pozbawiony słodyczy.
"Powinnaś poznać prawdę, zanim umrzesz. Powinnaś wiedzieć, że każda chwila nędzy w twoim żałosnym życiu— to byłam ja."
Jej oddech zadrżał fałszywymi łzami, choć słowa kapały jadem.
"Pamiętasz, jak miałaś trzynaście lat i ojciec pobił cię za kradzież mojego naszyjnika? To ja włożyłam go pod twoją poduszkę. Później, gdy cała wataha odsunęła się od ciebie, bo rozpuszczałaś plotki o synu Gammy? To ja zaczęłam te plotki, potem obarczyłam cię winą."
Serce zabiło boleśnie o żebra, które nagle wydawały się zbyt ciasne. Nie. To niemożliwe—
"Każda impreza urodzinowa, na którą nie zostałaś zaproszona, każdy przyjaciel, który nagle stał się chłodny, każda rozmowa ucichająca na twój widok— to wszystko moja sprawka."
Jej głos stał się niemal rozmowny, jakby mówiła o pogodzie.
"Narkotyki w twoich napojach na spotkaniach watahy, przez które wydawałaś się pijana i niezrównoważona. Zaginione rzeczy, które znajdowały się potem w twoim pokoju. Pamiętasz, kiedy dostałaś stypendium i nagle je cofnięto? Jeden sfałszowany e-mail o twoim 'zachowaniu' wystarczył."
Wspomnienia przetasowały się jak karty, każdemu nadając nowe, przerażające znaczenie.
Izolacja. Nienawiść. Ciągłe poczucie, że jestem niczym.
"Nawet Weston." Zaśmiała się cicho. "Bogini, jego tak łatwo było obrócić przeciwko tobie. Kilka łez o twojej 'okrutności', kilka ustawkowych scen, w których wydawałaś się szalona. Ten siniak na rączce małej Avy, przez który patrzył na ciebie z odrazą? Uszczypnęłam ją tak mocno, aż zaczęła wrzeszczeć, potem powiedziałam mu, że to twoja sprawka."
Ava. Imię mojej córki na jej ustach sprawiło, że chciałam zwymiotować.
"A to ze mną się pieprzył, kiedy twoje bękarciątko tonęło, wiesz o tym. I kiedy był we mnie, myślałam o jej małej buzi znikającej pod wodą."
Jej ton pozostawał lekki, niemal rozbawiony.
"Szkoda, że nie byłam tam osobiście zamiast płacić temu człowiekowi, żeby trzymał ją pod wodą. Dwadzieścia tysięcy dolarów za utopienie malucha— rozbój w biały dzień, naprawdę. Chciałam sama zobaczyć, jak gaśnie ten mały wzrok."
Żółć zapiekła w gardle, gdy ostrze mocniej wcisnęło się w skórę.
"Matka odkryła to wczoraj. Głupia suka groziła, że powie ojcu. Musiała zniknąć. Twoje pojawienie się w ogrodzie to był idealny moment."
Tłum nie słyszał jej wyznania, nie widział potwora w anielskim przebraniu. Widzieli tylko ich złamaną Harper— dzieciobójczynię, matko-zabójczynię, hańbę rodziny.
"Nigdy nie miałaś mieć niczego. Ani miłości, ani szacunku, nawet tego bękarta Alfy, który w tobie rósł. Wszystko zawsze miało być moje. A najlepsze? Umrzesz, wiedząc, że nikt nigdy nie uwierzy w prawdę. Nasze pierwsze dziecko nazwę Weston Ava na twoją cześć."
Odsunęła się, łzy idealnie spływały jej po twarzy, gdy uniosła ostrze wysoko, by tłum mógł to zobaczyć.
"Za moją matkę!" krzyknęła do tłumu. "Za małą Avę!"
Aprobata watahy grzmiała, gdy srebro wgryzało się w moją szyję. Gorąca krew spływała mi po piersi, wzrok rozszczepiał się na odłamki światła i ciemności. Triumfujący uśmiech Celeste wypełnił moje gasnące pole widzenia— ostatnia prawda, którą ujrzałam.
Potem pochłonęła mnie ciemność. Nic. Absolutna cisza.
Śmierć miała być—
Zachłysnęłam się powietrzem. Powietrze zalało moje płuca— słodkie, niemożliwe, niewłaściwe. Otworzyłam oczy na łagodne światło poranka przesączające się przez zasłony, które znałam.
Zasłony, które nie powinny istnieć. Zasłony z już przeżytego życia.
Moja dłoń powędrowała do szyi. Gładka. Nieprzecięta. Cała.
Telefon na mojej szafce nocnej zawibrował powiadomieniem, ekran rozbłysnął niemożliwym: 2 maja 2021. 7:23
Moja krew zmieniła się w lód. Potem w ogień. Potem w coś zupełnie innego.
Cztery lata temu.
Przesuń w górę, aby kontynuować