Z czasem przestałam nazywać to koszmarem.
Bo koszmary nie pozwalają przeprowadzać eksperymentów.
Herbata, która powinna zamknąć mi gardło, nigdy nie dotknęła moich ust. Piąty stopień zabrał Celeste zamiast mnie. A „Malcolm Courtland”, którego miałam schlebiać, kupił tradycję jak złoto przędzione z nici.
Każde doświadczenie, które stawiałam światu, kończyło się tak samo: cofałam się w czasie, w ciąży, niosąc jutro w głowie, a mapa tego, co powinno się wydarzyć, ciągle składała się w mojej dłoni.
A teraz salon śmierdział drogimi różami i wyrachowaną domowością. Ręka Westona zawłaszczyła moje udo, podczas gdy Mama rozkładała katalogi ślubne na stoliku do kawy jak plany bitewne.
Po raz pierwszy w którymkolwiek z żyć ich spojrzenia zawierały coś innego niż pogardę, kiedy patrzyli na mnie. Wszystko zgodnie z planem…
Minęły trzy tygodnie, odkąd wróciłam.
Trzy tygodnie unikania trucizny Celeste, omijania jej upozorowanych wypadków, obserwowania, jak pęka jej maska, gdy każda pułapka zawodziła.
Kobieta, która zaaranżowała moją zgubę, teraz gorączkowo próbowała zrozumieć, dlaczego jej marionetka przecięła sznurki. Żałosne.
— Posiadłość Bellmore jest dostępna w przyszłym miesiącu — palec Mamy, zadbany, postukał w błyszczące zdjęcie. — Czterystu gości, ceremonia nad jeziorem.
— Idealne dla elity watahy. — Weston ścisnął moje udo, jego dotyk był zaborczy. — Wszyscy zobaczą pozycję Harper jako Luny.
— A co z kwiatami? — Mama naprawdę się do mnie uśmiechnęła — obce wyrażenie na jej twarzy. — Białe róże? Lilie?
— Piwonie. — Spojrzałam jej prosto w oczy. — Mniej tradycyjne. Bardziej zapadające w pamięć.
— Odważny wybór. — Skinęła z uznaniem. — Ostatnio ciągle mnie zaskakujesz, kochanie Harper.
Kiedy jej telefon zadzwonił na stole, przeprosiła, nagle wstając. Drzwi salonu zatrzasnęły się cicho, gdy wyszła odebrać pilny telefon.
Cisza rozciągnęła się między mną a Westonem, gęsta od niewypowiedzianych kalkulacji.
— Zmieniłaś się. — Jego głos zawierał niepewność, której wcześniej u niego nie słyszałam. — Pewność siebie, inteligencja, którą pokazałaś z O’Brienem… Gdzie to się chowało?
— Może nigdy nie szukałeś.
— Szukam teraz. — Jego kciuk zataczał kręgi na moim udzie od wewnątrz. — Bogini, Harper, byłem dupkiem. To, jak cię traktowałem na początku, jakbyś była ciężarem zrzuconym mi na barki…
— Nie byłam? — Słowa przeszyły powietrze, zanim zdążyłam je powstrzymać. — Ta szalona z gorąca samica, która uwiodła biednego Alfę?
Jego ręka znieruchomiała. — Pamiętasz tę noc?
— Ułamki. Bycie przytłoczoną, niezdolną zebrać myśli. Obudziłam się w twoim łóżku bez pamięci, jak się tam znalazłam. — Odwróciłam się do niego całkiem. — Potem test ciążowy dwa miesiące później zrobił ze mnie cel.
— Myślałem… — Westchnął, wyraźnie skrępowany. — Zakładałem, że to zaplanowałaś. Celowo mnie wciągnęłaś.
— Bo zdesperowane samice rzucają się na niedostępnych Alfów podczas pierwszego rui? Gdy ledwo pamiętają własne imię?
— To nie tak było. — Ale jego protest był bez przekonania. — Teraz wiem, że niczego nie planowałaś. Po prostu… byłaś. Bezbronna i samotna.
To wyznanie zawisło między nami, nie do końca przeprosiny, ale bliżej niż kiedykolwiek wcześniej.
Potem jego głos stwardniał, ochłódł. — Musimy omówić jutro. Kieran Wolfhart przyjeżdża rozmawiać o sojuszu. Nasze watahy od lat ścierają się ze sobą, ale przy jego rosnących wpływach, pokój może się opłacić.
Trzymałam twarz otwartą, pozornie zainteresowaną.
Oczywiście, że przechodzi do interesów, gdy tylko wyczuje wartość.
— Może nawet cię pamięta — dodał Weston, przyglądając mi się. — Przecież kiedyś wasze drogi się skrzyżowały?
— Dawno temu. Miałam czternaście lat, on piętnaście. Mój ojciec próbował negocjować z poprzednim Alfą Watahy Wolfhartów. Spektakularnie poległ. — Mówiłam neutralnie, rzeczowo. — Podczas tych trzech dni pomogłam Kieranowi, gdy zaatakowali go łotrzy. Był wtedy tylko sierotą, nikim ważnym.
— Uratowałaś Kierana Wolfharta? — Weston pochylił się do przodu. — Tego, który gołymi rękami zabił Alfę Brennana? Który zbudował imperium z niczego?
— Wtedy był inny. Chudy. Zdesperowany. Wdzięczny za każdy gest życzliwości.
— To idealnie. — Weston złapał mnie za ramiona. — Jest ci winien dług życia. Jesteś naszym kluczem do tego sojuszu.
— To było dawno temu…
— Długi życia nie wygasają, Harper. On pamięta, zaufaj mi. Tacy jak on nie zapominają, kto miał nad nimi władzę. — Jego uścisk się wzmocnił. — Przypomnisz mu jutro. Delikatnie. Dasz mu do zrozumienia, że dług pozostaje.
— Cokolwiek pomoże wacie.
— Właśnie. — Puścił mnie, zadowolony. — Załóż coś, co zapadnie w pamięć. Spraw, by przypomniał sobie dziewczynę, która go ocaliła.
* * *
Wieczór zapadał, a posiadłość zmieniała się na nadejście jutrzejszego gościa.
Służba polerowała każdą powierzchnię, aktualizowano procedury bezpieczeństwa. Uciekłam do ogrodu, szukając przestrzeni bez obsesji Westona i kalkulujących spojrzeń Celeste.
Wspomnienia wypłynęły bez zaproszenia — trzy dni nieoczekiwanej więzi sprzed lat, zanim wszystko się rozpadło.
Kieran jako piętnastolatek, krew przesiąkająca jego podartą koszulę, gdy przyciskałam dłonie do głębokich śladów pazurów. Jego oczy, ciemne bursztyny jak stare whiskey, patrzące na mnie z podziwem, gdy opatrywałam rany, które powinny go zabić.
Chuda sylwetka, same ostre kąty i desperacki głód. Czarne włosy opadające na twarz zbyt surową jak na jego wiek.
— Czemu mi pomagasz? — spytał wtedy. — Jestem nikim.
— Każdy jest kimś — odpowiedziałam, mając czternaście lat i będąc jeszcze na tyle naiwną, by w to wierzyć.
Przez tamte trzy dni chodził za mną wszędzie. Dzielił się opowieściami o rodzicach skazanych na śmierć przez obecnego Alfę, planami zemsty na tyranii, marzeniami większymi niż jego sytuacja.
Potrafił mnie rozśmieszyć — naprawdę rozśmieszyć. Nawet wtedy kryło się pod jego wdzięcznością coś groźnego, coś, co obiecywało przemoc wobec każdego, kto zagrozi temu, co chroni.
Potem listy. Nasza więź. Nasza tajemnica.
Przez sześć miesięcy wymienialiśmy ukryte wiadomości między watahami. Jego pismo stawało się coraz pewniejsze w miarę jak on sam rósł w siłę. Pisał o małych zwycięstwach, dziękował mi nieustannie za to, że dałam mu powód, by przetrwać.
„Jesteś światłem księżyca w mroku, Harper. Kiedyś będę godny twojego blasku.”
Mój ojciec w końcu je znalazł. Oczywiście, że tak.
Pobicie przykuło mnie do łóżka na tydzień — pęknięte żebra, opuchnięta szczęka. Spalił każdy list na moich oczach, obiecując coś gorszego, jeśli jeszcze kiedykolwiek skontaktuję się z „tym sierotą z wrogiej watahy”.
— Panno Harper? — Pracownica wyrwała mnie z zamyślenia. — Alfa Weston prosi o pani obecność przy ostatnich przygotowaniach.
Kiwnęłam głową i poszłam za nią do środka, pełna wspomnień z przeszłości.
Jutro stanę naprzeciw chłopca, który stał się czymś śmiercionośnym. Sieroty, który obalił Alfę, zbudował imperium, przemienił się z ofiary w szczytowego drapieżnika.
Czy pamięta dziewczynę, która go ocaliła? Ciszę, która nastała, gdy jej słowa po prostu się urwały?
Dotknęłam brzucha, gdzie Ava kopała, silna i żywa, i zastanowiłam się, kim się stał.
Co stało się z tym chłopcem, który kiedyś napisał, że jestem księżycem w jego ciemności?
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Pozwól, że pomogę ci się przygotować." Głos Celeste przesączył się przez drzwi mojej sypialni niczym zatrute miód. "To taki ważny dzień dla watahy.
Weszła bez czekania na pozwolenie, niosąc szkatułkę na biżuterię i ten wyuczony uśmiech. Poranne światło igrało w jej blond lokach, gdy podeszła do mojej toaletki, gdzie walczyłam z zapięciem naszyjnika – mój spuchnięty brzuch utrudniał wszystko.
"Proszę." Jej palce zastąpiły moje, zaskakująco delikatne na mojej szyi. "Musisz dziś wyglądać perfekcyjnie. Weston nie przestaje o tobie mówić w biurze—jak wspaniale poradziłaś sobie z O'Brienem, jak przekraczasz wszelkie oczekiwania."
Słowa ociekały słodyczą, lecz pod spodem słyszałam to.
Ledwo powstrzymywaną furię, desperację drapiącą pod jej perfekcyjną fasadą.
"Naprawdę?" Patrzyłam na jej odbicie. "Dziwne. Wcześniej rzadko o mnie wspominał."
"Rzeczy w końcu się zmieniają." Jej dłonie zaczęły układać moje włosy, każdy ruch był precyzyjny. "Wygląda na to, że nagle... bardzo cię ceni. Nawet prosił mnie wczoraj o radę w sprawie prezentów rocznicowych. Na po ślubie, oczywiście."
"Prezenty rocznicowe? Przecież jeszcze nie jesteśmy małżeństwem."
"Ale będziecie. Wkrótce." Jej uścisk na moich włosach nieco się wzmocnił. "Zaraz po tym, jak to cudowne maleństwo przyjdzie na świat. Cała wataha o tym mówi—ich Alfa wreszcie ustatkuje się z wybraną kobietą."
"Wybraną." Pozwoliłam temu słowu zawisnąć w powietrzu. "Ciekawy sposób na opisanie słynnego wypadku w rui."
Jej dłonie zastygły. "Tak o sobie myślisz?"
"Czyż nie tak wszyscy myśleli?" Odwróciłam się do niej bezpośrednio. "Aż do niedawna?"
"Opinie ludzi ewoluują. Westona na pewno." Wybrała perłowy kolczyk, przykładając go do mojego ucha. "Teraz bez przerwy cię obserwuje. Jakbyś była czymś cennym, co dopiero odkrył."
"Kiedy zaczęło ci tak zależeć na partnerze innej kobiety, Celeste?"
To sprawiło, że jej maska się osunęła. Przez jedną doskonałą sekundę, wściekłość przeobraziła jej rysy w coś potwornego. Potem odzyskała panowanie, jej śmiech zadźwięczał jak rozbite szkło.
"Partner? Och Harper, ale on nie jest twoim partnerem. Nie oznaczył cię jeszcze." Zapięła kolczyk z niepotrzebną siłą. "Jeszcze. Oczywiście. Na razie jesteś narzeczoną noszącą jego dziecko."
"To się zmieni po porodzie."
"Oczywiście, że tak." Przeszła do drugiego kolczyka, jej oddech był ciepły przy moim policzku. "Do tego czasu jesteś jednak... dość bezbronna, prawda? Brzemienna wilczyca bez ochrony partnera przed tymi, którzy mogą chcieć ci zaszkodzić."
"To groźba?"
"Groźba?" Jej oczy rozszerzyły się w wyćwiczonym szoku. "Troszczę się o ciebie, siostro. O dziedzica watahy, którego nosisz. O spokój naszego Alfy. To dziecko znaczy wszystko dla wszystkich."
Odsunęła się, by podziwiać efekty swojej pracy. Wstałam, wygładzając przód sukienki.
"Wiesz," powiedziałam lekko, jakbym dzieliła się siostrzaną radą, "powinnaś dziś założyć coś najlepszego—coś, co przyciągnie wzrok kogoś z delegacji Alfy Kierana. To może być twoja szansa, by znaleźć własnego partnera."
"Własnego partnera?" Jej uśmiech się wyostrzył. "Ojciec oczekuje, że to właśnie Alfa Kieran zwróci na mnie uwagę. Nie tylko jego porucznicy."
"Jestem pewna, że ojciec oczekuje wielu rzeczy," odparłam, w końcu zapinając naszyjnik.
Utrzymała mój wzrok chwilę za długo, po czym odwróciła się do drzwi. "Załóż niebieską," rzuciła przez ramię. "Podkreśli twoje oczy."
Drzwi zatrzasnęły się za nią, gdy wpatrywałam się w swoje odbicie, myśli wirowały.
W poprzedniej linii czasu rzeczywiście zwróciła uwagę Kierana właśnie na tym spotkaniu. Połączyli się w parę w ciągu sześciu miesięcy.
A osiemnaście miesięcy później Kieran nie żył.
* * *
Sala recepcyjna pulsowała wyrafinowaną energią. Członkowie watahy ustawiali się strategicznie, podczas gdy delegacja Wolfharta wchodziła—wilki w ostrych garniturach, poruszający się jak broń.
"Rozwój watahy Wolfhartów jest imponujący," ktoś szepnął.
"Alfa Kieran nie robi niczego na pół gwizdka," odpowiedział inny.
Moje myśli wirowały od możliwości. Czy tym razem mogłabym zmienić los Kierana? W przeszłości byłam bezsilna, zniszczona, niewidzialna. Ale teraz...
"Harper." Głos Westona przeciął moje rozmyślania. "Jest ktoś, kogo chcę ci przedstawić jak należy."
Przebił się przez tłum od głównego wejścia z postacią za sobą, podświetloną popołudniowym słońcem. "Wspomniałem, że znaliście się jako dzieci. Alfa Kieran, oto moja przyszła Luna."
Kiedy wreszcie do mnie dotarli, cały świat zniknął.
Kieran stał przede mną—wysoki, pełen zabójczej gracji i siły, jego obecność sprawiała, że powietrze samo w sobie stawało się elektryczne. Chudy chłopiec, którego znałam, przeobraził się w coś nieziemskiego.
Krukoczarne włosy opadały mu na czoło, otaczając twarz jak z mrocznych fantazji—same ostre kąty i niszczycielskie piękno.
Ale to jego oczy mnie zniszczyły.
Ciemny bursztyn, który wciąż pamiętam, zatrzymał się na moich. W chwili, gdy nasze spojrzenia się spotkały, poczułam, jakby uderzył we mnie piorun. Gorąco eksplodowało w moich żyłach niczym pożar, przyciąganie do niego uderzyło mnie z miażdżącą siłą i słyszałam, jak moja wilczyca wyje w uznaniu:
PARTNER. NASZ PRAWDZIWY PARTNER. ON JEST NASZ.
Zobaczyłam ten sam szok eksplodujący na jego twarzy, źrenice mu się rozszerzyły, całe ciało zesztywniało. Jego wilk odpowiedział mojemu, połączenie między nami rozgorzało jak żywy przewód.
Ale jak? To się wcześniej nie wydarzyło. To nie mogło się stać. W poprzedniej linii czasu Kieran był już z—
Ślad po ugryzieniu.
Wtedy Weston już mnie oznaczył przed tym spotkaniem. Ava urodziła się przedwcześnie, a on oficjalnie mnie sobie rościł dwa tygodnie przed dzisiejszym dniem.
Dlatego nie mogłam wtedy rozpoznać Kierana jako mojego prawdziwego partnera—byłam już związana z kimś innym.
Jedna uniknięta pułapka. Jedna zmiana. A los przewrócił wszystko.
Ale nie mogłam go mieć. Nie teraz. Nie z Avą pod sercem, nie bez wymierzonej sprawiedliwości, nie gdy zemsta wciąż tliła się w moich kościach.
Cisza między nami trojgiem przeciągała się, napięta jak cięciwa łuku. Kieran i ja nadal tkwiliśmy wpatrzeni w siebie, podczas gdy więź partnerów krzyczała o spełnienie, domagała się, byśmy się zbliżyli, byśmy rościli sobie prawo do tego, co nasze.
"Wszystko w porządku?" Głos Westona roztrzaskał tę chwilę, zdezorientowany napięciem.
"Ona..." Głos Kierana stał się głęboki jak żwir i dym.
"Och, nic takiego." Wymusiłam śmiech, który zabrzmiał zduszony. "Po prostu jestem pod wrażeniem, jak ten chudy chłopak, którego pamiętam, stał się tak imponującym Alfą."
Kieran nawet się nie uśmiechnął na moją żałosną próbę rozładowania napięcia. Jego oczy utkwione były w ręce Westona zaborczo spoczywającej na moim biodrze, na moim spuchniętym brzuchu, noszącym dziecko innego Alfy.
I zobaczyłam, jak coś mrocznego i gwałtownego przemknęło przez jego twarz, zanim zdołał to ukryć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Celeste przecięła tłum chwilę później, cała w złocie i płynności ruchów, uśmiechając się jak reflektor, gdy stanęła obok Kierana.
— Alfa Kieran — powiedziała, muskając jego rękaw. — Witaj w Silvercrest. Właśnie rozmawialiśmy o tradycjach naszej watahy. I o pracy charytatywnej — zarządzam dwoma funduszami.
Oferowała ciepło, ale on był grawitacją. Jego bursztynowe oczy przesunęły się na nią uprzejmie, po czym wróciły do mnie, jakby byłam magnetyczną północą.
Moja wilczyca szarpała się pod żebrami, więź par drżała rytmem „chcę, chcę, chcę”, aż każdy wdech wydawał się zdradą.
Stałam zbyt nieruchomo i próbowałam wyglądać jak powietrze, podczas gdy Celeste nieustannie mówiła.
— Rozszerzyliśmy nasz fundusz neonatologiczny. Harper jest w ciąży, jak widać. Rodzina jest naszym centrum. — Zaśmiała się, dotykając jego przedramienia z wprawą wypracowaną od dzieciństwa.
Ludzie zwykle lgnęli do jej blasku, ale Kieran się nie skusił. Jego spojrzenie wciąż przyciągało mnie, gdy sączyłam wodę, której nie czułam. Pokój płonął zbyt jasno. Więź pulsowała, każdy jej takt to bat: moja.
Skupiłam się na oddychaniu bezszelestnie.
Uśmiech Celeste stężał, gdy zaczęła się do mnie odwracać. Burgundowe wino zatańczyło jak wstążka. Jej kieliszek przechylił się, a ciemna fala spłynęła po mojej sukience, nasiąkając błyskawicznie.
— O nie! — Westchnienia. Odruchy współczucia. Celeste przycisnęła dłoń do piersi, oczy wilgotne od udawanego żalu, który nie sięgał tam, gdzie żyje prawda. — Harper! Tak mi strasznie przykro—
— Celeste. — Weston eksplodował. To nie był krzyk — to była egzekucja. — Co z tobą nie tak? Ona jest w ciąży. Jesteś ślepa? Ręczniki. Natychmiast. — Warknął na kelnera, po czym odwrócił się, osłaniając mnie ciałem. — Wszystko w porządku, kochanie?
— Nic mi nie jest — powiedziałam, plama żłobiła poszarpaną linię na jedwabiu. — To nic.
Usta Celeste zadrżały. — Naprawdę—
— Zamknij się — przerwał jej Weston.
To sprawiło, że na jej twarzy pojawiło się coś małego i ostrego, zanim wygładziła wyraz i wycofała się ode mnie.
Weston zwrócił się do mnie, jego dłonie nagle delikatne na moich ramionach. — Wszystko w porządku? Z dzieckiem?
— W porządku. — Dotknęłam brzucha, gdzie Ava kopnęła w odpowiedzi. — Muszę się tylko przebrać.
— Pójdę z tobą—
— Nie. — Położyłam dłoń na jego piersi. — Zostań. Czas Alfy Kierana jest cenny. Wracam za chwilę.
Wymknęłam się, zanim zdążył zaprotestować, czując wypalające spojrzenie Kierana, które śledziło mój odwrót jak dotyk. Powietrze na korytarzu było chłodniejsze, dywany tłumiły dźwięki, a rodzinne portrety nagle wciągały, bo patrzenie na nie oznaczało niepatrzenie w bursztynowe oczy.
Cienie utworzyły kieszeń przy bocznych drzwiach i weszłam w nią, próbując uciszyć więź. Nie udało się.
— Harper.
Jego głos zatrzymał mnie w miejscu. Nie odwróciłam się, nie mogłam, gdy zbliżały się jego kroki.
Więź par śpiewała głośniej z każdym krokiem, aż był tuż przy mnie. Jego potężna sylwetka blokowała każdą ucieczkę, jego zapach — sosna i wiciokrzew — przytłaczał mi zmysły.
— Proszę, nie… — wyszeptałam.
— Nie co? — Jego kontrola wreszcie pękła, głos był szorstki od ledwie tłumionej potrzeby. — Nie przyznawać, co oboje czujemy? Nie wspominać, że moja wilczyca wariuje? Że każda komórka mojego ciała krzyczy, że jesteś moja?
— Nie jestem twoja. — Kłamstwo smakowało jak kwas, gdy patrzyłam na węzeł jego krawata, bo jego oczy były urwiskiem.
Jego opanowanie pękło. — Moja kontrola jest ograniczona. Okłam mnie jeszcze raz, a ją stracę.
Więź zawyła. Ava przewróciła się we mnie i dłoń odruchowo powędrowała na brzuch.
— Możesz nosić jego dziecko, ale nie należysz do niego. — Kieran zbliżył się, nie dotykając mnie, ale na tyle blisko, że jego ciepło mnie otuliło. — Czuję, jak twoja wilczyca wzywa moją. Jesteśmy prawdziwą parą, Harper.
— To nie ma znaczenia. Wróć — powiedziałam. — Twoja delegacja—
— Nie ma znaczenia? — Ból przebijał się przez jego głos. — Czekałem lata. Wiesz, jakie były te lata? Byliśmy przyjaciółmi, Harper. Prawdziwymi przyjaciółmi. Te listy znaczyły dla mnie wszystko. Ty znaczyłaś dla mnie wszystko.
Moje serce rozpadło się na kawałki, a łzy paliły oczy. Listy. Nasza sekretna korespondencja, przez którą czułam się mniej samotna, dopóki ojciec ich nie znalazł.
— Przestałaś pisać — ciągnął Kieran, jego głos się łamał. — Sześć miesięcy listów, dzielenia się wszystkim, a potem… nic. Bez wyjaśnienia. Bez pożegnania. Zniknęłaś z mojego życia, jakbym nic nie znaczył.
— Kieran…
— Pisałem do ciebie jeszcze miesiącami. Błagałem, żebyś mi powiedziała, co zrobiłem źle. Czy cię uraziłem. Czy ktoś ci groził. — Jego dłoń uniosła się w stronę mojej twarzy, ale zatrzymała się kilka centymetrów od niej, drżąc z wysiłku. — Nigdy nie przestałem cię szukać. Nigdy nie przestałem mieć nadziei, że wyjaśnisz, dlaczego zniknęłaś.
Poczucie winy odnalazło stare siniaki we mnie i nacisnęło. Dłoń ojca, pasek, dym palonych stron. Zacisnęłam szczękę. — Miałam powody.
— Czuję twoje powody. — W jego oczach zapłonęło ciepło. — Pachną strachem, gdy znajduję cię tutaj, z dzieckiem innego Alfy, a między nami więź par wrzeszczy.
— Mój powód ma imię: Ava. — Uniosłam podbródek. — Należę do Westona. Noszę jego dziedzica. To początek i koniec.
Jego wzrok nie złagodniał. Oziębł, jak zamarzające jezioro. — Taki jest twój bajkowy koniec? Zaręczona z mężczyzną, który pozwala, by członkowie watahy szeptali o tobie bzdury.
— Co?
— Jestem tu dwie godziny, Harper. Dwie godziny słuchania, jak plotkują, że nie nadajesz się na Lunę. Że Weston lepiej pasowałby do twojej siostry. Że złapałaś go na dziecko.
W ustach poczułam metaliczny posmak. — Ludzie plotkują. To nic nie znaczy.
— To znaczy coś, kiedy twój Alfa na to pozwala. — Jego głos stawał się coraz zimniejszy z każdym słowem. — Kiedy nie łamie im twarzy za obgadywanie ciężarnej narzeczonej. Powinienem go za to zniszczyć.
— Przestań.
— Nie zasługuje na ciebie. Nie chroni cię. Nie—
— Harper? — Głos Westona przeciął korytarz jak ostrze. — Co tu się dzieje?
Jego kroki zbliżały się szybko, podejrzliwość przyciemniała mu rysy, gdy zobaczył nas samych. Podjęłam decyzję w ułamku sekundy, grając bezbłędnie, gdy się zachwiałam.
— Weston — wysapałam, zanim Kieran zdążył odpowiedzieć, i pozwoliłam, by kolana się ugięły, opadając na jego pierś, gdy do nas dotarł. — Kręci mi się w głowie. Zapach wina, stres…
Objął mnie natychmiast, przechodząc z podejrzliwości w opiekuńczość w jednej chwili. — Powinnaś mnie zawołać.
— Alfa Kieran upewniał się tylko, czy wszystko w porządku — wyszeptałam, grając kruchość do perfekcji. — Ale chyba muszę się położyć.
— Oczywiście. — Troska Westona wydawała się szczera, gdy podtrzymywał mój ciężar. Spojrzał na Kierana, teraz już oficjalnie. — Muszę przełożyć nasze negocjacje. Moja narzeczona wymaga opieki.
Kieran patrzył, dzikość schowana, strategia przebudzona i kalkulująca. — Przełóż, jeśli musisz — powiedział już łagodnie. — Zadbaj o swoją… narzeczoną.
Coś przemknęło po jego ustach — prawie-uśmiech bez ciepła, jak płaska strona noża.
Podejrzliwość Westona się wyostrzyła. — Zgadzasz się na opóźnienie?
— Oczywiście — zgodził się Kieran, ale jego drapieżny uśmiech zmroził mi krew. — Zdrowie ciężarnej kobiety jest najważniejsze. Poza tym sam potrzebuję czasu, by… przemyśleć swoje podejście do tego sojuszu.
Coś w jego tonie sprawiło, że Weston zesztywniał. — Przemyśleć?
— Przeanalizować wszystko. — Oczy Kierana ostatni raz spotkały moje i to, co w nich zobaczyłam, nie było porażką.
To była kalkulacja. Planowanie. Spojrzenie Alfy, który właśnie odkrył, czego chce, i spali świat, by to zdobyć.
Odwrócił się i odszedł z kontrolowaną precyzją, zostawiając mnie trzęsącą się w ramionach Westona, podczas gdy moja wilczyca wyła z bólu, patrząc jak nasz partner odchodzi.
— Co się naprawdę stało? — zapytał Weston, gdy Kieran zniknął.
— Nic. Po prostu poczułam się przytłoczona. — Pozwoliłam mu poprowadzić się w stronę naszego skrzydła. — Ciąża, to z winem…
— Celeste odpowie za swoją niezdarność — obiecał mrocznie.
Ale nie myślałam o Celeste. Myślałam o drapieżnej satysfakcji w ostatnim spojrzeniu Kierana. On się nie poddał.
Dopiero zaczynał.
Przesuń w górę, aby kontynuować