passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Don's Unwanted Bride autor Yan Stellar

The Don's Unwanted Bride

/

Rozdział 1

PROLOG

Perspektywa Alyssy

Stałam przed lustrem, starając się nie krzyczeć.

Suknia ślubna była piękna, zbyt piękna. Biały atłas, perłowe guziki, delikatna koronka, która dotykała podłogi niczym szept. Wyglądała jak coś z bajki.

Ale prawda? Czułam się, jakby to była pętla zaciskająca się wokół mojej szyi.

Drzwi zaskrzypiały i do środka weszła Estina, moja pokojówka, a zarazem jedyna przyjaciółka w tym całym pokręconym życiu.

Jej ciemne oczy były przeszklone z niepokoju, usta zaciśnięte w cienką linię. Jej palce kurczowo ściskały klamkę, jakby to była jedyna rzecz trzymająca ją na ziemi.

"I co?" zapytałam.

Zamknęła za sobą drzwi, podeszła bliżej i skrzyżowała ramiona.

"To potwierdzone. On jest Księciem Mafii."

Przełknęłam ciężko ślinę. "On?"

Kiwnęła głową. "Ten, którego nazywają 'Duch'. Zimny. Bezlitosny. Nieosiągalny."

Moje kolana prawie się ugięły. Odwróciłam się od lustra, opierając obie ręce o stół przed sobą, starając się oddychać. Makijażystka odeszła już kilka godzin temu, ale jej narzędzia wciąż leżały porozrzucane, pędzle, szminki, pudry.

"Dla ochrony," mruknęłam gorzko. "Tak powiedział mój ojciec."

Estina stanęła obok mnie. "Wiesz, jaki on jest. Dla niego to transakcja. Sojusz."

"Wydaje mnie za mąż, jakbym była bydłem, Estina."

"Wiem."

"Za potwora," podkreśliłam.

"Wiem," westchnęła.

W końcu spojrzałam na nią. "Myślisz, że mnie skrzywdzi?"

Milczała przez dłuższą chwilę. "Myślę, że nigdy cię nie pokocha."

Te słowa zabolały bardziej niż policzek. Zacisnęłam szczęki. "Nie zrobię tego."

Nie wyglądała na zaskoczoną. Może już wiedziała.

"Muszę odejść," szepnęłam. "Dziś wieczorem. Teraz."

Estina mrugnęła. "Jesteś pewna?"

"Czy wyszłabyś za kogoś, kto zabił więcej ludzi, niż prawdopodobnie pocałował?"

Westchnęła, ruszając w kierunku drzwi. "Daj mi dwie minuty. Sprawdzę korytarz."

Odwróciłam się z powrotem do lustra. Nienawidziłam tego, co widziałam. Nie dlatego, że wyglądałam brzydko. Nie. Wyglądałam doskonale. I to był problem. Doskonała lalka. Doskonała panna młoda. Doskonała przynęta.

Estina wyszła. Mój oddech stawał się nierówny. Każde tyknięcie zegara na ścianie brzmiało głośniej. Chodziłam. Liczyłam. Modliłam się.

Dokładnie trzy minuty później drzwi otworzyły się ponownie.

"Wybrzeże jest czyste."

Nie zawahałam się.

"Pomóż mi z tego wyjść," powiedziałam, odwracając się do niej plecami.

Pośpieszyła się, zgrabnie odpinając suwak sukni. Zsunęła się z moich ramion jak topniejący śnieg, układając się wokół moich stóp w ciszy. Wyszłam z niej, nagle zimniejsza i wolniejsza.

Pod spodem miałam już na sobie top. Sięgnęłam po wyblakłe dżinsy, które schowałam pod toaletką. Wciągnęłam je, zapięłam, zawiązałam sznurek. Potem chwyciłam czarną bluzę z kapturem i wsunęłam ręce w rękawy.

Estina podała mi czapkę z daszkiem. Naciągnęłam ją nisko na oczy, zbierając długie włosy w niedbały kok i wkładając je pod spód.

"Nikt nie powinien cię rozpoznać," powiedziała, jej głos ledwo szeptem.

Kiwnęłam głową.

Spojrzała na mnie, łzy zalewające jej oczy. "Naprawdę mu nie powiesz?"

"Komu?"

"Twojemu ojcu."

Prychnęłam. "Wkrótce się dowie, gdy panna młoda zniknie z ołtarza."

Jej ręce drżały, gdy wyciągnęła się i mocno mnie przytuliła. "Kiedy wrócisz, moja Księżniczko?"

Te słowa mnie przeszyły. Estina była mi lojalna, a ja się do niej przywiązałam. Była najbliższą osobą, jaką miałam, siostrą—czy najlepszą przyjaciółką.

"Nie wiem," szepnęłam.

Odsunęła się, wycierając policzki. "Idź. Teraz. Zanim ktoś przyjdzie."

Kiwnęłam głową. "Dziękuję, Estina."

Bez słowa więcej, odwróciłam się w stronę drzwi, gdy nagle mnie przyciągnęła i wsunęła mi w ręce kartkę.

Spojrzałam na kartkę, potem na nią. "Idź tam, ale nie mów jej o mnie. Wynajmuje jeden pokój w swoim domu..."

Nie wiedziałam, dokąd pójdę, więc byłam głęboko wdzięczna za jej gest. "Kim ona dla ciebie jest?" zapytałam.

Łzy napłynęły jej do oczu, gdy odpowiedziała. "Moja matka. Wynajmuje mój pokój."

Zachłysnęłam się, a ona wypchnęła mnie na zewnątrz. Kiedy usłyszałam głosy z pobliskiego miejsca, szybko wymknęłam się przez boczne drzwi, które wcześniej odblokowała, i zniknęłam w słabo oświetlonym korytarzu.

Mój dzień ślubu oficjalnie stał się moją ucieczką z tego PIEKŁA!

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 1

Perspektywa Haydena

Gdyby ktoś powiedział mi dwa lata temu, że dzisiaj stanę przy ołtarzu, ubrany w zbyt drogi smoking, gotów poślubić kobietę, której nigdy nie spotkałem, postrzeliłbym go w nogę za opowiadanie tak niedorzecznego dowcipu.

A jednak tam byłem. Hayden Cole. Książę mafii. Zimnokrwisty, kalkulujący, budzący strach w każdym zakątku podziemia, a dzisiaj – pan młody.

Ślub roku, cholera.

Samochód powoli zatrzymał się przed katedrą. Elegancki i czarny, customowy kuloodporny Maybach odbijał poranne słońce jak groźbę. Moi ochroniarze, uzbrojeni po zęby i ubrani w garnitury, otworzyli drzwi, zanim zdążyłem mrugnąć.

Wyszedłem i wziąłem głęboki oddech, a świeże powietrze ledwo zdołało uspokoić brzęczenie w mojej głowie.

Nie nerwy. Nigdy nerwy.

Oczekiwanie.

Poprawiając spinki do mankietów, zerknąłem za siebie. Szereg czarnych pojazdów ciągnął się wzdłuż ulicy, każdy z nich przewoził kluczowych graczy w imperium, które przez lata pomagałem budować. Sojusznicy. Żołnierze. Przywódcy syndykatów. Każdy z nich się pojawił. Nie tylko by mnie uhonorować, ale by zobaczyć, jak niemożliwe się dzieje: Hayden Cole biorący ślub.

Kącik moich ust uniósł się w uśmiechu. „Naprawdę myślą, że to coś zmienia”, mruknąłem do siebie.

Odwróciłem się i wszedłem po schodach katedry. Ciężkie drewniane drzwi skrzypnęły, odsłaniając wnętrze tak ekstrawaganckie, że wyglądało jak coś z królewskiego wesela, do cholery.

Wszystko obramowane złotem. Ogromne żyrandole. Czerwony dywan wyłożony białymi liliami. Nicolai naprawdę się postarał.

Mówiąc o diable...

„Hayden”, Nicolai Martini, król mafii, przywitał mnie na wejściu, pokazując wymuszony, napięty uśmiech. Człowiek wyglądał, jakby nie spał od dni.

„Nicolai.” Uściskałem jego wyciągniętą rękę, ściskając ją trochę mocniej niż to konieczne.

„Dobrze się prezentujesz”, powiedział, próbując brzmieć swobodnie, choć jego głos się załamał.

„A ty wyglądasz, jakbyś zaraz miał się posikać. Czy wszystko w porządku?” zapytałem beznamiętnie.

Nerwowo się zaśmiał i poklepał mnie po ramieniu. „To wielki dzień. Moja córka jest trochę... przytłoczona.”

„Wiedziała, na co się pisze.”

„Wiedziała”, odpowiedział szybko. „Wiedziała. Ufaj, że się nią zajmiesz.”

Nic nie powiedziałem.

Zamiast tego przeszedłem obok niego, prosto wzdłuż nawy. Cisza, która zapadła w katedrze, była niemal ogłuszająca. Oczy śledziły mnie jak pociski termiczne. Niektóre z podziwem. Niektóre z ciekawością. Kilka z lękiem.

Dobrze.

Ksiądz stał przy ołtarzu. Donovan, mój zaufany człowiek, skinął mi głową ze swojej pozycji przy przedniej ławce. Zająłem swoje miejsce i przeskanowałem ogromną katedrę. Wszystko było idealne.

Z wyjątkiem faktu, że nie było panny młodej.

Sprawdziłem zegarek. Potem znowu. I znowu.

Pięć minut.

Dziesięć.

Piętnaście.

Muzyka się powtarzała. Napięcie gęstniało. Czułem niepokój przenikający tłum. Pochyliłem się w stronę Donovana.

„Spóźnia się.”

„Przyjdzie”, powiedział, choć jego oczy już przeczesywały tył kościoła.

Wtedy pojawiła się służąca, młoda, blada, pośpiesznie zbiegła wzdłuż nawy i wyszeptała coś na ucho Nicolaiowi. Jego twarz zbielała. Jego oczy zwróciły się na mnie.

Powoli się wyprostowałem.

„Donovan”, powiedziałem, nie odwracając się. „Idź. Teraz.”

Donovan już ruszał w stronę Nicolaia na mój rozkaz.

Utrzymywałem kontakt wzrokowy z Nicolaem. Jego ręce niemal drżały, próbując zachować spokój, ale pot spływający po jego skroni zdradzał go.

Chwilę później Donovan wrócił, szczęki miał zaciśnięte.

„Zniknęła”, powiedział cicho. „Panna młoda uciekła.”

Zniknęła?

Mrugnąłem raz.

Potem uderzyło mnie gorąco. Powolny, duszący ogień wspinający się od klatki piersiowej do czaszki.

Odwróciłem się do Donovana. „Gdzie, do cholery, była ochrona?”

„Myśleli, że jest w przebieralni”, odparł. „Jej suknia wciąż tam jest. Wyszła w innych ubraniach.”

„Cholera!”

Wypuściłem powolny, miarowy oddech i zszedłem z ołtarza, ignorując gości, którzy już szeptali z zapałem. Moje kroki odbijały się echem, gdy szedłem w stronę wyjścia, a Donovan podążał za mną.

Przeciągnąłem ręką przez włosy. Cały podziemny świat patrzył dziś. Każda rywalizująca rodzina, każdy przywódca syndykatu, każdy wróg szukający rysy w zbroi. A teraz, mieli jedną.

Zostałem upokorzony.

Odwróciłem się i chwyciłem za poręcz, próbując uspokoić burzę narastającą w mojej piersi. Byłem spokojny, cierpliwy, nawet ugodowy. Wszystko dla tej umowy. Dla tego sojuszu. A teraz, panna młoda, moja panna młoda, zrobiła ze mnie głupca.

Moje pięści zacisnęły się. Moja duma płonęła.

Będzie tego żałować.

Mogła mnie poślubić, żyć jak królowa, być nietykalna. Zamiast tego wybrała ucieczkę?

Dobrze. Niech ucieka. Niech próbuje zniknąć. Ale ją znajdę, niezależnie od tego, ile to potrwa. A kiedy ją znajdę, nie będzie ucieczki.

Mój głos był niski i ostateczny. „Znajdź ją.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Don's Unwanted Bride

The Don's Unwanted Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa