passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Disgraced Obedient Wife of House Marell - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

The Disgraced Obedient Wife of House Marell

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 4

„Może prasa zapamięta cię jako tragiczną, mało znaczącą wzmiankę. Źle ubraną dziewczynę, która marzyła ponad swoje możliwości.”

Lady Isolde znów się śmieje. To dźwięk wypolerowanego okrucieństwa—wyrafinowany, wyuczony.

Idę dalej.

Kiedy docieram do bramy, powoli wypuszczam powietrze. Nie oglądam się. Nie płaczę. Nawet nie oddycham, dopóki nie słyszę mechanicznego kliknięcia odblokowujących się żelaznych wrót—i wtedy to widzę.

Czarny samochód, długi i smukły, wynurza się jakby rozdzielał samą mgłę. Błyszczy pod szarym niebem, nie rzucający się w oczy—ale niebezpieczny. Złota prezydencka pieczęć lśni na drzwiach jak policzek wymierzony historii.

Za mną śmiech zamiera.

„Co to, na Boga, jest?” Głos Lady Isolde przecina powietrze, teraz już zdezorientowany, mniej rozbawiony. „Kto wezwał ten samochód? To jakiś żart?”

Zerkam przez ramię, tylko raz. Jej szlafrok zsunął się lekko z ramienia, a ona szarpanym, zirytowanym ruchem przyciąga go bliżej ciała.

„Kto to przysłał?” domaga się odpowiedzi, tym razem już nie do nikogo konkretnego. Jedna ze służących cofa się w głąb korytarza. „To prywatna posiadłość. Każę ochronie ich usunąć.”

Samochód zwalnia i zatrzymuje się. Tylne drzwi otwierają się z mechaniczną gracją.

Wysiada mężczyzna. Nie szofer. Wojskowa fryzura, nieskazitelny czarny mundur, wyprostowane plecy. Wzrokiem omiata otoczenie, jakby spodziewał się strzałów snajpera. Cała jego postawa to zapowiedź: nic w tym nie jest przypadkowe.

Lady Isolde wychodzi dalej na balkon. „Przepraszam?” woła, jej ton wznosi się teraz, zdezorientowany autorytetem. „Nie ma pan uprawnień do przebywania tutaj. Z kim pan jest?”

Mężczyzna całkowicie ją ignoruje.

Podchodzi do mnie, zatrzymuje się przy mojej walizce i otwiera tylne drzwi—nie pytając o imię, nie wahając się. Jego głos jest spokojny, ale ostry jak nóż tnący marmur.

„Prezydent chce, byś wróciła do domu, panno Vane.”

Cisza.

Opada jak młot na dziedziniec. Nawet ptaki jakby milkły.

Usta Lady Isolde otwierają się. Zamykają. Otwierają znowu. „Panna kto?”

Mężczyzna lekko odwraca głowę, zwracając się do niej, nie patrząc jednak bezpośrednio. „Elyse Calandra Vane. Córka prezydenta Calana Vane’a. Dziedziczka posiadłości Velmeran.”

„Kłamstwa”, wydycha, ale nawet ona brzmi już niepewnie.

Podnoszę walizkę, idę do przodu i wsiadam do samochodu. Bez wahania.

„Ona jest nikim!” Lady Isolde teraz już wrzeszczy, głośniej, rozpaczliwie. „Przyjęliśmy ją do tego domu przez małżeństwo. Ta dziewczyna jest nikim.”

Ale ja już siedzę. W środku panuje cisza. Powietrze pachnie skórą i deszczem. Drzwi cicho zamykają się za mną, odcinając jej głos jak zły sen.

Cisza jest… święta.

A potem pęka.

Nie z zewnątrz, lecz we mnie.

Mam ojca. On mnie pamięta.

Nawet nie wiedziałam, że na to liczyłam. Dorastałam, udając, że nie muszę wiedzieć, przekonując się, że pustka po braku ojca nie jest raną. Że to tylko… przestrzeń. Pusta kartka. Przemilczany szczegół.

Ale teraz prawda siedzi obok mnie: on wiedział. Cały czas wiedział o moim istnieniu. I teraz mnie wzywa, ale z jakiego powodu?

Przyciskam palce do oczu. Nie będę płakać w tym samochodzie.

Lady Isolde mówiła, że jestem nikim. Myliła się. Ale przez długi czas jej wierzyłam. A może, jeśli mam być szczera, część mnie wciąż wierzy.

Opony ruszają do przodu. Dom za mną znika, pochłonięty przez deszcz, żwir i wspomnienia.

Nie wiem, kim jestem. Ale zaraz się dowiem.

Kierowca spokojnie przechodzi na przód, wsiada, a silnik ożywa cichym pomrukiem. Przejeżdżamy przez bramę, jakby sama ziemia uginała się przed tym autem. Nie oglądam się za siebie, nawet raz.

Wystarczy już grzebania w przeszłości.

Nazywałam się Ella. Ale ona umarła.

Umarła na balu wśród ludzi, którzy nigdy jej nie zobaczyli. Umarła przy stole, gdzie jej głos był zbyt cichy, by go usłyszano. Umarła w chwili, gdy Dorian wzniosł toast za inną kobietę—i nigdy nie przeprosił.

Opieram się w fotelu, dłonie złożone na kolanach. Czuję, jak stary kształt mojego życia odpada ze mnie jak kostium, z którego wyrosłam.

Na zewnątrz świat staje się miękki i blady. Miasto budzi się, ale ja już nie śpię.

Sięgam do kieszeni płaszcza i wyciągam kartkę, której nigdy nie dałam Dorianowi. Pusty skrawek papieru. Nic do powiedzenia. Nie zasłużył na moje pożegnanie.

Zgniatam ją w dłoni i pozwalam opaść na podłogę.

Ella spędziłaby tę podróż zastanawiając się, czy on za nią tęskni. Czy odeszła zbyt wcześnie.

Elyse Vane to nie obchodzi.

Stracił ją w chwili, gdy przestał na nią patrzeć.

Panorama Velmery zaczyna się zmieniać. Ulice ustępują miejsca kamiennym murom i starożytnym bramom. Prezydencki kompleks wyrasta w oddali, a jego złoty herb łapie pierwsze prawdziwe światło poranka.

Bramy otwierają się bez pytań. Bez zwłoki.

Kiedy przez nie przejeżdżamy, w końcu oddycham. Naprawdę oddycham.

Kierowca odzywa się ponownie, tylko raz.

„Witaj w domu, dziedziczko Velmery.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

Pokój zupełnie nie przypomina tego, czego się spodziewałam. Żadnych wielkich gobelinów, żadnych rzeźbionych złotych krawędzi. Tylko kamień, wysokie sufity i cisza. Pachnie papierem, atramentem i ciężarem decyzji, których nikt już nie cofnie. Moje buty cicho odbijają się echem, gdy wchodzę do środka z walizką w ręce, sercem ściśniętym mocniej, niż chciałabym przyznać.

On stoi przy oknie, zwrócony twarzą ku wschodowi słońca.

Prezydent Calan Vane.

Wysoki, nieruchomy, sylwetka bardziej mit niż człowiek. Kiedy się odwraca, widzę lata na jego twarzy—zmarszczki wyryte przez władzę, nie przez czas. Jego oczy spoczywają na moich i przez chwilę żadne z nas się nie odzywa. Wtedy on mówi to.

— Jesteś moją córką.

Nie drgam. Nie kłaniam się.

Ale coś we mnie się napina.

Jakby oddech, o którego wstrzymywaniu nie wiedziałam, w końcu osiadł mi w żebrach—ciężki, nieunikniony.

Kiwam głową—powoli. Nie dlatego, że jestem zaskoczona… ale dlatego, że usłyszenie tego na głos czyni to prawdziwym.

Jak prawda, którą niosłam w szeptach, teraz wypowiedziana w pokoju, bez możliwości cofnięcia.

Serce bije mi mocno, nie ze zdumienia—ale z powodu nagłego przesunięcia grawitacji.

Bo wiedziałam. Wiedziałam to w momencie, gdy otworzyli drzwi samochodu i nazwali mnie Vane.

Ale teraz nie ma już miejsca na domysły.

Przechodzi przez pokój w moim kierunku, a ja nie odwracam wzroku.

Patrzę mu w oczy—moje własne, naprawdę—i po raz pierwszy w życiu… pozwalam temu do siebie dotrzeć.

— Kiedy miałaś dwa miesiące, próbowano cię zabić. Rywalizująca frakcja chciała zlikwidować moją linię krwi. Nie mogłem jednocześnie cię ochronić i rządzić. Więc cię ukryłem. Zmieniłem ci nazwisko. Przeniosłem cię tak daleko, by nikt nie pomyślał, żeby cię szukać.

— A potem o mnie zapomniałeś — mówię cicho.

Jego oczy twardnieją. — Nigdy.

Podchodzi do szuflady i wyciąga cienkie pudełko. W środku są listy—niektóre nowe, inne pożółkłe, wszystkie starannie ułożone. — Te wracały. Każdy list, który próbowałaś wysłać do taty. Zostały przechwycone albo wstrzymane. Ale ja je zatrzymałem.

Podchodzę bliżej. Moje palce zawisają nad pierwszym listem—moje pismo, młodsze, mniejsze, niepewne. Dzisiaj zrobiłam ci rysunek. Nie wiem, czy kiedykolwiek go zobaczysz. Gardło mi się zaciska. Odsuwam się, zanim to mnie złamie.

Nie wyciąga do mnie ręki. Nie proponuje pocieszenia. Pozwala ciszy rozciągać się jak wyciągnięta dłoń, czekająca.

— Nie wiem, czy chcę ci wybaczyć — szepczę.

— Nie musisz. Nie teraz. — Spotykam jego spojrzenie. Po raz pierwszy widzę nie przywódcę, nie symbol, ale człowieka, który podjął decyzję i zapłacił za nią krwią i samotnością. Człowieka, który nie wie, czy kiedykolwiek nazwę go ojcem.

Kiwa głową raz, potem wskazuje na krzesło. — Możesz tu zostać tak długo, jak chcesz. Albo wyjechać dziś w nocy. Bez oczekiwań. Bez kajdan.

— A jeśli zostanę?

Wypuszcza powietrze. — Wtedy odzyskasz swoje nazwisko. Swoje dziedzictwo. Wszystko, co ci odebrano.

Nie odpowiadam od razu. Dłonie mam zimne, kolana sztywne, klatka piersiowa wciąż obolała po wszystkim, co straciłam. Ale coś się we mnie uspokaja, coś ostrego i narastającego. Byłam duchem w zbyt wielu pokojach. Mam dość nawiedzania własnego życia.

Siadam, ale nie dlatego, że mi kazał. Siadam, bo chcę poczuć pod sobą coś, co nie jest upadkiem. Krzesło jest cięższe, niż wygląda—solidny dąb, bez poduszek. Jak wszystko w tym pokoju, nie zostało stworzone dla wygody, tylko by przetrwać.

Calan nie siada. Zamiast tego przechadza się powoli, z dłońmi splecionymi za plecami, jakby referował przed gronem doradców, a nie stawał twarzą w twarz z córką.

— Wysyłałem ludzi, by co roku sprawdzali, jak się masz. Po cichu. Dyskretnie. Ale donosili tylko, że żyjesz i… jesteś mała. — Jego głos łamie się na ułamek sekundy, zanim się wyrównuje. — Mówili, że wyglądasz jak twoja matka.

— Prawie jej nie pamiętam — mówię.

— Ona była światłem. Ty jesteś stalą.

Odwracam wzrok. To nie jest komplement, z którym umiem sobie poradzić. On wraca do biurka, opiera dłoń na pudełku z listami.

— Pisałaś rzeczy, których żadne dziecko nie powinno musieć tłumaczyć. Samotność na tych stronach— — Przerywa, oddech cichy. — Trzymałem je w tej szufladzie, bo musiałem pamiętać, ile kosztowało mnie twoje bezpieczeństwo.

— Czy żałowałeś tego kiedyś? — pytam.

Kiwa głową raz. — Każdego dnia. Ale zrobiłbym to znowu.

Ta szczerość trafia mocno. Czuję, jak przechodzi przeze mnie fala, rozbijając coś, co trzymałam zbyt kurczowo. Ale nie rzucam mu się w ramiona. Nie płaczę w jego pierś. Jeszcze nie znam go na tyle, by za nim tęsknić.

— Powiedziałeś, że mam wybór — mówię. — Ale myślę, że oboje wiemy, że nigdy go nie miałam.

Jego usta drgają, ale to nie uśmiech.

— Masz rację. Przeznaczenie rzadko pyta o pozwolenie. Ale teraz możesz je kształtować. Możemy cię przygotować, osłonić, wynieść—albo możemy dalej cię ukrywać.

Kręcę głową. — Koniec z ukrywaniem.

Pochyla się do przodu, opierając dłonie na biurku. — W takim razie musisz być gotowa na obserwację. Na noże przebrane za komplementy. Na sojuszników, którzy patrzą na ciebie jak wilki na rannego jelenia.

— Jestem do tego przyzwyczajona.

— Ale nie do tego stopnia.

Chwila ciszy. Potem prostuje się, podchodzi do zamkniętej szafki i wyciąga smukłą teczkę oznaczoną herbem Velmeranów. — Czeka cię szkolenie. Historia. Polityka. Protokół. I ochrona. Będziesz miała rotacyjnych ochroniarzy, sprawdzonych i lojalnych.

— Lojalnych wobec mnie?

— Lojalnych wobec Republiki. To najbliższe, do czego możemy dojść. — Kiwam głową. To uczciwe. To prawdziwe.

Zawiesza głos na końcu zdania.

— Jest jeszcze jedna sprawa, którą musimy załatwić teraz. — Moje oczy lekko się zwężają. — Jaka?

Kładzie teczkę na stole, wskazuje palcem nazwisko, którego jeszcze nie widzę.

— Musimy przydzielić ci opiekuna ds. bezpieczeństwa — mówi. — Kogoś, kto jeszcze ci nie ufa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

Sala niegdyś była salą balową.

Teraz to były gołe kamienne ściany i wypolerowane lustra, przekształcone w przestrzeń treningową zbyt pełną oczu i zbyt ubogą w powietrze. Żyrandole wciąż zwisały z sufitu, obdarte z kryształów, lecz ich szkielety pozostały — zimne przypomnienia elegancji przemienionej w użyteczność.

Stałam pośrodku, sama, choć trzech asystentów i dwóch ochroniarzy ustawiło się pod ścianą przy drzwiach. Jedna kobieta trzymała clipboard. Drugi mężczyzna miał na twarzy ten sam wyraz, co ja zawsze, gdy to ktoś inny był poddawany próbie — cichej ulgi, że to nie ja.

Poprawiłam postawę. Laska w mojej dłoni była gładka, cięższa, niż wyglądała. Nienawidziłam, jak sprawiała, że mój chwyt drżał, gdy traciłam skupienie.

Jutro stanę przed kamerą i ogłoszę się światu.

Elyse Vane. Córka prezydenta, którego spotkałam tylko raz. Dziedziczka nazwiska, którego nie używałam, dorastając.

Dziś, jak widać, musiałam udowodnić, że jestem kimś, na kogo warto spojrzeć.

Drzwi otwarły się cichym trzaskiem.

Wszyscy wyprostowali się, jakby złapano ich w pół oddechu.

Do środka wszedł mężczyzna. Sam.

Szerokie ramiona, czyste linie, czarny garnitur, który nie należał do żadnego wydziału, jaki rozpoznawałam, ale mimo to sprawiał wrażenie munduru. Poruszał się jak ktoś, kto nigdy nie musiał powtarzać prośby.

I był piękny.

Nie w romantyczny sposób. Nie w sposób, który kiedykolwiek przyznałabym na głos. To był ten rodzaj piękna, który na sekundę wyłącza ci mózg, zanim włączy się wstyd. Ostry zarys szczęki. Oczy w kolorze łupkowej szarości. Usta, które wyglądały, jakby rzadko się do czegokolwiek uśmiechały. Jego włosy były ciemne, starannie zaczesane do tyłu, a oczy — szare, skupione — przesunęły się po sali z przelotnym zainteresowaniem. Aż znalazły mnie.

Nie odszedł wzrokiem od tego momentu.

— To ta? — zapytał. Nie mnie.

Jeden z asystentów odpowiedział: — Tak, panie Routh.

Podszedł bliżej, wciąż patrząc mi w oczy.

— Spóźniona — powiedział.

Moje palce zacisnęły się mocniej na lasce. — Jestem tu od szóstej.

— To znaczy, że od szóstej robisz to źle.

Brak zmiany tonu. Brak irytacji. Po prostu stwierdzenie faktu.

Nienawidziłam, jak szybko biło mi serce.

Podszedł bliżej, okrążył mnie raz. — Stopy na szerokość barków. Stoisz jak ktoś, kto chce zniknąć.

— Myślałam, że mam wyglądać na pokorną.

— Nie masz wyglądać na nikogo — powiedział. — Masz stać tak, jakbyś tu należała.

— Tego mnie nie uczono.

Jego oczy rzuciły spojrzenie na asystentów przy ścianie. — Najwyraźniej.

Poprawiłam się. Opadł mi bark. Jego wzrok nie opadł.

— Jak masz na imię? — zapytał.

— Wiesz, jak mam na imię.

— Chcę je usłyszeć.

— Elyse — powiedziałam. Potem ciszej: — Elyse Vane.

Zawahał się. Nie na długo. Tyle, by dać mi poczuć, że pozwolił, by to osiadło.

— Jasper Routh — odpowiedział, równym tonem. — Będę kształtował to, co jutro zobaczy opinia publiczna. To znaczy ciebie.

Kiwnęłam głową. Starałam się oddychać, nie pokazując tego.

— Wyglądasz na spiętą — powiedział.

— Czuję się spięta.

— Nie przyznawaj się do tego.

— Sam pytałeś.

— Mogłaś skłamać lepiej.

Wydobył się ze mnie cichy dźwięk. Prawie śmiech. Zdławiłam go, zanim mógł się nim stać.

Uniósł brew, ale nie drążył.

— Przedstaw się — powiedział.

— Teraz?

— Za dwanaście godzin zrobisz to na żywo. Teraz jest próba. Przedstaw się tak, jakbyś w to wierzyła.

Przełknęłam ślinę. Spojrzałam poza niego. Asystenci znieruchomieli.

— Jestem Elyse Vane — zaczęłam, po czym się zająknęłam. — Dziedziczka...

— Nie — przerwał. — Jeszcze raz. I tym razem mów, jakbyś nie musiała prosić o pozwolenie na istnienie.

To trafiło. Przestawiłam stopy. Uniosłam podbródek.

— Jestem Elyse Vane — powiedziałam. Tym razem pewniej. — Córka Calana Vane’a. Dziedziczka majątku Velmeran.

Jasper obserwował mnie uważnie. Coś w napięciu jego szczęki się rozluźniło.

— Jeszcze raz — powiedział. I zrobiłam to ponownie.

Dwa razy. Potem trzy. Każde mocniejsze, coraz pewniejsze.

Zbliżył się, został tylko metr między nami. Czułam od niego coś subtelnego — czysty zapach, jakby cedru albo czegoś ostrzejszego.

— Nie drżysz — powiedział.

— Może po prostu rozpraszasz.

Tym razem się uśmiechnął. Ledwie, ale uśmiech dotarł do oczu.

— Bywało gorzej — rzucił.

— Wierzę na słowo.

Między nami zapanowała długa pauza. Nie niewygodna. Po prostu napięta.

Potem skinął raz głową i zwrócił się do asystentów: — Na razie wystarczy.

Zaczęli zbierać notatki. Nikt nie spojrzał na mnie wprost. Ale czułam, jak ich uwaga się przesuwa.

Znów zwróciłam się ku niemu. — To już wszystko?

Spotkał mój wzrok. Tym razem nie było w nim oceny. Tylko pewność.

— Jesteś gotowa — powiedział.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Disgraced Obedient Wife of House Marell

The Disgraced Obedient Wife of House Marell

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa