Perspektywa Alyssy
Stałam przed lustrem, starając się nie krzyczeć.
Suknia ślubna była piękna, zbyt piękna. Biały atłas, perłowe guziki, delikatna koronka, która dotykała podłogi niczym szept. Wyglądała jak coś z bajki.
Ale prawda? Czułam się, jakby to była pętla zaciskająca się wokół mojej szyi.
Drzwi zaskrzypiały i do środka weszła Estina, moja pokojówka, a zarazem jedyna przyjaciółka w tym całym pokręconym życiu.
Jej ciemne oczy były przeszklone z niepokoju, usta zaciśnięte w cienką linię. Jej palce kurczowo ściskały klamkę, jakby to była jedyna rzecz trzymająca ją na ziemi.
"I co?" zapytałam.
Zamknęła za sobą drzwi, podeszła bliżej i skrzyżowała ramiona.
"To potwierdzone. On jest Księciem Mafii."
Przełknęłam ciężko ślinę. "On?"
Kiwnęła głową. "Ten, którego nazywają 'Duch'. Zimny. Bezlitosny. Nieosiągalny."
Moje kolana prawie się ugięły. Odwróciłam się od lustra, opierając obie ręce o stół przed sobą, starając się oddychać. Makijażystka odeszła już kilka godzin temu, ale jej narzędzia wciąż leżały porozrzucane, pędzle, szminki, pudry.
"Dla ochrony," mruknęłam gorzko. "Tak powiedział mój ojciec."
Estina stanęła obok mnie. "Wiesz, jaki on jest. Dla niego to transakcja. Sojusz."
"Wydaje mnie za mąż, jakbym była bydłem, Estina."
"Wiem."
"Za potwora," podkreśliłam.
"Wiem," westchnęła.
W końcu spojrzałam na nią. "Myślisz, że mnie skrzywdzi?"
Milczała przez dłuższą chwilę. "Myślę, że nigdy cię nie pokocha."
Te słowa zabolały bardziej niż policzek. Zacisnęłam szczęki. "Nie zrobię tego."
Nie wyglądała na zaskoczoną. Może już wiedziała.
"Muszę odejść," szepnęłam. "Dziś wieczorem. Teraz."
Estina mrugnęła. "Jesteś pewna?"
"Czy wyszłabyś za kogoś, kto zabił więcej ludzi, niż prawdopodobnie pocałował?"
Westchnęła, ruszając w kierunku drzwi. "Daj mi dwie minuty. Sprawdzę korytarz."
Odwróciłam się z powrotem do lustra. Nienawidziłam tego, co widziałam. Nie dlatego, że wyglądałam brzydko. Nie. Wyglądałam doskonale. I to był problem. Doskonała lalka. Doskonała panna młoda. Doskonała przynęta.
Estina wyszła. Mój oddech stawał się nierówny. Każde tyknięcie zegara na ścianie brzmiało głośniej. Chodziłam. Liczyłam. Modliłam się.
Dokładnie trzy minuty później drzwi otworzyły się ponownie.
"Wybrzeże jest czyste."
Nie zawahałam się.
"Pomóż mi z tego wyjść," powiedziałam, odwracając się do niej plecami.
Pośpieszyła się, zgrabnie odpinając suwak sukni. Zsunęła się z moich ramion jak topniejący śnieg, układając się wokół moich stóp w ciszy. Wyszłam z niej, nagle zimniejsza i wolniejsza.
Pod spodem miałam już na sobie top. Sięgnęłam po wyblakłe dżinsy, które schowałam pod toaletką. Wciągnęłam je, zapięłam, zawiązałam sznurek. Potem chwyciłam czarną bluzę z kapturem i wsunęłam ręce w rękawy.
Estina podała mi czapkę z daszkiem. Naciągnęłam ją nisko na oczy, zbierając długie włosy w niedbały kok i wkładając je pod spód.
"Nikt nie powinien cię rozpoznać," powiedziała, jej głos ledwo szeptem.
Kiwnęłam głową.
Spojrzała na mnie, łzy zalewające jej oczy. "Naprawdę mu nie powiesz?"
"Komu?"
"Twojemu ojcu."
Prychnęłam. "Wkrótce się dowie, gdy panna młoda zniknie z ołtarza."
Jej ręce drżały, gdy wyciągnęła się i mocno mnie przytuliła. "Kiedy wrócisz, moja Księżniczko?"
Te słowa mnie przeszyły. Estina była mi lojalna, a ja się do niej przywiązałam. Była najbliższą osobą, jaką miałam, siostrą—czy najlepszą przyjaciółką.
"Nie wiem," szepnęłam.
Odsunęła się, wycierając policzki. "Idź. Teraz. Zanim ktoś przyjdzie."
Kiwnęłam głową. "Dziękuję, Estina."
Bez słowa więcej, odwróciłam się w stronę drzwi, gdy nagle mnie przyciągnęła i wsunęła mi w ręce kartkę.
Spojrzałam na kartkę, potem na nią. "Idź tam, ale nie mów jej o mnie. Wynajmuje jeden pokój w swoim domu..."
Nie wiedziałam, dokąd pójdę, więc byłam głęboko wdzięczna za jej gest. "Kim ona dla ciebie jest?" zapytałam.
Łzy napłynęły jej do oczu, gdy odpowiedziała. "Moja matka. Wynajmuje mój pokój."
Zachłysnęłam się, a ona wypchnęła mnie na zewnątrz. Kiedy usłyszałam głosy z pobliskiego miejsca, szybko wymknęłam się przez boczne drzwi, które wcześniej odblokowała, i zniknęłam w słabo oświetlonym korytarzu.
Mój dzień ślubu oficjalnie stał się moją ucieczką z tego PIEKŁA!
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Haydena
Gdyby ktoś powiedział mi dwa lata temu, że dzisiaj stanę przy ołtarzu, ubrany w zbyt drogi smoking, gotów poślubić kobietę, której nigdy nie spotkałem, postrzeliłbym go w nogę za opowiadanie tak niedorzecznego dowcipu.
A jednak tam byłem. Hayden Cole. Książę mafii. Zimnokrwisty, kalkulujący, budzący strach w każdym zakątku podziemia, a dzisiaj – pan młody.
Ślub roku, cholera.
Samochód powoli zatrzymał się przed katedrą. Elegancki i czarny, customowy kuloodporny Maybach odbijał poranne słońce jak groźbę. Moi ochroniarze, uzbrojeni po zęby i ubrani w garnitury, otworzyli drzwi, zanim zdążyłem mrugnąć.
Wyszedłem i wziąłem głęboki oddech, a świeże powietrze ledwo zdołało uspokoić brzęczenie w mojej głowie.
Nie nerwy. Nigdy nerwy.
Oczekiwanie.
Poprawiając spinki do mankietów, zerknąłem za siebie. Szereg czarnych pojazdów ciągnął się wzdłuż ulicy, każdy z nich przewoził kluczowych graczy w imperium, które przez lata pomagałem budować. Sojusznicy. Żołnierze. Przywódcy syndykatów. Każdy z nich się pojawił. Nie tylko by mnie uhonorować, ale by zobaczyć, jak niemożliwe się dzieje: Hayden Cole biorący ślub.
Kącik moich ust uniósł się w uśmiechu. „Naprawdę myślą, że to coś zmienia”, mruknąłem do siebie.
Odwróciłem się i wszedłem po schodach katedry. Ciężkie drewniane drzwi skrzypnęły, odsłaniając wnętrze tak ekstrawaganckie, że wyglądało jak coś z królewskiego wesela, do cholery.
Wszystko obramowane złotem. Ogromne żyrandole. Czerwony dywan wyłożony białymi liliami. Nicolai naprawdę się postarał.
Mówiąc o diable...
„Hayden”, Nicolai Martini, król mafii, przywitał mnie na wejściu, pokazując wymuszony, napięty uśmiech. Człowiek wyglądał, jakby nie spał od dni.
„Nicolai.” Uściskałem jego wyciągniętą rękę, ściskając ją trochę mocniej niż to konieczne.
„Dobrze się prezentujesz”, powiedział, próbując brzmieć swobodnie, choć jego głos się załamał.
„A ty wyglądasz, jakbyś zaraz miał się posikać. Czy wszystko w porządku?” zapytałem beznamiętnie.
Nerwowo się zaśmiał i poklepał mnie po ramieniu. „To wielki dzień. Moja córka jest trochę... przytłoczona.”
„Wiedziała, na co się pisze.”
„Wiedziała”, odpowiedział szybko. „Wiedziała. Ufaj, że się nią zajmiesz.”
Nic nie powiedziałem.
Zamiast tego przeszedłem obok niego, prosto wzdłuż nawy. Cisza, która zapadła w katedrze, była niemal ogłuszająca. Oczy śledziły mnie jak pociski termiczne. Niektóre z podziwem. Niektóre z ciekawością. Kilka z lękiem.
Dobrze.
Ksiądz stał przy ołtarzu. Donovan, mój zaufany człowiek, skinął mi głową ze swojej pozycji przy przedniej ławce. Zająłem swoje miejsce i przeskanowałem ogromną katedrę. Wszystko było idealne.
Z wyjątkiem faktu, że nie było panny młodej.
Sprawdziłem zegarek. Potem znowu. I znowu.
Pięć minut.
Dziesięć.
Piętnaście.
Muzyka się powtarzała. Napięcie gęstniało. Czułem niepokój przenikający tłum. Pochyliłem się w stronę Donovana.
„Spóźnia się.”
„Przyjdzie”, powiedział, choć jego oczy już przeczesywały tył kościoła.
Wtedy pojawiła się służąca, młoda, blada, pośpiesznie zbiegła wzdłuż nawy i wyszeptała coś na ucho Nicolaiowi. Jego twarz zbielała. Jego oczy zwróciły się na mnie.
Powoli się wyprostowałem.
„Donovan”, powiedziałem, nie odwracając się. „Idź. Teraz.”
Donovan już ruszał w stronę Nicolaia na mój rozkaz.
Utrzymywałem kontakt wzrokowy z Nicolaem. Jego ręce niemal drżały, próbując zachować spokój, ale pot spływający po jego skroni zdradzał go.
Chwilę później Donovan wrócił, szczęki miał zaciśnięte.
„Zniknęła”, powiedział cicho. „Panna młoda uciekła.”
Zniknęła?
Mrugnąłem raz.
Potem uderzyło mnie gorąco. Powolny, duszący ogień wspinający się od klatki piersiowej do czaszki.
Odwróciłem się do Donovana. „Gdzie, do cholery, była ochrona?”
„Myśleli, że jest w przebieralni”, odparł. „Jej suknia wciąż tam jest. Wyszła w innych ubraniach.”
„Cholera!”
Wypuściłem powolny, miarowy oddech i zszedłem z ołtarza, ignorując gości, którzy już szeptali z zapałem. Moje kroki odbijały się echem, gdy szedłem w stronę wyjścia, a Donovan podążał za mną.
Przeciągnąłem ręką przez włosy. Cały podziemny świat patrzył dziś. Każda rywalizująca rodzina, każdy przywódca syndykatu, każdy wróg szukający rysy w zbroi. A teraz, mieli jedną.
Zostałem upokorzony.
Odwróciłem się i chwyciłem za poręcz, próbując uspokoić burzę narastającą w mojej piersi. Byłem spokojny, cierpliwy, nawet ugodowy. Wszystko dla tej umowy. Dla tego sojuszu. A teraz, panna młoda, moja panna młoda, zrobiła ze mnie głupca.
Moje pięści zacisnęły się. Moja duma płonęła.
Będzie tego żałować.
Mogła mnie poślubić, żyć jak królowa, być nietykalna. Zamiast tego wybrała ucieczkę?
Dobrze. Niech ucieka. Niech próbuje zniknąć. Ale ją znajdę, niezależnie od tego, ile to potrwa. A kiedy ją znajdę, nie będzie ucieczki.
Mój głos był niski i ostateczny. „Znajdź ją.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
PRZYPOMNIENIE - Tydzień temu
Punkt widzenia Alyssy
Kiedyś wierzyłam, że dom oznacza bezpieczeństwo. Że to miejsce pełne ciepła, śmiechu, miłości. Ale odkąd moja matka zmarła, te iluzje rozpadły się jak szkło pod stalowym butem.
Posiadłość mojego ojca była ogromna, luksusowa i zimna jak krypta. Podczas gdy świat widział przepych, ja widziałam klatkę. Nie wolno mi było wychodzić. Nie miałam pozwolenia na odwiedziny. I choć mieszkałam w osobnym skrzydle, zbudowanym specjalnie po to, bym była „komfortowa”, czułam się bardziej jak w dobrze udekorowanym więzieniu. Nie wychodziłam na zewnątrz od lat. Nie od jej śmierci.
Dziesięć lat.
Dziesięć lat ciszy.
Dziesięć lat udawania, że może tak naprawdę jej nie ma. Że pewnego dnia wróci.
Że istnieje jakiś powód, dla którego nigdy nie było pogrzebu, trumny, zakończenia. Trzymałam się tej fantazji jak dziecko ściskające zepsutą zabawkę. Musiałam wierzyć, że wciąż gdzieś tam jest. Bo alternatywa była zbyt bolesna.
Aż do zeszłego tygodnia.
Aż do jego przybycia.
Leżałam na łóżku, z nosem w jednej z powieści romantycznych, które czytałam co najmniej trzy razy.
Czytanie było moją jedyną ucieczką. Te strony były moim światem. Były pełne ludzi, którzy kochali głęboko, którzy walczyli o siebie nawzajem, którzy znajdowali magię w chaosie.
Wtedy to usłyszałam. Jego kroki. Mocne. Odmierzone. Ciężkie od autorytetu.
Nikt tak nie chodził, tylko on.
Natychmiast usiadłam, serce waliło w piersi. Drzwi do mojej sypialni zaskrzypiały i tam był.
Mój ojciec.
Wysoki, surowy i odległy. Ubrany w nieskazitelnie czysty garnitur, jakby zaraz miał zawrzeć jakiś miliardowy interes. Nie postawił stopy w moich kwaterach od miesięcy. Nie mogłam nawet sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz widziałam jego twarz z bliska.
Powoli wstałam. "Ojcze?"
Nie odpowiedział od razu. Po prostu wszedł do środka, oglądając pokój z obojętnością, jakby oceniał nieruchomość. Nie sanktuarium swojej córki.
W końcu przemówił. "W ten weekend wychodzisz za mąż."
Zamarłam. "Co?"
Jego słowa wybiły mi powietrze z płuc. Przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam. Ale jego twarz była nieczytelna, poważna.
"Poślubisz Dona Włoskiego Syndykatu. Kontrakt jest podpisany. Przygotuj się."
"Co?!" Mój głos pękł z niedowierzania i złości. Zrobiłam krok do przodu. "Nie możesz być poważny!"
Odwrócił się, już zmierzając w kierunku drzwi, jakby rozmowa była zakończona.
"Czekaj!" Podbiegłam przed niego. "Nie możesz po prostu rzucić takiej bomby i odejść. O czym ty mówisz? Małżeństwo? Z kimś, kogo nawet nie znam?"
Uniósł brew. "Nie musisz go znać."
"Więc sprzedajesz mnie? O to w tym chodzi?"
Westchnął, dźwięk był ostry jak ostrze przecinające powietrze. "To nie chodzi o ciebie. Chodzi o dziedzictwo. Władzę. Kontrolę. I co najważniejsze, twoją ochronę."
"A co z miłością? Czy to nic dla ciebie nie znaczy?"
Jego oczy stwardniały. "Miłość jest dla słabych."
Moje oddechy utknęły w gardle.
"Czy dlatego ożeniłeś się z mamą? Czy kiedykolwiek była między wami miłość? Czy może ona też była tylko pionkiem?"
Coś mignęło w jego oczach. Żal? Ból? Zniknęło równie szybko.
"Twoja matka była... inna. Ale to nie o nią chodzi. Chodzi o to, byś stanęła i zrobiła to, do czego zostałaś wychowana. Prowadziła."
Pokręciłam głową, głos podnosił się. "Nie. To chodzi o kontrolę. O użycie mnie jako dźwigni do kupowania sojuszy."
Pochylił się, oczy zimne jak lód. "Żyłaś miękkim życiem. Czytałaś książki. Marzyłaś o rzeczach, które nie istnieją. Czas dorosnąć."
"Myliłeś się," odparłam ostro. "Wierzę w miłość. Wierzę w to, że wychodzę za kogoś, bo tego chcę, nie dlatego, że jestem do tego zmuszona. Wierzę w budowanie czegoś prawdziwego, a nie w jakąś bezduszną transakcję."
Wyprostował się, poprawiając garnitur, jakby moje słowa nic nie znaczyły.
"Wierz w cokolwiek chcesz. Ale wyjdziesz za niego za mąż. Data jest ustalona. Masz pięć dni."
"Dlaczego on? Dlaczego teraz?"
"Ponieważ Don zgodził się zabezpieczyć nasze interesy we Włoszech w zamian za małżeństwo. Chce panny młodej. Potrzebujemy jego ochrony. Kiedy mnie zabraknie, będzie tym, który cię ochroni."
Uniosłam brew.
"Nie potrzebuję żadnej ochrony. Jestem twoją córką."
Jego milczenie sprawiło, że zacisnęłam dłonie w pięści. Chciałam krzyczeć. Rzucić czymś. Sprawić, by mnie zobaczył. Naprawdę zobaczył.
Ale wiedziałam, że to bezcelowe.
Odwrócił się, żeby odejść.
"Nawet nie obchodzi cię, czego chcę," wyszeptałam.
Zatrzymał się przy drzwiach, ale nie odwrócił się.
"Chcieć to luksusy. Byłaś wychowywana do odpowiedzialności."
"Nie," powiedziałam, mój głos pękając. "Byłam wychowywana w izolacji. W ciszy. W bólu. Byłam wychowywana w cieniu matki, której nigdy nie mogłam opłakać."
Mimo to, nie spojrzał wstecz.
"Powinnaś być wdzięczna. Wyjdziesz za mąż do władzy."
"Za nieznajomego."
"Za lidera."
Patrzyłam na jego plecy, czując, jak gniew wrze pod moją skórą. "Pewnego dnia," wyszeptałam, "pożałujesz tego."
Wyszedł, a drzwi zamknęły się za nim jak ostatni gwóźdź do trumny. I stałam tam, patrząc na drzwi, moje serce pękało i płonęło jednocześnie. Padłam na kolana i gdy cisza wróciła, wybuchłam płaczem.
Przesuń w górę, aby kontynuować