passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Discarded Luna’s Second Chance - Rozdział #9 - autor Nina Soelian

The Discarded Luna’s Second Chance

/

Rozdział 9

Rozdział 8

"Pozwól, że pomogę ci się przygotować." Głos Celeste przesączył się przez drzwi mojej sypialni niczym zatrute miód. "To taki ważny dzień dla watahy.

Weszła bez czekania na pozwolenie, niosąc szkatułkę na biżuterię i ten wyuczony uśmiech. Poranne światło igrało w jej blond lokach, gdy podeszła do mojej toaletki, gdzie walczyłam z zapięciem naszyjnika – mój spuchnięty brzuch utrudniał wszystko.

"Proszę." Jej palce zastąpiły moje, zaskakująco delikatne na mojej szyi. "Musisz dziś wyglądać perfekcyjnie. Weston nie przestaje o tobie mówić w biurze—jak wspaniale poradziłaś sobie z O'Brienem, jak przekraczasz wszelkie oczekiwania."

Słowa ociekały słodyczą, lecz pod spodem słyszałam to.

Ledwo powstrzymywaną furię, desperację drapiącą pod jej perfekcyjną fasadą.

"Naprawdę?" Patrzyłam na jej odbicie. "Dziwne. Wcześniej rzadko o mnie wspominał."

"Rzeczy w końcu się zmieniają." Jej dłonie zaczęły układać moje włosy, każdy ruch był precyzyjny. "Wygląda na to, że nagle... bardzo cię ceni. Nawet prosił mnie wczoraj o radę w sprawie prezentów rocznicowych. Na po ślubie, oczywiście."

"Prezenty rocznicowe? Przecież jeszcze nie jesteśmy małżeństwem."

"Ale będziecie. Wkrótce." Jej uścisk na moich włosach nieco się wzmocnił. "Zaraz po tym, jak to cudowne maleństwo przyjdzie na świat. Cała wataha o tym mówi—ich Alfa wreszcie ustatkuje się z wybraną kobietą."

"Wybraną." Pozwoliłam temu słowu zawisnąć w powietrzu. "Ciekawy sposób na opisanie słynnego wypadku w rui."

Jej dłonie zastygły. "Tak o sobie myślisz?"

"Czyż nie tak wszyscy myśleli?" Odwróciłam się do niej bezpośrednio. "Aż do niedawna?"

"Opinie ludzi ewoluują. Westona na pewno." Wybrała perłowy kolczyk, przykładając go do mojego ucha. "Teraz bez przerwy cię obserwuje. Jakbyś była czymś cennym, co dopiero odkrył."

"Kiedy zaczęło ci tak zależeć na partnerze innej kobiety, Celeste?"

To sprawiło, że jej maska się osunęła. Przez jedną doskonałą sekundę, wściekłość przeobraziła jej rysy w coś potwornego. Potem odzyskała panowanie, jej śmiech zadźwięczał jak rozbite szkło.

"Partner? Och Harper, ale on nie jest twoim partnerem. Nie oznaczył cię jeszcze." Zapięła kolczyk z niepotrzebną siłą. "Jeszcze. Oczywiście. Na razie jesteś narzeczoną noszącą jego dziecko."

"To się zmieni po porodzie."

"Oczywiście, że tak." Przeszła do drugiego kolczyka, jej oddech był ciepły przy moim policzku. "Do tego czasu jesteś jednak... dość bezbronna, prawda? Brzemienna wilczyca bez ochrony partnera przed tymi, którzy mogą chcieć ci zaszkodzić."

"To groźba?"

"Groźba?" Jej oczy rozszerzyły się w wyćwiczonym szoku. "Troszczę się o ciebie, siostro. O dziedzica watahy, którego nosisz. O spokój naszego Alfy. To dziecko znaczy wszystko dla wszystkich."

Odsunęła się, by podziwiać efekty swojej pracy. Wstałam, wygładzając przód sukienki.

"Wiesz," powiedziałam lekko, jakbym dzieliła się siostrzaną radą, "powinnaś dziś założyć coś najlepszego—coś, co przyciągnie wzrok kogoś z delegacji Alfy Kierana. To może być twoja szansa, by znaleźć własnego partnera."

"Własnego partnera?" Jej uśmiech się wyostrzył. "Ojciec oczekuje, że to właśnie Alfa Kieran zwróci na mnie uwagę. Nie tylko jego porucznicy."

"Jestem pewna, że ojciec oczekuje wielu rzeczy," odparłam, w końcu zapinając naszyjnik.

Utrzymała mój wzrok chwilę za długo, po czym odwróciła się do drzwi. "Załóż niebieską," rzuciła przez ramię. "Podkreśli twoje oczy."

Drzwi zatrzasnęły się za nią, gdy wpatrywałam się w swoje odbicie, myśli wirowały.

W poprzedniej linii czasu rzeczywiście zwróciła uwagę Kierana właśnie na tym spotkaniu. Połączyli się w parę w ciągu sześciu miesięcy.

A osiemnaście miesięcy później Kieran nie żył.

* * *

Sala recepcyjna pulsowała wyrafinowaną energią. Członkowie watahy ustawiali się strategicznie, podczas gdy delegacja Wolfharta wchodziła—wilki w ostrych garniturach, poruszający się jak broń.

"Rozwój watahy Wolfhartów jest imponujący," ktoś szepnął.

"Alfa Kieran nie robi niczego na pół gwizdka," odpowiedział inny.

Moje myśli wirowały od możliwości. Czy tym razem mogłabym zmienić los Kierana? W przeszłości byłam bezsilna, zniszczona, niewidzialna. Ale teraz...

"Harper." Głos Westona przeciął moje rozmyślania. "Jest ktoś, kogo chcę ci przedstawić jak należy."

Przebił się przez tłum od głównego wejścia z postacią za sobą, podświetloną popołudniowym słońcem. "Wspomniałem, że znaliście się jako dzieci. Alfa Kieran, oto moja przyszła Luna."

Kiedy wreszcie do mnie dotarli, cały świat zniknął.

Kieran stał przede mną—wysoki, pełen zabójczej gracji i siły, jego obecność sprawiała, że powietrze samo w sobie stawało się elektryczne. Chudy chłopiec, którego znałam, przeobraził się w coś nieziemskiego.

Krukoczarne włosy opadały mu na czoło, otaczając twarz jak z mrocznych fantazji—same ostre kąty i niszczycielskie piękno.

Ale to jego oczy mnie zniszczyły.

Ciemny bursztyn, który wciąż pamiętam, zatrzymał się na moich. W chwili, gdy nasze spojrzenia się spotkały, poczułam, jakby uderzył we mnie piorun. Gorąco eksplodowało w moich żyłach niczym pożar, przyciąganie do niego uderzyło mnie z miażdżącą siłą i słyszałam, jak moja wilczyca wyje w uznaniu:

PARTNER. NASZ PRAWDZIWY PARTNER. ON JEST NASZ.

Zobaczyłam ten sam szok eksplodujący na jego twarzy, źrenice mu się rozszerzyły, całe ciało zesztywniało. Jego wilk odpowiedział mojemu, połączenie między nami rozgorzało jak żywy przewód.

Ale jak? To się wcześniej nie wydarzyło. To nie mogło się stać. W poprzedniej linii czasu Kieran był już z—

Ślad po ugryzieniu.

Wtedy Weston już mnie oznaczył przed tym spotkaniem. Ava urodziła się przedwcześnie, a on oficjalnie mnie sobie rościł dwa tygodnie przed dzisiejszym dniem.

Dlatego nie mogłam wtedy rozpoznać Kierana jako mojego prawdziwego partnera—byłam już związana z kimś innym.

Jedna uniknięta pułapka. Jedna zmiana. A los przewrócił wszystko.

Ale nie mogłam go mieć. Nie teraz. Nie z Avą pod sercem, nie bez wymierzonej sprawiedliwości, nie gdy zemsta wciąż tliła się w moich kościach.

Cisza między nami trojgiem przeciągała się, napięta jak cięciwa łuku. Kieran i ja nadal tkwiliśmy wpatrzeni w siebie, podczas gdy więź partnerów krzyczała o spełnienie, domagała się, byśmy się zbliżyli, byśmy rościli sobie prawo do tego, co nasze.

"Wszystko w porządku?" Głos Westona roztrzaskał tę chwilę, zdezorientowany napięciem.

"Ona..." Głos Kierana stał się głęboki jak żwir i dym.

"Och, nic takiego." Wymusiłam śmiech, który zabrzmiał zduszony. "Po prostu jestem pod wrażeniem, jak ten chudy chłopak, którego pamiętam, stał się tak imponującym Alfą."

Kieran nawet się nie uśmiechnął na moją żałosną próbę rozładowania napięcia. Jego oczy utkwione były w ręce Westona zaborczo spoczywającej na moim biodrze, na moim spuchniętym brzuchu, noszącym dziecko innego Alfy.

I zobaczyłam, jak coś mrocznego i gwałtownego przemknęło przez jego twarz, zanim zdołał to ukryć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 9

Celeste przecięła tłum chwilę później, cała w złocie i płynności ruchów, uśmiechając się jak reflektor, gdy stanęła obok Kierana.

— Alfa Kieran — powiedziała, muskając jego rękaw. — Witaj w Silvercrest. Właśnie rozmawialiśmy o tradycjach naszej watahy. I o pracy charytatywnej — zarządzam dwoma funduszami.

Oferowała ciepło, ale on był grawitacją. Jego bursztynowe oczy przesunęły się na nią uprzejmie, po czym wróciły do mnie, jakby byłam magnetyczną północą.

Moja wilczyca szarpała się pod żebrami, więź par drżała rytmem „chcę, chcę, chcę”, aż każdy wdech wydawał się zdradą.

Stałam zbyt nieruchomo i próbowałam wyglądać jak powietrze, podczas gdy Celeste nieustannie mówiła.

— Rozszerzyliśmy nasz fundusz neonatologiczny. Harper jest w ciąży, jak widać. Rodzina jest naszym centrum. — Zaśmiała się, dotykając jego przedramienia z wprawą wypracowaną od dzieciństwa.

Ludzie zwykle lgnęli do jej blasku, ale Kieran się nie skusił. Jego spojrzenie wciąż przyciągało mnie, gdy sączyłam wodę, której nie czułam. Pokój płonął zbyt jasno. Więź pulsowała, każdy jej takt to bat: moja.

Skupiłam się na oddychaniu bezszelestnie.

Uśmiech Celeste stężał, gdy zaczęła się do mnie odwracać. Burgundowe wino zatańczyło jak wstążka. Jej kieliszek przechylił się, a ciemna fala spłynęła po mojej sukience, nasiąkając błyskawicznie.

— O nie! — Westchnienia. Odruchy współczucia. Celeste przycisnęła dłoń do piersi, oczy wilgotne od udawanego żalu, który nie sięgał tam, gdzie żyje prawda. — Harper! Tak mi strasznie przykro—

— Celeste. — Weston eksplodował. To nie był krzyk — to była egzekucja. — Co z tobą nie tak? Ona jest w ciąży. Jesteś ślepa? Ręczniki. Natychmiast. — Warknął na kelnera, po czym odwrócił się, osłaniając mnie ciałem. — Wszystko w porządku, kochanie?

— Nic mi nie jest — powiedziałam, plama żłobiła poszarpaną linię na jedwabiu. — To nic.

Usta Celeste zadrżały. — Naprawdę—

— Zamknij się — przerwał jej Weston.

To sprawiło, że na jej twarzy pojawiło się coś małego i ostrego, zanim wygładziła wyraz i wycofała się ode mnie.

Weston zwrócił się do mnie, jego dłonie nagle delikatne na moich ramionach. — Wszystko w porządku? Z dzieckiem?

— W porządku. — Dotknęłam brzucha, gdzie Ava kopnęła w odpowiedzi. — Muszę się tylko przebrać.

— Pójdę z tobą—

— Nie. — Położyłam dłoń na jego piersi. — Zostań. Czas Alfy Kierana jest cenny. Wracam za chwilę.

Wymknęłam się, zanim zdążył zaprotestować, czując wypalające spojrzenie Kierana, które śledziło mój odwrót jak dotyk. Powietrze na korytarzu było chłodniejsze, dywany tłumiły dźwięki, a rodzinne portrety nagle wciągały, bo patrzenie na nie oznaczało niepatrzenie w bursztynowe oczy.

Cienie utworzyły kieszeń przy bocznych drzwiach i weszłam w nią, próbując uciszyć więź. Nie udało się.

— Harper.

Jego głos zatrzymał mnie w miejscu. Nie odwróciłam się, nie mogłam, gdy zbliżały się jego kroki.

Więź par śpiewała głośniej z każdym krokiem, aż był tuż przy mnie. Jego potężna sylwetka blokowała każdą ucieczkę, jego zapach — sosna i wiciokrzew — przytłaczał mi zmysły.

— Proszę, nie… — wyszeptałam.

— Nie co? — Jego kontrola wreszcie pękła, głos był szorstki od ledwie tłumionej potrzeby. — Nie przyznawać, co oboje czujemy? Nie wspominać, że moja wilczyca wariuje? Że każda komórka mojego ciała krzyczy, że jesteś moja?

— Nie jestem twoja. — Kłamstwo smakowało jak kwas, gdy patrzyłam na węzeł jego krawata, bo jego oczy były urwiskiem.

Jego opanowanie pękło. — Moja kontrola jest ograniczona. Okłam mnie jeszcze raz, a ją stracę.

Więź zawyła. Ava przewróciła się we mnie i dłoń odruchowo powędrowała na brzuch.

— Możesz nosić jego dziecko, ale nie należysz do niego. — Kieran zbliżył się, nie dotykając mnie, ale na tyle blisko, że jego ciepło mnie otuliło. — Czuję, jak twoja wilczyca wzywa moją. Jesteśmy prawdziwą parą, Harper.

— To nie ma znaczenia. Wróć — powiedziałam. — Twoja delegacja—

— Nie ma znaczenia? — Ból przebijał się przez jego głos. — Czekałem lata. Wiesz, jakie były te lata? Byliśmy przyjaciółmi, Harper. Prawdziwymi przyjaciółmi. Te listy znaczyły dla mnie wszystko. Ty znaczyłaś dla mnie wszystko.

Moje serce rozpadło się na kawałki, a łzy paliły oczy. Listy. Nasza sekretna korespondencja, przez którą czułam się mniej samotna, dopóki ojciec ich nie znalazł.

— Przestałaś pisać — ciągnął Kieran, jego głos się łamał. — Sześć miesięcy listów, dzielenia się wszystkim, a potem… nic. Bez wyjaśnienia. Bez pożegnania. Zniknęłaś z mojego życia, jakbym nic nie znaczył.

— Kieran…

— Pisałem do ciebie jeszcze miesiącami. Błagałem, żebyś mi powiedziała, co zrobiłem źle. Czy cię uraziłem. Czy ktoś ci groził. — Jego dłoń uniosła się w stronę mojej twarzy, ale zatrzymała się kilka centymetrów od niej, drżąc z wysiłku. — Nigdy nie przestałem cię szukać. Nigdy nie przestałem mieć nadziei, że wyjaśnisz, dlaczego zniknęłaś.

Poczucie winy odnalazło stare siniaki we mnie i nacisnęło. Dłoń ojca, pasek, dym palonych stron. Zacisnęłam szczękę. — Miałam powody.

— Czuję twoje powody. — W jego oczach zapłonęło ciepło. — Pachną strachem, gdy znajduję cię tutaj, z dzieckiem innego Alfy, a między nami więź par wrzeszczy.

— Mój powód ma imię: Ava. — Uniosłam podbródek. — Należę do Westona. Noszę jego dziedzica. To początek i koniec.

Jego wzrok nie złagodniał. Oziębł, jak zamarzające jezioro. — Taki jest twój bajkowy koniec? Zaręczona z mężczyzną, który pozwala, by członkowie watahy szeptali o tobie bzdury.

— Co?

— Jestem tu dwie godziny, Harper. Dwie godziny słuchania, jak plotkują, że nie nadajesz się na Lunę. Że Weston lepiej pasowałby do twojej siostry. Że złapałaś go na dziecko.

W ustach poczułam metaliczny posmak. — Ludzie plotkują. To nic nie znaczy.

— To znaczy coś, kiedy twój Alfa na to pozwala. — Jego głos stawał się coraz zimniejszy z każdym słowem. — Kiedy nie łamie im twarzy za obgadywanie ciężarnej narzeczonej. Powinienem go za to zniszczyć.

— Przestań.

— Nie zasługuje na ciebie. Nie chroni cię. Nie—

— Harper? — Głos Westona przeciął korytarz jak ostrze. — Co tu się dzieje?

Jego kroki zbliżały się szybko, podejrzliwość przyciemniała mu rysy, gdy zobaczył nas samych. Podjęłam decyzję w ułamku sekundy, grając bezbłędnie, gdy się zachwiałam.

— Weston — wysapałam, zanim Kieran zdążył odpowiedzieć, i pozwoliłam, by kolana się ugięły, opadając na jego pierś, gdy do nas dotarł. — Kręci mi się w głowie. Zapach wina, stres…

Objął mnie natychmiast, przechodząc z podejrzliwości w opiekuńczość w jednej chwili. — Powinnaś mnie zawołać.

— Alfa Kieran upewniał się tylko, czy wszystko w porządku — wyszeptałam, grając kruchość do perfekcji. — Ale chyba muszę się położyć.

— Oczywiście. — Troska Westona wydawała się szczera, gdy podtrzymywał mój ciężar. Spojrzał na Kierana, teraz już oficjalnie. — Muszę przełożyć nasze negocjacje. Moja narzeczona wymaga opieki.

Kieran patrzył, dzikość schowana, strategia przebudzona i kalkulująca. — Przełóż, jeśli musisz — powiedział już łagodnie. — Zadbaj o swoją… narzeczoną.

Coś przemknęło po jego ustach — prawie-uśmiech bez ciepła, jak płaska strona noża.

Podejrzliwość Westona się wyostrzyła. — Zgadzasz się na opóźnienie?

— Oczywiście — zgodził się Kieran, ale jego drapieżny uśmiech zmroził mi krew. — Zdrowie ciężarnej kobiety jest najważniejsze. Poza tym sam potrzebuję czasu, by… przemyśleć swoje podejście do tego sojuszu.

Coś w jego tonie sprawiło, że Weston zesztywniał. — Przemyśleć?

— Przeanalizować wszystko. — Oczy Kierana ostatni raz spotkały moje i to, co w nich zobaczyłam, nie było porażką.

To była kalkulacja. Planowanie. Spojrzenie Alfy, który właśnie odkrył, czego chce, i spali świat, by to zdobyć.

Odwrócił się i odszedł z kontrolowaną precyzją, zostawiając mnie trzęsącą się w ramionach Westona, podczas gdy moja wilczyca wyła z bólu, patrząc jak nasz partner odchodzi.

— Co się naprawdę stało? — zapytał Weston, gdy Kieran zniknął.

— Nic. Po prostu poczułam się przytłoczona. — Pozwoliłam mu poprowadzić się w stronę naszego skrzydła. — Ciąża, to z winem…

— Celeste odpowie za swoją niezdarność — obiecał mrocznie.

Ale nie myślałam o Celeste. Myślałam o drapieżnej satysfakcji w ostatnim spojrzeniu Kierana. On się nie poddał.

Dopiero zaczynał.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Discarded Luna’s Second Chance

The Discarded Luna’s Second Chance

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa