Serathiańskie klify przez wieki próbowały zabijać ludzi, a dziś były szczególnie ambitne wobec Miry Solvain.
Wychowała się, słuchając opowieści w tawernach Saltmere—jak starożytni Serathianie zrzucali przestępców z tych samych skał, wierząc, że morskie wiatry poniosą ich dusze na sąd. Jak niegdyś łowcy smoków gnieździli się tutaj, kiedy smoki były jeszcze liczne i na tyle głupie, by budować gniazda na dostępnych szczytach urwisk. Jak jej własna babka straciła trzy palce od odmrożenia, zbierając tu zimowity sześćdziesiąt lat temu.
— Głupie, cholernie klify — mruknęła Mira, torba obijająca się o biodro, gdy wspinała się na kolejny występ skalny, coraz ciężej dysząc.
Uzdrowiciel z nadmorskiego posterunku, Stary Henrik, był konkretny: ognista liść i księżycowy mech, i nie wracaj bez nich. Łatwo mu mówić — to nie on z masywnymi udami i plecakiem pełnym szklanych słoików próbował wdrapać się na górę, która wyraźnie jej nienawidziła. Każdy krok w górę sprawiał, że łydki paliły ją z bólu, a klatka piersiowa płonęła, ale parła naprzód z zaciśniętą szczęką. Jeszcze tylko trochę, powtarzała sobie, nawet gdy skały pod jej butami przesuwały się, jakby czekały na widowisko.
Wiatr przecinał jej wełniany płaszcz jak z urazą. Poniżej, Morze Lazurowe kotłowało się szarością i wściekłością, fale rozbijały się o skały, które przez tysiąclecia wyostrzyła przemoc. Nad głową zbierały się chmury burzowe z ponurą intencją.
W Saltmere mówiono, że klify pamiętają każdą śmierć. Że w ciemne noce, gdy nie ma księżyca, można usłyszeć krzyki.
Mira zawsze sądziła, że to bzdura. Do teraz.
Dźwięk, który rozdarł powietrze, nie był ludzki — coś surowego, rozpaczliwego i całkowicie obcego. Pisk, od którego bolały ją kości i zaciskały się zęby.
— Co do diabła? — Zastygła, zapominając o zbieraniu ziół.
Krzyk rozległ się ponownie, teraz bliżej, i coś w jej piersi się skręciło. Cokolwiek wydawało ten dźwięk, było w poważnych tarapatach.
Jej stopy ruszyły, zanim mózg nadążył, wspinając się po luźnym łupku i obchodząc wystający głaz. Solvainowie nigdy nie byli szczególnie rozgarnięci — jej ojciec zginął, próbując łowić ryby podczas sztormu, matka zaharowała się na śmierć w solnych kopalniach. Najwyraźniej instynkt samozachowawczy nie był rodziną cechą.
Wspięła się na grań i znieruchomiała.
W zagłębieniu między dwoma głazami coś srebrnego wiło się w agonii. Smoczątko — nie większe od wilczura, ale niewątpliwie smocze. Kolczasta lina owinięta wokół żeber wyglądała jak chore naśladownictwo wstążki do prezentów, a krew, jaskrawoczerwona i stanowczo za obfita, sączyła się z poszarpanego skrzydła.
— O cholera — wyszeptała Mira.
Głowa stworzenia gwałtownie odwróciła się w jej stronę, złote oczy płonęły bólem i wściekłością. Próbowało syknąć, ale dźwięk był słaby i złamany.
Mira widziała już wiele krwi przez swoje dziewiętnaście lat — Saltmere nie oszczędzało dzieci, a w klinice Henrika trafiało się wszystko, od wypadków przy łowieniu po tawerniane bójki. Ale to było inne. Celowe. Okrutne.
— Kłusownicy — warknęła. Dawniej polowanie na smoki było honorowe. Niebezpieczne, ale honorowe. Dziś to już tylko rzeź. Wylęgi kradziono dla łusek, krwi, serc. Akademia Caerborn twierdziła, że walczy z tym procederem, ale ewidentnie ich wpływy nie sięgały każdej zapomnianej przez bogów skały w królestwie.
Smoczątko patrzyło, jak się zbliżała — zbyt słabe, by uciec, zbyt dumne, by się poddać. Oddychało płytko, z trudem.
— Dobra — powiedziała Mira, wyciągając nóż z pasa. — Dobra, robimy to.
Klęknęła przy stworzeniu, a ono drgnęło. Mądrze — ludzie oznaczali ból. Zawsze oznaczali ból, prawdopodobnie.
— Nie jestem nimi — powiedziała cicho. — Nie chcę cię skrzywdzić.
Smocze oczy śledziły jej ruchy, gdy sięgała po linę. Kolce były bezlitosne, zaprojektowane, by zaciskać się przy każdej próbie ucieczki. Jakiś chory drań uznał to za rozrywkę.
— To będzie bolało — uprzedziła, po czym zaczęła piłować pierwszy splot.
Lina była gruba, przeznaczona na dużą zwierzynę. Smoczątko skomlało — naprawdę skomlało — gdy pracowała, a coś w piersi Miry pękło.
„No dalej,” wymamrotała. „Zostań ze mną.”
Lina pękła nagle, świszcząc ostrym ruchem po jej dłoni. Ból rozbłysł wzdłuż ramienia, a krew—jej krew—rozlała się po srebrnych łuskach smoka.
Czas stanął w miejscu.
Powietrze między nimi pulsowało czymś elektrycznym, czymś pradawnym i ogromnym, całkowicie wykraczającym poza jej pojmowanie. Oczy smoczątka zatrzasnęły się na jej oczach i dostrzegła w nich coś, co odebrało jej dech.
Rozpoznanie. Wybór. Pojęcie przynależności.
— O cholera — wyszeptała.
Smok otworzył paszczę i zaryczał—nie głośno, ale głęboko, z echem rozchodzącym się w jej kościach niczym grzmot. Ogień buchnął z jego gardła, kontrolowany i celowy, owinął się wokół jej nadgarstka niczym płynne złoto.
Mira krzyknęła. Ogień nie parzył, ale zostawił znak, wycinając w jej skórze misterną spiralę, która pulsowała mocą, o jakiej nigdy nie śniła.
— Co ty zrobiłeś? — wydyszała, wpatrując się w świecący znak. — Co, do diabła, zrobiłeś?
Smoczątko opadło z sił, wyczerpane wysiłkiem, ale jego oczy wciąż były utkwione w jej. Usatysfakcjonowane. Jakby czekało właśnie na nią.
Świat przechylił się na bok. Wizja się rozmyła, a ciemność zaczęła wpełzać od krawędzi.
Ostatnią rzeczą, jaką zobaczyła, były te złote, płynne oczy, obserwujące jej upadek.
Świadomość wróciła jak policzek wymierzony w twarz. Mira ocknęła się z ustami pełnymi kurzu i głową pulsującą bólem jak młot kowalski. Nad nią rozciągało się szare niebo, a na języku czuła smak popiołu.
Zamrugała, próbując złapać ostrość, i zobaczyła, że patrzy w górę na nieznajomego.
Miał na sobie czarną skórę, która krzyczała autorytetem—taki rodzaj czerni, który kosztował więcej, niż większość rodzin z Saltmere widywała przez rok. Herb wyszyty nad jego sercem sprawił, że krew Miry zamarzła w żyłach.
Akademia Caerborn. Jeźdźcy smoków. Nietykalna elita.
— No to mam przejebane — wychrypiała, zrywając się zbyt gwałtownie i natychmiast tego żałując.
— Zostałaś naznaczona — powiedział mężczyzna, jego głos był płaski i profesjonalny. Jakby omawiał pogodę.
Do widoku wkroczyła druga postać—kobieta o srebrnych włosach i oczach jak zimowe burze. Jej czarny mundur był identyczny.
— To niemożliwe — powiedziała Mira, ściskając nadgarstek. Spirala tętniła lekko, ciepła na jej skórze. — Jestem nikim. Jestem z Saltmere, na litość boską.
— Geografia nie ma znaczenia — powiedziała lodowato kobieta. — Smok cię wybrał.
— Pomagałam mu — zaprotestowała Mira, podnosząc się na nogi. — Umierał. Nie mogłam po prostu—
— Nawiązałaś więź — przerwał mężczyzna. — Częściową, ale wiążącą. To czyni cię kandydatką.
— Nie nadaję się na jeźdźca — warknęła. — Spójrzcie na mnie. Zbieram zioła na życie. Nigdy nawet nie widziałam dorosłego smoka.
— Teraz już widziałaś — powiedziała kobieta, kiwając głową w kierunku czegoś za Mirą.
Odwróciła się i prawie się zakrztusiła. Smoczątko—już nie malutkie, już nie umierające—czatowało na pobliskim głazie. Urosło, w jakiś sposób, karmione ich wspólną krwią i ogniem więzi. Jego srebrne łuski lśniły jak wypolerowany metal, a złote oczy emanowały pradawną inteligencją.
— To niemożliwe — wyszeptała Mira.
— Wiele rzeczy jest możliwych dzięki smoczej magii — powiedział mężczyzna. — Nauczysz się.
— Nigdzie z wami nie pójdę.
Kobieta uśmiechnęła się, a jej uśmiech był zimniejszy niż wiatr na klifach. — Nie masz wyboru. Znak wiąże cię z Akademią. Prawo pradawnych.
Za nimi z burzowych chmur wyłonił się latający pojazd—smukły czarny metal, który wibrował zamkniętą mocą. Magia promieniowała z jego kadłuba jak żar z kuźni.
— To szaleństwo — powiedziała Mira, cofając się. — Mam życie. Obowiązki.
— Miałaś — poprawił ją mężczyzna. — Czas przeszły.
Drzwi pojazdu otworzyły się z cichym sykiem, ukazując wnętrze pełne cieni i stali. Jej nowa rzeczywistość, czekająca by ją pochłonąć.
Smok na głazie zapiszczał cicho, a mimo wszystko Mira poczuła odpowiedź pulsującą w naznaczonym nadgarstku. Więź była prawdziwa. Niezaprzeczalna.
Spojrzała za siebie, na klify, na kamienie splamione krwią, gdzie skończyło się jej dawne życie. Na rozległe szare morze, które przez dziewiętnaście lat było jej horyzontem.
— Uratowałam cię — powiedziała do smoka. — Tak mi się odwdzięczasz?
Jego złote oczy nie zdradzały przeprosin. Tylko nieuchronność.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wiatr uderzył mocniej w chwili, gdy podniebny statek przebił linię chmur Caerbornu. Żołądek Miry podskoczył, gdy góry zniknęły pod nimi, zastąpione postrzępionymi iglicami i niebem szarpanym przez burzę. Twierdza majaczyła przed nimi, wykuta na skraju urwiska. Chwyciła ławkę obiema dłońmi, powstrzymując się od ciętej uwagi. Żarty nie trafiały, gdy twoje życie było przepisywane siłą.
Nie było czasu na przyzwyczajenie się. W momencie, gdy właz się otworzył, popchnięto ją naprzód—buty skrzypiały na kamieniu, płaszcz zbyt cienki, włosy smagały jej twarz. Pożyczone ubrania przylegały do kształtów, których już nie znosiła pokazywać, a teraz, pod dziesiątkami spojrzeń, przylegały jeszcze mocniej.
Kadeci ustawili się na balkonach jak sępy. Niektórzy wychylali się przez barierki, wskazując palcami, śmiejąc się. „Ktoś zamawiał dokładkę?” zawołał jeden z nich. „A może trzecią porcję?”
Inny szczeknął: „Będzie potrzebować wzmocnionego siodła!”
„Rozbije się, zanim w ogóle poleci!”
Chłopak dodał: „Na pewno związała się z kuchennym smokiem!”
Śmiech, który wybuchł, był ostry, odbijał się echem po placu treningowym. Mira zamarła w pół kroku, rumieniec wspiął się na jej szyję, policzki płonęły. Z zewnątrz nie drgnęła, ale w środku coś się skręciło. Jej dłoń zacisnęła się mocniej na pasku torby, paznokcie wbijały się w znoszoną skórę. Wiedziała, że jej ciało nie pasuje do ich wzorca—zbyt miękkie, zbyt szerokie, zbyt widoczne—ale usłyszeć to rzucone jak żart wciąż wywracało jej wnętrzności.
Obróciła lekko głowę, nie na tyle, by okazać słabość, tylko tyle, by im się przyjrzeć. Nie zła. Gorzej. Obojętna.
Prawie nie zauważyła, jak blondynka stanęła jej na drodze—dopóki nie było za późno.
Tessan Vale poruszała się jak płynna rtęć. Platynowe włosy spięte idealnym warkoczem z jadeitową szpilą, która pewnie kosztowała więcej niż cała garderoba Miry, ani jeden kosmyk nie śmiał się wymknąć. Wszystko w niej krzyczało arystokratyczną doskonałością: nieskazitelna postawa, mundur jak szyty przez anioły, lodowato niebieskie oczy, które zdawały się katalogować każdą wadę w promieniu trzech mil.
Wywodziła się z jednej z najstarszych i najbogatszych rodzin Szlachetnej Krwi w Imperium. Jej edukacją zajmowali się prywatni nauczyciele, jej szkolenie było dostosowane do przywództwa. Tessan znana była z ostrej pamięci, strategicznego myślenia i reputacji perfekcjonistki na granicy bezwzględności. Większość uczniów albo ją podziwiała, albo unikała.
„Teraz wpuszczają tu bydło?”—głos Tessan rozbrzmiał po dziedzińcu, słodki od miodu, przesiąknięty trucizną. „Czy to dostawa zaopatrzenia?”
Chichoty rozeszły się dokoła. Mira nie ruszyła się z miejsca. „Ćwiczysz te obelgi?”
Oczy Tessan zwęziły się jak u kota, który ocenia zdobycz. „Słodko. Litość ci tu nie pomoże.”
„Nie szukam litości,” warknęła Mira. „Szukam tego, kto uznał za rozsądne, by żmija nosiła buty.”
Po tłumie przeszedł niski odgłos: „Ooo.”
„Jest oznaczona,” ogłosił strażnik obok Miry, przerywając wymianę zdań. „To cała zgoda, jakiej potrzebuje.”
„Och, na pewno sobie na to zasłużyła,” przeciągnęła Tessan, odsunęła się z ukłonem przesyconym kpiną. „Może smoki zaczynają gustować w resztkach.”
Mira zmusiła się, by nie wyglądać na wytrąconą z równowagi. Pięści bolały ją od zaciskania. Jej oddech parował w zimnym powietrzu, gdy żelazne wrota rozwarły się szerzej.
Wtedy go zobaczyła.
Chłopak stał na górnych schodach obok instruktorów, jakby był właścicielem całej akademii. Wszystko w nim było ostre—od surowej linii szczęki po sposób, w jaki gładko zaczesane, kruczoczarne włosy były ściągnięte tak mocno, że aż musiało boleć. Jego mundur był nieskazitelny, każda fałda ostra jak brzytwa, każdy guzik wypolerowany do lustrzanego blasku.
Ale to jego oczy sprawiły, że żołądek Miry się ścisnął—burzowoszare, absolutnie bezlitosne. Wyglądał, jakby był wyrzeźbiony z samej zimy: piękno lodu i zero litości. Typ faceta, który przeszedłby po twoim trupie i narzekał, że ubrudził sobie buty krwią.
Nie uśmiechnął się, gdy przechodziła. Po prostu stał na środku żwirowej ścieżki, cały w burzowoszarych oczach i napiętej ciszy. Jego wzrok przesunął się po jej ciele—nie jakby był zainteresowany, tylko jakby obliczał, ile miejsca zajmuje. Jakby była hałasem. Przeszkodą.
Potem, cicho i niemal zbyt słabo, by to wychwycić, mruknął: „Mięso na doczepkę.”
Buty Miry zgrzytnęły, zatrzymała się. Oddech ugrzązł jej w piersi—gorący na brzegach, ciasny w środku.
Dźwięki dziedzińca przycichły, jakby nawet wiatr chciał usłyszeć, co zrobi.
Jego wyraz twarzy się nie zmienił, ale napięcie w nim wzrosło. Większość chłopaków by się zarumieniła, potknęła, rzuciła jeszcze jeden uśmieszek lub kolejną obelgę, by dobić sprawę.
Bastian Roen nie zrobił nic z tego.
Po prostu… patrzył. Jakby była danymi. Błędem. Czymś, co trzeba odłożyć na bok.
Czymś, co tu nie pasuje.
„Masz coś do powiedzenia?” spytała Mira cicho, głosem niskim, ale pewnym.
Nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się lekko, jakby nie usłyszał. Jakby nie była warta nawet słowa.
To zignorowanie zabolało bardziej niż jakakolwiek obelga.
Ale Mira tylko się uśmiechnęła—zimno, słodko—i powiedziała: „Tak myślałam.”
Strażnik popchnął ją do przodu. „Idź dalej.”
Zabrali ją na środek kamiennego dziedzińca. Był szeroki, zimny i rozbrzmiewający echem. Każdy kadet w zasięgu wzroku wyszedł, żeby przyjrzeć się nowemu widowisku—dziewczynie, która tu nie pasowała.
Ktoś mruknął: „Do końca tygodnia będzie karmą dla smoków.”
„Popatrz na nią. Pewnie przekupiła pisklę smoka przekąskami.”
„Daję jej dzień. Dwa, jeśli schowa się w stajniach.”
Mira słyszała każde słowo. Wyprostowała nogi i uniosła podbródek wyżej, bo jeśli zapłacze teraz, nigdy jej tego nie darują.
Dyrektor wystąpił naprzód, odziany w szaty i majestatyczny, otoczony sztandarami czerwieni i srebra. Jego głos niósł się ponad hałasem niczym grzmot rozdzierający niebo.
„Z rozkazu płomienia więzi i znaku,” zaczął, głos miał potężny, „Mira Solvain zostaje oficjalnie dodana do listy kandydatów Caerbornu.”
Dziedziniec eksplodował.
„Nie możecie być poważni!”
„To jakiś żart—”
Głos Tessan przeciął wszystko jak ostrze przez jedwab. „Ona nawet nie jest wyszkolona!” Jej doskonała postawa wreszcie pękła, odsłaniając coś surowego i dzikiego. „Nie jest Skyborn. Nawet nie nadaje się na ziemię!”
„Teraz już każdego wpuszczacie?” krzyknął ktoś inny. „Co dalej, kuchenne służące?”
„Przez nią ktoś zginie!”
Hałas narastał jak burza, gorzki i wzbierający. Mira się nie ruszyła. Patrzyła prosto przed siebie, pięści zaciśnięte, oddech drżał. Jej serce grzmiało głośniej niż tłum.
A Bastian Roen milczał.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mira nie zdążyła nawet przejść przez główny hol, zanim mundur postanowił wszcząć przeciwko niej otwarty bunt. Czarny materiał napinał się na jej piersi, jakby żywił do niej osobistą urazę, rękawy odcinały dopływ krwi do opuszków palców, a spodnie wyglądały, jakby zaprojektował je ktoś, kto nigdy nie widział ludzkich nóg.
Po raz piąty szarpnęła tunikę w dół, materiał skrzypiał przy każdym ruchu, a ona mruknęła pod nosem: „Może powinnam była zostać przynętą na smoki.”
Pierwszy dzień zaczął się od czegoś, co hojnie nazwano „biegiem”. Nie był to delikatny trucht, by wprowadzić nowych rekrutów w życie akademii, ani nawet cywilizowana rozgrzewka. Nie, to był pełnokontaktowy sprint wzdłuż klifów, jakby zaprojektowany przez sadystów, którzy nie zdali szkoły tortur.
Pod górę w obie strony, oczywiście, bo wszechświat miał chore poczucie humoru. Gdy inni kadeci mijali ją w idealnym rytmie—jakby urodzili się biegając po klifach—Mira sapała za nimi niczym umierający silnik błagający o litość.
„Nadążaj, wiejska dziewczyno!”—krzyknął ktoś przez ramię, nawet się nie zająkując.
„Spróbuj użyć tych ud do czegoś innego, niż wspinania się po półkach spiżarni!”
Mira zacisnęła zęby tak mocno, że poczuła smak miedzi. Każdy krok wywoływał wstrząsy w kolanach, każdy oddech ranił gardło, jakby wdychała odłamki szkła. Nie zatrzymała się. Nie zamierzała się zatrzymać. Ale bogowie, chciała rzucić się z najbliższego klifu, byle tylko to się skończyło.
Do czasu, gdy przyszła pora na ćwiczenia bojowe, jej zbyt ciasna koszula była już przesiąknięta potem, jakby zanurzono ją w piecu, a Mira modliła się do wszelkich możliwych bóstw, by nikt nie zauważył, jak pożyczone buty powoli mordują jej stopy. Tu wszystko było pożyczone—ubrania, broń, przestrzeń, którą zajmowała. Nawet jej prawo do bycia w tym miejscu wydawało się czymś, co ukradła.
Tessan Vale, oczywiście, widziała wszystko.
„O nie”, powiedziała Tessan z tą słodyczą, która zwykle poprzedzała morderstwo, wchodząc do kręgu obok niej jakby zaszczycała wieśniaków swoją obecnością, „pozwalają ci już trzymać broń?”
Mira przewróciła oczami tak mocno, że niemal zobaczyła własny mózg. „Uważaj. Jeśli źle machnę, mogę uszkodzić ci lakier.”
Tessan przechyliła głowę z drapieżnym zainteresowaniem. „Myślisz, że jesteś zabawna.”
„Nie. Myślę, że łatwo cię przewrócić.”
Chichoty rozlały się wśród obserwujących kadetów jak pożar w wyschniętej trawie.
Instruktor warknął: „Zaczynajcie!”
Mira ledwo zdążyła unieść ostrze, zanim Tessan podcięła jej nogę z nonszalancją kogoś, kto odgania muchę. Upadła ciężko, a całe powietrze uleciało z jej płuc w żałosnym sapanie. Śmiech wokół kręgu był natychmiastowy i okrutny.
Tessan pochyliła się, jej perfekcyjna twarz przybrała maskę fałszywej troski. „Ups. Musiałaś się poślizgnąć na tym tłuszczu.”
Mira wypluła kurz i podniosła się gwałtownie, ramię rozdzierał ból. Jej duma bolała bardziej niż jakakolwiek fizyczna rana—pulsujący, głęboki ból, który sprawiał, że jej klatka piersiowa była pusta.
„Jeszcze raz”, rozkazał instruktor, jakby domagał się kolejnej rundy rozrywki.
Krążyły wokół siebie jak drapieżniki, choć tu wyraźnie jedna była ofiarą. Mira przygotowała się na kolejny cios, tylko po to, by znów złapać stopę Tessan—tym razem tuż za kolanem, perfekcyjne podcięcie, które powaliło ją na ziemię jak ścięte drzewo.
Ktoś zagwizdał z uznaniem. „I spiżarnia leży!”
Tym razem Mira podniosła się wolniej, całe jej ciało czuło się, jakby przejechał po nim smok. Palce zaciskały się na rękojeści miecza tak mocno, że kostki zbielały do kości. Broń drżała w jej dłoni, ale wzrok pozostał nieugięty—jedyna rzecz, która w niej nie chciała się złamać.
Z kąta ringu Bastian Roen obserwował ją z obojętnym zainteresowaniem kogoś, kto ogląda owady pod szkłem. Skrzyżował ramiona na piersi, a jego wyraz twarzy był wykuty z marmuru i równie ciepły.
Instruktor zerknął w jego stronę, wyraźnie szukając fachowej oceny. „Roen, trenowałeś z gorszymi. Co powiesz?”
Bastian nie zawahał się, nawet nie mrugnął. „Smoki nie wiążą się ze słabeuszami.”
Te słowa uderzyły mocniej niż perfekcyjnie wymierzone kopnięcia Tessan. Mira drgnęła, zanim zdążyła się powstrzymać—tym razem nie z powodu bólu fizycznego, ale dlatego, że tak beztrosko przekreślił jej istnienie, jakby była mniej niż niczym. Jakby nawet nie była warta tej energii, którą można by poświęcić na nienawiść.
Mira nie odpowiedziała. Nie odcięła się błyskotliwą ripostą. Po prostu zebrała resztki swojej poszarpanej dumy i odeszła.
***
Tej nocy, gdy inni jedli ciepłe posiłki albo wylegiwali się w wspólnych pokojach z prawdziwym ogrzewaniem, Mira ładowała smoczy gnój. Stajnie cuchnęły dymem, siarką i rzeczami, których nie chciała nawet rozpoznawać. Nie narzekała—narzekanie było luksusem, na który nie mogła sobie pozwolić. Szorowała boksy, aż ramiona paliły ją żywym ogniem, aż ciało zapomniało, że powinno być zmęczone, aż umysł przestał na nowo odtwarzać każdą drwinę, każdy siniak, każdą chwilę publicznego upokorzenia.
Za drewnianymi ścianami, głosy niosły się nocnym powietrzem jak trucizna.
„Widziałeś jej minę, gdy Tessan ją przewróciła?”
„Nie ma w ogóle równowagi. Może powinni ją po prostu przywiązać do smoka i liczyć, że fizyka zadziała na jej korzyść.”
„Nadal uważam, że jest tu po to, by prawdziwi kandydaci wyglądali przez nią lepiej.”
„Może ktoś chce wzmocnionego siodła?”
Śmiech podążał za tym jak stado hien.
Mira opadła na belę siana, która pachniała rozczarowaniem i smoczym moczem. Plecy bolały ją niemiłosiernie, dłonie miała pokryte pęcherzami na pęcherzach, a w piersi czuła pustkę, jakby ktoś wydrążył ją łyżką. Nigdy w życiu nie chciała uciec od czegoś tak bardzo. Nigdy aż do teraz. Nigdy, dopóki nie zrozumiała, że może, po prostu może, jest dokładnie tak żałosna, jak wszyscy myślą.
Została tam, aż księżyc wzbił się wysoko i srebrzyście, aż śmiechy ucichły, a akademia pogrążyła się w czymś, co tutaj uchodziło za spokój. Cisza w stajniach była lepszym towarzystwem niż złote dzieci grzejące się przy ogniskach, do których nigdy nie była zaproszona.
Kiedy w końcu dowlokła się do swojej kwatery, stopy pulsowały jej własnym rytmem, a koszula kleiła się do skóry jak druga, niechciana skóra. Wpatrywała się w kamienny sufit, zbyt zmęczona, by płakać, zbyt wściekła, by zasnąć, zbyt pusta, by czuć cokolwiek. Słowa odbijały się echem w ciemności nad nią:
Smoki nie wiążą się ze słabością.
Tego popołudnia, gdy próbowała złapać oddech po kolejnej beznadziejnej rundzie ćwiczeń, która poszła dokładnie tak, jak się spodziewała, ktoś zawołał jej imię.
Przed nią stał kadet-posłaniec, trzymając zapieczętowany zwój tak, jakby zawierał jej wybawienie albo wyrok śmierci.
„Dla ciebie.”
Mira mrugnęła, pewna, że to jakiś żart. „To jakiś dowcip?”
Pokręcił głową, poważny. „Nie. Zostałaś wezwana.”
Wpatrywała się w zapieczętowany pergamin w dłoni. Palce, wilgotne od potu, nieporadnie rozrywały pieczęć, aż w końcu ją otworzyła. Chrupiący papier zaszeleścił, gdy go rozwinęła. Przeczytała krótkie linijki raz—drugi. Słowa się nie zmieniły.
Miała stawić się na Ceremonii Wiązania.
Przesuń w górę, aby kontynuować