passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Don's Unwanted Bride - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

The Don's Unwanted Bride

/

Rozdział 7

ROZDZIAŁ 5

Perspektywa Alyssy

Pokręciłam głową, próbując zbagatelizować wagę chwili, ale jej instynkt był ostry jak brzytwa. Zanim zdążyłam zareagować, rzuciła się do przodu i wyrwała mi telefon z ręki.

„Czekaj, nie—” krzyknęłam, ale było za późno. Estina już rozłączyła rozmowę.

Jej matka wpatrywała się w telefon z niedowierzaniem. Ręce jej drżały, gdy opuszczała go powoli. „To była Estina,” wyszeptała. „To była moja Estina... Poznałabym ten głos wszędzie.”

A potem zaczęła szlochać.

Rozdzierające krzyki wstrząsały jej kruchymi ramionami. Jej żal przerywał ciszę, odbijając się echem w salonie niczym duch, który wreszcie odnalazł swój głos.

Stałam zamrożona, bezradna, patrząc, jak się przed mną rozpada. Piersi ścisnęło mi poczucie winy.

„Muszę wiedzieć,” powiedziała między szlochami, jej oczy szkliły się od niewylanych łez. „Kim jesteś? Dlaczego do niej dzwoniłaś? Co wiesz o mojej córce?”

Przełknęłam z trudem, serce waliło mi w piersi. Powiedzenie jej prawdy zniszczyłoby wszystko. Ale dalsze kłamstwo tylko pogłębiłoby już otwierającą się przepaść.

„Ja… Znam Estinę,” powiedziałam cicho.

Przez chwilę przestała płakać i spojrzała na mnie. Jej wyraz twarzy był mieszanką zmieszania, strachu i rosnącej podejrzliwości.

„Znasz ją? Skąd?”

„Dała mi twój adres. Poprosiła, żebym tu przyszła,” przyznałam.

Jej ciało zesztywniało, a w powietrzu zapanowała cisza jak przed nadchodzącą burzą. Potem jej oczy zwęziły się.

„Kim jesteś?” zapytała ponownie, tym razem bardziej stanowczo.

Otworzyłam usta, ale nic nie powiedziałam. Jak mogłam jej powiedzieć, kim naprawdę jestem? Że jestem córką Nicholasa Martiniego? Że jej córka wysłała córkę Króla Mafii, by zamieszkała w jej domu, przebrana za sierotę? Nie mogłam.

„Kim jesteś?!” powtórzyła, głos podniósł się.

Cofnęłam się nieco, dłonie uniesione w obronie. „Proszę, nie mogę ci powiedzieć. Nie teraz.”

Jej twarz stwardniała. „Jeśli mi nie powiesz w tej chwili, dzwonię na policję. Powiem im, że ukrywasz moją córkę. Nie obchodzi mnie, kim jesteś!”

Panika wzbierała w mojej piersi. Jeśli policja się zaangażuje, wszystko się skończy. Moja tożsamość zostanie ujawniona. Mój ojciec mnie odnajdzie. Hayden może mnie znaleźć. I zostanę wciągnięta z powrotem w tamto życie.

Szybko wybrałam numer Estiny, ręce mi się trzęsły.

„Odbierz, odbierz,” szeptałam jak modlitwę.

Linia dzwoniła dwa, trzy razy.

„Estina,” westchnęłam, gdy w końcu odebrała.

„Alyssa? Co się dzieje?” zapytała, głos napięty.

„Twoja mama… chce zadzwonić na policję. Myśli, że cię ukrywam.”

Zapadła cisza.

„Estina, musisz to naprawić,” błagałam. „Nie mogę teraz zdemaskować mojej przykrywki.”

Westchnęła ciężko. „Daj mnie na głośnik.”

Zrobiłam, co kazała, i trzymałam telefon w stronę kobiety.

„Mamo,” powiedziała Estina miękko.

Kobieta zamarła, jej łzy natychmiast wyschły, jakby ktoś przełączył przełącznik.

„Esti? Kochanie, to ty?”

„Tak, mamo. To ja.”

Nowa fala szlochów opanowała ją. „Och, moje dziecko. Moja słodka dziewczynka. Tak mi przykro… Nie wiedziałam, gdzie cię szukać. Myślałam, że nie żyjesz.”

„Żyję. I mam się dobrze. Ale mamo, posłuchaj mnie. Alyssa… potrzebowała miejsca do zamieszkania. Wysłałam ją do ciebie. Wiedziałam, że jej pomożesz.”

Kobieta zatrzymała się. „Dlaczego sama nie przyszłaś? Dlaczego wysłałaś kogoś innego?”

Estina zamilkła na długą chwilę. „Bo nie mogłam cię znosić. Nie po tym, co zrobiłaś. Nie po tym, jak mnie sprzedałaś.”

Słowa uderzyły w pokój jak grom. Jej matka odskoczyła, jakby ktoś ją spoliczkował.

„Esti… Nie miałam wyboru…”

„Zawsze miałaś wybór,” powiedziała Estina, głos drżący.

Czułam się jak intruz, stojąc między dekadami bólu i tajemnic.

Potem kobieta przesunęła wzrok, zablokowując mój.

„Kim jest ona?” zapytała.

„Jest córką Nicholasa Martiniego,” powiedziała Estina.

Kobieta wydała z siebie zduszony oddech, cofając się tak nagle, że prawie upadła. „Nicholas Martini? Nie… nie, nie, nie. Wysłałaś do mnie córkę Króla Mafii?!”

„Potrzebowała pomocy,” powiedziała Estina po prostu.

„Wiesz, co mi zrobi, jeśli się dowie? Ukrywałam jego córkę. Zabije mnie!”

Podeszłam do przodu. „Proszę. On nie wie. Nikt nie wie. Dlatego pozostawałam w ukryciu.”

„Dlaczego w ogóle się przed nim ukrywasz?” zapytała, patrząc na mnie i telefon.

Otworzyłam usta, ale Estina przerwała. „To długa historia, mamo. Jedna, której nie jest jeszcze gotowa opowiedzieć.”

Kobieta zdawała się spiralić. Przesunęła drżącą ręką po włosach. „Nie mogę tego zrobić. Nie mogę cię tu trzymać. Zginę, jeśli się dowie. Rozumiesz to?”

„Nie wiesz nawet, czy on jej szuka,” Estina argumentowała.

„Myślisz, że człowiek taki jak Nicholas Martini nie szuka swojej zaginionej córki?”

Była teraz histeryczna, chodziła tam i z powrotem. Potem bez słowa zakończyła rozmowę i rzuciła telefon na kanapę.

„Czekaj—” powiedziałam, idąc ku niej.

Ale już szturmowała mój pokój. Słyszałam otwieranie szuflad, skrobanie wieszaków, zamek mojej walizki.

„Co robisz?” zapytałam, idąc za nią.

„Musisz odejść,” powiedziała, nie patrząc na mnie. „Teraz.”

„Proszę. Daj mi jeszcze jedną noc.”

„Nie.”

Wepchnęła ubrania do torby, zamknęła ją z ostatecznością i wręczyła mi ją w ramiona.

„Wynocha,” powiedziała.

I tak po prostu, znów znalazłam się na ulicach. Moja tożsamość ujawniona komuś nowemu. Moje bezpieczne miejsce zniknęło. A strach przed tym, co nadejdzie, wisiał nade mną jak ciemna chmura.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

Punkt widzenia Alyssy

Wiatr smagał mi twarz, gdy szłam chodnikiem, ciągnąc za sobą walizkę niczym pokonany żołnierz wycofujący się z wojny.

Moje palce były zdrętwiałe, nie z zimna, ale z zaciskania telefonu mocno przy uchu, mając nadzieję, błagając, by Estina odebrała. Ale nie zrobiła tego. Ani razu. Nie po wszystkim.

Ulice Los Angeles tętniły życiem, wszyscy się spieszyli, głowy pochylone, życie w ruchu.

Tymczasem moje utknęło w zawieszeniu. Byłam sama, a z każdym krokiem, jaki stawiałam, ciężar rzeczywistości coraz głębiej osiadał w mojej piersi. Nie miałam dokąd pójść. Bez pieniędzy. Bez rodziny. Bez przyjaciół, którzy znali mnie naprawdę.

Przechodziłam obok budynku za budynkiem, aż prosty znak przykuł mój wzrok.

"Poszukiwana sprzątaczka - Aplikuj w środku"

Był przyklejony do zewnętrznej bramy rezydencji. Nie był ani elegancki, ani rzucający się w oczy.

Po prostu zwykła notatka napisana czarnym atramentem, lekko trzepocząca na wietrze. Czułam, że to jak lina ratunkowa rzucona w moją stronę. Patrzyłam na nią przez dłuższą chwilę, kwestionując wszystko. Ale rozpacz nie daje miejsca na dumę. Otworzyłam bramę i weszłam.

Przeszłam ledwie kilka kroków, kiedy za mną rozległ się głos.

"Zatrzymaj się tam!"

Zamarłam.

Dwóch potężnych mężczyzn w czarnych kombinezonach ruszyło w moją stronę. Jeden miał przy pasku krótkofalówkę, drugi bliznę biegnącą wzdłuż policzka. Ich oczy sunęły po mnie, oceniając każdy cal.

"Czego tu chcesz?" zapytał Scarface.

Wyprostowałam plecy. "Ja… widziałam ogłoszenie o wolnym miejscu. Na sprzątaczkę. Ja… chcę aplikować."

Wymienili spojrzenia, a potem jeden z nich się skrzywił.

"To miejsce nie jest dla takich jak ty. Spadaj."

Jego słowa uderzyły mnie mocniej, niż się spodziewałam. Stałam tam, przełykając gulę w gardle. Gdyby tylko wiedzieli. Gdyby tylko wiedzieli, kim naprawdę jestem. Ale może lepiej, że nie wiedzieli.

Byłam księżniczką mafii, córką Nicholasa Martini, imienia, które wywoływało dreszcze. Ale teraz byłam nikim. Tylko dziewczyną w podartych dżinsach, niosącą dwie walizki pełne sekretów.

"Proszę," szepnęłam, głos drżący. "Potrzebuję tej pracy. Potrafię sprzątać, gotować, serwować. Będę niewidzialna. Dajcie mi szansę."

Scarface zrobił krok naprzód. "Powiedzieliśmy, żebyś spadała."

Nie ruszyłam się. Nie mogłam.

"Chcesz, żebyśmy wyciągnęli cię stąd siłą?"

W tym momencie przez kompleks rozległ się głośny pisk opon. Bramy zaskrzypiały, a trzy eleganckie czarne Range Rovery wjechały niczym cicha groźba. Poruszały się w formacji, a nawet strażnicy zesztywnieli.

Samochód po środku zatrzymał się bezpośrednio przed nami. Tylna szyba powoli zjechała w dół, a para zimnych, przenikliwych oczu spotkała się z moimi.

Jego spojrzenie przygwoździło mnie do ziemi. Kruczoczarne włosy. Szczęka wyrzeźbiona w stali. Skóra muśnięta słońcem, ale przyćmiona niebezpieczeństwem. A te oczy, lodowate, kalkulujące, nieprzeniknione.

Wysiadł z samochodu z elegancją króla i siłą potwora.

"Kim ona jest?" zapytał, jego głos głęboki, autorytatywny.

"Mówi, że chce się zgłosić na sprzątaczkę, sir. Ale wygląda… podejrzanie," odpowiedział jeden ze strażników.

Obrócił się w moją stronę, ręce w kieszeniach. Jego spojrzenie wierciło się w mojej duszy.

"Ty. Jak masz na imię?"

Zawahałam się. "A-Andrea."

Przekrzywił lekko głowę. "Dlaczego wyglądasz tak cholernie znajomo?"

Moje serce zamarło.

Zrobił krok bliżej, mrużąc oczy. "Czy już się wcześniej spotkaliśmy?"

Pokręciłam szybko głową. "Nie, proszę pana. Nigdy."

Ten człowiek wyglądał na niebezpiecznego. Lepiej byłoby odejść. Jeśli tego nie zrobiłam, mógłby odkryć moją tożsamość.

Chciałam się ruszyć, uciec i nigdy nie wracać, ale jego spojrzenie wciąż było utkwione w moim, intensywnie, gdy mnie badał, nie mogłam się ruszyć. Inni strażnicy obserwowali w milczeniu, a ja też, czekając na jego werdykt.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

Punkt widzenia Haydena

Nigdy nie widziałem oczu tak brązowych. Nie tych zwyczajnych. Nie, te były głębokimi basenami czekolady, które zdawały się pochłaniać biel jej oczu.

Tęczówki tak bogato rozlewały się na krawędzie, że ledwo zostawiały miejsce na cokolwiek innego. Taki brąz, który sprawiał, że zapominałeś, co chciałeś powiedzieć, który wciągał cię, czy tego chciałeś, czy nie.

Wszystko w niej było brązowe, jej włosy, długie i falujące, spływające po ramionach, jakby właśnie wyszła z planu starego filmu. Nawet jej skóra miała ciepły odcień, pocałowana przez słońce, lśniąca mimo paniki wyrytej na jej twarzy.

Ale to nie tylko jej wygląd przytrzymywał mnie na miejscu. To było dziwne uczucie, że widziałem ją wcześniej. Gdzieś. W jakiś sposób.

Jej twarz drapała w pamięci głęboko zakopany w moim umyśle, jak duch delikatnie stukający w zamknięte drzwi. Ale niezależnie od tego, jak mocno się wpatrywałem, nie mogłem znaleźć klucza do tych drzwi. Była znajoma, zbyt znajoma, a jednak jej imię? Pustka.

Moje oczy przesunęły się na zużyty bagaż obok niej, jej palce kurczowo trzymały uchwyty jakby to była ostatnia linia życia, którą ma na tym świecie.

Strażnicy flankujący ją wyglądali, jakby byli gotowi wyrzucić ją w chwili, gdy skinę głową. Oni nie widzieli tego, co ja widziałem.

Ale ja widziałem. Desperację. Kontrolowaną panikę. Potrzebę, która sięgała znacznie głębiej niż tylko do pracy.

"Mówi, że przyszła na wolne miejsce pokojówki," powiedział jeden ze strażników z westchnieniem, kiedy nie powiedziałem ani słowa. Stanął nieco przed nią, jakby była zagrożeniem.

Uniósłem brew i ponownie skierowałem wzrok na nią. Nic nie powiedziała na początku. Po prostu spojrzała w dół, a potem znowu na mnie. Jej usta się otworzyły, ale nic nie wyszło.

Nagle machnęła ręką i zwróciła się w stronę bramy. "Nieważne," powiedziała szybko, jej głos drżał. "Po prostu odejdę."

Jej ręka drżała przy metalowym uchwycie walizki, gdy zaczęła ciągnąć swoje rzeczy z powrotem w stronę bramy. Walizka podskakiwała na żwirze, odbijając się głośniej niż powinna w ciszy poranka. Była przestraszona. Nie tylko zdenerwowana, przestraszona. I to mnie zaintrygowało.

"Poczekaj," zawołałem, mój głos przecinający powietrze.

Zamarła w pół kroku. Jej ramiona się napięły i zobaczyłem, jak jej kostki bieleją, gdy mocniej chwyciła walizkę. Potem, powoli, odwróciła się, by na mnie spojrzeć.

Jej oczy spotkały moje i przez chwilę coś się w nich mignęło. Strach? Rozpoznanie? Obydwa? Nie mogłem powiedzieć.

"Jak masz na imię?" zapytałem, bardziej ciekawski niż cokolwiek innego.

Oblizała dolną wargę i wzięła drżący oddech. "Ja... jestem... Andrea," wyjąkała. "Andrea Mathew."

Skinąłem powoli głową, powtarzając imię w myślach. Andrea Mathew. Nic w niej nie wywoływało dzwonka.

Niemniej, to swędzenie w tyle głowy pozostało.

Cisza między nami się przeciągała, aż jeden ze strażników zrobił krok do przodu. "Panie, jeśli kłamie, możemy ją wyprowadzić z terenu."

Podniosłem rękę, by go zatrzymać. "Praca jest twoja, Andrea," powiedziałem po prostu.

Jej szczęka lekko opadła. Jej oczy się rozszerzyły, migały niedowierzaniem.

"Co?"

"Słyszałaś mnie," odpowiedziałem, odwracając się do niej plecami i kierując się do wejścia. "Steph pokaże ci okolicę."

"Ale... nie złożyłam aplikacji. Nawet mnie nie przesłuchałeś."

Zatrzymałem się przy drzwiach i spojrzałem przez ramię.

"Nie musiałaś."

Stała tam, całkowicie zamarznięta, jakby nie mogła zdecydować, czy uciec, czy podążać za mną do środka. Steph, mój najzaufaniejszy pomocnik, podeszła do niej i uśmiechnęła się lekko.

"Chodź ze mną," powiedziała Steph, wskazując na dom. "Musisz zostać sprawdzona i zamieszkać."

"Sprawdzona?"

"Sprawdzenie przeszłości. Standardowa procedura. Ale będziesz w porządku, jeśli nie masz nic do ukrycia."

Zauważyłem, jak kolor na ułamek sekundy odpływa z jej twarzy, zanim zamaskowała to skinieniem głowy. Poszła za Steph, jej kroki były niepewne, ale nie opierała się. Interesujące.

Kiedy odwróciłem się i wszedłem do głównego domu, nie mogłem pozbyć się uczucia, że właśnie wpuściłem coś niebezpiecznego do swojego domu.

Ale byłem zbyt ciekawski, by się powstrzymać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Don's Unwanted Bride

The Don's Unwanted Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa