passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Don’s Discarded Wife - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

The Don’s Discarded Wife

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 4

Gala świeciła zbyt jasno, jakby ktoś zapalił żyrandol nad grobem i nazwał to pięknem.

Złoto spływało z sufitu w postaci żyrandoli—zbyt wypolerowanych, zbyt doskonałych. Jakby próbowano odciągnąć uwagę od tego, co pamiętają ściany.

Śmiech unosił się jak perfumy—słodki, wyćwiczony i odrobinę zbyt głośny, by był prawdziwy.

Gdziekolwiek spojrzałam, twarze lśniły w przytłumionym świetle, maski osadzone z wprawą.

Niektórzy nosili je dla motywu przewodniego. Większość—by przetrwać.

Minęła mnie kobieta w szmaragdzie, z uśmiechem ostrym jak brzytwa pod lśniącymi ustami. Jej mąż podążał za nią, śmiejąc się z kimś, którego do rana będzie się wypierał.

Kelner przeszedł obok z kieliszkami szampana, z których każdy lekko drżał w jego dłoni. On się nie denerwował. Podłoga była po prostu zbyt śliska od kłamstw.

A w centrum tego wszystkiego—Dante.

Stał pod największym żyrandolem, jakby to było jego miejsce.

Czarny garnitur. Jeszcze czarniejsze oczy.

Uniósł kieliszek, a sala zamarła.

„Dziś wieczorem”, powiedział, głosem wystarczająco donośnym, by wymusić ciszę, „ogłaszam nowy początek. Poślubię Valentinę De Luca. Nowoczesne dopasowanie na przyszłość.”

Jego słowa odbiły się echem we mnie. Oklaski roztrzaskały powietrze.

Stałam za kością słoniową kolumną, wystarczająco daleko, by zostać zapomnianą. Ukryta za kwiatowymi kompozycjami i śmiechem, który nie należał do mnie.

Nie odwróciła się żadna głowa. Nawet jego. Valentina pochyliła się, musnęła Dantego w policzek—delikatnie, zaborczo, wyćwiczone.

Tłum klaskał mocniej. Jakby nie patrzyli właśnie, jak mężczyzna skreśla żonę toastem.

Powolne, celowe oklaski Gianny rozbrzmiewały głośniej niż reszta.

„Nowoczesne dopasowanie”, powiedziała głosem przesyconym jadem. „W końcu myśli jak Morelli.”

Jej diamenty lśniły na nadgarstku, jakby i one mnie wyśmiewały.

Alessia obróciła się, by przeczesać tłum wzrokiem, dostrzegła mnie w cieniu i uśmiechnęła się złośliwie. Jej usta ułożyły jedno słowo—

„W końcu.”

Nie oddychałam.

Ale wstyd? Był naprawdę brutalny.

Odwróciłam się na pięcie. Marmur odbijał każdy mój krok jak grzmot przetaczający się przez kościół. Za mną muzyka znów narastała: żywa, nieświadoma, bezduszna.

Służba unikała mojego wzroku, gdy przechodziłam. Drzwi otwierały się same, bez pytania.

W mojej sypialni cisza powitała mnie jak wspólnik.

Teczka rozwodowa już czekała—górna szuflada, w centrum, nietknięta, ale nie całkiem niespodziewana.

Otworzyłam ją powoli, jakbym czytała akt zgonu życia, do którego byłam zmuszona udawać.

Potem odkręciłam długopis. Ręka mi nie drżała. Jeden podpis. Nie jako żona. Jako kobieta odzyskująca swoje, cholernie własne, nazwisko. Potem podeszłam do garderoby.

Mówili mi, że ta czerwona sukienka jest „zbyt odważna.”

„Zbyt głośna.”

„Za bardzo.”

Dobrze.

I tak ją założyłam.

Jedwab jak ogień na mojej skórze. Dekolt, który mówił „popatrz na mnie”, plecy, które szeptały „powinieneś był.”

Usta pomalowałam odcieniem zemsty. Pozwoliłam, by włosy spłynęły jak kurtyna opadająca na kłamstwo.

I wróciłam na salę balową—powoli, cicho, nie do zatrzymania.

Żyrandole nie migotały. Ale ludzie tak. Głosy więzły w gardle. Rozmowy urywały się w pół zdania. Oczy się odwracały. Westchnienia umykały pomiędzy zębami. Usta Gianny się rozchyliły. Alessia zakrztusiła się szampanem.

Nawet uśmiech Valentiny zadrżał, choćby odrobinę.

A Dante—

Zastygł.

Jego dłoń zawisła w powietrzu, wciąż ściskając kieliszek szampana, który uniósł, by wznieść toast za nią.

Nie spojrzałam na żadnego z nich. Szłam prosto do niego. Dante się nie poruszył.

Zatrzymałam się o jeden oddech od niego i wyciągnęłam teczkę.

„Uznaj swoją wolność za przyznaną”, powiedziałam spokojnym, ostrym jak brzytwa głosem.

Jego palce zawisły przy papierach, ale ich nie dotknęły.

„Aria—”

Przechyliłam głowę. „Zobaczmy, co z nią zrobisz.”

Cisza była gęsta. Zwarta. Ostateczna.

Dłoń Valentiny drgnęła tam, gdzie wciąż kurczowo trzymała go za ramię. Spojrzała na mnie, jakbym wyszła z grobu.

Może tak było.

Odwróciłam się, zanim znów zdążył coś powiedzieć. Moja sukienka ciągnęła się za mną jak ogień.

Nie obejrzałam się. Niech patrzą. Niech wzdychają. Niech się dławią.

Przy podwójnych drzwiach zatrzymałam się tylko po to, by usłyszeć pęknięcie w głosie Gianny.

„Do rana wszyscy o niej zapomną.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

Dom jeszcze się nie obudził.

Zasłony wciąż były zaciągnięte. Żyrandole nie świeciły. Cisza była gęsta, jakby nie zdążyła się otrząsnąć po minionej nocy.

Jeden ze strażników znalazł mnie tuż przy bibliotece.

— Don chce cię widzieć — powiedział, spuszczając wzrok. — Teraz.

Skinąłem głową, już wiedząc, gdzie go znajdę.

Gabinet Vittoria ukryty był za wschodnim skrzydłem, nikt nie wchodził tam bez konkretnego powodu.

Otworzyłem drzwi powoli.

W pokoju pachniało skórą i czymś starszym. Czymś pogrzebanym.

Książki wypełniały ściany, nietknięte. Ich grzbiety wyblakłe, wiedza zapomniana.

Jedna lampa żarzyła się przy rogu jego biurka, rzucając złoto na jego dłonie.

Nie podniósł wzroku od razu.

Palce miał splecione, łokcie oparte o krawędź drewna, jakby próbował utrzymać się w całości tylko ciężarem własnych dłoni.

Wszedłem cicho do środka.

Nie musiałem się zapowiadać. On zawsze wiedział, kiedy byłem blisko.

Don Vittorio nie poprosił mnie o zajęcie miejsca. Tylko wskazał krzesło naprzeciwko swojego biurka i czekał, aż usiądę.

— Powinienem był powiedzieć ci wcześniej — odezwał się cicho, niemal do siebie. Ten głos — kiedyś rozkazywał tłumom — teraz był otulony czymś kruchym.

— O czym? — zapytałem. Żołądek mi się ścisnął. W myślach przebiegałem przez każdą pamięć związaną z tym domem, tym nazwiskiem, tym życiem. Coś starego i nerwowego skręcało się w mojej piersi. Złożył dłonie razem i spojrzał w dół, nie na mnie.

— O twojej prawdziwej rodzinie — powiedział. Zamarłem. Pokój jakby ściemniał na brzegach. Oddech mi zamarł, ale zmusiłem się do spokoju.

— Co chcesz powiedzieć? — wyszeptałem. Głos miałem mały, odległy. Wtedy spotkał mój wzrok — i nie mrugnął.

— Nigdy nie byłaś Morelli — powiedział. — Oddano cię pod moją opiekę, gdy byłaś jeszcze niemowlęciem. Należysz do rodziny Corvatti.

To nazwisko uderzyło jak zapałka o suchą podpałkę. Każda myśl zapłonęła naraz. Słyszałem słowa, ale nie osiadały mi w głowie. Rozbijały się o siebie.

Corvatti. Nazwisko, które znaczyło władzę, krew i dziedzictwo starsze niż panorama tego miasta.

— Corvatti? — wydyszałem. — Ci, którzy rządzą wszystkim?

Skinął raz głową. Wystarczyło. — Tak — powiedział. — Twoje prawdziwe imię to Aria Corvatti. Córka Matteo Corvattiego. Ukryto cię dla twojego bezpieczeństwa.

Ściany gabinetu rozmazywały się. Ręce trzęsły mi się na kolanach. Próbowałem odnaleźć siebie — dawną siebie — ale ona już się rozwijała. Ukryta. Chroniona. Cały czas myślałam, że nie byłam niczym więcej niż obowiązkiem. Szeptem w domu, który nigdy mnie nie chciał. A jednak byłam krwią rodziny, której się bali. Urodziłam się w dziedzictwo.

Vittorio sięgnął do szuflady biurka i wyjął zalakowaną kopertę. Moje imię było na niej wypisane znanym mi atramentem.

— Są tu, by zabrać cię do domu — powiedział.

Otworzyłem usta, zbyt wiele myśli walczyło, by stać się słowami. Ale zanim zdołałem coś powiedzieć, drzwi otworzyły się z hukiem niczym trzask bicza.

Gianna wpadła do środka, jej szlafrok ciągnął się za nią, jakby wciąż wierzyła, że panuje nad tym domem. Alessia była przy niej, już kipiąca ze złości.

— Dlaczego samochód Corvattich stoi na zewnątrz? — warknęła Gianna. — Nie mówiłeś, że spodziewamy się gości. Jej wzrok przesunął się na kopertę, potem na moją twarz. Podejrzliwość zamieniła się w panikę szybciej, niż kiedykolwiek widziałem.

Powoli wstałem. Krzesło nie zaskrzypiało. Puls mi nie przyspieszył. Spojrzałem na nie tak, jak patrzy się na ludzi, którzy byli kiedyś grzmotem, a teraz są tylko tłem.

— Nie — powiedziałem. — Nie po was. — Przeszedłem obok Gianny, na tyle blisko, by zobaczyć, jak się wzdryga. — Są tu po mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

Codziennie nazywali mnie nikim, więc zadbałam, żeby patrzyli, jak odchodzę.

Wszyscy zgromadzili się na schodach wejściowych, jakby to było widowisko warte eleganckiego stroju.

Czarny samochód zaparkowany u podnóża schodów nie należał do nikogo z tego domu. Jego smukła sylwetka nosiła herb, który niegdyś był koszmarem szeptanym w mafijnych gabinetach — pieczęć Corvattich.

Szepty zaczęły się jak dym wijący się w chłodzie. Westchnienie Gianny przecięło powietrze. „Wysyłają ją do Corvattich?” warknęła, głos miała ostry od niedowierzania. „Jako co? Służącą?”

Jej perły zabrzęczały, kiedy odwróciła głowę do Alessii, która nawet nie próbowała ukryć uśmiechu.

„Co za degradacja,” mruknęła Alessia, wystarczająco głośno, żebym usłyszała.

Nawet nie zwolniłam. Każdy krok po tym schodach był jak zajmowanie tronu. Przez lata próbowali mnie przekonać, że nie pasuję.

Ale teraz to oni nie byli pewni swojego miejsca. Trzymałam kopertę w jednej dłoni jak pismo święte, a moja czerwona sukienka szeptała o kamień obietnicą rzeczy, których już nigdy nie dotkną.

Lokaj, który przez te wszystkie lata nie powiedział do mnie więcej niż dwa słowa, podszedł do przodu i otworzył drzwi. Nie skłonił się, nie zawahał. Jego głos był pewny. „Panna Corvatti.”

Wsunęłam się do samochodu, nawet nie oglądając się za siebie. Skóra była miękka, kabina cicha. Gdy drzwi się zamknęły, po raz pierwszy wypuściłam powietrze.

Mężczyzna obok mnie nie odezwał się. Przynajmniej na początku. Nie zapytał, czy wszystko w porządku, ani jak się czuję.

Po prostu siedział nieruchomo — dłonie splecione na kolanach, spinki do mankietów błyszczały w przyćmionym świetle — jakby rozumiał, że nie ma czego naprawiać.

Między nami zaległa cisza. Nie niezręczna. Po prostu pełna.

Oparłam lekko głowę o chłodne okno, patrząc, jak autostrada rozmywa się smugami zmierzchu.

Słowa Gianny wciąż dźwięczały mi w kościach. „Służąca z perłami.”

Drwiący grymas Alessii. Zadowolony uśmiech Valentiny.

Ale kiedy Vittorio wypowiedział to imię, wszystko się zatrzymało.

Corvatti.

Zabrzmiało jak grzmot.

I w tej chwili każde spojrzenie w pokoju zrozumiało, że nie byłam cieniem. Byłam dziedzictwem.

Na moment zamknęłam oczy, przypominając sobie, jak Don Vittorio na mnie patrzył. Jakby prawda leżała mu na piersi przez lata i wreszcie ją uwolnił.

„Powinienem ci powiedzieć.”

Jego głos się załamał. Don, zredukowany do człowieka, który kiedyś wierzył, że milczenie to ochrona.

Może miał dobre intencje. Może naprawdę mnie kochał. Ale miłość, która się ukrywa, i tak zostawia siniaki.

Latami starałam się być wystarczająca dla rodziny, która nigdy mnie nie widziała.

„Tylko serwetki,” powiedziała kiedyś Alessia, rzucając mi stos.

„Masz szczęście, że w ogóle ci pozwalamy siedzieć przy stole,” szepnęła Gianna.

A ja się uśmiechałam. Kurczyłam się. Zgniatałam się w kąty, na które nie raczyli nawet spojrzeć.

Teraz drżeli, gdy wchodziłam do pokoju.

To był postęp.

Dostrzegłam swoje odbicie w szybie samochodu.

Bez łez. Makijaż bez skazy. Tylko oczy ostrzejsze niż kiedykolwiek.

Czerwonej sukni już nie było, ale wciąż nosiłam jej bunt.

Myśleli, że mnie odrzucają.

Myli się.

Nie byłam oddawana. Byłam odzyskiwana.

Mężczyzna obok mnie lekko się poruszył, poprawiając mankiety, jakby to miało znaczenie wobec władzy.

Odchrząknął. „Najpierw przywitają cię jego doradcy. Don Matteo woli ciche przyjazdy.”

Kiwnęłam głową. Głos uwiązł mi w gardle.

Gdybym odezwała się teraz, zabrzmiałabym niepewnie — a nie mogłam pozwolić sobie na słabość. Nie tutaj. Już nie.

Sięgnęłam do kieszeni płaszcza i poczułam miękki jedwab.

Chusteczka Luci.

Na jednym rogu zaschnięta krew, ale i tak ją trzymałam. Owinął nią moją dłoń, jakby to coś znaczyło. Jakbym to ja była ważna.

„Nawet królowe krwawią,” powiedział. „To nie czyni ich mniej królewskimi.”

To ze mną zostało.

Przed nami miasto zniknęło za żelaznymi bramami i rozległym kamieniem. Posiadłość Corvattich wyrastała z ziemi, jakby zawsze tam była — nietknięta, niekwestionowana. Trawa za bramą uginała się pod wiatrem, jakby kłaniała się czemuś staremu. Temu, co znane.

Samochód zwolnił. Strażnicy podeszli, spojrzeli na mnie raz, po czym się ukłonili.

Przejechaliśmy dalej. Moje dłonie zacisnęły się na podłokietniku, gdy żwir przesuwał się pod nami.

„Co to za ojciec ukrywa córkę przez dwadzieścia lat?” zapytałam cicho.

Mężczyzna patrzył przed siebie. „Wkrótce sama zobaczysz,” powiedział. „On cię nie ukrywał. On cię ocalił.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Don’s Discarded Wife

The Don’s Discarded Wife

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa