passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Don's Unwanted Bride - Rozdział #8 - autor Yan Stellar

The Don's Unwanted Bride

/

Rozdział 8

ROZDZIAŁ 6

Punkt widzenia Alyssy

Wiatr smagał mi twarz, gdy szłam chodnikiem, ciągnąc za sobą walizkę niczym pokonany żołnierz wycofujący się z wojny.

Moje palce były zdrętwiałe, nie z zimna, ale z zaciskania telefonu mocno przy uchu, mając nadzieję, błagając, by Estina odebrała. Ale nie zrobiła tego. Ani razu. Nie po wszystkim.

Ulice Los Angeles tętniły życiem, wszyscy się spieszyli, głowy pochylone, życie w ruchu.

Tymczasem moje utknęło w zawieszeniu. Byłam sama, a z każdym krokiem, jaki stawiałam, ciężar rzeczywistości coraz głębiej osiadał w mojej piersi. Nie miałam dokąd pójść. Bez pieniędzy. Bez rodziny. Bez przyjaciół, którzy znali mnie naprawdę.

Przechodziłam obok budynku za budynkiem, aż prosty znak przykuł mój wzrok.

"Poszukiwana sprzątaczka - Aplikuj w środku"

Był przyklejony do zewnętrznej bramy rezydencji. Nie był ani elegancki, ani rzucający się w oczy.

Po prostu zwykła notatka napisana czarnym atramentem, lekko trzepocząca na wietrze. Czułam, że to jak lina ratunkowa rzucona w moją stronę. Patrzyłam na nią przez dłuższą chwilę, kwestionując wszystko. Ale rozpacz nie daje miejsca na dumę. Otworzyłam bramę i weszłam.

Przeszłam ledwie kilka kroków, kiedy za mną rozległ się głos.

"Zatrzymaj się tam!"

Zamarłam.

Dwóch potężnych mężczyzn w czarnych kombinezonach ruszyło w moją stronę. Jeden miał przy pasku krótkofalówkę, drugi bliznę biegnącą wzdłuż policzka. Ich oczy sunęły po mnie, oceniając każdy cal.

"Czego tu chcesz?" zapytał Scarface.

Wyprostowałam plecy. "Ja… widziałam ogłoszenie o wolnym miejscu. Na sprzątaczkę. Ja… chcę aplikować."

Wymienili spojrzenia, a potem jeden z nich się skrzywił.

"To miejsce nie jest dla takich jak ty. Spadaj."

Jego słowa uderzyły mnie mocniej, niż się spodziewałam. Stałam tam, przełykając gulę w gardle. Gdyby tylko wiedzieli. Gdyby tylko wiedzieli, kim naprawdę jestem. Ale może lepiej, że nie wiedzieli.

Byłam księżniczką mafii, córką Nicholasa Martini, imienia, które wywoływało dreszcze. Ale teraz byłam nikim. Tylko dziewczyną w podartych dżinsach, niosącą dwie walizki pełne sekretów.

"Proszę," szepnęłam, głos drżący. "Potrzebuję tej pracy. Potrafię sprzątać, gotować, serwować. Będę niewidzialna. Dajcie mi szansę."

Scarface zrobił krok naprzód. "Powiedzieliśmy, żebyś spadała."

Nie ruszyłam się. Nie mogłam.

"Chcesz, żebyśmy wyciągnęli cię stąd siłą?"

W tym momencie przez kompleks rozległ się głośny pisk opon. Bramy zaskrzypiały, a trzy eleganckie czarne Range Rovery wjechały niczym cicha groźba. Poruszały się w formacji, a nawet strażnicy zesztywnieli.

Samochód po środku zatrzymał się bezpośrednio przed nami. Tylna szyba powoli zjechała w dół, a para zimnych, przenikliwych oczu spotkała się z moimi.

Jego spojrzenie przygwoździło mnie do ziemi. Kruczoczarne włosy. Szczęka wyrzeźbiona w stali. Skóra muśnięta słońcem, ale przyćmiona niebezpieczeństwem. A te oczy, lodowate, kalkulujące, nieprzeniknione.

Wysiadł z samochodu z elegancją króla i siłą potwora.

"Kim ona jest?" zapytał, jego głos głęboki, autorytatywny.

"Mówi, że chce się zgłosić na sprzątaczkę, sir. Ale wygląda… podejrzanie," odpowiedział jeden ze strażników.

Obrócił się w moją stronę, ręce w kieszeniach. Jego spojrzenie wierciło się w mojej duszy.

"Ty. Jak masz na imię?"

Zawahałam się. "A-Andrea."

Przekrzywił lekko głowę. "Dlaczego wyglądasz tak cholernie znajomo?"

Moje serce zamarło.

Zrobił krok bliżej, mrużąc oczy. "Czy już się wcześniej spotkaliśmy?"

Pokręciłam szybko głową. "Nie, proszę pana. Nigdy."

Ten człowiek wyglądał na niebezpiecznego. Lepiej byłoby odejść. Jeśli tego nie zrobiłam, mógłby odkryć moją tożsamość.

Chciałam się ruszyć, uciec i nigdy nie wracać, ale jego spojrzenie wciąż było utkwione w moim, intensywnie, gdy mnie badał, nie mogłam się ruszyć. Inni strażnicy obserwowali w milczeniu, a ja też, czekając na jego werdykt.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

Punkt widzenia Haydena

Nigdy nie widziałem oczu tak brązowych. Nie tych zwyczajnych. Nie, te były głębokimi basenami czekolady, które zdawały się pochłaniać biel jej oczu.

Tęczówki tak bogato rozlewały się na krawędzie, że ledwo zostawiały miejsce na cokolwiek innego. Taki brąz, który sprawiał, że zapominałeś, co chciałeś powiedzieć, który wciągał cię, czy tego chciałeś, czy nie.

Wszystko w niej było brązowe, jej włosy, długie i falujące, spływające po ramionach, jakby właśnie wyszła z planu starego filmu. Nawet jej skóra miała ciepły odcień, pocałowana przez słońce, lśniąca mimo paniki wyrytej na jej twarzy.

Ale to nie tylko jej wygląd przytrzymywał mnie na miejscu. To było dziwne uczucie, że widziałem ją wcześniej. Gdzieś. W jakiś sposób.

Jej twarz drapała w pamięci głęboko zakopany w moim umyśle, jak duch delikatnie stukający w zamknięte drzwi. Ale niezależnie od tego, jak mocno się wpatrywałem, nie mogłem znaleźć klucza do tych drzwi. Była znajoma, zbyt znajoma, a jednak jej imię? Pustka.

Moje oczy przesunęły się na zużyty bagaż obok niej, jej palce kurczowo trzymały uchwyty jakby to była ostatnia linia życia, którą ma na tym świecie.

Strażnicy flankujący ją wyglądali, jakby byli gotowi wyrzucić ją w chwili, gdy skinę głową. Oni nie widzieli tego, co ja widziałem.

Ale ja widziałem. Desperację. Kontrolowaną panikę. Potrzebę, która sięgała znacznie głębiej niż tylko do pracy.

"Mówi, że przyszła na wolne miejsce pokojówki," powiedział jeden ze strażników z westchnieniem, kiedy nie powiedziałem ani słowa. Stanął nieco przed nią, jakby była zagrożeniem.

Uniósłem brew i ponownie skierowałem wzrok na nią. Nic nie powiedziała na początku. Po prostu spojrzała w dół, a potem znowu na mnie. Jej usta się otworzyły, ale nic nie wyszło.

Nagle machnęła ręką i zwróciła się w stronę bramy. "Nieważne," powiedziała szybko, jej głos drżał. "Po prostu odejdę."

Jej ręka drżała przy metalowym uchwycie walizki, gdy zaczęła ciągnąć swoje rzeczy z powrotem w stronę bramy. Walizka podskakiwała na żwirze, odbijając się głośniej niż powinna w ciszy poranka. Była przestraszona. Nie tylko zdenerwowana, przestraszona. I to mnie zaintrygowało.

"Poczekaj," zawołałem, mój głos przecinający powietrze.

Zamarła w pół kroku. Jej ramiona się napięły i zobaczyłem, jak jej kostki bieleją, gdy mocniej chwyciła walizkę. Potem, powoli, odwróciła się, by na mnie spojrzeć.

Jej oczy spotkały moje i przez chwilę coś się w nich mignęło. Strach? Rozpoznanie? Obydwa? Nie mogłem powiedzieć.

"Jak masz na imię?" zapytałem, bardziej ciekawski niż cokolwiek innego.

Oblizała dolną wargę i wzięła drżący oddech. "Ja... jestem... Andrea," wyjąkała. "Andrea Mathew."

Skinąłem powoli głową, powtarzając imię w myślach. Andrea Mathew. Nic w niej nie wywoływało dzwonka.

Niemniej, to swędzenie w tyle głowy pozostało.

Cisza między nami się przeciągała, aż jeden ze strażników zrobił krok do przodu. "Panie, jeśli kłamie, możemy ją wyprowadzić z terenu."

Podniosłem rękę, by go zatrzymać. "Praca jest twoja, Andrea," powiedziałem po prostu.

Jej szczęka lekko opadła. Jej oczy się rozszerzyły, migały niedowierzaniem.

"Co?"

"Słyszałaś mnie," odpowiedziałem, odwracając się do niej plecami i kierując się do wejścia. "Steph pokaże ci okolicę."

"Ale... nie złożyłam aplikacji. Nawet mnie nie przesłuchałeś."

Zatrzymałem się przy drzwiach i spojrzałem przez ramię.

"Nie musiałaś."

Stała tam, całkowicie zamarznięta, jakby nie mogła zdecydować, czy uciec, czy podążać za mną do środka. Steph, mój najzaufaniejszy pomocnik, podeszła do niej i uśmiechnęła się lekko.

"Chodź ze mną," powiedziała Steph, wskazując na dom. "Musisz zostać sprawdzona i zamieszkać."

"Sprawdzona?"

"Sprawdzenie przeszłości. Standardowa procedura. Ale będziesz w porządku, jeśli nie masz nic do ukrycia."

Zauważyłem, jak kolor na ułamek sekundy odpływa z jej twarzy, zanim zamaskowała to skinieniem głowy. Poszła za Steph, jej kroki były niepewne, ale nie opierała się. Interesujące.

Kiedy odwróciłem się i wszedłem do głównego domu, nie mogłem pozbyć się uczucia, że właśnie wpuściłem coś niebezpiecznego do swojego domu.

Ale byłem zbyt ciekawski, by się powstrzymać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 8

Perspektywa Alyssy

W chwili, gdy weszłam do rezydencji, moje serce zamarło. Nie, skreśl to, roztrzaskało się i spłonęło.

Powietrze było gęste od czegoś, czego nie potrafiłam dokładnie nazwać. Moc? Niebezpieczeństwo? Śmierć? Wszystko powyższe.

Zapach skóry i wody kolońskiej mieszał się z czymś bardziej metalicznym, jak krew ukryta pod polerowanymi marmurowymi podłogami.

Wszystko było takie ciemne.

Ściany były głębokie onyksowe, obrazy abstrakcyjne i skręcone, niemal duszące w swojej intensywności.

Wodospad siedział jak centralny punkt w pobliżu masywnych schodów, spływając cicho jak drapieżnik czający się w zasadzce. Światła były przyciemnione, jakby dom nie chciał być w pełni widziany.

A potem był on.

Zobaczyłam go przemykającego korytarzem. Wysoki. Szerokie ramiona. Ciemny garnitur, ciemne oczy, ciemniejsza aura. Nie wyglądał realnie. Wyglądał jak duch zrobiony z ciała i stali.

Widząc go, zatrzymałam się w pół kroku.

To miejsce... przypominało mi mój dom w Nowym Jorku. Energia, luksus, groza. Tylko tym razem nie byłam córką Króla Mafii.

Byłam służącą.

Ścisnęłam mocno swoją torbę podróżną, każde włókno w moim ciele krzyczało, żebym uciekła. Ale dokąd miałabym pójść?

Matka Estiny wyrzuciła mnie jak chorobę. Nie miałam pieniędzy. Żadnych przyjaciół. Żadnego planu awaryjnego. Więc przełknęłam gulę w gardle i zmusiłam się do postąpienia naprzód.

Potrzebowałam tej pracy.

"Hej!" warknął za mną szorstki głos.

Odwróciłam się i stanęłam twarzą w twarz z mężczyzną, który wyglądał, jakby na śniadanie podnosił dorosłych mężczyzn.

"Chodź za mną," powiedział, nie oferując żadnego wprowadzenia.

Nic nie powiedziałam i posłusznie podążyłam za nim, idąc jego krokiem. Szliśmy z określonym celem, każdy krok był przemyślany.

Przeszliśmy obok salonu, jeśli można to tak nazwać, gdzie inny wodospad spływał obok czarnego fortepianu, nietkniętego i nieskazitelnego.

W końcu zatrzymał się przy dużych drzwiach i otworzył je. "Kuchnia," ogłosił. "Madame Lena. Nowa dziewczyna."

W środku kilka kobiet w mundurach odwróciło się, by się na mnie spojrzeć. Mężczyzna odszedł bez słowa.

Kobieta, która wyglądała na szefową, podeszła do mnie. Jej wyraz twarzy był nieczytelny, ostre oczy oceniały mnie jak mebel.

"Jestem Madame Lena," powiedziała. "Musisz być nową osobistą służącą Dona."

Na słowo Don zamarłam.

Nie.

Powinnam była wiedzieć. Ta aura. Ten poziom ciszy i kontroli. On nie był tylko jakimś bogatym facetem z ochroną.

Był częścią mafii. Tak jak mój ojciec. Czy to los ze mnie drwił?

Czy to jakiś okrutny żart, który rzucił mnie z powrotem do świata, przed którym uciekałam?

Mrugnęłam szybko i odchrząknęłam, próbując stłumić dreszcz, który mnie przeszedł. "Andrea. Andrea Mathew," powiedziałam, prawie się myląc i mówiąc Alyssa.

Madame Lena uniosła brew. "Dobrze, Andrea. Słuchaj uważnie. Nie jesteś zwykłą służącą. Będziesz pracować bezpośrednio dla Dona."

Przełknęłam ciężko.

Kontynuowała, jej głos był stanowczy. "Codziennie rano będziesz sprzątać jego pokój. Pod żadnym pozorem nie dotykaj jego rzeczy osobistych. Zauważa wszystko i nie lubi, gdy obcy grzebią."

Szybko kiwnęłam głową. "Zrozumiałam."

"I nie dotykaj go," dodała ostro. "Nie znosi być dotykany."

Zrozumiane.

"Codziennie rano o siódmej dokładnie przygotujesz mu kawę. Nie jada śniadań. Nie wierzy w to. Ale jego kawa musi być mocna, gorąca i zrobiona dokładnie tak, jak lubi. Jeden błąd i wylatujesz. Zrozumiano?"

"Tak," wyszeptałam.

"A gdy tylko wróci z pracy, dostaniesz kolację od kucharzy i dostarczysz ją do jego gabinetu. Jeśli się spóźni, w ogóle nie będzie jadł, więc nie warto się starać."

Wciąż kiwałam głową, gdy pochyliła się bliżej.

"Nie jesteś pierwszą osobistą służącą Dona," powiedziała niższym tonem. "Ale możesz być ostatnią, jeśli nie będziesz przestrzegać zasad."

W pomieszczeniu zapadła ciężka cisza. Wszystkie inne służące udawały, że nie słuchają, ale czułam ich oczy na sobie. Obserwujące. Oczekujące.

"Co stało się z ostatnią?" zapytałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Usta Madame Leny lekko się wykrzywiły. "Popełniła błąd, myśląc, że jego zasady jej nie dotyczą."

To nie brzmiało obiecująco.

"Witamy raz jeszcze," powiedziała po chwili. "Mam nadzieję, że przetrwasz tu tydzień."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Don's Unwanted Bride

The Don's Unwanted Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa