passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Disgraced Obedient Wife of House Marell - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

The Disgraced Obedient Wife of House Marell

/

Rozdział 3

ROZDZIAŁ 2

Poranne słońce przesącza się przez witrażowe okna jadalni Marellów, rzucając czerwone i złote cienie na nietknięte jedzenie na moim talerzu. Jajka są miękkie, herbata gorąca, owoce lśnią, a ja nie czuję żadnego smaku. Siedzę naprzeciwko Lady Isolde, która nuci cicho, pijąc herbatę, jakby wczoraj wieczorem nie patrzyła, jak rozdzierają mnie na oczach setek ludzi. Jej ruchy są eleganckie, precyzyjne, wyuczone. Nie patrzy na mnie, ale czuję, jak jej satysfakcja promieniuje niczym ciepło z kominka za jej plecami.

Wpatruję się w obrus, licząc wyhaftowane lilie wzdłuż brzegu. Jedna. Dwie. Czternaście. Moje palce drgają na kolanach. Chciałabym rzucić filiżanką przez pokój. Chciałabym krzyczeć. Ale wszystko, co mówię, to: „Po prostu powiedz to.”

Isolde zatrzymuje się w połowie łyku. Jej spojrzenie przemyka ku mnie, rozbawione. „Powiedzieć co, kochanie?” Unoszę podbródek.

Mój głos nie drży. „Nienawidzisz mnie od pierwszego dnia.”

Wydycha powietrze, to nie jest westchnienie—bardziej dobrze wychowany uśmiech zamieniony w dźwięk. „Nie dramatyzuj, Ello. Po prostu od początku wiedziałam, że… nie pasujesz.”

Kroki odbijają się echem w korytarzu. Dorian wchodzi, włosy wilgotne, spinki do mankietów błyszczą, krawat już idealny. Podnosi gazetę, nie witając się z żadną z nas. Patrzę na niego. On nie patrzy na mnie. Dopiero gdy odsunę krzesło, celowo zgrzytając nim po podłodze.

„Dorian”, mówię spokojnie. „Wiedziałeś, że ona to powie?” Nawet nie mruga. „Nigdy nie miałaś tu zostać.”

Żołądek mi opada, ale nie daję tego po sobie poznać. Kiwnęłam głową, powoli. Moje kończyny wydają się ciężkie, jakby każdy mięsień odsuwał się od niego, zanim ja zdążę to zrobić. Nie mówię już ani słowa. Wychodzę z jadalni z prostymi plecami i uniesionymi ramionami.

Nikt mnie nie zatrzymuje. Korytarze wydają się zimniejsze niż zwykle. Mijam dwie pokojówki szepczące przy schodach. Milkną na mój widok. Idę do pokoju gościnnego—mojego, choć nikt nigdy nie powiedział tego na głos—i otwieram szafę. Kilka sukienek, które przywiozłam pięć lat temu, wciąż wisi tam jak duchy kobiety, którą już nie jestem. Zdejmuję je, jedna po drugiej, ostrożnie składając. Moje ręce nie drżą.

Później rozlega się pukanie, ciche i formalne. Służący wręcza mi zalakowaną kopertę z herbem Marellów w czerwonym wosku. Wiem, od kogo jest, zanim ją otworzę. Pismo Isolde jest nieskazitelne.

Ze skutkiem natychmiastowym twoje miesięczne świadczenie zostaje wstrzymane. Twoje usługi nie są już potrzebne. Jesteś, jak zawsze, zbędnym bagażem, którego z ulgą się pozbywamy.

Bez podpisu. Tylko pieczęć.

Siedzę chwilę, pozwalając, by okrucieństwo wsiąkło w moją skórę. Potem składam list na pół, jeszcze raz, wygładzam i wsuwam do walizki na ostatnią sukienkę. Zasuwam zamek.

Dźwięk tego zdania—„Twoje usługi nie są już potrzebne”—dźwięczy mi w uszach nawet, gdy wspinam się po schodach. Powtarzam je w myślach jak mantrę, jakby powtarzane do znudzenia miało uśmierzyć ból. Myślę o każdej kolacji, którą przetrwałam w milczeniu, o każdej imprezie, podczas której stałam w tle, o każdej próbie, by być wystarczająco dobrą. To nigdy nie miało znaczenia. Nigdy nie miałam tu przynależeć.

Otwieram górną szufladę toaletki i znajduję małą srebrną spinkę, którą wpięłam we włosy pierwszego wieczoru tutaj. Prawie się śmieję. Myślałam, że jest elegancka. Isolde patrzyła na nią jak na żart. Trzymam ją teraz w dłoni, potem odkładam. Nie ma już miejsca na nostalgię. Nie będę dźwigała ciężaru, który nigdy nie był mój.

Ponownie rozlega się delikatne pukanie—tym razem to Marla, najstarsza pokojówka, jedyna, która kiedykolwiek spojrzała mi w oczy. „Potrzebuje pani pomocy, panienko?”

„Nie”, odpowiadam cicho, ale stanowczo. „Dziękuję.”

Waha się przez chwilę, po czym kiwa głową i odchodzi. Wiem, że nie powie nikomu, że odchodzę. Wiem, że nie zapyta dlaczego. Ona już wie.

Wracam do szafy i zdejmuję z wieszaka płaszcz. Jest prosty, jak wszystko, co mam, ale ciepły. Wciąż pachnie lekko cedrem z kufra, w którym go trzymałam.

Idąc w stronę gabinetu Doriana, każdy krok wydaje się cichszy, niż powinien. Korytarz tłumi mój ruch, jakby szykował się na konfrontację. Ale nie mam już w sobie ognia. Tylko popiół i prawdę.

Dorian nie podnosi wzroku, gdy wchodzę. Oczywiście, że nie. Jest skupiony na jakimś dokumencie prawnym, idealnej wymówce przed szkodą, którą wyrządził. Zastanawiam się, czy śmiech Renii dźwięczy mu w uszach tak, jak mój kiedyś, gdy jeszcze wierzyłam, że może mnie pokochać.

Chcę krzyczeć, żądać odpowiedzi, ale robię coś silniejszego. Kładę pierścionek na jego biurku z taką troską, jakiej kiedyś od niego oczekiwałam. Dźwięk, jaki wydaje, jest cichy, ale niepodważalny.

On wciąż nie patrzy. „Mam nadzieję, że jest tego warta”, szepczę.

Na jego twarzy nie widać żadnej emocji. Przekłada stronę. „Jest”, mówi płasko.

Powietrze uchodzi z moich płuc.

„Renia nie jest słaba”, dodaje, nawet na mnie nie patrząc. „Nie płacze przez rzeczy, na które nie ma wpływu.”

Śmieję się—złamana, gorzka. „A czym dokładnie miałam kierować, Dorian? Twoją wiernością? Twoją uwagą? Okrucieństwem twojej matki?”

„Swoimi oczekiwaniami”, mówi po prostu. „Wyszłaś za Marella. Nie za bajkę.”

Patrzę na niego, ale on już wrócił do papierów, podpisując się, jakby ta rozmowa była kolejną transakcją. Jakbym była tylko kolejną rzeczą, której się pozbył.

„Ona wszystko ułatwia.” Dorian ciągnie dalej.

Mrugam. „Ułatwia?”

„Nie muszę przy niej udawać.” Odchyla się na krześle. „Nigdy cię nie kochałem. Myślałem, że będę potrafił. Chciałem. Ale nie potrafiłem.”

Moje ciało nieruchomieje. Przez środek przechodzi lodowaty dreszcz.

On mówi dalej, jakby to nic nie znaczyło. „Czy mogę w końcu być szczęśliwy? Bez bycia złoczyńcą w twojej historii?”

„Już nim jesteś”, szepczę. „Zawsze byłeś.”

Nawet nie ma odwagi spojrzeć mi w oczy. I to właśnie mnie łamie.

Biorę pióro bez słowa, bo jeśli zostanę tam choć chwilę dłużej, zacznę błagać. A obiecałam sobie, że tego nie zrobię.

Dam mu to, czego chce.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

Podpisuję papiery unieważnienia jednym pewnym ruchem, każda pętla mojego imienia gładka i zdecydowana. Pieczęć Marell błyszczy na górze, zimna i ostateczna. Nie patrzę na Doriana. Nie patrzę też na jego podpis. Po prostu podpisuję i przesuwam papiery z powrotem.

Bez notatki. Bez wyjaśnienia. Tylko jedno nazwisko na dole: Panna Ella Dove.

Imię mojej matki, jedyne, które znałam, zanim poznałam Doriana.

Zostawiam kopertę na stole w jadalni, tym, przy którym Lady Isolde organizowała popołudniowe herbatki i z chirurgiczną precyzją rozkładała na czynniki pierwsze mniej znaczące żony arystokracji. Niech przeczyta to imię i się wzdrygnie. Niech wszyscy się nim zakrztuszą. Wychodzę z posiadłości po raz ostatni, nie oglądając się za siebie.

Cmentarz jest cichy, ukryty za podniszczoną kaplicą, gdzie wiatr zapomina, by dmuchać. Marmurowe płyty stoją jak sekrety, wytarte, lecz dumne. Tylko jedna ma świeże kwiaty—jej. Klękam przy grobie mojej matki i kładę dłoń na zimnym kamieniu, jakbym sięgała po dłoń, której już dawno nie ma. Przesuwam drżącymi palcami po jej imieniu, szepcząc je jak modlitwę, której byłam zbyt młoda, by wypowiedzieć, gdy odchodziła.

"Chciałabym, żebyś mogła mnie teraz zobaczyć," szepczę. "Ale może lepiej, że nie możesz."

Mój głos się łamie. Łzy przychodzą cicho, nie z bólu, ale z ciężaru, który wreszcie zsuwa się z mojej piersi. Nigdy nie widziała dziewczyny, która stała się nikim. Nigdy nie zobaczy kobiety, która walczy, by znów stać się kimś. Może byłaby dumna. Może byłaby zła, że pozwoliłam im się złamać.

Przyciskam czoło do marmuru. "Oni o mnie zapomnieli, Mamo. Ale ja o tobie nie zapomniałam."

Gdy wstaję, wiatr szarpie mój płaszcz. Wtedy to czuję—samochód, który stoi na biegu na skraju cmentarnej drogi. Smukły. Czarny. Przyciemnione szyby. Nie wzdrygam się. Nie okazuję, że go widzę.

Dozorca cmentarza kiwa mi głową, gdy odchodzę, jego wyraz twarzy ostrożny, lecz nie nieprzyjazny.

Wracam do miasta długą drogą, stopy bolą mnie w butach, które przeszły przez pięć lat milczenia. Każdy krok to jak zdzieranie z siebie czegoś—jego nazwiska, ich wstydu, pustej wersji siebie, którą byłam zmuszona nosić. Mijam piekarnię i czuję cynamon. Mijam kawiarnię, słyszę śmiech. Wszystko wydaje się dalekie, jakbym szła przez świat, do którego kiedyś startowałam na przesłuchaniu, ale nie dostałam roli.

Zatrzymuję się przy witrynie księgarni. Wystawiona jest powieść z bohaterką trzymającą miecz i z podniesioną dumnie brodą. Podpis brzmi: "Nie potrzebowała ratunku. Potrzebowała, by ją zapamiętano." Gardło mi się ściska. Patrzę ostatni raz, potem idę dalej.

W domu, w którym się zatrzymałam, czajnik gwiżdże, gdy gotuję wodę na herbatę, której nie wypiję. Siadam na brzegu łóżka, patrząc na parujący kubek, dłonie złożone na kolanach, jakbym czekała na wyrok. Godziny mijają jak wstrzymany oddech. Nie sprawdzam już swojego odbicia w lustrze. Już wiem, co zobaczę.

Oni myślą, że się waham. Myślą, że jestem złamana. Może mają rację.

Na zewnątrz powietrze jest ostre od poranka. Czarny samochód czeka przy krawężniku, jakby nigdy nie odjechał. Żadne okno się nie opuszcza. Nikt nie grozi. Po prostu czeka.

Czy Lady Isolde wysłała kogoś, by mnie szpiegował? Niewiarygodne.

Jej śmiech podąża za mną jak drogie perfumy—słodkie, duszące i trujące, jeśli wdychać zbyt głęboko.

Kiedy wracam do domu, stoi dumnie na szczycie kamiennych schodów, otulona jedwabnym szlafrokiem, który krzyczy o odziedziczonym bogactwie, dłoń opiera na balustradzie balkonu niczym królowa żegnająca złamaną służącą. Za nią służba czai się w drzwiach, udając, że nie patrzy na moje odejście. Udając, że to nie ci sami ludzie, którzy codziennie patrzyli na mnie przezroczysto.

Woła za mną, jej głos ostry i teatralny. "Mam nadzieję, że następny dom będzie bardziej wyrozumiały wobec przeciętności, kochanie. Nie każdy nadaje się do wyższych sfer."

Nie odpowiadam. Palce zaciskają się na rączce walizki, której kółka potykają się na nierównym żwirze. Droga do bramy wydaje się dłuższa niż kiedykolwiek. A może po prostu teraz jest cięższa—od wszystkich słów, których nie powiem.

"Mogłaś mieć wygodę, Ello. Wybrałaś wstyd." Jej głos rozbrzmiewa w cichym porannym powietrzu. "Ostrzegałam Doriana. Włóczęga zawsze pozostanie włóczęgą, nawet w jedwabiu."

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

„Może prasa zapamięta cię jako tragiczną, mało znaczącą wzmiankę. Źle ubraną dziewczynę, która marzyła ponad swoje możliwości.”

Lady Isolde znów się śmieje. To dźwięk wypolerowanego okrucieństwa—wyrafinowany, wyuczony.

Idę dalej.

Kiedy docieram do bramy, powoli wypuszczam powietrze. Nie oglądam się. Nie płaczę. Nawet nie oddycham, dopóki nie słyszę mechanicznego kliknięcia odblokowujących się żelaznych wrót—i wtedy to widzę.

Czarny samochód, długi i smukły, wynurza się jakby rozdzielał samą mgłę. Błyszczy pod szarym niebem, nie rzucający się w oczy—ale niebezpieczny. Złota prezydencka pieczęć lśni na drzwiach jak policzek wymierzony historii.

Za mną śmiech zamiera.

„Co to, na Boga, jest?” Głos Lady Isolde przecina powietrze, teraz już zdezorientowany, mniej rozbawiony. „Kto wezwał ten samochód? To jakiś żart?”

Zerkam przez ramię, tylko raz. Jej szlafrok zsunął się lekko z ramienia, a ona szarpanym, zirytowanym ruchem przyciąga go bliżej ciała.

„Kto to przysłał?” domaga się odpowiedzi, tym razem już nie do nikogo konkretnego. Jedna ze służących cofa się w głąb korytarza. „To prywatna posiadłość. Każę ochronie ich usunąć.”

Samochód zwalnia i zatrzymuje się. Tylne drzwi otwierają się z mechaniczną gracją.

Wysiada mężczyzna. Nie szofer. Wojskowa fryzura, nieskazitelny czarny mundur, wyprostowane plecy. Wzrokiem omiata otoczenie, jakby spodziewał się strzałów snajpera. Cała jego postawa to zapowiedź: nic w tym nie jest przypadkowe.

Lady Isolde wychodzi dalej na balkon. „Przepraszam?” woła, jej ton wznosi się teraz, zdezorientowany autorytetem. „Nie ma pan uprawnień do przebywania tutaj. Z kim pan jest?”

Mężczyzna całkowicie ją ignoruje.

Podchodzi do mnie, zatrzymuje się przy mojej walizce i otwiera tylne drzwi—nie pytając o imię, nie wahając się. Jego głos jest spokojny, ale ostry jak nóż tnący marmur.

„Prezydent chce, byś wróciła do domu, panno Vane.”

Cisza.

Opada jak młot na dziedziniec. Nawet ptaki jakby milkły.

Usta Lady Isolde otwierają się. Zamykają. Otwierają znowu. „Panna kto?”

Mężczyzna lekko odwraca głowę, zwracając się do niej, nie patrząc jednak bezpośrednio. „Elyse Calandra Vane. Córka prezydenta Calana Vane’a. Dziedziczka posiadłości Velmeran.”

„Kłamstwa”, wydycha, ale nawet ona brzmi już niepewnie.

Podnoszę walizkę, idę do przodu i wsiadam do samochodu. Bez wahania.

„Ona jest nikim!” Lady Isolde teraz już wrzeszczy, głośniej, rozpaczliwie. „Przyjęliśmy ją do tego domu przez małżeństwo. Ta dziewczyna jest nikim.”

Ale ja już siedzę. W środku panuje cisza. Powietrze pachnie skórą i deszczem. Drzwi cicho zamykają się za mną, odcinając jej głos jak zły sen.

Cisza jest… święta.

A potem pęka.

Nie z zewnątrz, lecz we mnie.

Mam ojca. On mnie pamięta.

Nawet nie wiedziałam, że na to liczyłam. Dorastałam, udając, że nie muszę wiedzieć, przekonując się, że pustka po braku ojca nie jest raną. Że to tylko… przestrzeń. Pusta kartka. Przemilczany szczegół.

Ale teraz prawda siedzi obok mnie: on wiedział. Cały czas wiedział o moim istnieniu. I teraz mnie wzywa, ale z jakiego powodu?

Przyciskam palce do oczu. Nie będę płakać w tym samochodzie.

Lady Isolde mówiła, że jestem nikim. Myliła się. Ale przez długi czas jej wierzyłam. A może, jeśli mam być szczera, część mnie wciąż wierzy.

Opony ruszają do przodu. Dom za mną znika, pochłonięty przez deszcz, żwir i wspomnienia.

Nie wiem, kim jestem. Ale zaraz się dowiem.

Kierowca spokojnie przechodzi na przód, wsiada, a silnik ożywa cichym pomrukiem. Przejeżdżamy przez bramę, jakby sama ziemia uginała się przed tym autem. Nie oglądam się za siebie, nawet raz.

Wystarczy już grzebania w przeszłości.

Nazywałam się Ella. Ale ona umarła.

Umarła na balu wśród ludzi, którzy nigdy jej nie zobaczyli. Umarła przy stole, gdzie jej głos był zbyt cichy, by go usłyszano. Umarła w chwili, gdy Dorian wzniosł toast za inną kobietę—i nigdy nie przeprosił.

Opieram się w fotelu, dłonie złożone na kolanach. Czuję, jak stary kształt mojego życia odpada ze mnie jak kostium, z którego wyrosłam.

Na zewnątrz świat staje się miękki i blady. Miasto budzi się, ale ja już nie śpię.

Sięgam do kieszeni płaszcza i wyciągam kartkę, której nigdy nie dałam Dorianowi. Pusty skrawek papieru. Nic do powiedzenia. Nie zasłużył na moje pożegnanie.

Zgniatam ją w dłoni i pozwalam opaść na podłogę.

Ella spędziłaby tę podróż zastanawiając się, czy on za nią tęskni. Czy odeszła zbyt wcześnie.

Elyse Vane to nie obchodzi.

Stracił ją w chwili, gdy przestał na nią patrzeć.

Panorama Velmery zaczyna się zmieniać. Ulice ustępują miejsca kamiennym murom i starożytnym bramom. Prezydencki kompleks wyrasta w oddali, a jego złoty herb łapie pierwsze prawdziwe światło poranka.

Bramy otwierają się bez pytań. Bez zwłoki.

Kiedy przez nie przejeżdżamy, w końcu oddycham. Naprawdę oddycham.

Kierowca odzywa się ponownie, tylko raz.

„Witaj w domu, dziedziczko Velmery.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Disgraced Obedient Wife of House Marell

The Disgraced Obedient Wife of House Marell

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa