Kwartet smyczkowy przeszedł w walca, gdy kelnerzy lawirowali wśród tłumu. Przyłożyłam do ust szklankę wody gazowanej, bąbelki szczypały jak nerwy.
Celeste pojawiła się u mojego boku na skraju sali balowej, uśmiechając się promiennie do gapiów, muskając palcami mój łokieć, jakby mnie podtrzymywała, a nie prowadziła.
"Harper, szybka uwaga," szepnęła, wzrok wciąż miała utkwiony w sali. "Dzisiejszym inwestorem jest Malcolm Courtland z Wielkiej Brytanii. Zafascynowany monarchią. Bardzo nowoczesne poglądy na rodzinę. Postępowy, rozumiesz?"
"Malcolm Courtland," powtórzyłam, wyczuwając kłamstwo pod warstwą ogłady.
"Weston desperacko potrzebuje tej umowy." Jej zielone oczy lśniły sztuczną troską. "Po prostu… zrób na nim wrażenie. Rozmawiaj o rodzinach królewskich, wspomnij, że popierasz nowoczesne związki — spraw, by poczuł się zauważony. To naprawdę ważne dla Westona."
"Zrobię, co w mojej mocy."
"Wiedziałam, że tak będzie." Ścisnęła moje ramię. "W końcu jesteśmy rodziną."
Tak, jasne. Bo rodzina zawsze sabotuje i zastawia na siebie pułapki. Oczywiście.
Tym razem byłam przygotowana. Wiedziałam, że coś się szykuje, więc ostatni tydzień spędziłam na badaniu, zapamiętywaniu każdej potencjalnie istotnej informacji o tym człowieku.
Nie pozwolę, żeby jej manipulacje i brudne gierki jeszcze raz mnie upokorzyły. Nigdy więcej.
Dwadzieścia minut później inwestor podszedł do naszego kąta sali balowej. Prawdziwe nazwisko: Finnegan O'Brien — krępy, siwowłosy, emanujący konserwatywnym, irlandzkokatolickim osądem.
Ramię Westona zacisnęło się wokół mojej talii niczym imadło.
"Panie O'Brien." Jego głos zabrzmiał zbyt wysoko. "Pozwoli pan przedstawić moją narzeczoną, Harper Evernight."
"Narzeczona, tak?" Wzrok O'Briena powędrował na mój ośmiomiesięczny brzuch, usta mu się zacisnęły. "A nie żona?"
"Planujemy ślub po—"
"Ciekawe wartości jak na potencjalnego partnera biznesowego." Akcent O'Briena stężał od dezaprobaty. "Zachodzić z kobietą w ciążę przed ślubem. Co to mówi o pańskim charakterze, panie Hayes?"
Palce Westona wbiły mi się w biodro, zostawiając siniaki. "Panie, mogę to wytłumaczyć..."
"Panie O'Brien." Wystąpiłam naprzód, wyrywając się z uścisku Westona. "Ma pan całkowitą rację, by to kwestionować. Każdy człowiek z zasadami by to zrobił."
Brwi O'Briena uniosły się.
"Prawda jest taka, że z Westonem jesteśmy razem od trzech lat. Wybraliśmy już miejsce na wesele, wysłaliśmy rodzinie zaproszenia z datą." Kłamstwa płynęły jak miód. "Ale namiętność czasem wyprzedza planowanie, prawda? Młoda miłość potrafi być... przytłaczająca."
"Doskonale rozumiem, jak to bywa. Sam kiedyś byłem młody, ale to raczej kiepska wymówka dla..."
"I znowu ma pan rację. Dlatego Weston oświadczył się w chwili, gdy dowiedzieliśmy się o szczęśliwej nowinie." Dotknęłam brzucha z wprawioną czułością. "Nalegał, byśmy natychmiast wzięli ślub. Powiedział, że nie pozwoli, by jego dziecko przyszło na świat bez jego nazwiska, bez uznania."
Sylwetka O'Briena nieznacznie się zmieniła.
"Ale to ja nalegałam, by poczekać." Opuściłam wzrok. "Nazwijmy to próżnością, ale od dzieciństwa marzyłam o swoim ślubie. Chcę mieć na sobie suknię mojej matki, wyglądać idealnie u boku tego niezwykłego mężczyzny. Nie dreptać do ołtarza jak pingwin."
Cień uśmiechu przemknął po ustach O'Briena.
"Poza tym," ciągnęłam, patrząc mu prosto w oczy, "Weston opowiadał mi o pańskiej ekspansji w Dublinie. Lokalizacja przy Grafton Street — genialne posunięcie, w pobliżu Trinity College."
"Powiedział pani o naszej ekspansji?"
"Mówi mi wszystko." Splotłam ramię z zesztywniałym ramieniem Westona. "On się tym fascynuje, ja także. Sposób, w jaki poradził pan sobie z irlandzkimi strukturami podatkowymi przy zachowaniu etycznych standardów... To naprawdę mistrzostwo."
"Większość kobiet nudzi taka rozmowa."
"Większość kobiet nie nosi pod sercem dziecka przyszłego potentata." Uśmiechnęłam się. "Muszę zrozumieć imperium, które odziedziczą nasze dzieci."
O'Brien zaśmiał się — ostro i szczerze. "Hayes, nie wspomniałeś, że twoja narzeczona ma nie tylko urodę, ale i rozum."
"Harper ciągle mnie zaskakuje." W głosie Westona zabrzmiało autentyczne zdziwienie.
"Porozmawiajmy więc o tych kanałach dystrybucji." O'Brien klepnął Westona po ramieniu. "Twoja kobieta przekonała mnie, że jednak możesz mieć charakter, jakiego szukam. Miło było panią poznać, młoda damo."
"Cała przyjemność po mojej stronie, sir."
I tak po prostu zniknęli w gabinecie Westona. Liczyłam uderzenia serca, aż Celeste pojawiła się znowu, kieliszek szampana w dłoni, uśmiech pękający na krawędziach.
"Harper! Jak poszło z Malcolmem— O Boże." Jej dłoń powędrowała do ust. "To nie był Malcolm Courtland… To był Finnegan O'Brien."
"Tak."
"Przepraszam! Chyba pomyliłam notatki. Czy on… czy był zły o—?"
"Umowa prawdopodobnie jest właśnie podpisywana, Celeste."
Jej kieliszek stuknął o zęby. "Co?"
"Okazało się, że pan O'Brien docenia tradycyjne wartości, odpowiednio przedstawione."
"Ale myślałam— To znaczy, byłam pewna, że Malcolm—"
"Błędy się zdarzają, Celeste." Poklepałam ją po ramieniu. "Dobrze, że udało mi się to uratować."
Jej oczy płonęły tak, że mogłyby stopić stal, ale głos pozostał słodki jak syrop. "Tak. Szczęście."
Godzinę później Weston wyłonił się ze swojego gabinetu jak zwycięski bohater, O'Brien tuż obok niego, uściski dłoni, podpisane kontrakty. Gdy tylko samochód O'Briena odjechał, Weston złapał mnie i zakręcił, mimo mojego brzucha.
"Harper, ty wspaniała istoto!" Ujął moją twarz w dłonie. "Dwa i pół roku zabiegałem o tego upartego drania. Lata! A ty go oczarowałaś w pięć minut."
"Po prostu z nim rozmawiałam."
"Nie, zagrałaś na nim jak na skrzypcach." Jego niebieskie oczy rozbłysły czymś nowym— głodem. "To było perfekcyjne. Jesteś perfekcyjna."
"Weston…"
"Jak mogłem tego nie widzieć wcześniej?" Kciukiem musnął mój policzek. "Nie jesteś tylko piękna. Jesteś błyskotliwa. Strategiczna. Wszystkim, czego prawdziwy Alfa potrzebuje u Luny."
"Ciąża mnie męczy. Czy możemy…"
"Oczywiście." Poprowadził mnie do wyjścia, dłoń zaborcza na moich plecach. "Zabiorę cię do domu. Musimy porozmawiać o ślubie. W przyszłym miesiącu, po narodzinach Avy. Coś wielkiego. Pokaż wszystkim, że jesteś moja."
W samochodzie pochylił się do przodu. "Do domu," powiedział kierowcy, potem odwrócił się do mnie z drapieżnym skupieniem.
Podróż iskrzyła jego energią. Weston nie mógł przestać mnie dotykać—mojej dłoni, kolana, uda. Każdy kontakt wzbudzał we mnie odrazę, którą ukrywałam pod wyuczonym uśmiechem.
"Sposób, w jaki O'Brien na ciebie patrzył… Jakby sam chciał cię ukraść." Jego głos stał się szorstki. "Ale jesteś moja, Harper. Nikt inny cię nie dotknie."
Jego ręka powędrowała wyżej po moim udzie. "Weston, dziecko…"
"Wiem. Jestem ostrożny." Palcami kreślił wzory na jedwabiu. "Ale jak się urodzi, jak już będziemy połączeni i po ślubie… Bogini, Harper, tyle rzeczy chciałbym z tobą zrobić."
Chciałam zwymiotować. Tu i teraz.
I nie miało to nic wspólnego z ciążą. "Lekarz mówił minimum sześć tygodni, kochanie."
"Poczekam." Przyciągnął mnie do siebie, oddech gorący na mojej szyi. "Ale gdy już wyzdrowiejesz, gdy będziesz oficjalnie moja… będę cię wielbił centymetr po centymetrze. Nadrobię stracony czas. Za to, że wcześniej nie widziałem, co mam."
"Proszę, przytłaczasz mnie." Położyłam dłoń na jego klatce piersiowej, zachowując ostrożny dystans.
"Masz rację. Przepraszam." Odsunął się, ale jego oczy nadal płonęły. "Po prostu… Dziś wszystko się zmieniło. Ty wszystko zmieniłaś."
Patrzyłam przez okno na przesuwające się latarnie, czując jego pożądanie jak olej na skórze.
W koszmarze spoliczkował mnie w tym aucie. Nazwał bezużytecznym wstydem, przez którego stracił miliony.
Jestem już pewna, że wtedy pieprzył Celeste, gdy ja płakałam w pokoju gościnnym. Wszystkie te późne spotkania, jej porozumiewawcze uśmiechy, jego satysfakcja następnego ranka wreszcie miały sens.
Teraz pragnął mnie z desperacją człowieka, który odkrył złoto na własnym podwórku.
"Harper?" Jego głos złagodniał. "O czym myślisz?"
"Po prostu wszystko przetwarzam."
"Wiem, że nie byłem… uważny. Ale to się zmieni." Znów odnalazł moją dłoń. "Będziesz moją żoną. Moją Luną. Moją partnerką. Już nikt nigdy cię nie upokorzy."
Obietnice były słodkie jak trucizna. Ścisnęłam jego dłoń, pozwalając mu poczuć odwzajemnione uczucie, na które nigdy nie zasłużył. "To dla mnie wszystko znaczy, Weston."
To kłamstwo smakowało jak zemsta.
Oznaczy mnie, połączy, zwiąże swoją duszę z moją. A kiedy publicznie zerwę ten związek, kiedy odrzucę go na oczach całej watahy… wtedy zrozumie, co znaczy prawdziwa strata.
Ale najpierw pozwolę mu upaść całkowicie. Pozwolę mu poczuć własny lek.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z czasem przestałam nazywać to koszmarem.
Bo koszmary nie pozwalają przeprowadzać eksperymentów.
Herbata, która powinna zamknąć mi gardło, nigdy nie dotknęła moich ust. Piąty stopień zabrał Celeste zamiast mnie. A „Malcolm Courtland”, którego miałam schlebiać, kupił tradycję jak złoto przędzione z nici.
Każde doświadczenie, które stawiałam światu, kończyło się tak samo: cofałam się w czasie, w ciąży, niosąc jutro w głowie, a mapa tego, co powinno się wydarzyć, ciągle składała się w mojej dłoni.
A teraz salon śmierdział drogimi różami i wyrachowaną domowością. Ręka Westona zawłaszczyła moje udo, podczas gdy Mama rozkładała katalogi ślubne na stoliku do kawy jak plany bitewne.
Po raz pierwszy w którymkolwiek z żyć ich spojrzenia zawierały coś innego niż pogardę, kiedy patrzyli na mnie. Wszystko zgodnie z planem…
Minęły trzy tygodnie, odkąd wróciłam.
Trzy tygodnie unikania trucizny Celeste, omijania jej upozorowanych wypadków, obserwowania, jak pęka jej maska, gdy każda pułapka zawodziła.
Kobieta, która zaaranżowała moją zgubę, teraz gorączkowo próbowała zrozumieć, dlaczego jej marionetka przecięła sznurki. Żałosne.
— Posiadłość Bellmore jest dostępna w przyszłym miesiącu — palec Mamy, zadbany, postukał w błyszczące zdjęcie. — Czterystu gości, ceremonia nad jeziorem.
— Idealne dla elity watahy. — Weston ścisnął moje udo, jego dotyk był zaborczy. — Wszyscy zobaczą pozycję Harper jako Luny.
— A co z kwiatami? — Mama naprawdę się do mnie uśmiechnęła — obce wyrażenie na jej twarzy. — Białe róże? Lilie?
— Piwonie. — Spojrzałam jej prosto w oczy. — Mniej tradycyjne. Bardziej zapadające w pamięć.
— Odważny wybór. — Skinęła z uznaniem. — Ostatnio ciągle mnie zaskakujesz, kochanie Harper.
Kiedy jej telefon zadzwonił na stole, przeprosiła, nagle wstając. Drzwi salonu zatrzasnęły się cicho, gdy wyszła odebrać pilny telefon.
Cisza rozciągnęła się między mną a Westonem, gęsta od niewypowiedzianych kalkulacji.
— Zmieniłaś się. — Jego głos zawierał niepewność, której wcześniej u niego nie słyszałam. — Pewność siebie, inteligencja, którą pokazałaś z O’Brienem… Gdzie to się chowało?
— Może nigdy nie szukałeś.
— Szukam teraz. — Jego kciuk zataczał kręgi na moim udzie od wewnątrz. — Bogini, Harper, byłem dupkiem. To, jak cię traktowałem na początku, jakbyś była ciężarem zrzuconym mi na barki…
— Nie byłam? — Słowa przeszyły powietrze, zanim zdążyłam je powstrzymać. — Ta szalona z gorąca samica, która uwiodła biednego Alfę?
Jego ręka znieruchomiała. — Pamiętasz tę noc?
— Ułamki. Bycie przytłoczoną, niezdolną zebrać myśli. Obudziłam się w twoim łóżku bez pamięci, jak się tam znalazłam. — Odwróciłam się do niego całkiem. — Potem test ciążowy dwa miesiące później zrobił ze mnie cel.
— Myślałem… — Westchnął, wyraźnie skrępowany. — Zakładałem, że to zaplanowałaś. Celowo mnie wciągnęłaś.
— Bo zdesperowane samice rzucają się na niedostępnych Alfów podczas pierwszego rui? Gdy ledwo pamiętają własne imię?
— To nie tak było. — Ale jego protest był bez przekonania. — Teraz wiem, że niczego nie planowałaś. Po prostu… byłaś. Bezbronna i samotna.
To wyznanie zawisło między nami, nie do końca przeprosiny, ale bliżej niż kiedykolwiek wcześniej.
Potem jego głos stwardniał, ochłódł. — Musimy omówić jutro. Kieran Wolfhart przyjeżdża rozmawiać o sojuszu. Nasze watahy od lat ścierają się ze sobą, ale przy jego rosnących wpływach, pokój może się opłacić.
Trzymałam twarz otwartą, pozornie zainteresowaną.
Oczywiście, że przechodzi do interesów, gdy tylko wyczuje wartość.
— Może nawet cię pamięta — dodał Weston, przyglądając mi się. — Przecież kiedyś wasze drogi się skrzyżowały?
— Dawno temu. Miałam czternaście lat, on piętnaście. Mój ojciec próbował negocjować z poprzednim Alfą Watahy Wolfhartów. Spektakularnie poległ. — Mówiłam neutralnie, rzeczowo. — Podczas tych trzech dni pomogłam Kieranowi, gdy zaatakowali go łotrzy. Był wtedy tylko sierotą, nikim ważnym.
— Uratowałaś Kierana Wolfharta? — Weston pochylił się do przodu. — Tego, który gołymi rękami zabił Alfę Brennana? Który zbudował imperium z niczego?
— Wtedy był inny. Chudy. Zdesperowany. Wdzięczny za każdy gest życzliwości.
— To idealnie. — Weston złapał mnie za ramiona. — Jest ci winien dług życia. Jesteś naszym kluczem do tego sojuszu.
— To było dawno temu…
— Długi życia nie wygasają, Harper. On pamięta, zaufaj mi. Tacy jak on nie zapominają, kto miał nad nimi władzę. — Jego uścisk się wzmocnił. — Przypomnisz mu jutro. Delikatnie. Dasz mu do zrozumienia, że dług pozostaje.
— Cokolwiek pomoże wacie.
— Właśnie. — Puścił mnie, zadowolony. — Załóż coś, co zapadnie w pamięć. Spraw, by przypomniał sobie dziewczynę, która go ocaliła.
* * *
Wieczór zapadał, a posiadłość zmieniała się na nadejście jutrzejszego gościa.
Służba polerowała każdą powierzchnię, aktualizowano procedury bezpieczeństwa. Uciekłam do ogrodu, szukając przestrzeni bez obsesji Westona i kalkulujących spojrzeń Celeste.
Wspomnienia wypłynęły bez zaproszenia — trzy dni nieoczekiwanej więzi sprzed lat, zanim wszystko się rozpadło.
Kieran jako piętnastolatek, krew przesiąkająca jego podartą koszulę, gdy przyciskałam dłonie do głębokich śladów pazurów. Jego oczy, ciemne bursztyny jak stare whiskey, patrzące na mnie z podziwem, gdy opatrywałam rany, które powinny go zabić.
Chuda sylwetka, same ostre kąty i desperacki głód. Czarne włosy opadające na twarz zbyt surową jak na jego wiek.
— Czemu mi pomagasz? — spytał wtedy. — Jestem nikim.
— Każdy jest kimś — odpowiedziałam, mając czternaście lat i będąc jeszcze na tyle naiwną, by w to wierzyć.
Przez tamte trzy dni chodził za mną wszędzie. Dzielił się opowieściami o rodzicach skazanych na śmierć przez obecnego Alfę, planami zemsty na tyranii, marzeniami większymi niż jego sytuacja.
Potrafił mnie rozśmieszyć — naprawdę rozśmieszyć. Nawet wtedy kryło się pod jego wdzięcznością coś groźnego, coś, co obiecywało przemoc wobec każdego, kto zagrozi temu, co chroni.
Potem listy. Nasza więź. Nasza tajemnica.
Przez sześć miesięcy wymienialiśmy ukryte wiadomości między watahami. Jego pismo stawało się coraz pewniejsze w miarę jak on sam rósł w siłę. Pisał o małych zwycięstwach, dziękował mi nieustannie za to, że dałam mu powód, by przetrwać.
„Jesteś światłem księżyca w mroku, Harper. Kiedyś będę godny twojego blasku.”
Mój ojciec w końcu je znalazł. Oczywiście, że tak.
Pobicie przykuło mnie do łóżka na tydzień — pęknięte żebra, opuchnięta szczęka. Spalił każdy list na moich oczach, obiecując coś gorszego, jeśli jeszcze kiedykolwiek skontaktuję się z „tym sierotą z wrogiej watahy”.
— Panno Harper? — Pracownica wyrwała mnie z zamyślenia. — Alfa Weston prosi o pani obecność przy ostatnich przygotowaniach.
Kiwnęłam głową i poszłam za nią do środka, pełna wspomnień z przeszłości.
Jutro stanę naprzeciw chłopca, który stał się czymś śmiercionośnym. Sieroty, który obalił Alfę, zbudował imperium, przemienił się z ofiary w szczytowego drapieżnika.
Czy pamięta dziewczynę, która go ocaliła? Ciszę, która nastała, gdy jej słowa po prostu się urwały?
Dotknęłam brzucha, gdzie Ava kopała, silna i żywa, i zastanowiłam się, kim się stał.
Co stało się z tym chłopcem, który kiedyś napisał, że jestem księżycem w jego ciemności?
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Pozwól, że pomogę ci się przygotować." Głos Celeste przesączył się przez drzwi mojej sypialni niczym zatrute miód. "To taki ważny dzień dla watahy.
Weszła bez czekania na pozwolenie, niosąc szkatułkę na biżuterię i ten wyuczony uśmiech. Poranne światło igrało w jej blond lokach, gdy podeszła do mojej toaletki, gdzie walczyłam z zapięciem naszyjnika – mój spuchnięty brzuch utrudniał wszystko.
"Proszę." Jej palce zastąpiły moje, zaskakująco delikatne na mojej szyi. "Musisz dziś wyglądać perfekcyjnie. Weston nie przestaje o tobie mówić w biurze—jak wspaniale poradziłaś sobie z O'Brienem, jak przekraczasz wszelkie oczekiwania."
Słowa ociekały słodyczą, lecz pod spodem słyszałam to.
Ledwo powstrzymywaną furię, desperację drapiącą pod jej perfekcyjną fasadą.
"Naprawdę?" Patrzyłam na jej odbicie. "Dziwne. Wcześniej rzadko o mnie wspominał."
"Rzeczy w końcu się zmieniają." Jej dłonie zaczęły układać moje włosy, każdy ruch był precyzyjny. "Wygląda na to, że nagle... bardzo cię ceni. Nawet prosił mnie wczoraj o radę w sprawie prezentów rocznicowych. Na po ślubie, oczywiście."
"Prezenty rocznicowe? Przecież jeszcze nie jesteśmy małżeństwem."
"Ale będziecie. Wkrótce." Jej uścisk na moich włosach nieco się wzmocnił. "Zaraz po tym, jak to cudowne maleństwo przyjdzie na świat. Cała wataha o tym mówi—ich Alfa wreszcie ustatkuje się z wybraną kobietą."
"Wybraną." Pozwoliłam temu słowu zawisnąć w powietrzu. "Ciekawy sposób na opisanie słynnego wypadku w rui."
Jej dłonie zastygły. "Tak o sobie myślisz?"
"Czyż nie tak wszyscy myśleli?" Odwróciłam się do niej bezpośrednio. "Aż do niedawna?"
"Opinie ludzi ewoluują. Westona na pewno." Wybrała perłowy kolczyk, przykładając go do mojego ucha. "Teraz bez przerwy cię obserwuje. Jakbyś była czymś cennym, co dopiero odkrył."
"Kiedy zaczęło ci tak zależeć na partnerze innej kobiety, Celeste?"
To sprawiło, że jej maska się osunęła. Przez jedną doskonałą sekundę, wściekłość przeobraziła jej rysy w coś potwornego. Potem odzyskała panowanie, jej śmiech zadźwięczał jak rozbite szkło.
"Partner? Och Harper, ale on nie jest twoim partnerem. Nie oznaczył cię jeszcze." Zapięła kolczyk z niepotrzebną siłą. "Jeszcze. Oczywiście. Na razie jesteś narzeczoną noszącą jego dziecko."
"To się zmieni po porodzie."
"Oczywiście, że tak." Przeszła do drugiego kolczyka, jej oddech był ciepły przy moim policzku. "Do tego czasu jesteś jednak... dość bezbronna, prawda? Brzemienna wilczyca bez ochrony partnera przed tymi, którzy mogą chcieć ci zaszkodzić."
"To groźba?"
"Groźba?" Jej oczy rozszerzyły się w wyćwiczonym szoku. "Troszczę się o ciebie, siostro. O dziedzica watahy, którego nosisz. O spokój naszego Alfy. To dziecko znaczy wszystko dla wszystkich."
Odsunęła się, by podziwiać efekty swojej pracy. Wstałam, wygładzając przód sukienki.
"Wiesz," powiedziałam lekko, jakbym dzieliła się siostrzaną radą, "powinnaś dziś założyć coś najlepszego—coś, co przyciągnie wzrok kogoś z delegacji Alfy Kierana. To może być twoja szansa, by znaleźć własnego partnera."
"Własnego partnera?" Jej uśmiech się wyostrzył. "Ojciec oczekuje, że to właśnie Alfa Kieran zwróci na mnie uwagę. Nie tylko jego porucznicy."
"Jestem pewna, że ojciec oczekuje wielu rzeczy," odparłam, w końcu zapinając naszyjnik.
Utrzymała mój wzrok chwilę za długo, po czym odwróciła się do drzwi. "Załóż niebieską," rzuciła przez ramię. "Podkreśli twoje oczy."
Drzwi zatrzasnęły się za nią, gdy wpatrywałam się w swoje odbicie, myśli wirowały.
W poprzedniej linii czasu rzeczywiście zwróciła uwagę Kierana właśnie na tym spotkaniu. Połączyli się w parę w ciągu sześciu miesięcy.
A osiemnaście miesięcy później Kieran nie żył.
* * *
Sala recepcyjna pulsowała wyrafinowaną energią. Członkowie watahy ustawiali się strategicznie, podczas gdy delegacja Wolfharta wchodziła—wilki w ostrych garniturach, poruszający się jak broń.
"Rozwój watahy Wolfhartów jest imponujący," ktoś szepnął.
"Alfa Kieran nie robi niczego na pół gwizdka," odpowiedział inny.
Moje myśli wirowały od możliwości. Czy tym razem mogłabym zmienić los Kierana? W przeszłości byłam bezsilna, zniszczona, niewidzialna. Ale teraz...
"Harper." Głos Westona przeciął moje rozmyślania. "Jest ktoś, kogo chcę ci przedstawić jak należy."
Przebił się przez tłum od głównego wejścia z postacią za sobą, podświetloną popołudniowym słońcem. "Wspomniałem, że znaliście się jako dzieci. Alfa Kieran, oto moja przyszła Luna."
Kiedy wreszcie do mnie dotarli, cały świat zniknął.
Kieran stał przede mną—wysoki, pełen zabójczej gracji i siły, jego obecność sprawiała, że powietrze samo w sobie stawało się elektryczne. Chudy chłopiec, którego znałam, przeobraził się w coś nieziemskiego.
Krukoczarne włosy opadały mu na czoło, otaczając twarz jak z mrocznych fantazji—same ostre kąty i niszczycielskie piękno.
Ale to jego oczy mnie zniszczyły.
Ciemny bursztyn, który wciąż pamiętam, zatrzymał się na moich. W chwili, gdy nasze spojrzenia się spotkały, poczułam, jakby uderzył we mnie piorun. Gorąco eksplodowało w moich żyłach niczym pożar, przyciąganie do niego uderzyło mnie z miażdżącą siłą i słyszałam, jak moja wilczyca wyje w uznaniu:
PARTNER. NASZ PRAWDZIWY PARTNER. ON JEST NASZ.
Zobaczyłam ten sam szok eksplodujący na jego twarzy, źrenice mu się rozszerzyły, całe ciało zesztywniało. Jego wilk odpowiedział mojemu, połączenie między nami rozgorzało jak żywy przewód.
Ale jak? To się wcześniej nie wydarzyło. To nie mogło się stać. W poprzedniej linii czasu Kieran był już z—
Ślad po ugryzieniu.
Wtedy Weston już mnie oznaczył przed tym spotkaniem. Ava urodziła się przedwcześnie, a on oficjalnie mnie sobie rościł dwa tygodnie przed dzisiejszym dniem.
Dlatego nie mogłam wtedy rozpoznać Kierana jako mojego prawdziwego partnera—byłam już związana z kimś innym.
Jedna uniknięta pułapka. Jedna zmiana. A los przewrócił wszystko.
Ale nie mogłam go mieć. Nie teraz. Nie z Avą pod sercem, nie bez wymierzonej sprawiedliwości, nie gdy zemsta wciąż tliła się w moich kościach.
Cisza między nami trojgiem przeciągała się, napięta jak cięciwa łuku. Kieran i ja nadal tkwiliśmy wpatrzeni w siebie, podczas gdy więź partnerów krzyczała o spełnienie, domagała się, byśmy się zbliżyli, byśmy rościli sobie prawo do tego, co nasze.
"Wszystko w porządku?" Głos Westona roztrzaskał tę chwilę, zdezorientowany napięciem.
"Ona..." Głos Kierana stał się głęboki jak żwir i dym.
"Och, nic takiego." Wymusiłam śmiech, który zabrzmiał zduszony. "Po prostu jestem pod wrażeniem, jak ten chudy chłopak, którego pamiętam, stał się tak imponującym Alfą."
Kieran nawet się nie uśmiechnął na moją żałosną próbę rozładowania napięcia. Jego oczy utkwione były w ręce Westona zaborczo spoczywającej na moim biodrze, na moim spuchniętym brzuchu, noszącym dziecko innego Alfy.
I zobaczyłam, jak coś mrocznego i gwałtownego przemknęło przez jego twarz, zanim zdołał to ukryć.
Przesuń w górę, aby kontynuować