passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Disgraced Obedient Wife of House Marell - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

The Disgraced Obedient Wife of House Marell

/

Rozdział 6

ROZDZIAŁ 5

Pokój zupełnie nie przypomina tego, czego się spodziewałam. Żadnych wielkich gobelinów, żadnych rzeźbionych złotych krawędzi. Tylko kamień, wysokie sufity i cisza. Pachnie papierem, atramentem i ciężarem decyzji, których nikt już nie cofnie. Moje buty cicho odbijają się echem, gdy wchodzę do środka z walizką w ręce, sercem ściśniętym mocniej, niż chciałabym przyznać.

On stoi przy oknie, zwrócony twarzą ku wschodowi słońca.

Prezydent Calan Vane.

Wysoki, nieruchomy, sylwetka bardziej mit niż człowiek. Kiedy się odwraca, widzę lata na jego twarzy—zmarszczki wyryte przez władzę, nie przez czas. Jego oczy spoczywają na moich i przez chwilę żadne z nas się nie odzywa. Wtedy on mówi to.

— Jesteś moją córką.

Nie drgam. Nie kłaniam się.

Ale coś we mnie się napina.

Jakby oddech, o którego wstrzymywaniu nie wiedziałam, w końcu osiadł mi w żebrach—ciężki, nieunikniony.

Kiwam głową—powoli. Nie dlatego, że jestem zaskoczona… ale dlatego, że usłyszenie tego na głos czyni to prawdziwym.

Jak prawda, którą niosłam w szeptach, teraz wypowiedziana w pokoju, bez możliwości cofnięcia.

Serce bije mi mocno, nie ze zdumienia—ale z powodu nagłego przesunięcia grawitacji.

Bo wiedziałam. Wiedziałam to w momencie, gdy otworzyli drzwi samochodu i nazwali mnie Vane.

Ale teraz nie ma już miejsca na domysły.

Przechodzi przez pokój w moim kierunku, a ja nie odwracam wzroku.

Patrzę mu w oczy—moje własne, naprawdę—i po raz pierwszy w życiu… pozwalam temu do siebie dotrzeć.

— Kiedy miałaś dwa miesiące, próbowano cię zabić. Rywalizująca frakcja chciała zlikwidować moją linię krwi. Nie mogłem jednocześnie cię ochronić i rządzić. Więc cię ukryłem. Zmieniłem ci nazwisko. Przeniosłem cię tak daleko, by nikt nie pomyślał, żeby cię szukać.

— A potem o mnie zapomniałeś — mówię cicho.

Jego oczy twardnieją. — Nigdy.

Podchodzi do szuflady i wyciąga cienkie pudełko. W środku są listy—niektóre nowe, inne pożółkłe, wszystkie starannie ułożone. — Te wracały. Każdy list, który próbowałaś wysłać do taty. Zostały przechwycone albo wstrzymane. Ale ja je zatrzymałem.

Podchodzę bliżej. Moje palce zawisają nad pierwszym listem—moje pismo, młodsze, mniejsze, niepewne. Dzisiaj zrobiłam ci rysunek. Nie wiem, czy kiedykolwiek go zobaczysz. Gardło mi się zaciska. Odsuwam się, zanim to mnie złamie.

Nie wyciąga do mnie ręki. Nie proponuje pocieszenia. Pozwala ciszy rozciągać się jak wyciągnięta dłoń, czekająca.

— Nie wiem, czy chcę ci wybaczyć — szepczę.

— Nie musisz. Nie teraz. — Spotykam jego spojrzenie. Po raz pierwszy widzę nie przywódcę, nie symbol, ale człowieka, który podjął decyzję i zapłacił za nią krwią i samotnością. Człowieka, który nie wie, czy kiedykolwiek nazwę go ojcem.

Kiwa głową raz, potem wskazuje na krzesło. — Możesz tu zostać tak długo, jak chcesz. Albo wyjechać dziś w nocy. Bez oczekiwań. Bez kajdan.

— A jeśli zostanę?

Wypuszcza powietrze. — Wtedy odzyskasz swoje nazwisko. Swoje dziedzictwo. Wszystko, co ci odebrano.

Nie odpowiadam od razu. Dłonie mam zimne, kolana sztywne, klatka piersiowa wciąż obolała po wszystkim, co straciłam. Ale coś się we mnie uspokaja, coś ostrego i narastającego. Byłam duchem w zbyt wielu pokojach. Mam dość nawiedzania własnego życia.

Siadam, ale nie dlatego, że mi kazał. Siadam, bo chcę poczuć pod sobą coś, co nie jest upadkiem. Krzesło jest cięższe, niż wygląda—solidny dąb, bez poduszek. Jak wszystko w tym pokoju, nie zostało stworzone dla wygody, tylko by przetrwać.

Calan nie siada. Zamiast tego przechadza się powoli, z dłońmi splecionymi za plecami, jakby referował przed gronem doradców, a nie stawał twarzą w twarz z córką.

— Wysyłałem ludzi, by co roku sprawdzali, jak się masz. Po cichu. Dyskretnie. Ale donosili tylko, że żyjesz i… jesteś mała. — Jego głos łamie się na ułamek sekundy, zanim się wyrównuje. — Mówili, że wyglądasz jak twoja matka.

— Prawie jej nie pamiętam — mówię.

— Ona była światłem. Ty jesteś stalą.

Odwracam wzrok. To nie jest komplement, z którym umiem sobie poradzić. On wraca do biurka, opiera dłoń na pudełku z listami.

— Pisałaś rzeczy, których żadne dziecko nie powinno musieć tłumaczyć. Samotność na tych stronach— — Przerywa, oddech cichy. — Trzymałem je w tej szufladzie, bo musiałem pamiętać, ile kosztowało mnie twoje bezpieczeństwo.

— Czy żałowałeś tego kiedyś? — pytam.

Kiwa głową raz. — Każdego dnia. Ale zrobiłbym to znowu.

Ta szczerość trafia mocno. Czuję, jak przechodzi przeze mnie fala, rozbijając coś, co trzymałam zbyt kurczowo. Ale nie rzucam mu się w ramiona. Nie płaczę w jego pierś. Jeszcze nie znam go na tyle, by za nim tęsknić.

— Powiedziałeś, że mam wybór — mówię. — Ale myślę, że oboje wiemy, że nigdy go nie miałam.

Jego usta drgają, ale to nie uśmiech.

— Masz rację. Przeznaczenie rzadko pyta o pozwolenie. Ale teraz możesz je kształtować. Możemy cię przygotować, osłonić, wynieść—albo możemy dalej cię ukrywać.

Kręcę głową. — Koniec z ukrywaniem.

Pochyla się do przodu, opierając dłonie na biurku. — W takim razie musisz być gotowa na obserwację. Na noże przebrane za komplementy. Na sojuszników, którzy patrzą na ciebie jak wilki na rannego jelenia.

— Jestem do tego przyzwyczajona.

— Ale nie do tego stopnia.

Chwila ciszy. Potem prostuje się, podchodzi do zamkniętej szafki i wyciąga smukłą teczkę oznaczoną herbem Velmeranów. — Czeka cię szkolenie. Historia. Polityka. Protokół. I ochrona. Będziesz miała rotacyjnych ochroniarzy, sprawdzonych i lojalnych.

— Lojalnych wobec mnie?

— Lojalnych wobec Republiki. To najbliższe, do czego możemy dojść. — Kiwam głową. To uczciwe. To prawdziwe.

Zawiesza głos na końcu zdania.

— Jest jeszcze jedna sprawa, którą musimy załatwić teraz. — Moje oczy lekko się zwężają. — Jaka?

Kładzie teczkę na stole, wskazuje palcem nazwisko, którego jeszcze nie widzę.

— Musimy przydzielić ci opiekuna ds. bezpieczeństwa — mówi. — Kogoś, kto jeszcze ci nie ufa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

Sala niegdyś była salą balową.

Teraz to były gołe kamienne ściany i wypolerowane lustra, przekształcone w przestrzeń treningową zbyt pełną oczu i zbyt ubogą w powietrze. Żyrandole wciąż zwisały z sufitu, obdarte z kryształów, lecz ich szkielety pozostały — zimne przypomnienia elegancji przemienionej w użyteczność.

Stałam pośrodku, sama, choć trzech asystentów i dwóch ochroniarzy ustawiło się pod ścianą przy drzwiach. Jedna kobieta trzymała clipboard. Drugi mężczyzna miał na twarzy ten sam wyraz, co ja zawsze, gdy to ktoś inny był poddawany próbie — cichej ulgi, że to nie ja.

Poprawiłam postawę. Laska w mojej dłoni była gładka, cięższa, niż wyglądała. Nienawidziłam, jak sprawiała, że mój chwyt drżał, gdy traciłam skupienie.

Jutro stanę przed kamerą i ogłoszę się światu.

Elyse Vane. Córka prezydenta, którego spotkałam tylko raz. Dziedziczka nazwiska, którego nie używałam, dorastając.

Dziś, jak widać, musiałam udowodnić, że jestem kimś, na kogo warto spojrzeć.

Drzwi otwarły się cichym trzaskiem.

Wszyscy wyprostowali się, jakby złapano ich w pół oddechu.

Do środka wszedł mężczyzna. Sam.

Szerokie ramiona, czyste linie, czarny garnitur, który nie należał do żadnego wydziału, jaki rozpoznawałam, ale mimo to sprawiał wrażenie munduru. Poruszał się jak ktoś, kto nigdy nie musiał powtarzać prośby.

I był piękny.

Nie w romantyczny sposób. Nie w sposób, który kiedykolwiek przyznałabym na głos. To był ten rodzaj piękna, który na sekundę wyłącza ci mózg, zanim włączy się wstyd. Ostry zarys szczęki. Oczy w kolorze łupkowej szarości. Usta, które wyglądały, jakby rzadko się do czegokolwiek uśmiechały. Jego włosy były ciemne, starannie zaczesane do tyłu, a oczy — szare, skupione — przesunęły się po sali z przelotnym zainteresowaniem. Aż znalazły mnie.

Nie odszedł wzrokiem od tego momentu.

— To ta? — zapytał. Nie mnie.

Jeden z asystentów odpowiedział: — Tak, panie Routh.

Podszedł bliżej, wciąż patrząc mi w oczy.

— Spóźniona — powiedział.

Moje palce zacisnęły się mocniej na lasce. — Jestem tu od szóstej.

— To znaczy, że od szóstej robisz to źle.

Brak zmiany tonu. Brak irytacji. Po prostu stwierdzenie faktu.

Nienawidziłam, jak szybko biło mi serce.

Podszedł bliżej, okrążył mnie raz. — Stopy na szerokość barków. Stoisz jak ktoś, kto chce zniknąć.

— Myślałam, że mam wyglądać na pokorną.

— Nie masz wyglądać na nikogo — powiedział. — Masz stać tak, jakbyś tu należała.

— Tego mnie nie uczono.

Jego oczy rzuciły spojrzenie na asystentów przy ścianie. — Najwyraźniej.

Poprawiłam się. Opadł mi bark. Jego wzrok nie opadł.

— Jak masz na imię? — zapytał.

— Wiesz, jak mam na imię.

— Chcę je usłyszeć.

— Elyse — powiedziałam. Potem ciszej: — Elyse Vane.

Zawahał się. Nie na długo. Tyle, by dać mi poczuć, że pozwolił, by to osiadło.

— Jasper Routh — odpowiedział, równym tonem. — Będę kształtował to, co jutro zobaczy opinia publiczna. To znaczy ciebie.

Kiwnęłam głową. Starałam się oddychać, nie pokazując tego.

— Wyglądasz na spiętą — powiedział.

— Czuję się spięta.

— Nie przyznawaj się do tego.

— Sam pytałeś.

— Mogłaś skłamać lepiej.

Wydobył się ze mnie cichy dźwięk. Prawie śmiech. Zdławiłam go, zanim mógł się nim stać.

Uniósł brew, ale nie drążył.

— Przedstaw się — powiedział.

— Teraz?

— Za dwanaście godzin zrobisz to na żywo. Teraz jest próba. Przedstaw się tak, jakbyś w to wierzyła.

Przełknęłam ślinę. Spojrzałam poza niego. Asystenci znieruchomieli.

— Jestem Elyse Vane — zaczęłam, po czym się zająknęłam. — Dziedziczka...

— Nie — przerwał. — Jeszcze raz. I tym razem mów, jakbyś nie musiała prosić o pozwolenie na istnienie.

To trafiło. Przestawiłam stopy. Uniosłam podbródek.

— Jestem Elyse Vane — powiedziałam. Tym razem pewniej. — Córka Calana Vane’a. Dziedziczka majątku Velmeran.

Jasper obserwował mnie uważnie. Coś w napięciu jego szczęki się rozluźniło.

— Jeszcze raz — powiedział. I zrobiłam to ponownie.

Dwa razy. Potem trzy. Każde mocniejsze, coraz pewniejsze.

Zbliżył się, został tylko metr między nami. Czułam od niego coś subtelnego — czysty zapach, jakby cedru albo czegoś ostrzejszego.

— Nie drżysz — powiedział.

— Może po prostu rozpraszasz.

Tym razem się uśmiechnął. Ledwie, ale uśmiech dotarł do oczu.

— Bywało gorzej — rzucił.

— Wierzę na słowo.

Między nami zapanowała długa pauza. Nie niewygodna. Po prostu napięta.

Potem skinął raz głową i zwrócił się do asystentów: — Na razie wystarczy.

Zaczęli zbierać notatki. Nikt nie spojrzał na mnie wprost. Ale czułam, jak ich uwaga się przesuwa.

Znów zwróciłam się ku niemu. — To już wszystko?

Spotkał mój wzrok. Tym razem nie było w nim oceny. Tylko pewność.

— Jesteś gotowa — powiedział.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

Światła są nie do zniesienia. Błyskają jak błyskawice, jedno po drugim, ściana białego żaru na mojej skórze. Mównica jest mniejsza, niż wyglądała podczas prób. Pokój wydaje się wyższy. Prasa stoi stłoczona—rząd za rzędem kamer, szepty, notatniki, spragnione usta. Trzymam złożone dłonie przed sobą i staram się nie mrugać zbyt szybko.

Słyszę, jak moje imię jest szeptane jeszcze zanim się odezwę. Nie Ella. Elyse. Wciąż na nowo. Córka Prezydenta. Ukryta dziedziczka. Dziewczyna, która zniknęła. Dziewczyna, która wróciła. Czerwona sukienka, którą noszę, przylega do tej chwili. Wysoki kołnierz. Dopasowane rękawy. Bez biżuterii. Bez przeprosin. Materiał to manifest—kontrolowany ogień.

Patrzę ponad morzem dziennikarzy i znajduję ich niemal od razu. Dorian siedzi w drugim rzędzie. Nie spodziewał się mnie. To oczywiste.

Jego oczy rozszerzają się na ułamek sekundy—ledwo widocznie—ale dostrzegam to. Jakby zobaczył ducha, o którym nie wiedział, że może stanąć na nogi. Jego szczęka się zaciska, idealny garnitur nagle zbyt ciasny na ramionach. Renia siedzi obok niego, błyszcząca i piękna, widocznie spięta. Jej uśmiech gaśnie. Utrzymuję z nią kontakt wzrokowy, dopóki nie odwraca wzroku.

Sala cichnie, gdy wychodzę do przodu. Mój głos już na mnie czeka. „Przez dwadzieścia trzy lata żyłam pod imieniem, które nie było moje. Nie po to, by was oszukać. By przetrwać. Nie ukrywano mnie przed opinią publiczną, by tworzyć tajemnicę. Schowano mnie, by zachować dziedzictwo. Linię krwi. Prawdę.”

Fala szeptów przepływa przez publiczność. Mówię dalej. „Velmera nie potrzebuje nowej krwi,” mówię spokojnym, ostrym jak brzytwa tonem. „Potrzebuje krwi, o której się pamięta.” Westchnienia. Notatniki ruszają. Widzę, jak jedna reporterka powtarza to zdanie osobie obok. Już piszą.

„Jestem Elyse Calandra Vane,” kontynuuję. „Córka prezydenta Calana Vane’a. Nieadoptowana. Niesymboliczna. Krew i kość. Skrywana kiedyś. Już nie.” Zawieszam głos, ale nie dlatego, że jestem niepewna. Pozwalam ciężarowi opaść. Pozwalam im z tym zostać. Z tyłu sali dostrzegam błysk Jaspera przy linii ochrony. Ręce ma skrzyżowane, postawa nieruchoma. Ale jego oczy nie spuszczają wzroku z tłumu.

Ktoś krzyczy z pierwszego rzędu: „Czy naprawdę jest pani jego córką?”

Inny głos wtrąca się, głośniejszy, ostrzejszy: „Gdzie pani była przez cały ten czas?”

Potem trzeci, z trudem łapiący oddech: „Czy posiada pani przygotowanie polityczne—czy jest pani gotowa przewodzić?”

Pytania się mnożą. Coraz więcej głosów. Błyski. Mikrofony pochylają się, jakby chciały wyłapać coś surowego.

Odpowiadam tylko na jedno.

„Nazywam się Elyse Vane,” mówię. „Niektórzy bardzo się starali, by mnie tu nie było. Nie udało się.”

Odwracam się, schodzę ze sceny, obcasy cicho przesuwają się po aksamitnym dywaniku. Nie muszę nic więcej mówić.

Za mną prasa wybucha.

Hałas podąża za mną, nawet gdy schodzę z podestu. Pytania zlewają się w jedno—kto cię wychował, gdzie byłaś, co teraz daje ci prawo? Nie oglądam się. Nie zwalniam. Każdy krok do przodu to odmowa, by znowu mnie sprowadzili do niczego.

Za kulisami asystenci biegają w pośpiechu. Ktoś podaje mi wodę, inny próbuje poprawić mi włosy. Odprawiam ich lekkim ruchem i idę dalej. Potrzebuję przestrzeni. Potrzebuję ciszy. Znajduję cichy korytarz przy wschodnim skrzydle i opieram się o ścianę, by po prostu odetchnąć.

Ręce mi drżą. Nie ze strachu. Z adrenaliny. Z ulgi. Z tego, że wreszcie mówię jako ktoś, kto się liczy. Czerwona sukienka wydaje się cięższa, gdy chwila już minęła. Nie dlatego, że to był błąd, ale dlatego, że się udało. Widziałam to. W ich oczach. W zaciśniętej szczęce Doriana. W napiętej sylwetce Renii. W tym, jak połowa dziennikarzy wstała, zanim skończyłam mówić.

Powiedziałam to, po co przyszłam. I usłyszeli mnie. Sprawdzam powiadomienia z przyzwyczajenia. Nagłówek już się pojawił: „Zapomniana dziedziczka staje na mównicy w czerwieni.” Zaraz kolejny: „Krew ponad talent? Velmera reaguje na debiut ukrytej córki.” Spekulują o wszystkim: o moim tonie, o sukience, o lekkim skinieniu głową, które wykonałam w stronę prezydenta, gdy weszłam na scenę.

Ktoś nazywa to chłodem. Ktoś inny—królewskością. Myślę o mojej matce. Co by powiedziała, gdyby mnie widziała. Co by szepnęła mi do ucha, zanim podeszłam do mikrofonu. Zastanawiam się, czy wybrałaby tę sukienkę. Bolą mnie stopy. Kręgosłup pulsuje bólem. Ale to nie ma znaczenia.

Pamiętam, jak ciche wydawały się korytarze Marell po takich wydarzeniach—jak wymykałam się na górę, by uniknąć spojrzeń, jak składałam tę samą szarą sukienkę i obiecywałam sobie, że następnym razem bardziej się postaram. Nie będzie już następnego razu dla Elli. Jej tu nie ma. Jest tylko Elyse. A Elyse nosi czerwień.

Zamierzam już ruszyć do sali rady, kiedy słyszę jego głos za sobą—cichy, spokojny, wyważony jak wszystko, co robi.

„Właśnie weszłaś do jaskini lwa,” szepcze Jasper. „Gratulacje.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Disgraced Obedient Wife of House Marell

The Disgraced Obedient Wife of House Marell

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa