passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Girl Who Rode Fire - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

The Girl Who Rode Fire

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Wiatr uderzył mocniej w chwili, gdy podniebny statek przebił linię chmur Caerbornu. Żołądek Miry podskoczył, gdy góry zniknęły pod nimi, zastąpione postrzępionymi iglicami i niebem szarpanym przez burzę. Twierdza majaczyła przed nimi, wykuta na skraju urwiska. Chwyciła ławkę obiema dłońmi, powstrzymując się od ciętej uwagi. Żarty nie trafiały, gdy twoje życie było przepisywane siłą.

Nie było czasu na przyzwyczajenie się. W momencie, gdy właz się otworzył, popchnięto ją naprzód—buty skrzypiały na kamieniu, płaszcz zbyt cienki, włosy smagały jej twarz. Pożyczone ubrania przylegały do kształtów, których już nie znosiła pokazywać, a teraz, pod dziesiątkami spojrzeń, przylegały jeszcze mocniej.

Kadeci ustawili się na balkonach jak sępy. Niektórzy wychylali się przez barierki, wskazując palcami, śmiejąc się. „Ktoś zamawiał dokładkę?” zawołał jeden z nich. „A może trzecią porcję?”

Inny szczeknął: „Będzie potrzebować wzmocnionego siodła!”

„Rozbije się, zanim w ogóle poleci!”

Chłopak dodał: „Na pewno związała się z kuchennym smokiem!”

Śmiech, który wybuchł, był ostry, odbijał się echem po placu treningowym. Mira zamarła w pół kroku, rumieniec wspiął się na jej szyję, policzki płonęły. Z zewnątrz nie drgnęła, ale w środku coś się skręciło. Jej dłoń zacisnęła się mocniej na pasku torby, paznokcie wbijały się w znoszoną skórę. Wiedziała, że jej ciało nie pasuje do ich wzorca—zbyt miękkie, zbyt szerokie, zbyt widoczne—ale usłyszeć to rzucone jak żart wciąż wywracało jej wnętrzności.

Obróciła lekko głowę, nie na tyle, by okazać słabość, tylko tyle, by im się przyjrzeć. Nie zła. Gorzej. Obojętna.

Prawie nie zauważyła, jak blondynka stanęła jej na drodze—dopóki nie było za późno.

Tessan Vale poruszała się jak płynna rtęć. Platynowe włosy spięte idealnym warkoczem z jadeitową szpilą, która pewnie kosztowała więcej niż cała garderoba Miry, ani jeden kosmyk nie śmiał się wymknąć. Wszystko w niej krzyczało arystokratyczną doskonałością: nieskazitelna postawa, mundur jak szyty przez anioły, lodowato niebieskie oczy, które zdawały się katalogować każdą wadę w promieniu trzech mil.

Wywodziła się z jednej z najstarszych i najbogatszych rodzin Szlachetnej Krwi w Imperium. Jej edukacją zajmowali się prywatni nauczyciele, jej szkolenie było dostosowane do przywództwa. Tessan znana była z ostrej pamięci, strategicznego myślenia i reputacji perfekcjonistki na granicy bezwzględności. Większość uczniów albo ją podziwiała, albo unikała.

„Teraz wpuszczają tu bydło?”—głos Tessan rozbrzmiał po dziedzińcu, słodki od miodu, przesiąknięty trucizną. „Czy to dostawa zaopatrzenia?”

Chichoty rozeszły się dokoła. Mira nie ruszyła się z miejsca. „Ćwiczysz te obelgi?”

Oczy Tessan zwęziły się jak u kota, który ocenia zdobycz. „Słodko. Litość ci tu nie pomoże.”

„Nie szukam litości,” warknęła Mira. „Szukam tego, kto uznał za rozsądne, by żmija nosiła buty.”

Po tłumie przeszedł niski odgłos: „Ooo.”

„Jest oznaczona,” ogłosił strażnik obok Miry, przerywając wymianę zdań. „To cała zgoda, jakiej potrzebuje.”

„Och, na pewno sobie na to zasłużyła,” przeciągnęła Tessan, odsunęła się z ukłonem przesyconym kpiną. „Może smoki zaczynają gustować w resztkach.”

Mira zmusiła się, by nie wyglądać na wytrąconą z równowagi. Pięści bolały ją od zaciskania. Jej oddech parował w zimnym powietrzu, gdy żelazne wrota rozwarły się szerzej.

Wtedy go zobaczyła.

Chłopak stał na górnych schodach obok instruktorów, jakby był właścicielem całej akademii. Wszystko w nim było ostre—od surowej linii szczęki po sposób, w jaki gładko zaczesane, kruczoczarne włosy były ściągnięte tak mocno, że aż musiało boleć. Jego mundur był nieskazitelny, każda fałda ostra jak brzytwa, każdy guzik wypolerowany do lustrzanego blasku.

Ale to jego oczy sprawiły, że żołądek Miry się ścisnął—burzowoszare, absolutnie bezlitosne. Wyglądał, jakby był wyrzeźbiony z samej zimy: piękno lodu i zero litości. Typ faceta, który przeszedłby po twoim trupie i narzekał, że ubrudził sobie buty krwią.

Nie uśmiechnął się, gdy przechodziła. Po prostu stał na środku żwirowej ścieżki, cały w burzowoszarych oczach i napiętej ciszy. Jego wzrok przesunął się po jej ciele—nie jakby był zainteresowany, tylko jakby obliczał, ile miejsca zajmuje. Jakby była hałasem. Przeszkodą.

Potem, cicho i niemal zbyt słabo, by to wychwycić, mruknął: „Mięso na doczepkę.”

Buty Miry zgrzytnęły, zatrzymała się. Oddech ugrzązł jej w piersi—gorący na brzegach, ciasny w środku.

Dźwięki dziedzińca przycichły, jakby nawet wiatr chciał usłyszeć, co zrobi.

Jego wyraz twarzy się nie zmienił, ale napięcie w nim wzrosło. Większość chłopaków by się zarumieniła, potknęła, rzuciła jeszcze jeden uśmieszek lub kolejną obelgę, by dobić sprawę.

Bastian Roen nie zrobił nic z tego.

Po prostu… patrzył. Jakby była danymi. Błędem. Czymś, co trzeba odłożyć na bok.

Czymś, co tu nie pasuje.

„Masz coś do powiedzenia?” spytała Mira cicho, głosem niskim, ale pewnym.

Nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się lekko, jakby nie usłyszał. Jakby nie była warta nawet słowa.

To zignorowanie zabolało bardziej niż jakakolwiek obelga.

Ale Mira tylko się uśmiechnęła—zimno, słodko—i powiedziała: „Tak myślałam.”

Strażnik popchnął ją do przodu. „Idź dalej.”

Zabrali ją na środek kamiennego dziedzińca. Był szeroki, zimny i rozbrzmiewający echem. Każdy kadet w zasięgu wzroku wyszedł, żeby przyjrzeć się nowemu widowisku—dziewczynie, która tu nie pasowała.

Ktoś mruknął: „Do końca tygodnia będzie karmą dla smoków.”

„Popatrz na nią. Pewnie przekupiła pisklę smoka przekąskami.”

„Daję jej dzień. Dwa, jeśli schowa się w stajniach.”

Mira słyszała każde słowo. Wyprostowała nogi i uniosła podbródek wyżej, bo jeśli zapłacze teraz, nigdy jej tego nie darują.

Dyrektor wystąpił naprzód, odziany w szaty i majestatyczny, otoczony sztandarami czerwieni i srebra. Jego głos niósł się ponad hałasem niczym grzmot rozdzierający niebo.

„Z rozkazu płomienia więzi i znaku,” zaczął, głos miał potężny, „Mira Solvain zostaje oficjalnie dodana do listy kandydatów Caerbornu.”

Dziedziniec eksplodował.

„Nie możecie być poważni!”

„To jakiś żart—”

Głos Tessan przeciął wszystko jak ostrze przez jedwab. „Ona nawet nie jest wyszkolona!” Jej doskonała postawa wreszcie pękła, odsłaniając coś surowego i dzikiego. „Nie jest Skyborn. Nawet nie nadaje się na ziemię!”

„Teraz już każdego wpuszczacie?” krzyknął ktoś inny. „Co dalej, kuchenne służące?”

„Przez nią ktoś zginie!”

Hałas narastał jak burza, gorzki i wzbierający. Mira się nie ruszyła. Patrzyła prosto przed siebie, pięści zaciśnięte, oddech drżał. Jej serce grzmiało głośniej niż tłum.

A Bastian Roen milczał.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Mira nie zdążyła nawet przejść przez główny hol, zanim mundur postanowił wszcząć przeciwko niej otwarty bunt. Czarny materiał napinał się na jej piersi, jakby żywił do niej osobistą urazę, rękawy odcinały dopływ krwi do opuszków palców, a spodnie wyglądały, jakby zaprojektował je ktoś, kto nigdy nie widział ludzkich nóg.

Po raz piąty szarpnęła tunikę w dół, materiał skrzypiał przy każdym ruchu, a ona mruknęła pod nosem: „Może powinnam była zostać przynętą na smoki.”

Pierwszy dzień zaczął się od czegoś, co hojnie nazwano „biegiem”. Nie był to delikatny trucht, by wprowadzić nowych rekrutów w życie akademii, ani nawet cywilizowana rozgrzewka. Nie, to był pełnokontaktowy sprint wzdłuż klifów, jakby zaprojektowany przez sadystów, którzy nie zdali szkoły tortur.

Pod górę w obie strony, oczywiście, bo wszechświat miał chore poczucie humoru. Gdy inni kadeci mijali ją w idealnym rytmie—jakby urodzili się biegając po klifach—Mira sapała za nimi niczym umierający silnik błagający o litość.

„Nadążaj, wiejska dziewczyno!”—krzyknął ktoś przez ramię, nawet się nie zająkując.

„Spróbuj użyć tych ud do czegoś innego, niż wspinania się po półkach spiżarni!”

Mira zacisnęła zęby tak mocno, że poczuła smak miedzi. Każdy krok wywoływał wstrząsy w kolanach, każdy oddech ranił gardło, jakby wdychała odłamki szkła. Nie zatrzymała się. Nie zamierzała się zatrzymać. Ale bogowie, chciała rzucić się z najbliższego klifu, byle tylko to się skończyło.

Do czasu, gdy przyszła pora na ćwiczenia bojowe, jej zbyt ciasna koszula była już przesiąknięta potem, jakby zanurzono ją w piecu, a Mira modliła się do wszelkich możliwych bóstw, by nikt nie zauważył, jak pożyczone buty powoli mordują jej stopy. Tu wszystko było pożyczone—ubrania, broń, przestrzeń, którą zajmowała. Nawet jej prawo do bycia w tym miejscu wydawało się czymś, co ukradła.

Tessan Vale, oczywiście, widziała wszystko.

„O nie”, powiedziała Tessan z tą słodyczą, która zwykle poprzedzała morderstwo, wchodząc do kręgu obok niej jakby zaszczycała wieśniaków swoją obecnością, „pozwalają ci już trzymać broń?”

Mira przewróciła oczami tak mocno, że niemal zobaczyła własny mózg. „Uważaj. Jeśli źle machnę, mogę uszkodzić ci lakier.”

Tessan przechyliła głowę z drapieżnym zainteresowaniem. „Myślisz, że jesteś zabawna.”

„Nie. Myślę, że łatwo cię przewrócić.”

Chichoty rozlały się wśród obserwujących kadetów jak pożar w wyschniętej trawie.

Instruktor warknął: „Zaczynajcie!”

Mira ledwo zdążyła unieść ostrze, zanim Tessan podcięła jej nogę z nonszalancją kogoś, kto odgania muchę. Upadła ciężko, a całe powietrze uleciało z jej płuc w żałosnym sapanie. Śmiech wokół kręgu był natychmiastowy i okrutny.

Tessan pochyliła się, jej perfekcyjna twarz przybrała maskę fałszywej troski. „Ups. Musiałaś się poślizgnąć na tym tłuszczu.”

Mira wypluła kurz i podniosła się gwałtownie, ramię rozdzierał ból. Jej duma bolała bardziej niż jakakolwiek fizyczna rana—pulsujący, głęboki ból, który sprawiał, że jej klatka piersiowa była pusta.

„Jeszcze raz”, rozkazał instruktor, jakby domagał się kolejnej rundy rozrywki.

Krążyły wokół siebie jak drapieżniki, choć tu wyraźnie jedna była ofiarą. Mira przygotowała się na kolejny cios, tylko po to, by znów złapać stopę Tessan—tym razem tuż za kolanem, perfekcyjne podcięcie, które powaliło ją na ziemię jak ścięte drzewo.

Ktoś zagwizdał z uznaniem. „I spiżarnia leży!”

Tym razem Mira podniosła się wolniej, całe jej ciało czuło się, jakby przejechał po nim smok. Palce zaciskały się na rękojeści miecza tak mocno, że kostki zbielały do kości. Broń drżała w jej dłoni, ale wzrok pozostał nieugięty—jedyna rzecz, która w niej nie chciała się złamać.

Z kąta ringu Bastian Roen obserwował ją z obojętnym zainteresowaniem kogoś, kto ogląda owady pod szkłem. Skrzyżował ramiona na piersi, a jego wyraz twarzy był wykuty z marmuru i równie ciepły.

Instruktor zerknął w jego stronę, wyraźnie szukając fachowej oceny. „Roen, trenowałeś z gorszymi. Co powiesz?”

Bastian nie zawahał się, nawet nie mrugnął. „Smoki nie wiążą się ze słabeuszami.”

Te słowa uderzyły mocniej niż perfekcyjnie wymierzone kopnięcia Tessan. Mira drgnęła, zanim zdążyła się powstrzymać—tym razem nie z powodu bólu fizycznego, ale dlatego, że tak beztrosko przekreślił jej istnienie, jakby była mniej niż niczym. Jakby nawet nie była warta tej energii, którą można by poświęcić na nienawiść.

Mira nie odpowiedziała. Nie odcięła się błyskotliwą ripostą. Po prostu zebrała resztki swojej poszarpanej dumy i odeszła.

***

Tej nocy, gdy inni jedli ciepłe posiłki albo wylegiwali się w wspólnych pokojach z prawdziwym ogrzewaniem, Mira ładowała smoczy gnój. Stajnie cuchnęły dymem, siarką i rzeczami, których nie chciała nawet rozpoznawać. Nie narzekała—narzekanie było luksusem, na który nie mogła sobie pozwolić. Szorowała boksy, aż ramiona paliły ją żywym ogniem, aż ciało zapomniało, że powinno być zmęczone, aż umysł przestał na nowo odtwarzać każdą drwinę, każdy siniak, każdą chwilę publicznego upokorzenia.

Za drewnianymi ścianami, głosy niosły się nocnym powietrzem jak trucizna.

„Widziałeś jej minę, gdy Tessan ją przewróciła?”

„Nie ma w ogóle równowagi. Może powinni ją po prostu przywiązać do smoka i liczyć, że fizyka zadziała na jej korzyść.”

„Nadal uważam, że jest tu po to, by prawdziwi kandydaci wyglądali przez nią lepiej.”

„Może ktoś chce wzmocnionego siodła?”

Śmiech podążał za tym jak stado hien.

Mira opadła na belę siana, która pachniała rozczarowaniem i smoczym moczem. Plecy bolały ją niemiłosiernie, dłonie miała pokryte pęcherzami na pęcherzach, a w piersi czuła pustkę, jakby ktoś wydrążył ją łyżką. Nigdy w życiu nie chciała uciec od czegoś tak bardzo. Nigdy aż do teraz. Nigdy, dopóki nie zrozumiała, że może, po prostu może, jest dokładnie tak żałosna, jak wszyscy myślą.

Została tam, aż księżyc wzbił się wysoko i srebrzyście, aż śmiechy ucichły, a akademia pogrążyła się w czymś, co tutaj uchodziło za spokój. Cisza w stajniach była lepszym towarzystwem niż złote dzieci grzejące się przy ogniskach, do których nigdy nie była zaproszona.

Kiedy w końcu dowlokła się do swojej kwatery, stopy pulsowały jej własnym rytmem, a koszula kleiła się do skóry jak druga, niechciana skóra. Wpatrywała się w kamienny sufit, zbyt zmęczona, by płakać, zbyt wściekła, by zasnąć, zbyt pusta, by czuć cokolwiek. Słowa odbijały się echem w ciemności nad nią:

Smoki nie wiążą się ze słabością.

Tego popołudnia, gdy próbowała złapać oddech po kolejnej beznadziejnej rundzie ćwiczeń, która poszła dokładnie tak, jak się spodziewała, ktoś zawołał jej imię.

Przed nią stał kadet-posłaniec, trzymając zapieczętowany zwój tak, jakby zawierał jej wybawienie albo wyrok śmierci.

„Dla ciebie.”

Mira mrugnęła, pewna, że to jakiś żart. „To jakiś dowcip?”

Pokręcił głową, poważny. „Nie. Zostałaś wezwana.”

Wpatrywała się w zapieczętowany pergamin w dłoni. Palce, wilgotne od potu, nieporadnie rozrywały pieczęć, aż w końcu ją otworzyła. Chrupiący papier zaszeleścił, gdy go rozwinęła. Przeczytała krótkie linijki raz—drugi. Słowa się nie zmieniły.

Miała stawić się na Ceremonii Wiązania.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Ceremonie miały być święte. Wielkie. Pełne honoru. Ta przypominała raczej publiczną egzekucję.

Arena była kamiennym koloseum wykutym w krawędzi góry, jakby jakiś pradawny bóg wygryzł z urwiska ogromny kawał—tak wielki, że mógłby połknąć całą wioskę, i tak cichy, że można było usłyszeć własną duszę szykującą się do ucieczki.

Mira stała ukryta w cieniu pod wschodnim łukiem, a jej serce waliło o żebra, jakby próbowało się wyrwać i uciec w góry bez niej.

Niepowiązani kadeci ustawili się na piasku w idealnych, duszno uporządkowanych rzędach. Każdy klęczał z głową pochyloną, jakby modlili się do bóstwa od publicznego poniżenia, czekając, aż młode wybiorą ich lub zniszczą ich marzenia na oczach połowy królestwa. Instruktorzy stali na obrzeżach jak strażnicy sądu, oczy ostre jak rozbite szkło.

Tłum zgromadzony na kamiennych trybunach powyżej nie był mniej okrutny—arystokratyczne rodziny ociekające dziedziczną arogancją, szlachta, która nigdy nie przepracowała ani dnia w życiu, absolwenci, którzy zapomnieli, jak smakuje porażka, i żołnierze wyglądający, jakby rozczarowanie jedli na śniadanie. Wszyscy przyszli, by patrzeć, jak magia decyduje, kto stanie się kimś, a kto będzie musiał wrócić do domu z podkulonym ogonem.

Tessan stała z przodu, lśniąca jak miecz świeżo wyjęty z kuźni i dwa razy groźniejsza. Jej zbroja była tak wypolerowana, że mogłaby oślepić kogoś w trzech królestwach. Włosy splecione w warkocz opadały na plecy, jakby właśnie wyszła z gobelinu przedstawiającego idealne księżniczki, a poruszała się z pewnością siebie sugerującą, że już wybrała przemówienie na zwycięstwo.

Jej usta wykrzywił ten subtelny uśmieszek, który nosiła jak drogą biżuterię, gdy uklękła przed błyszczącym, obsydianowym młodym, wyglądającym jak wyrzeźbiony z czystych koszmarów.

Stworzenie powąchało ją raz—delikatnym, niemal ciekawskim gestem—po czym odwróciło się i odeszło, jakby obraziła jego przodków.

Uśmiech zniknął natychmiast, krusząc się z jej twarzy jak stara farba.

Westchnienia przetoczyły się przez arenę niczym symfonia zbiorowego zażenowania. Palce Tessan drgnęły przy bokach, pewnie walcząc z pokusą, by coś udusić. Jeden z instruktorów odchrząknął z niezręcznością kogoś, kto właśnie obejrzał katastrofę kolejową w zwolnionym tempie.

„Następna.”

Wstała powoli, szczęki zaciśnięte tak mocno, że mogłaby kruszyć diamenty, i z demonstracyjną precyzją zaczęła strzepywać niewidzialny kurz z nakolanników. Mira niemal się uśmiechnęła. Niemal. Ale nerwy zbyt mocno ją pożerały od środka, by mogła się nacieszyć tą chwilą.

Po drugiej stronie ringu Bastian Roen stał z już powiązanymi jeźdźcami, jakby należał tam od zawsze, z ramionami skrzyżowanymi na piersi w sposób, który krzyczał: „Jestem lepszy od was wszystkich i oboje o tym wiemy.”

Nie miał na sobie zbroi. Był już jednym z elity, jego smok zapewnił mu ten złoty bilet do wyższości. Jego twarz była jak zawsze nieczytelna, zimna jak zimowy grób, ale spojrzenie śledziło wszystko z precyzją drapieżnika oceniającego potencjalną ofiarę. W tym Mirę. Zwłaszcza Mirę.

Po kolei wyczytywano nazwiska jakby były listą śmierci. Kadeci podchodzili z różnym stopniem pewności siebie i przerażenia. Niektórzy wracali, promieniejąc nowymi więziami i zapewne już planując paradę zwycięstwa. Większość wracała na swoje miejsca, jakby ktoś właśnie powiedział im, że ich życie to żart, a wszyscy inni znają puentę. Tłum bił brawo wybranym z uprzejmą grzecznością i szeptał okrutne oceny na temat niegodnych z bezwzględną swobodą kogoś, kto nigdy niczego nie ryzykował.

Gdy przedostatni kadet wrócił nieobrany i wyglądał, jakby chciał rozpłynąć się w piasku, Mira poczuła, że powietrze się zmieniło. Cisza zgęstniała tak, że można się było nią zakrztusić. Wszystkie oczy zwróciły się w stronę cienia, w którym stała, jak reflektory polujące na kolejną ofiarę. Nie musiała ich widzieć, by poczuć ciężar przygniatający jej ramiona.

„Kadetka Mira Solvain”, ogłosił rektor, a jego głos przeciął ciszę jak ostrze przez jedwab.

Najpierw się nie ruszyła. Nogi miała jak z kamienia, jakby ciało uznało, że to idealny moment na bunt przeciwko mózgowi.

Rektor powtórzył, z cierpliwością kogoś przyzwyczajonego do pracy z przerażonymi nastolatkami: „Solvain.”

Ktoś na trybunach mruknął z ledwo skrywaną satysfakcją: „Pewnie ucieknie.”

Drugi głos dodał, ociekający fałszywą troską: „Nie dziwię się. Kto by ją wybrał?”

Mira wyszła na środek.

Tłum rzucił się falą niczym wzburzona woda. Niektórzy szeptali za zasłoniętymi dłońmi, jakby dzielili się tajemnicami państwowymi. Inni śmiali się z tą swobodną okrutnością ludzi, którzy nigdy nie znaleźli się po drugiej stronie publicznego osądu. „No to cyrk się zaczyna.”

„Może smoki są głodne.”

„Pewnie przekupiła kogoś resztkami z kuchni.”

Jej pięści zacisnęły się tak mocno, że paznokcie odcisnęły się w jej dłoniach, ale nie przestawała iść. Jej buty dudniły po piasku równym, wyważonym krokiem, który brzmiał jak marsz żałobny. Dotarła na środek i odwróciła się do młodych smoków, z sercem próbującym wyrwać się z jej piersi.

Dziesiątki małych smoków kręciły się po arenie niczym żywe klejnoty—łuski we wszystkich wyobrażalnych kolorach, oczy jarzące się pradawną inteligencją, skrzydła drgające od ledwie pohamowanej energii. Żaden nie spojrzał w jej stronę. Żaden się nie poruszył. Nawet cień uznania.

Stała zupełnie nieruchomo, czując się jak posąg poświęcony publicznemu upokorzeniu.

Upłynęła chwila. Potem druga. Potem trzecia, która wydała się wiecznością skompresowaną w kilka sekund.

Jej żołądek runął przez podłogę i dalej spadał. Cisza bolała bardziej niż wszelkie obelgi, naciskała na skórę jak fizyczny ciężar. Czuła osąd emanujący z każdego miejsca, każdej twarzy, każdej pary oczu, które już ją przekreśliły.

Z tłumu nadeszły nieuniknione komentarze: „Widocznie smoki mają gust.”

„Powinna się ukłonić i odejść, póki jeszcze ma resztki godności.”

„Marnuje wszystkim czas tą żałosną pokazówką.”

A potem—drżenie.

Zaczęło się cicho, ledwie wyczuwalnie. Puls pod ziemią, jakby serce góry nagle przyspieszyło. Potem podmuch wiatru, który pojawił się znikąd. Potem żar, który nie miał nic wspólnego ze słońcem.

Ryk rozdarł powietrze—wysoki, ostry i pełen furii, która sprawiła, że każdy na arenie drgnął ze strachu.

Coś srebrnego przedarło się przez szeregi niczym płynny błyskawica. Rozmazany płomień, moc i ledwie powstrzymany gniew.

Młody smok—nie, ten młody smok.

Ten z klifów, ten, którego krew zmieszała się z jej w tamtej chwili desperackiego ratunku. Srebrnołuski, złotoooki, promieniujący żarem, który sprawiał, że powietrze drgało.

Tłum westchnął jednym głosem, dźwiękiem jakby powietrze zostało wyssane ze świata.

„To—?”

„Idzie prosto do niej—”

Liorith.

Imię pojawiło się w jej myślach, jakby zawsze tam było, czekając na tę chwilę.

Smoczyca ruszyła naprzód, płomienie wirowały na jej łuskach w cyklonie dzikiej magii, który sprawiał, że samo powietrze zdawało się stawać w ogniu. Instruktorzy ruszyli, by interweniować—i zamarli w miejscu, jakby uderzyli w niewidzialną ścianę.

Mira nie drgnęła. Nie cofnęła się. Nie zrobiła żadnej z rozsądnych rzeczy, które powinien zrobić człowiek, gdy ognisty stwór pędzi na niego z pełną prędkością.

Smok runął na nią jak srebrna kometa. Mira podniosła dłoń—nie ze strachu, nie w obronie, nie próbując się chronić.

Z ufności. Czystej, absolutnej, być może głupiej ufności.

„Proszę,” wyszeptała, słowa ledwie słyszalne nawet dla niej samej. „Proszę, nie przestawaj.”

Płomienie owinęły się wokół jej ramienia niczym jedwabne wstążki z ognia. Żar musnął jej skórę z czułością kochanka. Powinno ją to poparzyć. Powinno obnażyć kości z ciała. Nie zrobiło tego. Migotało, śpiewało i dawało poczucie powrotu do domu.

Więź wypaliła się—gorąca, starożytna i żywa, niczym błyskawica ze złotego płynu. Jej nadgarstek rozbłysnął światłem, które nie pochodziło z żadnego ziemskiego źródła. Znak z wcześniejszej chwili zapłonął, jakby czekał właśnie na ten moment, rozprzestrzeniając się po jej ramieniu niczym żyły płynnego metalu pod skórą.

Liorith okrążyła ją raz, rozpostarła skrzydła tak szeroko, że rzuciły cień na pół areny, i wydała niski, zadowolony pomruk, który brzmiał jak grzmiące mruczenie.

Wiatr zawył, jakby świat się kończył.

Magia wybuchła niczym wulkan ze światła gwiazd.

Światło wytrysnęło ze środka areny—białe, srebrne, złote, kolory bez nazw. Płonęło tak jasno, że oślepiło połowę pierwszego rzędu i wypaliło poświaty w oczach wszystkich.

Westchnienia zamieniły się w oszołomioną ciszę.

Mira stała wśród tego, dysząc, jakby przebiegła maraton, z dłonią wciąż wyciągniętą, sercem bijącym jak wojenny bęben, który nie chciał zwolnić. Znak wciąż pulsował na jej nadgarstku, związany i płonący, dowód wyryty w ogniu i magii, że naprawdę tu przynależy.

Na schodach powyżej Bastian zrobił krok w tył.

Jeden jedyny krok.

Po raz pierwszy ktokolwiek w akademii widział, jak jego perfekcyjna pewność siebie choćby na chwilę pęka.

Tessan, wciąż zastygła w lśniącej zbroi jak posąg udaremnionych ambicji, gwałtownie się odwróciła i opuściła arenę, a jej buty ryły głębokie bruzdy w piasku, gdy uciekała przed własnym upokorzeniem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Girl Who Rode Fire

The Girl Who Rode Fire

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa