Moje palce suną niżej, ku ciężkiej łukowatej krzywiźnie mojego brzucha, i zatrzymują się tam, drżące, niedowierzające. Osiem miesięcy nabrzmiałych życiem. Z Avą, tam gdzie się porusza, mocne uderzenie od wewnątrz.
Ona żyje. Ona jest bezpieczna.
Ten jeden fakt rozbija wszystko, co do tej pory wiedziałam.
„Nie... Jak to... możliwe?” Słyszę własny głos i mu nie ufam; nie ufam niczemu. „Co się dzieje..?”
Podnoszę się zbyt gwałtownie i pokój wiruje. Instynkt każe mi iść do łazienki. Lustro oddaje twarz, którą kiedyś nosiłam: dwadzieścia jeden lat, bez śladów, włosy lśniąco czarne z cienkim, srebrzystym pasmem łapiącym światło.
Pamiętam, jak Celeste namówiła mnie na farbowanie. Pamiętam powód, który podała.
Pamiętam też prawdziwy powód.
„Harper! Śniadanie!” Głos matki niósł się po schodach, ostry, z tą znajomą nutą rozczarowania.
Oś czasu zna swoje kwestie.
Zejście wymagało obu rąk — jedna ściskała poręcz, druga podtrzymywała brzuch. Scena w kuchni rozgrywała się z mdłą precyzją.
Matka przy kuchence narzekała na fuzję z Rodem Nightclaw. Ojciec pochłonięty tabletem, czytał ten sam artykuł o polityce.
„Dzień dobry, siostro.” Celeste wślizgnęła się przez drzwi w tej miękkiej, różowej sukience, idealnie ułożone blond loki, niosąc parujący kubek. „Zrobiłam ci specjalną herbatę ziołową.”
Ta suka…
Ciemne uczucia we mnie wrzały z oszałamiającą szybkością. Chciałam na nią krzyczeć. Uderzyć ją. Udusić gołymi rękami. Odebrać jej życie tak, jak ona odebrała moje w... przeszłości? Przyszłości? Śnie?
Czy to był tylko koszmar? Czy są koszmary, w których można przeżyć całe życie?
Nie sądzę. Bo pamiętam to. Ten dokładnie sam dzień już przeżyłam.
I jest tylko jeden sposób, żeby sprawdzić, czy to wszystko było tylko koszmarem…
Ceramika paliła w dłonie, gdy wzięłam kubek. Para unosiła się z ostrym, charakterystycznym zapachem, który wywoływał wspomnienie.
Szpital, moje gardło się zaciska, Celeste grająca zdruzgotaną siostrę.
„Ciekawie pachnie.” Mówię, odstawiając kubek. „Co w nim jest?”
„Tylko zioła.” Jej uśmiech nie drgnął, zielone oczy czujnie obserwowały. „Pomyślałam, że może będziesz chciała coś innego niż zwykłą herbatę.”
Znów uniosłam kubek, wdychając celowo. „Czy to imbir?”
„Świeżo starty.” Przechyliła głowę. „To problem?”
„Mam ciężką alergię na imbir.” Słowa wyszły płasko, opanowane. „Od dzieciństwa. Na przyjęciu bożonarodzeniowym, gdy zamknęło mi się gardło. Trzymałaś mnie za rękę w karetce.”
Jej oczy drgnęły — kalkulacja mignęła za wyćwiczoną niewinnością.
„O bogini… Harper, zupełnie zapomniałam!” Dłoń poleciała jej do ust. „Tak mi przykro! Jak mogłam zapomnieć o czymś takim?”
„Celeste, to niewiarygodnie nieostrożne.” Ostry głos matki przeciął ciszę. „Twoja ciężarna siostra mogła umrzeć!”
„Naprawdę mi przykro! Po prostu mi się wymsknęło—”
„Tak jak trzy lata temu?” Podniosłam kubek, podeszłam do zlewu. „Przyjęcie w ogrodzie. Wtedy też zapomniałaś.”
Wylałam herbatę do odpływu, nie odrywając wzroku od siostry. Coś zmieniło się w jej wyrazie twarzy — do zamieszania dołączył pierwszy cień niepokoju.
„Naprawdę mi przykro…” Jej głos zszedł do niewinnej małości. „Powinnam była pamiętać.”
„Tak. Powinnaś była.”
Matka sięgnęła po kawę, a ja zmieniłam temat. Tak jak się to robi, kiedy wiesz, że możesz wybrać kolejną scenę. Kiedy wiesz, co stanie się dalej.
„Spotkanie w sprawie fuzji trzeba przełożyć. Jeśli zostanie dziś, nałoży się na jutrzejsze zebranie stada. Alfa Nightclaw Kin może to uznać za celową zniewagę.”
„To…” Ręka matki zatrzymała się w połowie ruchu po kawę, „rzeczywiście prawda. Richard?”
Ojciec podniósł wzrok znad tabletu, wyraźnie zaskoczony. „Dziewczyna ma rację. Dobrze zauważyłaś, Harper.”
„Od kiedy znasz się na polityce stada?” W głosie Celeste pojawiła się nowa nuta.
„Odkąd zaczęłam uważać.” Spojrzałam jej prosto w oczy. „Rzeczy się zmieniają.”
Na zewnątrz rozległ się klakson — Weston, wiecznie niecierpliwy. Dzisiejsze zajęcia przedporodowe.
„Odprowadzę cię.” Celeste pojawiła się przy moim łokciu, gdy ruszyłam do drzwi, palce przycisnęła do mojego dolnego pleców. „Te schody potrafią być zdradliwe.”
O tak. Schody.
Dwanaście kamiennych stopni do samochodu Westona.
Pamiętam upadek z piątego stopnia, który wywołał poród w ósmym miesiącu. Ava urodziła się przedwcześnie i walczyła o życie, dając wszystkim kolejny powód, by nazwać mnie nieodpowiedzialną matką.
Celeste płakała tygodniami, opowiadając wszystkim, jak była tuż za mną, próbowała pomóc, ale nie zdążyła mnie złapać.
Dzisiejsze poranne słońce oślepiło mnie w progu, jak już wcześniej. Celeste przycisnęła się bliżej, jej oddech był subtelnie przyspieszony. Jej ciężar przesuwał się, gdy schodziłyśmy.
Drugi stopień. Trzeci. Czwarty.
Na piątym stopniu poczułam, jak jej mięśnie się napinają, dłoń sunie w górę moich pleców.
Obróciłam się gwałtownie, chwytając poręcz obiema rękami. „Cholera, zapomniałam witamin dla ciężarnych!”
Celeste, już zaangażowana w ruch do przodu, próbowała się zatrzymać, ale fizyka ją zdradziła. To, co miało być kontrolowanym potknięciem, stało się prawdziwe, gdy runęła w dół z autentycznym wrzaskiem.
Stoczyła się siedem stopni w dół, jej idealna sukienka rozdarła się, kolano uderzyło o kamień. Dźwięk, który wydała, nie był udawany — to był szok.
„Bogini!” Weston wybiegł z samochodu. „Co się stało?”
„Nie wiem!” Zbiegłam ostrożnie, z troską. „Celeste, nic ci nie jest? Możesz się ruszyć?”
Lepiej nie.
Moi rodzice wpadli w drzwi, gdy Weston pomagał jej wstać. Krew sączyła się przez rozdarte tkaniny. Kostka wyraźnie puchła. Ale liczyło się spojrzenie, które mi rzuciła — czyste zamieszanie połączone z czymś ostrzejszym.
Strach.
„Ja nie... Nie chciałam...” Jąkała się, zupełnie poza scenariuszem.
„Potrzebujesz lodu na tę kostkę.” Delikatnie dotknęłam jej ramienia. „Dobrze, że to nie ty — ciężarna — spadłaś. Mogłabyś stracić dziecko.”
„Harper ma rację.” Matka podtrzymała Celeste z drugiej strony. „To mogło się skończyć katastrofą.”
Kiedy prowadzili ją do środka, Celeste spojrzała na mnie. Przez ułamek sekundy jej maska całkiem opadła.
Nie rozumiała, co się zmieniło. Dlaczego jej plan się nie powiódł. Skąd wiedziałam, żeby odwrócić się w tym właśnie momencie.
„Idziesz czy nie?” Weston zawołał z samochodu. „Nie mam całego pieprzonego dnia.”
Oto jesteś... Jak mogłam się w ogóle zakochać w tym dupku? Głupia.
Zeszłam powoli pozostałe stopnie. „Po prostu jedź.”
Usiadłam na miejscu pasażera, ręka ochronnie spoczęła na brzuchu, gdzie Ava mocno kopnęła.
„Co to, kurwa, miało być?” Ruszył agresywnie, opony zapiszczały.
„Celeste się potknęła.” Zachowałam neutralny ton. „Wypadki się zdarzają.”
„Od kiedy jesteś taka spokojna o wszystko?” Rzucił mi podejrzliwe spojrzenie. „Zwykle już byś płakała.”
„Może mam dość płaczu.” Patrzyłam prosto przed siebie. „Może rzeczy się zmienią.”
Prychnął. „Jasne. Ty się zmienisz. Prędzej mi kaktus wyrośnie.”
„Zobaczysz.”
„Jak tam sobie chcesz.” Przyspieszył na żółtym świetle. „Tylko się nie wygłupiaj na zajęciach. Spróbuj być normalna chociaż raz.”
Dotknęłam brzucha, gdzie Ava się poruszała, silna i żywa.
Cztery lata przede mną. Cztery lata, by uratować córkę, ochronić matkę i systematycznie zniszczyć wszystkich, którzy świętowali, gdy wykrwawiałam się w ziemi stada.
Zaczynając od mężczyzny obok mnie, który pieprzyłby moją siostrę, podczas gdy nasza córka tonęła.
Jestem młoda, w ciąży, rzekomo słaba. Wszyscy widzieli to, co chcieli widzieć. Uległa najstarsza córka. Uwięziona przyszła Luna. Porażka czekająca na spełnienie.
Niech patrzą. Niech mnie nie docenią.
Celeste spędzi dzień, szukając błędu. Nie domyśli się prawdy: umarłam w koszmarze i obudziłam się tutaj. Pamiętam każdy ruch, który wykonuje w tamtej historii.
Nie muszę pozwalać, by zrobiła je ponownie.
Gra się nie skończyła. Zmieniły się zasady. A jeśli to wciąż sen, to taki, którego można się nauczyć prowadzić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kwartet smyczkowy przeszedł w walca, gdy kelnerzy lawirowali wśród tłumu. Przyłożyłam do ust szklankę wody gazowanej, bąbelki szczypały jak nerwy.
Celeste pojawiła się u mojego boku na skraju sali balowej, uśmiechając się promiennie do gapiów, muskając palcami mój łokieć, jakby mnie podtrzymywała, a nie prowadziła.
"Harper, szybka uwaga," szepnęła, wzrok wciąż miała utkwiony w sali. "Dzisiejszym inwestorem jest Malcolm Courtland z Wielkiej Brytanii. Zafascynowany monarchią. Bardzo nowoczesne poglądy na rodzinę. Postępowy, rozumiesz?"
"Malcolm Courtland," powtórzyłam, wyczuwając kłamstwo pod warstwą ogłady.
"Weston desperacko potrzebuje tej umowy." Jej zielone oczy lśniły sztuczną troską. "Po prostu… zrób na nim wrażenie. Rozmawiaj o rodzinach królewskich, wspomnij, że popierasz nowoczesne związki — spraw, by poczuł się zauważony. To naprawdę ważne dla Westona."
"Zrobię, co w mojej mocy."
"Wiedziałam, że tak będzie." Ścisnęła moje ramię. "W końcu jesteśmy rodziną."
Tak, jasne. Bo rodzina zawsze sabotuje i zastawia na siebie pułapki. Oczywiście.
Tym razem byłam przygotowana. Wiedziałam, że coś się szykuje, więc ostatni tydzień spędziłam na badaniu, zapamiętywaniu każdej potencjalnie istotnej informacji o tym człowieku.
Nie pozwolę, żeby jej manipulacje i brudne gierki jeszcze raz mnie upokorzyły. Nigdy więcej.
Dwadzieścia minut później inwestor podszedł do naszego kąta sali balowej. Prawdziwe nazwisko: Finnegan O'Brien — krępy, siwowłosy, emanujący konserwatywnym, irlandzkokatolickim osądem.
Ramię Westona zacisnęło się wokół mojej talii niczym imadło.
"Panie O'Brien." Jego głos zabrzmiał zbyt wysoko. "Pozwoli pan przedstawić moją narzeczoną, Harper Evernight."
"Narzeczona, tak?" Wzrok O'Briena powędrował na mój ośmiomiesięczny brzuch, usta mu się zacisnęły. "A nie żona?"
"Planujemy ślub po—"
"Ciekawe wartości jak na potencjalnego partnera biznesowego." Akcent O'Briena stężał od dezaprobaty. "Zachodzić z kobietą w ciążę przed ślubem. Co to mówi o pańskim charakterze, panie Hayes?"
Palce Westona wbiły mi się w biodro, zostawiając siniaki. "Panie, mogę to wytłumaczyć..."
"Panie O'Brien." Wystąpiłam naprzód, wyrywając się z uścisku Westona. "Ma pan całkowitą rację, by to kwestionować. Każdy człowiek z zasadami by to zrobił."
Brwi O'Briena uniosły się.
"Prawda jest taka, że z Westonem jesteśmy razem od trzech lat. Wybraliśmy już miejsce na wesele, wysłaliśmy rodzinie zaproszenia z datą." Kłamstwa płynęły jak miód. "Ale namiętność czasem wyprzedza planowanie, prawda? Młoda miłość potrafi być... przytłaczająca."
"Doskonale rozumiem, jak to bywa. Sam kiedyś byłem młody, ale to raczej kiepska wymówka dla..."
"I znowu ma pan rację. Dlatego Weston oświadczył się w chwili, gdy dowiedzieliśmy się o szczęśliwej nowinie." Dotknęłam brzucha z wprawioną czułością. "Nalegał, byśmy natychmiast wzięli ślub. Powiedział, że nie pozwoli, by jego dziecko przyszło na świat bez jego nazwiska, bez uznania."
Sylwetka O'Briena nieznacznie się zmieniła.
"Ale to ja nalegałam, by poczekać." Opuściłam wzrok. "Nazwijmy to próżnością, ale od dzieciństwa marzyłam o swoim ślubie. Chcę mieć na sobie suknię mojej matki, wyglądać idealnie u boku tego niezwykłego mężczyzny. Nie dreptać do ołtarza jak pingwin."
Cień uśmiechu przemknął po ustach O'Briena.
"Poza tym," ciągnęłam, patrząc mu prosto w oczy, "Weston opowiadał mi o pańskiej ekspansji w Dublinie. Lokalizacja przy Grafton Street — genialne posunięcie, w pobliżu Trinity College."
"Powiedział pani o naszej ekspansji?"
"Mówi mi wszystko." Splotłam ramię z zesztywniałym ramieniem Westona. "On się tym fascynuje, ja także. Sposób, w jaki poradził pan sobie z irlandzkimi strukturami podatkowymi przy zachowaniu etycznych standardów... To naprawdę mistrzostwo."
"Większość kobiet nudzi taka rozmowa."
"Większość kobiet nie nosi pod sercem dziecka przyszłego potentata." Uśmiechnęłam się. "Muszę zrozumieć imperium, które odziedziczą nasze dzieci."
O'Brien zaśmiał się — ostro i szczerze. "Hayes, nie wspomniałeś, że twoja narzeczona ma nie tylko urodę, ale i rozum."
"Harper ciągle mnie zaskakuje." W głosie Westona zabrzmiało autentyczne zdziwienie.
"Porozmawiajmy więc o tych kanałach dystrybucji." O'Brien klepnął Westona po ramieniu. "Twoja kobieta przekonała mnie, że jednak możesz mieć charakter, jakiego szukam. Miło było panią poznać, młoda damo."
"Cała przyjemność po mojej stronie, sir."
I tak po prostu zniknęli w gabinecie Westona. Liczyłam uderzenia serca, aż Celeste pojawiła się znowu, kieliszek szampana w dłoni, uśmiech pękający na krawędziach.
"Harper! Jak poszło z Malcolmem— O Boże." Jej dłoń powędrowała do ust. "To nie był Malcolm Courtland… To był Finnegan O'Brien."
"Tak."
"Przepraszam! Chyba pomyliłam notatki. Czy on… czy był zły o—?"
"Umowa prawdopodobnie jest właśnie podpisywana, Celeste."
Jej kieliszek stuknął o zęby. "Co?"
"Okazało się, że pan O'Brien docenia tradycyjne wartości, odpowiednio przedstawione."
"Ale myślałam— To znaczy, byłam pewna, że Malcolm—"
"Błędy się zdarzają, Celeste." Poklepałam ją po ramieniu. "Dobrze, że udało mi się to uratować."
Jej oczy płonęły tak, że mogłyby stopić stal, ale głos pozostał słodki jak syrop. "Tak. Szczęście."
Godzinę później Weston wyłonił się ze swojego gabinetu jak zwycięski bohater, O'Brien tuż obok niego, uściski dłoni, podpisane kontrakty. Gdy tylko samochód O'Briena odjechał, Weston złapał mnie i zakręcił, mimo mojego brzucha.
"Harper, ty wspaniała istoto!" Ujął moją twarz w dłonie. "Dwa i pół roku zabiegałem o tego upartego drania. Lata! A ty go oczarowałaś w pięć minut."
"Po prostu z nim rozmawiałam."
"Nie, zagrałaś na nim jak na skrzypcach." Jego niebieskie oczy rozbłysły czymś nowym— głodem. "To było perfekcyjne. Jesteś perfekcyjna."
"Weston…"
"Jak mogłem tego nie widzieć wcześniej?" Kciukiem musnął mój policzek. "Nie jesteś tylko piękna. Jesteś błyskotliwa. Strategiczna. Wszystkim, czego prawdziwy Alfa potrzebuje u Luny."
"Ciąża mnie męczy. Czy możemy…"
"Oczywiście." Poprowadził mnie do wyjścia, dłoń zaborcza na moich plecach. "Zabiorę cię do domu. Musimy porozmawiać o ślubie. W przyszłym miesiącu, po narodzinach Avy. Coś wielkiego. Pokaż wszystkim, że jesteś moja."
W samochodzie pochylił się do przodu. "Do domu," powiedział kierowcy, potem odwrócił się do mnie z drapieżnym skupieniem.
Podróż iskrzyła jego energią. Weston nie mógł przestać mnie dotykać—mojej dłoni, kolana, uda. Każdy kontakt wzbudzał we mnie odrazę, którą ukrywałam pod wyuczonym uśmiechem.
"Sposób, w jaki O'Brien na ciebie patrzył… Jakby sam chciał cię ukraść." Jego głos stał się szorstki. "Ale jesteś moja, Harper. Nikt inny cię nie dotknie."
Jego ręka powędrowała wyżej po moim udzie. "Weston, dziecko…"
"Wiem. Jestem ostrożny." Palcami kreślił wzory na jedwabiu. "Ale jak się urodzi, jak już będziemy połączeni i po ślubie… Bogini, Harper, tyle rzeczy chciałbym z tobą zrobić."
Chciałam zwymiotować. Tu i teraz.
I nie miało to nic wspólnego z ciążą. "Lekarz mówił minimum sześć tygodni, kochanie."
"Poczekam." Przyciągnął mnie do siebie, oddech gorący na mojej szyi. "Ale gdy już wyzdrowiejesz, gdy będziesz oficjalnie moja… będę cię wielbił centymetr po centymetrze. Nadrobię stracony czas. Za to, że wcześniej nie widziałem, co mam."
"Proszę, przytłaczasz mnie." Położyłam dłoń na jego klatce piersiowej, zachowując ostrożny dystans.
"Masz rację. Przepraszam." Odsunął się, ale jego oczy nadal płonęły. "Po prostu… Dziś wszystko się zmieniło. Ty wszystko zmieniłaś."
Patrzyłam przez okno na przesuwające się latarnie, czując jego pożądanie jak olej na skórze.
W koszmarze spoliczkował mnie w tym aucie. Nazwał bezużytecznym wstydem, przez którego stracił miliony.
Jestem już pewna, że wtedy pieprzył Celeste, gdy ja płakałam w pokoju gościnnym. Wszystkie te późne spotkania, jej porozumiewawcze uśmiechy, jego satysfakcja następnego ranka wreszcie miały sens.
Teraz pragnął mnie z desperacją człowieka, który odkrył złoto na własnym podwórku.
"Harper?" Jego głos złagodniał. "O czym myślisz?"
"Po prostu wszystko przetwarzam."
"Wiem, że nie byłem… uważny. Ale to się zmieni." Znów odnalazł moją dłoń. "Będziesz moją żoną. Moją Luną. Moją partnerką. Już nikt nigdy cię nie upokorzy."
Obietnice były słodkie jak trucizna. Ścisnęłam jego dłoń, pozwalając mu poczuć odwzajemnione uczucie, na które nigdy nie zasłużył. "To dla mnie wszystko znaczy, Weston."
To kłamstwo smakowało jak zemsta.
Oznaczy mnie, połączy, zwiąże swoją duszę z moją. A kiedy publicznie zerwę ten związek, kiedy odrzucę go na oczach całej watahy… wtedy zrozumie, co znaczy prawdziwa strata.
Ale najpierw pozwolę mu upaść całkowicie. Pozwolę mu poczuć własny lek.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z czasem przestałam nazywać to koszmarem.
Bo koszmary nie pozwalają przeprowadzać eksperymentów.
Herbata, która powinna zamknąć mi gardło, nigdy nie dotknęła moich ust. Piąty stopień zabrał Celeste zamiast mnie. A „Malcolm Courtland”, którego miałam schlebiać, kupił tradycję jak złoto przędzione z nici.
Każde doświadczenie, które stawiałam światu, kończyło się tak samo: cofałam się w czasie, w ciąży, niosąc jutro w głowie, a mapa tego, co powinno się wydarzyć, ciągle składała się w mojej dłoni.
A teraz salon śmierdział drogimi różami i wyrachowaną domowością. Ręka Westona zawłaszczyła moje udo, podczas gdy Mama rozkładała katalogi ślubne na stoliku do kawy jak plany bitewne.
Po raz pierwszy w którymkolwiek z żyć ich spojrzenia zawierały coś innego niż pogardę, kiedy patrzyli na mnie. Wszystko zgodnie z planem…
Minęły trzy tygodnie, odkąd wróciłam.
Trzy tygodnie unikania trucizny Celeste, omijania jej upozorowanych wypadków, obserwowania, jak pęka jej maska, gdy każda pułapka zawodziła.
Kobieta, która zaaranżowała moją zgubę, teraz gorączkowo próbowała zrozumieć, dlaczego jej marionetka przecięła sznurki. Żałosne.
— Posiadłość Bellmore jest dostępna w przyszłym miesiącu — palec Mamy, zadbany, postukał w błyszczące zdjęcie. — Czterystu gości, ceremonia nad jeziorem.
— Idealne dla elity watahy. — Weston ścisnął moje udo, jego dotyk był zaborczy. — Wszyscy zobaczą pozycję Harper jako Luny.
— A co z kwiatami? — Mama naprawdę się do mnie uśmiechnęła — obce wyrażenie na jej twarzy. — Białe róże? Lilie?
— Piwonie. — Spojrzałam jej prosto w oczy. — Mniej tradycyjne. Bardziej zapadające w pamięć.
— Odważny wybór. — Skinęła z uznaniem. — Ostatnio ciągle mnie zaskakujesz, kochanie Harper.
Kiedy jej telefon zadzwonił na stole, przeprosiła, nagle wstając. Drzwi salonu zatrzasnęły się cicho, gdy wyszła odebrać pilny telefon.
Cisza rozciągnęła się między mną a Westonem, gęsta od niewypowiedzianych kalkulacji.
— Zmieniłaś się. — Jego głos zawierał niepewność, której wcześniej u niego nie słyszałam. — Pewność siebie, inteligencja, którą pokazałaś z O’Brienem… Gdzie to się chowało?
— Może nigdy nie szukałeś.
— Szukam teraz. — Jego kciuk zataczał kręgi na moim udzie od wewnątrz. — Bogini, Harper, byłem dupkiem. To, jak cię traktowałem na początku, jakbyś była ciężarem zrzuconym mi na barki…
— Nie byłam? — Słowa przeszyły powietrze, zanim zdążyłam je powstrzymać. — Ta szalona z gorąca samica, która uwiodła biednego Alfę?
Jego ręka znieruchomiała. — Pamiętasz tę noc?
— Ułamki. Bycie przytłoczoną, niezdolną zebrać myśli. Obudziłam się w twoim łóżku bez pamięci, jak się tam znalazłam. — Odwróciłam się do niego całkiem. — Potem test ciążowy dwa miesiące później zrobił ze mnie cel.
— Myślałem… — Westchnął, wyraźnie skrępowany. — Zakładałem, że to zaplanowałaś. Celowo mnie wciągnęłaś.
— Bo zdesperowane samice rzucają się na niedostępnych Alfów podczas pierwszego rui? Gdy ledwo pamiętają własne imię?
— To nie tak było. — Ale jego protest był bez przekonania. — Teraz wiem, że niczego nie planowałaś. Po prostu… byłaś. Bezbronna i samotna.
To wyznanie zawisło między nami, nie do końca przeprosiny, ale bliżej niż kiedykolwiek wcześniej.
Potem jego głos stwardniał, ochłódł. — Musimy omówić jutro. Kieran Wolfhart przyjeżdża rozmawiać o sojuszu. Nasze watahy od lat ścierają się ze sobą, ale przy jego rosnących wpływach, pokój może się opłacić.
Trzymałam twarz otwartą, pozornie zainteresowaną.
Oczywiście, że przechodzi do interesów, gdy tylko wyczuje wartość.
— Może nawet cię pamięta — dodał Weston, przyglądając mi się. — Przecież kiedyś wasze drogi się skrzyżowały?
— Dawno temu. Miałam czternaście lat, on piętnaście. Mój ojciec próbował negocjować z poprzednim Alfą Watahy Wolfhartów. Spektakularnie poległ. — Mówiłam neutralnie, rzeczowo. — Podczas tych trzech dni pomogłam Kieranowi, gdy zaatakowali go łotrzy. Był wtedy tylko sierotą, nikim ważnym.
— Uratowałaś Kierana Wolfharta? — Weston pochylił się do przodu. — Tego, który gołymi rękami zabił Alfę Brennana? Który zbudował imperium z niczego?
— Wtedy był inny. Chudy. Zdesperowany. Wdzięczny za każdy gest życzliwości.
— To idealnie. — Weston złapał mnie za ramiona. — Jest ci winien dług życia. Jesteś naszym kluczem do tego sojuszu.
— To było dawno temu…
— Długi życia nie wygasają, Harper. On pamięta, zaufaj mi. Tacy jak on nie zapominają, kto miał nad nimi władzę. — Jego uścisk się wzmocnił. — Przypomnisz mu jutro. Delikatnie. Dasz mu do zrozumienia, że dług pozostaje.
— Cokolwiek pomoże wacie.
— Właśnie. — Puścił mnie, zadowolony. — Załóż coś, co zapadnie w pamięć. Spraw, by przypomniał sobie dziewczynę, która go ocaliła.
* * *
Wieczór zapadał, a posiadłość zmieniała się na nadejście jutrzejszego gościa.
Służba polerowała każdą powierzchnię, aktualizowano procedury bezpieczeństwa. Uciekłam do ogrodu, szukając przestrzeni bez obsesji Westona i kalkulujących spojrzeń Celeste.
Wspomnienia wypłynęły bez zaproszenia — trzy dni nieoczekiwanej więzi sprzed lat, zanim wszystko się rozpadło.
Kieran jako piętnastolatek, krew przesiąkająca jego podartą koszulę, gdy przyciskałam dłonie do głębokich śladów pazurów. Jego oczy, ciemne bursztyny jak stare whiskey, patrzące na mnie z podziwem, gdy opatrywałam rany, które powinny go zabić.
Chuda sylwetka, same ostre kąty i desperacki głód. Czarne włosy opadające na twarz zbyt surową jak na jego wiek.
— Czemu mi pomagasz? — spytał wtedy. — Jestem nikim.
— Każdy jest kimś — odpowiedziałam, mając czternaście lat i będąc jeszcze na tyle naiwną, by w to wierzyć.
Przez tamte trzy dni chodził za mną wszędzie. Dzielił się opowieściami o rodzicach skazanych na śmierć przez obecnego Alfę, planami zemsty na tyranii, marzeniami większymi niż jego sytuacja.
Potrafił mnie rozśmieszyć — naprawdę rozśmieszyć. Nawet wtedy kryło się pod jego wdzięcznością coś groźnego, coś, co obiecywało przemoc wobec każdego, kto zagrozi temu, co chroni.
Potem listy. Nasza więź. Nasza tajemnica.
Przez sześć miesięcy wymienialiśmy ukryte wiadomości między watahami. Jego pismo stawało się coraz pewniejsze w miarę jak on sam rósł w siłę. Pisał o małych zwycięstwach, dziękował mi nieustannie za to, że dałam mu powód, by przetrwać.
„Jesteś światłem księżyca w mroku, Harper. Kiedyś będę godny twojego blasku.”
Mój ojciec w końcu je znalazł. Oczywiście, że tak.
Pobicie przykuło mnie do łóżka na tydzień — pęknięte żebra, opuchnięta szczęka. Spalił każdy list na moich oczach, obiecując coś gorszego, jeśli jeszcze kiedykolwiek skontaktuję się z „tym sierotą z wrogiej watahy”.
— Panno Harper? — Pracownica wyrwała mnie z zamyślenia. — Alfa Weston prosi o pani obecność przy ostatnich przygotowaniach.
Kiwnęłam głową i poszłam za nią do środka, pełna wspomnień z przeszłości.
Jutro stanę naprzeciw chłopca, który stał się czymś śmiercionośnym. Sieroty, który obalił Alfę, zbudował imperium, przemienił się z ofiary w szczytowego drapieżnika.
Czy pamięta dziewczynę, która go ocaliła? Ciszę, która nastała, gdy jej słowa po prostu się urwały?
Dotknęłam brzucha, gdzie Ava kopała, silna i żywa, i zastanowiłam się, kim się stał.
Co stało się z tym chłopcem, który kiedyś napisał, że jestem księżycem w jego ciemności?
Przesuń w górę, aby kontynuować