passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Disgraced Obedient Wife of House Marell - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

The Disgraced Obedient Wife of House Marell

/

Rozdział 4

ROZDZIAŁ 3

Podpisuję papiery unieważnienia jednym pewnym ruchem, każda pętla mojego imienia gładka i zdecydowana. Pieczęć Marell błyszczy na górze, zimna i ostateczna. Nie patrzę na Doriana. Nie patrzę też na jego podpis. Po prostu podpisuję i przesuwam papiery z powrotem.

Bez notatki. Bez wyjaśnienia. Tylko jedno nazwisko na dole: Panna Ella Dove.

Imię mojej matki, jedyne, które znałam, zanim poznałam Doriana.

Zostawiam kopertę na stole w jadalni, tym, przy którym Lady Isolde organizowała popołudniowe herbatki i z chirurgiczną precyzją rozkładała na czynniki pierwsze mniej znaczące żony arystokracji. Niech przeczyta to imię i się wzdrygnie. Niech wszyscy się nim zakrztuszą. Wychodzę z posiadłości po raz ostatni, nie oglądając się za siebie.

Cmentarz jest cichy, ukryty za podniszczoną kaplicą, gdzie wiatr zapomina, by dmuchać. Marmurowe płyty stoją jak sekrety, wytarte, lecz dumne. Tylko jedna ma świeże kwiaty—jej. Klękam przy grobie mojej matki i kładę dłoń na zimnym kamieniu, jakbym sięgała po dłoń, której już dawno nie ma. Przesuwam drżącymi palcami po jej imieniu, szepcząc je jak modlitwę, której byłam zbyt młoda, by wypowiedzieć, gdy odchodziła.

"Chciałabym, żebyś mogła mnie teraz zobaczyć," szepczę. "Ale może lepiej, że nie możesz."

Mój głos się łamie. Łzy przychodzą cicho, nie z bólu, ale z ciężaru, który wreszcie zsuwa się z mojej piersi. Nigdy nie widziała dziewczyny, która stała się nikim. Nigdy nie zobaczy kobiety, która walczy, by znów stać się kimś. Może byłaby dumna. Może byłaby zła, że pozwoliłam im się złamać.

Przyciskam czoło do marmuru. "Oni o mnie zapomnieli, Mamo. Ale ja o tobie nie zapomniałam."

Gdy wstaję, wiatr szarpie mój płaszcz. Wtedy to czuję—samochód, który stoi na biegu na skraju cmentarnej drogi. Smukły. Czarny. Przyciemnione szyby. Nie wzdrygam się. Nie okazuję, że go widzę.

Dozorca cmentarza kiwa mi głową, gdy odchodzę, jego wyraz twarzy ostrożny, lecz nie nieprzyjazny.

Wracam do miasta długą drogą, stopy bolą mnie w butach, które przeszły przez pięć lat milczenia. Każdy krok to jak zdzieranie z siebie czegoś—jego nazwiska, ich wstydu, pustej wersji siebie, którą byłam zmuszona nosić. Mijam piekarnię i czuję cynamon. Mijam kawiarnię, słyszę śmiech. Wszystko wydaje się dalekie, jakbym szła przez świat, do którego kiedyś startowałam na przesłuchaniu, ale nie dostałam roli.

Zatrzymuję się przy witrynie księgarni. Wystawiona jest powieść z bohaterką trzymającą miecz i z podniesioną dumnie brodą. Podpis brzmi: "Nie potrzebowała ratunku. Potrzebowała, by ją zapamiętano." Gardło mi się ściska. Patrzę ostatni raz, potem idę dalej.

W domu, w którym się zatrzymałam, czajnik gwiżdże, gdy gotuję wodę na herbatę, której nie wypiję. Siadam na brzegu łóżka, patrząc na parujący kubek, dłonie złożone na kolanach, jakbym czekała na wyrok. Godziny mijają jak wstrzymany oddech. Nie sprawdzam już swojego odbicia w lustrze. Już wiem, co zobaczę.

Oni myślą, że się waham. Myślą, że jestem złamana. Może mają rację.

Na zewnątrz powietrze jest ostre od poranka. Czarny samochód czeka przy krawężniku, jakby nigdy nie odjechał. Żadne okno się nie opuszcza. Nikt nie grozi. Po prostu czeka.

Czy Lady Isolde wysłała kogoś, by mnie szpiegował? Niewiarygodne.

Jej śmiech podąża za mną jak drogie perfumy—słodkie, duszące i trujące, jeśli wdychać zbyt głęboko.

Kiedy wracam do domu, stoi dumnie na szczycie kamiennych schodów, otulona jedwabnym szlafrokiem, który krzyczy o odziedziczonym bogactwie, dłoń opiera na balustradzie balkonu niczym królowa żegnająca złamaną służącą. Za nią służba czai się w drzwiach, udając, że nie patrzy na moje odejście. Udając, że to nie ci sami ludzie, którzy codziennie patrzyli na mnie przezroczysto.

Woła za mną, jej głos ostry i teatralny. "Mam nadzieję, że następny dom będzie bardziej wyrozumiały wobec przeciętności, kochanie. Nie każdy nadaje się do wyższych sfer."

Nie odpowiadam. Palce zaciskają się na rączce walizki, której kółka potykają się na nierównym żwirze. Droga do bramy wydaje się dłuższa niż kiedykolwiek. A może po prostu teraz jest cięższa—od wszystkich słów, których nie powiem.

"Mogłaś mieć wygodę, Ello. Wybrałaś wstyd." Jej głos rozbrzmiewa w cichym porannym powietrzu. "Ostrzegałam Doriana. Włóczęga zawsze pozostanie włóczęgą, nawet w jedwabiu."

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

„Może prasa zapamięta cię jako tragiczną, mało znaczącą wzmiankę. Źle ubraną dziewczynę, która marzyła ponad swoje możliwości.”

Lady Isolde znów się śmieje. To dźwięk wypolerowanego okrucieństwa—wyrafinowany, wyuczony.

Idę dalej.

Kiedy docieram do bramy, powoli wypuszczam powietrze. Nie oglądam się. Nie płaczę. Nawet nie oddycham, dopóki nie słyszę mechanicznego kliknięcia odblokowujących się żelaznych wrót—i wtedy to widzę.

Czarny samochód, długi i smukły, wynurza się jakby rozdzielał samą mgłę. Błyszczy pod szarym niebem, nie rzucający się w oczy—ale niebezpieczny. Złota prezydencka pieczęć lśni na drzwiach jak policzek wymierzony historii.

Za mną śmiech zamiera.

„Co to, na Boga, jest?” Głos Lady Isolde przecina powietrze, teraz już zdezorientowany, mniej rozbawiony. „Kto wezwał ten samochód? To jakiś żart?”

Zerkam przez ramię, tylko raz. Jej szlafrok zsunął się lekko z ramienia, a ona szarpanym, zirytowanym ruchem przyciąga go bliżej ciała.

„Kto to przysłał?” domaga się odpowiedzi, tym razem już nie do nikogo konkretnego. Jedna ze służących cofa się w głąb korytarza. „To prywatna posiadłość. Każę ochronie ich usunąć.”

Samochód zwalnia i zatrzymuje się. Tylne drzwi otwierają się z mechaniczną gracją.

Wysiada mężczyzna. Nie szofer. Wojskowa fryzura, nieskazitelny czarny mundur, wyprostowane plecy. Wzrokiem omiata otoczenie, jakby spodziewał się strzałów snajpera. Cała jego postawa to zapowiedź: nic w tym nie jest przypadkowe.

Lady Isolde wychodzi dalej na balkon. „Przepraszam?” woła, jej ton wznosi się teraz, zdezorientowany autorytetem. „Nie ma pan uprawnień do przebywania tutaj. Z kim pan jest?”

Mężczyzna całkowicie ją ignoruje.

Podchodzi do mnie, zatrzymuje się przy mojej walizce i otwiera tylne drzwi—nie pytając o imię, nie wahając się. Jego głos jest spokojny, ale ostry jak nóż tnący marmur.

„Prezydent chce, byś wróciła do domu, panno Vane.”

Cisza.

Opada jak młot na dziedziniec. Nawet ptaki jakby milkły.

Usta Lady Isolde otwierają się. Zamykają. Otwierają znowu. „Panna kto?”

Mężczyzna lekko odwraca głowę, zwracając się do niej, nie patrząc jednak bezpośrednio. „Elyse Calandra Vane. Córka prezydenta Calana Vane’a. Dziedziczka posiadłości Velmeran.”

„Kłamstwa”, wydycha, ale nawet ona brzmi już niepewnie.

Podnoszę walizkę, idę do przodu i wsiadam do samochodu. Bez wahania.

„Ona jest nikim!” Lady Isolde teraz już wrzeszczy, głośniej, rozpaczliwie. „Przyjęliśmy ją do tego domu przez małżeństwo. Ta dziewczyna jest nikim.”

Ale ja już siedzę. W środku panuje cisza. Powietrze pachnie skórą i deszczem. Drzwi cicho zamykają się za mną, odcinając jej głos jak zły sen.

Cisza jest… święta.

A potem pęka.

Nie z zewnątrz, lecz we mnie.

Mam ojca. On mnie pamięta.

Nawet nie wiedziałam, że na to liczyłam. Dorastałam, udając, że nie muszę wiedzieć, przekonując się, że pustka po braku ojca nie jest raną. Że to tylko… przestrzeń. Pusta kartka. Przemilczany szczegół.

Ale teraz prawda siedzi obok mnie: on wiedział. Cały czas wiedział o moim istnieniu. I teraz mnie wzywa, ale z jakiego powodu?

Przyciskam palce do oczu. Nie będę płakać w tym samochodzie.

Lady Isolde mówiła, że jestem nikim. Myliła się. Ale przez długi czas jej wierzyłam. A może, jeśli mam być szczera, część mnie wciąż wierzy.

Opony ruszają do przodu. Dom za mną znika, pochłonięty przez deszcz, żwir i wspomnienia.

Nie wiem, kim jestem. Ale zaraz się dowiem.

Kierowca spokojnie przechodzi na przód, wsiada, a silnik ożywa cichym pomrukiem. Przejeżdżamy przez bramę, jakby sama ziemia uginała się przed tym autem. Nie oglądam się za siebie, nawet raz.

Wystarczy już grzebania w przeszłości.

Nazywałam się Ella. Ale ona umarła.

Umarła na balu wśród ludzi, którzy nigdy jej nie zobaczyli. Umarła przy stole, gdzie jej głos był zbyt cichy, by go usłyszano. Umarła w chwili, gdy Dorian wzniosł toast za inną kobietę—i nigdy nie przeprosił.

Opieram się w fotelu, dłonie złożone na kolanach. Czuję, jak stary kształt mojego życia odpada ze mnie jak kostium, z którego wyrosłam.

Na zewnątrz świat staje się miękki i blady. Miasto budzi się, ale ja już nie śpię.

Sięgam do kieszeni płaszcza i wyciągam kartkę, której nigdy nie dałam Dorianowi. Pusty skrawek papieru. Nic do powiedzenia. Nie zasłużył na moje pożegnanie.

Zgniatam ją w dłoni i pozwalam opaść na podłogę.

Ella spędziłaby tę podróż zastanawiając się, czy on za nią tęskni. Czy odeszła zbyt wcześnie.

Elyse Vane to nie obchodzi.

Stracił ją w chwili, gdy przestał na nią patrzeć.

Panorama Velmery zaczyna się zmieniać. Ulice ustępują miejsca kamiennym murom i starożytnym bramom. Prezydencki kompleks wyrasta w oddali, a jego złoty herb łapie pierwsze prawdziwe światło poranka.

Bramy otwierają się bez pytań. Bez zwłoki.

Kiedy przez nie przejeżdżamy, w końcu oddycham. Naprawdę oddycham.

Kierowca odzywa się ponownie, tylko raz.

„Witaj w domu, dziedziczko Velmery.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

Pokój zupełnie nie przypomina tego, czego się spodziewałam. Żadnych wielkich gobelinów, żadnych rzeźbionych złotych krawędzi. Tylko kamień, wysokie sufity i cisza. Pachnie papierem, atramentem i ciężarem decyzji, których nikt już nie cofnie. Moje buty cicho odbijają się echem, gdy wchodzę do środka z walizką w ręce, sercem ściśniętym mocniej, niż chciałabym przyznać.

On stoi przy oknie, zwrócony twarzą ku wschodowi słońca.

Prezydent Calan Vane.

Wysoki, nieruchomy, sylwetka bardziej mit niż człowiek. Kiedy się odwraca, widzę lata na jego twarzy—zmarszczki wyryte przez władzę, nie przez czas. Jego oczy spoczywają na moich i przez chwilę żadne z nas się nie odzywa. Wtedy on mówi to.

— Jesteś moją córką.

Nie drgam. Nie kłaniam się.

Ale coś we mnie się napina.

Jakby oddech, o którego wstrzymywaniu nie wiedziałam, w końcu osiadł mi w żebrach—ciężki, nieunikniony.

Kiwam głową—powoli. Nie dlatego, że jestem zaskoczona… ale dlatego, że usłyszenie tego na głos czyni to prawdziwym.

Jak prawda, którą niosłam w szeptach, teraz wypowiedziana w pokoju, bez możliwości cofnięcia.

Serce bije mi mocno, nie ze zdumienia—ale z powodu nagłego przesunięcia grawitacji.

Bo wiedziałam. Wiedziałam to w momencie, gdy otworzyli drzwi samochodu i nazwali mnie Vane.

Ale teraz nie ma już miejsca na domysły.

Przechodzi przez pokój w moim kierunku, a ja nie odwracam wzroku.

Patrzę mu w oczy—moje własne, naprawdę—i po raz pierwszy w życiu… pozwalam temu do siebie dotrzeć.

— Kiedy miałaś dwa miesiące, próbowano cię zabić. Rywalizująca frakcja chciała zlikwidować moją linię krwi. Nie mogłem jednocześnie cię ochronić i rządzić. Więc cię ukryłem. Zmieniłem ci nazwisko. Przeniosłem cię tak daleko, by nikt nie pomyślał, żeby cię szukać.

— A potem o mnie zapomniałeś — mówię cicho.

Jego oczy twardnieją. — Nigdy.

Podchodzi do szuflady i wyciąga cienkie pudełko. W środku są listy—niektóre nowe, inne pożółkłe, wszystkie starannie ułożone. — Te wracały. Każdy list, który próbowałaś wysłać do taty. Zostały przechwycone albo wstrzymane. Ale ja je zatrzymałem.

Podchodzę bliżej. Moje palce zawisają nad pierwszym listem—moje pismo, młodsze, mniejsze, niepewne. Dzisiaj zrobiłam ci rysunek. Nie wiem, czy kiedykolwiek go zobaczysz. Gardło mi się zaciska. Odsuwam się, zanim to mnie złamie.

Nie wyciąga do mnie ręki. Nie proponuje pocieszenia. Pozwala ciszy rozciągać się jak wyciągnięta dłoń, czekająca.

— Nie wiem, czy chcę ci wybaczyć — szepczę.

— Nie musisz. Nie teraz. — Spotykam jego spojrzenie. Po raz pierwszy widzę nie przywódcę, nie symbol, ale człowieka, który podjął decyzję i zapłacił za nią krwią i samotnością. Człowieka, który nie wie, czy kiedykolwiek nazwę go ojcem.

Kiwa głową raz, potem wskazuje na krzesło. — Możesz tu zostać tak długo, jak chcesz. Albo wyjechać dziś w nocy. Bez oczekiwań. Bez kajdan.

— A jeśli zostanę?

Wypuszcza powietrze. — Wtedy odzyskasz swoje nazwisko. Swoje dziedzictwo. Wszystko, co ci odebrano.

Nie odpowiadam od razu. Dłonie mam zimne, kolana sztywne, klatka piersiowa wciąż obolała po wszystkim, co straciłam. Ale coś się we mnie uspokaja, coś ostrego i narastającego. Byłam duchem w zbyt wielu pokojach. Mam dość nawiedzania własnego życia.

Siadam, ale nie dlatego, że mi kazał. Siadam, bo chcę poczuć pod sobą coś, co nie jest upadkiem. Krzesło jest cięższe, niż wygląda—solidny dąb, bez poduszek. Jak wszystko w tym pokoju, nie zostało stworzone dla wygody, tylko by przetrwać.

Calan nie siada. Zamiast tego przechadza się powoli, z dłońmi splecionymi za plecami, jakby referował przed gronem doradców, a nie stawał twarzą w twarz z córką.

— Wysyłałem ludzi, by co roku sprawdzali, jak się masz. Po cichu. Dyskretnie. Ale donosili tylko, że żyjesz i… jesteś mała. — Jego głos łamie się na ułamek sekundy, zanim się wyrównuje. — Mówili, że wyglądasz jak twoja matka.

— Prawie jej nie pamiętam — mówię.

— Ona była światłem. Ty jesteś stalą.

Odwracam wzrok. To nie jest komplement, z którym umiem sobie poradzić. On wraca do biurka, opiera dłoń na pudełku z listami.

— Pisałaś rzeczy, których żadne dziecko nie powinno musieć tłumaczyć. Samotność na tych stronach— — Przerywa, oddech cichy. — Trzymałem je w tej szufladzie, bo musiałem pamiętać, ile kosztowało mnie twoje bezpieczeństwo.

— Czy żałowałeś tego kiedyś? — pytam.

Kiwa głową raz. — Każdego dnia. Ale zrobiłbym to znowu.

Ta szczerość trafia mocno. Czuję, jak przechodzi przeze mnie fala, rozbijając coś, co trzymałam zbyt kurczowo. Ale nie rzucam mu się w ramiona. Nie płaczę w jego pierś. Jeszcze nie znam go na tyle, by za nim tęsknić.

— Powiedziałeś, że mam wybór — mówię. — Ale myślę, że oboje wiemy, że nigdy go nie miałam.

Jego usta drgają, ale to nie uśmiech.

— Masz rację. Przeznaczenie rzadko pyta o pozwolenie. Ale teraz możesz je kształtować. Możemy cię przygotować, osłonić, wynieść—albo możemy dalej cię ukrywać.

Kręcę głową. — Koniec z ukrywaniem.

Pochyla się do przodu, opierając dłonie na biurku. — W takim razie musisz być gotowa na obserwację. Na noże przebrane za komplementy. Na sojuszników, którzy patrzą na ciebie jak wilki na rannego jelenia.

— Jestem do tego przyzwyczajona.

— Ale nie do tego stopnia.

Chwila ciszy. Potem prostuje się, podchodzi do zamkniętej szafki i wyciąga smukłą teczkę oznaczoną herbem Velmeranów. — Czeka cię szkolenie. Historia. Polityka. Protokół. I ochrona. Będziesz miała rotacyjnych ochroniarzy, sprawdzonych i lojalnych.

— Lojalnych wobec mnie?

— Lojalnych wobec Republiki. To najbliższe, do czego możemy dojść. — Kiwam głową. To uczciwe. To prawdziwe.

Zawiesza głos na końcu zdania.

— Jest jeszcze jedna sprawa, którą musimy załatwić teraz. — Moje oczy lekko się zwężają. — Jaka?

Kładzie teczkę na stole, wskazuje palcem nazwisko, którego jeszcze nie widzę.

— Musimy przydzielić ci opiekuna ds. bezpieczeństwa — mówi. — Kogoś, kto jeszcze ci nie ufa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Disgraced Obedient Wife of House Marell

The Disgraced Obedient Wife of House Marell

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa