The Disgraced Obedient Wife of House Marell autor Yan Stellar
The Disgraced Obedient Wife of House Marell
Opis
Odrzucona jak sluzaca, Ella Marell byla niegdys niewidzialna zona najpotezniejszego spadkobiercy Velmery-wysmiewana, niekochana i po cichu wymazywana. Jednak gdy jej maz publicznie oglasza zareczyny z inna kobieta, Ella znika bez slowa... by powrocic jako ktos, kogo nikt sie nie spodziewal. Nie jest juz tylko Ella. Jest Elyse Vane-ukryta corka Prezydenta, prawowita dziedziczka narodu i kobieta, ktorej od zawsze powinni sie bac. Teraz, stojac w korytarzach wladzy, ktore niegdys probowaly ja zniszczyc, Elyse gra w gre, ktorej nauczono ja przegrywac. Ale z wrogami na kazdym kroku, bylym mezem, ktory chce ja odzyskac dla kontroli, i ochroniarzem, ktory przejrzal kazda maske, jaka zaklada... milosc, zdrada i zemsta zderzaja sie w wojnie o dziedzictwo. Probowali ja zlamac. Ukoronowali nie te dziewczyne. Teraz wrocila, by odzyskac wszystko, co jej odebrano.
Rozdział 1
Jun 19, 2025
Każdy tutaj lśni jak królewskość, a ja jestem kurzem, o którym zapomniano podczas sprzątania podłogi.
Bal Marellów to morze głębokich czerwieni i wypolerowanego marmuru, aksamitne suknie muskające złote kolumny, jakby sam pokój żył własnym życiem. Stoję przy krawędzi sali, skryta za marmurowym filarem, trzymając kieliszek nietkniętego szampana jak kotwicę. Moja suknia jest stonowana, szara, prosta, bez ozdób, fason sprzed dziesięciu lat. Nie wybrałam jej, bo była piękna, wybrałam ją, bo nie miała rzucać się w oczy. A jednak to właśnie ona przyciąga spojrzenia jako pierwsza.
„Och droga,” rozbrzmiewa za mną Lady Isolde Marell, wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli, „czy w twojej wiosce skończył się jedwab?”
Śmiech iskrzy wokół niej niczym lód kruszący się na marmurze. Odwracam się powoli. Isolde unosi kieliszek i pochyla się ku kręgowi kobiet wokół siebie, a jej klejnoty łapią światło, jakby również chciały mnie wyśmiać. Obok niej stoi mój mąż Dorian, niewzruszony, z nieodgadnionym wyrazem twarzy, wargi zaciśnięte w neutralnej linii. Nie broni mnie. Nie rusza się.
„Przypuszczam, że Ella uznała skromność za modną w tym roku,” dodaje Lady Vessa, siostra Doriana, z uśmiechem słodkim jak jad. „A może to po prostu to, co nosi się, gdy jest się nikim.”
Więcej śmiechu. Wdycham powoli przez nos i udaję, że nie słyszę. Moje palce ściskają mocniej nóżkę kieliszka. To nie pierwszy raz, kiedy ich słowa są jak sztylety. I nie ostatni. Połykam obelgę jak szampana i pozwalam jej osiąść wewnątrz siebie.
Dorian spogląda na mnie, tylko na chwilę, po czym odwraca wzrok, jakby byłam jedną z obsługi, o której zapomniał dać napiwek. Pięć lat małżeństwa i wciąż czekam, aż wypowie moje imię, jakby coś znaczyło. Każę sobie się uśmiechnąć. Przypominam sobie, by przetrwać.
Muzyka się zmienia, subtelnie, ale uroczyście. Szereg białych świateł przygasa nad głową, rzucając na scenę delikatną poświatę. Dorian chrząka i rusza naprzód z powolną pewnością kogoś, kto przywykł do bycia obserwowanym. Spodziewam się typowej rodzinnej przemowy o tradycji i dobrobycie. Wysuwam się odrobinę do przodu, jakby to mogło cokolwiek zmienić.
„Dziękuję wszystkim za przybycie tego wieczoru,” zaczyna, głos spokojny i gładki jak zawsze. „Ten wieczór nie służy wyłącznie uczczeniu przeszłości—to także otwarcie się na przyszłość.”
Szmer przebiega przez tłum. Moja klatka piersiowa się zaciska. Coś jest nie tak. „Jestem dumny, że mogę przedstawić kobietę, która stanie u mego boku, gdy wkroczymy w nową erę Domu Marellów.”
Zatrzymuje się, a moje serce zamiera.
„Lady Renia Vale.”
Brawa wybuchają jak policzek. Mrugam. Reflektor przesuwa się, rozświetlając szkarłatny jedwab i wyrzeźbioną grację, gdy Renia wchodzi na scenę. Jej suknia leży idealnie, jakby szyto ją dla królowej. Uśmiech ma bezwysiłkowy, promienny. Wplata ramię w jego, jakby zawsze tam należało.
Spoglądam w dół i widzę, jak moja obrączka wciąż kurczowo trzyma się palca. Złota obręcz pali moją skórę. Wstrzymuję oddech, nie z bólu, lecz z wysiłku, by zachować kamienny wyraz twarzy. Wokół mnie głowy się obracają. Uśmiechy rozkwitają. Rozpoczynają się szepty.
„Idealnie do siebie pasują,” ktoś wzdycha.
„Najwyższy czas,” mamrocze inny.
„Ona ma prawdziwą prezencję,” mówi głos za mną. „W przeciwieństwie do tej cichej dziewczyny, którą poślubił.” Moja klatka piersiowa unosi się. Opada. Nie ruszam się.
Renia zabiera głos, jej ton jest słodki i pewny. „Jestem zaszczycona, że mogę zostać powitana w tym szlachetnym domu i umacniać jego dziedzictwo u boku mężczyzny, którego podziwiam.”
Brawa narastają. Patrzę na Doriana, który uśmiecha się uśmiechem, którego nigdy nie ofiarował mi publicznie. Chcę uciec. Chcę krzyczeć. Zamiast tego prostuję plecy i pozwalam, by ogień w gardle zmienił się w lód.
Oczy Lady Isolde spotykają się z moimi po drugiej stronie sali balowej. Unosi kieliszek w cichym toaście. Jej uśmiech jest nożem. Lady Vessa pochyla się i szepcze coś, co wywołuje śmiech u obu. Robię krok do tyłu, lecz nikt tego nie zauważa.
Brawa wokół nich nie ustają, jakby świat sam napisał nowy scenariusz, a mnie wycięto z obsady. Nie wiem nawet, czy wszystko to zaplanowano beze mnie—czy może miałam tu zawsze stać, mała i cicha, by kontrast był wyraźniejszy. Dorian nigdy mi nie powiedział. Nie dał znaku. Ani razu. To boli najbardziej—nie zdrada, lecz wymazanie.
Kobieta w pobliżu pochyla się do swojej towarzyszki. „Myślałam, że on już jest żonaty?” szepcze, nie starając się ściszyć głosu. „Czy ta cicha dziewczyna… Jak ona się nazywała?”
„Ona wciąż tu jest,” odpowiada druga, nieżyczliwie, niełagodnie. „A jej imię nigdy nie miało znaczenia.”
Przełykam z trudem. Czuję, jak policzki mi płoną, ale nie drgam. Nauczyłam się nie poruszać, gdy spadają ciosy. Oczekują sceny. Chcą łez. Zamiast tego daję im ciszę. Daję im nic.
Światła na scenie zdają się teraz świecić jaśniej, wydobywając każdy perfekcyjny kąt sukni Renii i każdą wypracowaną linię jej przemowy. Im bardziej ona lśni, tym bardziej ja znikam. To już nie tylko upokorzenie—teraz to przemiana. To moment, w którym przestaję być widzialna, nawet dla samej siebie.
Moje stopy przesuwają się, powoli i z namysłem. Chcę krzyczeć, ale ten dźwięk nie ma tu miejsca. Odbiłby się tylko echem, bez odpowiedzi. Więc robię jedyne, co mogę. Odchodzę.
Mijam szereg szlachciców rozmawiających o handlu, ich oczy nawet nie drgną. Przechodzę za parą starszych kobiet, które już nazywają Renię „urodzoną Marell”. Każde słowo, każdy gest, potwierdzają tę samą prawdę: nigdy nie miałam tu należeć. Byłam tylko pożyczona, a dziś wieczorem zostałam zwrócona.
Dorian unosi kieliszek, reflektor odbija się od kryształu, jakby błogosławił tę chwilę. „Za nowe sojusze,” mówi, a sala wybucha kolejną falą braw. Renia uśmiecha się u jego boku, promienna, wszystkim tym, czym nigdy nie pozwolono mi być.
Co się teraz ze mną stanie? Czy zostanę wyrzucona jak śmieć?
The Disgraced Obedient Wife of House Marell
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101