passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Don’s Discarded Wife - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

The Don’s Discarded Wife

/

Rozdział 4

ROZDZIAŁ 3

Nie powinien był tego mówić na głos.

Nie tam, gdzie mogłam usłyszeć. Nie tak, jakby to było proste. Nie tak, jakbym była tylko jednym podpisem od stania się nikim.

Korytarz rozmazywał się na brzegach, gdy się odwracałam, stawiając jedną stopę przed drugą, nie biegnąc—po prostu... uciekając z godnością. Moje buty odbijały się echem od marmurowej podłogi, a mimo to słowa wciąż przylegały do mnie jak szron: niech podpisze papiery.

Ja. Po wszystkim, co zrobiłam. Po tych wszystkich nocach, które zostawałam, choć powinnam była odejść. Po tym, jak uciszyłam własne imię, żeby nosić jego.

Nie mógł tego naprawdę chcieć. Nie tak naprawdę.

To była gra. Kara. Strzał ostrzegawczy oddany przez dziób. Odbierze to z powrotem—zawsze tak robił. Przeszliśmy przez gorsze rzeczy. Wracaliśmy z gorszych miejsc.

Prawda?

Szłam dalej, szybciej teraz. Wschodnie skrzydło oddalało się od hałasu balowej sali—aksamitne zasłony tłumiły śmiechy, cichy puls muzyki, niewypowiedzianą litość, która wkrótce miała podążać za mną każdym korytarzem.

Nie płakałam.

Łzy sprawiłyby, że to stanie się prawdą.

Nie miałam zamiaru stracić go w ten sposób.

„Aria?”

Odwróciłam się zbyt gwałtownie. Obraz zawirował mi przed oczami, świat się zachwiał—i wtedy zobaczyłam go.

Luca Venturo.

On zauważył mnie zanim ja jego—jakbym już była zaznaczona na mapie jego myśli.

Za pierwszym razem, gdy go dostrzegłam, stał przy wschodnim balkonie, jedną rękę miał w kieszeni, drugą leniwie obejmował kieliszek. Luca Venturo. Jego imię przemykało po domu szeptem—rodzina rywali, obca krew, na razie neutralny. Nie uśmiechał się.

Teraz stał przy barze, w półcieniu kryształowych świateł i rozmów przesiąkniętych starymi pieniędzmi i jeszcze starszymi urazami.

Nie powiedział nic, tylko patrzył na mnie. Tak prawdziwie patrzył. Jego wzrok zatrzymał się na mnie przez trzy sekundy. Może cztery.

To ja odwróciłam się pierwsza. Moje kroki cichły w pustym korytarzu. Nie chciałam się zatrzymać. Ale coś mnie przyciągało.

Tuż za mną głos Dona Vittoria przesunął się po marmurowej posadzce jak żwir.

„Ona jest inna.”

Odezwał się drugi głos. Gładszy. Zaciekawiony.

Luca.

„Cicha. Ale nie słaba,” powiedział. „Czemu ją ukrywacie?”

Vittorio odpowiedział bez wahania. „Bo wilki w tym domu prędzej by ją rozszarpały, niż służyły obok niej.”

***

„Szybciej, Aria. Sos się przypala.”

Głos Gianny przeciął kuchnię jak tasak.

„Tak jest, proszę pani,” mruknęłam, mieszając już nie ten garnek, byleby tylko nie usłyszeć kolejnego komentarza.

Patelnie brzęczały. Polecenia śmigały jak kule. Przemieszczałam się przez parę, jakby mnie tam nie było. Jakbym należała do marmuru i płomieni.

Moje myśli nie były w tej sali. Wciąż rozbrzmiewały w nich słowa Luci z wcześniejszego popołudnia—spokojne, bezpośrednie, podszyte czymś, czego jeszcze nie potrafiłam nazwać.

Nóż wyślizgnął się zanim to poczułam.

Ostry ból. Cienka linia czerwieni przez moją dłoń, szybka i jasna.

Nie wydałam z siebie dźwięku. Po prostu chwyciłam najbliższą materiałową serwetkę i mocno owinęłam dłoń.

Nikt nie zauważył. Idealnie. Żałośnie.

Wyszłam tyłem na zimne schodki ogrodu i wciągnęłam powietrze, które nie pachniało czosnkiem i napięciem.

Rana pulsowała. Bardziej bolała mnie duma.

„To nic,” wyszeptałam do siebie. „Jeszcze jedno cięcie.”

Za mną chrzęściły kroki na żwirze. Odwróciłam się, chowając serwetkę za plecy.

Luca stał kilka kroków dalej, z podwiniętymi rękawami, marynarką przerzuconą przez ramię, patrzył na mnie, jakby już wszystko wiedział.

„Krwawisz,” powiedział cicho.

„Bywało gorzej,” odpowiedziałam. Mój głos był płaski, taki, którym posługujesz się, gdy chcesz, by ludzie dali ci spokój.

Nie ruszył się. Po prostu stał tam—cichy i pewny, jakby świat mógł się skończyć, a on i tak stałby dokładnie tak samo.

Wtedy, bez słowa, wyciągnął dłoń.

Zawahałam się. Nie naciskał. Po prostu czekał.

Było coś w tym jego czekaniu, spokojnym, cierpliwym, co sprawiło, że się poddałam.

Włożyłam dłoń w jego, powoli i ostrożnie.

Rozwinął serwetkę delikatnie, jakby trzymał coś znacznie delikatniejszego niż ludzkie ciało.

„Wszystkich wrogów tak miękko opatrujesz?” rzuciłam.

„Nie,” odpowiedział. „Tylko tych, którzy udają, że nie czują bólu.”

Z kieszeni wyjął jedwabną chusteczkę—granatową, świeżą, z małym haftowanym L w rogu.

Przycisnął ją do rany, jego dotyk był stanowczy, ale łagodny.

„Nawet królowe krwawią,” wyszeptał. „To nie czyni ich mniej królewskimi.”

Spojrzałam na niego.

„Nie mówisz chyba, że jestem królową?”

Uśmiechnął się kątem ust. „Nie. Mówię, że krwawisz jak jedna z nich. Cicho i przerażająco.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

Gala świeciła zbyt jasno, jakby ktoś zapalił żyrandol nad grobem i nazwał to pięknem.

Złoto spływało z sufitu w postaci żyrandoli—zbyt wypolerowanych, zbyt doskonałych. Jakby próbowano odciągnąć uwagę od tego, co pamiętają ściany.

Śmiech unosił się jak perfumy—słodki, wyćwiczony i odrobinę zbyt głośny, by był prawdziwy.

Gdziekolwiek spojrzałam, twarze lśniły w przytłumionym świetle, maski osadzone z wprawą.

Niektórzy nosili je dla motywu przewodniego. Większość—by przetrwać.

Minęła mnie kobieta w szmaragdzie, z uśmiechem ostrym jak brzytwa pod lśniącymi ustami. Jej mąż podążał za nią, śmiejąc się z kimś, którego do rana będzie się wypierał.

Kelner przeszedł obok z kieliszkami szampana, z których każdy lekko drżał w jego dłoni. On się nie denerwował. Podłoga była po prostu zbyt śliska od kłamstw.

A w centrum tego wszystkiego—Dante.

Stał pod największym żyrandolem, jakby to było jego miejsce.

Czarny garnitur. Jeszcze czarniejsze oczy.

Uniósł kieliszek, a sala zamarła.

„Dziś wieczorem”, powiedział, głosem wystarczająco donośnym, by wymusić ciszę, „ogłaszam nowy początek. Poślubię Valentinę De Luca. Nowoczesne dopasowanie na przyszłość.”

Jego słowa odbiły się echem we mnie. Oklaski roztrzaskały powietrze.

Stałam za kością słoniową kolumną, wystarczająco daleko, by zostać zapomnianą. Ukryta za kwiatowymi kompozycjami i śmiechem, który nie należał do mnie.

Nie odwróciła się żadna głowa. Nawet jego. Valentina pochyliła się, musnęła Dantego w policzek—delikatnie, zaborczo, wyćwiczone.

Tłum klaskał mocniej. Jakby nie patrzyli właśnie, jak mężczyzna skreśla żonę toastem.

Powolne, celowe oklaski Gianny rozbrzmiewały głośniej niż reszta.

„Nowoczesne dopasowanie”, powiedziała głosem przesyconym jadem. „W końcu myśli jak Morelli.”

Jej diamenty lśniły na nadgarstku, jakby i one mnie wyśmiewały.

Alessia obróciła się, by przeczesać tłum wzrokiem, dostrzegła mnie w cieniu i uśmiechnęła się złośliwie. Jej usta ułożyły jedno słowo—

„W końcu.”

Nie oddychałam.

Ale wstyd? Był naprawdę brutalny.

Odwróciłam się na pięcie. Marmur odbijał każdy mój krok jak grzmot przetaczający się przez kościół. Za mną muzyka znów narastała: żywa, nieświadoma, bezduszna.

Służba unikała mojego wzroku, gdy przechodziłam. Drzwi otwierały się same, bez pytania.

W mojej sypialni cisza powitała mnie jak wspólnik.

Teczka rozwodowa już czekała—górna szuflada, w centrum, nietknięta, ale nie całkiem niespodziewana.

Otworzyłam ją powoli, jakbym czytała akt zgonu życia, do którego byłam zmuszona udawać.

Potem odkręciłam długopis. Ręka mi nie drżała. Jeden podpis. Nie jako żona. Jako kobieta odzyskująca swoje, cholernie własne, nazwisko. Potem podeszłam do garderoby.

Mówili mi, że ta czerwona sukienka jest „zbyt odważna.”

„Zbyt głośna.”

„Za bardzo.”

Dobrze.

I tak ją założyłam.

Jedwab jak ogień na mojej skórze. Dekolt, który mówił „popatrz na mnie”, plecy, które szeptały „powinieneś był.”

Usta pomalowałam odcieniem zemsty. Pozwoliłam, by włosy spłynęły jak kurtyna opadająca na kłamstwo.

I wróciłam na salę balową—powoli, cicho, nie do zatrzymania.

Żyrandole nie migotały. Ale ludzie tak. Głosy więzły w gardle. Rozmowy urywały się w pół zdania. Oczy się odwracały. Westchnienia umykały pomiędzy zębami. Usta Gianny się rozchyliły. Alessia zakrztusiła się szampanem.

Nawet uśmiech Valentiny zadrżał, choćby odrobinę.

A Dante—

Zastygł.

Jego dłoń zawisła w powietrzu, wciąż ściskając kieliszek szampana, który uniósł, by wznieść toast za nią.

Nie spojrzałam na żadnego z nich. Szłam prosto do niego. Dante się nie poruszył.

Zatrzymałam się o jeden oddech od niego i wyciągnęłam teczkę.

„Uznaj swoją wolność za przyznaną”, powiedziałam spokojnym, ostrym jak brzytwa głosem.

Jego palce zawisły przy papierach, ale ich nie dotknęły.

„Aria—”

Przechyliłam głowę. „Zobaczmy, co z nią zrobisz.”

Cisza była gęsta. Zwarta. Ostateczna.

Dłoń Valentiny drgnęła tam, gdzie wciąż kurczowo trzymała go za ramię. Spojrzała na mnie, jakbym wyszła z grobu.

Może tak było.

Odwróciłam się, zanim znów zdążył coś powiedzieć. Moja sukienka ciągnęła się za mną jak ogień.

Nie obejrzałam się. Niech patrzą. Niech wzdychają. Niech się dławią.

Przy podwójnych drzwiach zatrzymałam się tylko po to, by usłyszeć pęknięcie w głosie Gianny.

„Do rana wszyscy o niej zapomną.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

Dom jeszcze się nie obudził.

Zasłony wciąż były zaciągnięte. Żyrandole nie świeciły. Cisza była gęsta, jakby nie zdążyła się otrząsnąć po minionej nocy.

Jeden ze strażników znalazł mnie tuż przy bibliotece.

— Don chce cię widzieć — powiedział, spuszczając wzrok. — Teraz.

Skinąłem głową, już wiedząc, gdzie go znajdę.

Gabinet Vittoria ukryty był za wschodnim skrzydłem, nikt nie wchodził tam bez konkretnego powodu.

Otworzyłem drzwi powoli.

W pokoju pachniało skórą i czymś starszym. Czymś pogrzebanym.

Książki wypełniały ściany, nietknięte. Ich grzbiety wyblakłe, wiedza zapomniana.

Jedna lampa żarzyła się przy rogu jego biurka, rzucając złoto na jego dłonie.

Nie podniósł wzroku od razu.

Palce miał splecione, łokcie oparte o krawędź drewna, jakby próbował utrzymać się w całości tylko ciężarem własnych dłoni.

Wszedłem cicho do środka.

Nie musiałem się zapowiadać. On zawsze wiedział, kiedy byłem blisko.

Don Vittorio nie poprosił mnie o zajęcie miejsca. Tylko wskazał krzesło naprzeciwko swojego biurka i czekał, aż usiądę.

— Powinienem był powiedzieć ci wcześniej — odezwał się cicho, niemal do siebie. Ten głos — kiedyś rozkazywał tłumom — teraz był otulony czymś kruchym.

— O czym? — zapytałem. Żołądek mi się ścisnął. W myślach przebiegałem przez każdą pamięć związaną z tym domem, tym nazwiskiem, tym życiem. Coś starego i nerwowego skręcało się w mojej piersi. Złożył dłonie razem i spojrzał w dół, nie na mnie.

— O twojej prawdziwej rodzinie — powiedział. Zamarłem. Pokój jakby ściemniał na brzegach. Oddech mi zamarł, ale zmusiłem się do spokoju.

— Co chcesz powiedzieć? — wyszeptałem. Głos miałem mały, odległy. Wtedy spotkał mój wzrok — i nie mrugnął.

— Nigdy nie byłaś Morelli — powiedział. — Oddano cię pod moją opiekę, gdy byłaś jeszcze niemowlęciem. Należysz do rodziny Corvatti.

To nazwisko uderzyło jak zapałka o suchą podpałkę. Każda myśl zapłonęła naraz. Słyszałem słowa, ale nie osiadały mi w głowie. Rozbijały się o siebie.

Corvatti. Nazwisko, które znaczyło władzę, krew i dziedzictwo starsze niż panorama tego miasta.

— Corvatti? — wydyszałem. — Ci, którzy rządzą wszystkim?

Skinął raz głową. Wystarczyło. — Tak — powiedział. — Twoje prawdziwe imię to Aria Corvatti. Córka Matteo Corvattiego. Ukryto cię dla twojego bezpieczeństwa.

Ściany gabinetu rozmazywały się. Ręce trzęsły mi się na kolanach. Próbowałem odnaleźć siebie — dawną siebie — ale ona już się rozwijała. Ukryta. Chroniona. Cały czas myślałam, że nie byłam niczym więcej niż obowiązkiem. Szeptem w domu, który nigdy mnie nie chciał. A jednak byłam krwią rodziny, której się bali. Urodziłam się w dziedzictwo.

Vittorio sięgnął do szuflady biurka i wyjął zalakowaną kopertę. Moje imię było na niej wypisane znanym mi atramentem.

— Są tu, by zabrać cię do domu — powiedział.

Otworzyłem usta, zbyt wiele myśli walczyło, by stać się słowami. Ale zanim zdołałem coś powiedzieć, drzwi otworzyły się z hukiem niczym trzask bicza.

Gianna wpadła do środka, jej szlafrok ciągnął się za nią, jakby wciąż wierzyła, że panuje nad tym domem. Alessia była przy niej, już kipiąca ze złości.

— Dlaczego samochód Corvattich stoi na zewnątrz? — warknęła Gianna. — Nie mówiłeś, że spodziewamy się gości. Jej wzrok przesunął się na kopertę, potem na moją twarz. Podejrzliwość zamieniła się w panikę szybciej, niż kiedykolwiek widziałem.

Powoli wstałem. Krzesło nie zaskrzypiało. Puls mi nie przyspieszył. Spojrzałem na nie tak, jak patrzy się na ludzi, którzy byli kiedyś grzmotem, a teraz są tylko tłem.

— Nie — powiedziałem. — Nie po was. — Przeszedłem obok Gianny, na tyle blisko, by zobaczyć, jak się wzdryga. — Są tu po mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Don’s Discarded Wife

The Don’s Discarded Wife

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa