passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Girl Who Rode Fire - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

The Girl Who Rode Fire

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Noc uderzyła w Kościany Labirynt niczym młot kowalski prosto w twarz. Wiatr wył między pustymi kręgosłupami i pustymi oczodołami, każdy podmuch brzmiał jak coś żywego, coś głodnego, coś, co czekało w ciemności, aż świeże mięso zabłąka się na jego terytorium.

Mira przesuwała buty po wąskiej skalnej półce, walcząc o utrzymanie równowagi na kamieniu, który zdawał się zaprojektowany, by zabijać nieostrożnych. Nie pytała nawet, czy Bastian nadąża—krew nieustannie przesiąkająca przez jego koszulę niczym szkarłatny sztandar mówiła jej wszystko, co powinna wiedzieć o jego obecnym stanie.

Zgubili ścieżkę już godzinę temu, jeśli w ogóle kiedykolwiek istniała prawdziwa ścieżka. Liorith szła na przedzie, jej ogon drgał z drapieżną czujnością, a oczy świeciły niczym bliźniacze gwiazdy w duszącej ciemności. Mira podążała za swoją smokiem bez wahania—ufała instynktom Liorith bardziej niż poczuciu kierunku Bastiana, a już na pewno bardziej niż jego dumie, która nie chciała przyznać, że są kompletnie w dupie.

Przed nimi Liorith zatrzymała się i prychnęła na szczelinę w ścianie klifu, para unosiła się z jej nozdrzy niczym sygnały dymne. Mira zmrużyła oczy w mroku, próbując dojrzeć, co jej smok znalazł.

— Schronienie — oznajmiła, już kierując się w stronę otworu.

— Ledwie — mruknął Bastian z tyłu, jego głos napięty od bólu i wyczerpania.

— Wolałbyś królewski namiot z jedwabnymi zasłonami i gorącym winem podanym do łóżka?

— Wolałbym nie krwawić przez pieprzone żebra.

— To przestań narzekać i siadaj na tyłku, zanim zemdlejesz.

Schowali się pod postrzępionym nawisem, przeciskając się do przestrzeni, która była tak przyjazna jak trumna, ale przynajmniej dawała ochronę przed wiatrem. Mira rzuciła torbę z łoskotem i wywołała mały płomyk z ogniowego mchu na skale, złote światło natychmiast rozjaśniło twarz Bastiana—bladą jak śmierć i napiętą od takiego bólu, który potrafi doprowadzić dorosłych mężczyzn do łez.

Usiadł na ziemi bez ceremonii, dociskając dłoń do boku, jakby samą siłą woli próbował utrzymać życie w środku. Zęby zacisnęły mu się, gdy odchylił materiał, odsłaniając ranę, jakby coś z wyjątkowo ostrymi pazurami próbowało przemeblować mu tors.

— Zemdlejesz, jeśli nie przestaniesz krwawić — powiedziała Mira, grzebiąc w plecaku z wprawą kogoś, kto robił to już nieraz.

— Bywało gorzej.

— Gratuluję imponującej historii obrażeń. Chcesz medal czy prawdziwą pomoc medyczną?

Nie odpowiedział, po prostu patrzył na nią tym przenikliwym, nieczytelnym spojrzeniem, gdy wyciągała małą puszkę. Światło mchu zatańczyło na jej oznakowanym nadgarstku, kiedy podważyła wieczko, odsłaniając złotą maść pachnącą uzdrowieniem i domem.

Jego oczy rozszerzyły się lekko. — Przyniosłaś balsam uzdrowiciela na próbę przetrwania?

— Nie przyniosłam — odparła, zanurzając palce w maści. — Sama ją zrobiłam.

Brew Bastiana powędrowała w górę. — Nie wolno używać zewnętrznych narzędzi.

— Nie wolno też być protekcjonalnym dupkiem, a jednak oto jesteśmy, łamiąc zasady.

Sięgnęła do niego, i ku jego zasłudze, nie odsunął się. Po prostu patrzył, cicho i intensywnie, kiedy przyłożyła maść do rany. Jego oddech zadrżał raz — ostry, mimowolny — potem wyrównał się w coś bardziej kontrolowanego.

— Nie jesteś jedynym, kto zna ból — powiedziała cicho, jej głos stracił swoją ostrość.

Jego brwi ściągnęły się. — To ma być co? Konkurs na cierpienie?

— To przetrwanie. I ciągle zachowujesz się, jakby moje miejsce tutaj nie było zasłużone, jakbym była jakimś przypadkiem charytatywnym, który nie pasuje.

— Nie trenowałaś jak my. Nie wiesz, jak to jest—

— Nie wychowałam się jak ty — przerwała gorąco. — Nie miałam prywatnych nauczycieli, indywidualnych lekcji i smoków wręczonych na srebrnej tacy.

Cisza, która zapadła, była gęsta jak mgła. Tylko wiatr świszczący przez kości i miarowy oddech smoków powstrzymywały tę przestrzeń przed eksplozją wszystkich niewypowiedzianych słów.

W końcu Bastian przemówił, ciszej niż kiedykolwiek wcześniej. — Nigdy tego nie chciałem.

Mira zerknęła na niego, studiując jego profil w migotliwym świetle. — Być przydzielonym do mnie?

— Być bronią. — Słowa wyszły płaskie, puste. — By od dzieciństwa ktoś wybierał za mnie wszystko.

Jej gardło niespodziewanie się ścisnęło. Spojrzała na puszkę, rozcierając resztkę maści między dłońmi. — Tak — mruknęła. — Cóż. Ja nigdy nie chciałam tu być w ogóle.

Nie odpowiedział, nie oferował pustych pocieszeń ani zapewnień.

Mira oparła się o ścianę, zamknęła oczy i pozwoliła, by zmęczenie zalało ją jak fala. Ciało bolało ją w miejscach, o których już zapomniała. Buty były przemoczone rzeczami, których nie chciała identyfikować. Ciepło maści było jedynym, co chroniło jej palce przed kompletnym zdrętwieniem.

— Znienawidziłam to miejsce od pierwszego spojrzenia — dodała po dłuższej chwili, słowa wydostały się z niej, zanim zdołała je powstrzymać. — Każdy kamień, każda zasada, każdy człowiek patrzący na mnie jak na intruza, który wślizgnął się tylnymi drzwiami.

— Bo nim jesteś.

Oczy Miry natychmiast się otworzyły. Odwróciła się do niego, gotowa wybuchnąć.

Bastian wytrzymał jej spojrzenie, nawet nie drgnął. — Ale jesteś też silniejsza niż którykolwiek z nas.

Zamrugała, całkowicie wytrącona z równowagi. — Czy ty właśnie... czy to miało być komplement?

— Jestem zmęczony i krwawię. Nie przyzwyczajaj się.

Śmiech wyrwał jej się, zanim zdążyła go powstrzymać—chropawy, nieoczekiwany, ale jakoś lżejszy niż cokolwiek, co wypowiedziała tego dnia.

Spojrzała na Liorith, zwiniętą przy wejściu niczym srebrny strażnik. Ogon jej smoka zadrgał raz, po czym znieruchomiał. Mira przesunęła się, mocniej owijając pelerynę wokół ramion. Jej ramię musnęło Bastiana. On nie odsunął się.

Siedzieli tak długo, plecami do zimnego kamienia, światło ognia migotało między nimi jak umierające serce. Żadne się nie odezwało. Przez dłuższą chwilę.

Powieki Miry stawały się coraz cięższe z każdą chwilą. Ciepło jaskini otulało ją łagodnie, niemal opiekuńczo. Liorith wypuściła z siebie niski, dudniący oddech, który brzmiał niemal jak mruczenie. Gdzieś daleko w ciemności kościany bestia zawyła ze złości w noc—ale teraz była już daleko, stanowiła problem kogoś innego.

Mira przestała słuchać po tym. Słowa rozmyły się w cichym szmerze oddechu obok niej—powolnym, równym rytmie, który oznaczał, że wciąż żyją, razem. Pozwoliła sobie dopasować do tego rytmu, zakotwiczając się w wspólnej ciszy.

Kiedy świt przefiltrował się do środka, blady i chłodny, Bastian się poruszył. Głowa Miry spoczywała na jego piersi, jego serce biło spokojnie pod jej uchem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Burza wtargnęła niczym pijany bóg z problemami z kontrolą gniewu. Jeszcze przed chwilą wspinali się przez górną grań kostnego labiryntu, a już w następnej chwili niebo rozdarło się i dosłownie zaczęło sypać się z góry czystym chaosem. Błyskawice rozszczepiały się na ciemnym sklepieniu jakby rozgniewane bóstwa urządzały bójkę na noże z chmurami. Wiatr smagał przez otwarte łuki i wył w każdym korytarzu, jakby czuł się osobiście urażony ich istnieniem.

Mira potknęła się o luźny kręg i wypluła serię przekleństw, przy których nawet marynarze by się zarumienili. „Oczywiście, że to kurwa pioruny! Może od razu niech jeszcze spadnie lawina? Albo szarańcza?”

„Ruszaj się,” warknął Bastian, już ciągnąc ją w stronę wnęki wykutej w urwisku. „Już.”

„Sama dam radę iść, dzięki—”

„Nie, jeśli trafisz cię piorun.”

Liorith i Vharok skulili się tuż przy skalnej ścianie, oboje mrucząc nisko, jakby burza obraziła ich matki. Ich łuski drgały z niepokoju, a nawet smoki wyglądały, jakby wolały być gdziekolwiek indziej.

Mira wślizgnęła się do wąskiej przestrzeni tuż w chwili, gdy kolejna błyskawica uderzyła w ścieżkę, którą porzucili zaledwie sekundy wcześniej. Gorąco eksplodowało w powietrzu jakby ktoś otworzył piekarnik prowadzący prosto do piekła, a za nim pojawił się ostry zapach palącego się ozonu, który aż szczypał ją w oczy.

Wewnątrz schronienia powietrze było tak gęste, że aż dusiło. Gorąco lepiło się do niej jak nachalny były chłopak: mokre i duszące. Mira oparła się o kamień, łapiąc oddech, podczas gdy burza dudniła jej w czaszce niczym perkusja podczas załamania nerwowego.

Koszulka kleiła się do jej ciała jak druga skóra, podkreślając każdą krzywiznę i linię sylwetki w wilgotnym materiale. Zauważyła, że Bastian zerka—tylko przez sekundę. Odwrócił wzrok tak szybko, że aż było to komiczne.

„Nie schlebiaj sobie,” mruknął, ale w jego głosie pobrzmiewała ta charakterystyczna szorstkość.

Uniósła brew. „Nie wiedziałam, że kamienne posągi mają działające gałki oczne.”

Wypuścił powietrze powoli, z kontrolą. „Sprawdzałem wyjścia. Nie przekręcaj tego, czym nie jest.”

„Och proszę cię.” Przewróciła oczami tak mocno, że prawie zobaczyła własny mózg. „Twój smok gapi się na mnie mniej niż ty, a on dosłownie został stworzony do polowania.”

„Nie muszę się tłumaczyć z tego, gdzie patrzę.”

„Dobrze. To przestań się zachowywać, jakbyś został przyłapany na czymś wstydliwym.”

Na zewnątrz burza wrzeszczała. Mira odwróciła się, próbując uspokoić oddech, ale bez skutku. Pot spływał jej po plecach strużkami. Skóra swędziała z frustracji, która nie miała nic wspólnego z pogodą. Jaskinia była ledwo wystarczająco duża dla dwóch osób, ale cisza między nimi sprawiała, że wydawała się trumną.

„Zawsze to robisz,” powiedziała w końcu, bo najwyraźniej jej usta postanowiły wypowiedzieć wojnę mózgowi.

Bastian się nie poruszył. „Co dokładnie?”

„Zachowujesz się, jakbym była jakąś zarazą. Jakbym się tu znalazła przez przypadek i rujnowała twoje idealne życie.”

„Myślisz, że tak się zachowuję?”

Mira odwróciła się do niego, podnosząc podbródek w wyzwaniu. „Nienawidzisz, że nie musiałam się tu przebijać tak jak ty. Nienawidzisz, że po prostu... mi się to przytrafiło.”

Spojrzał na nią wtedy, naprawdę spojrzał, a jego oczy były nieczytelne jak burzowe chmury. „Myślisz, że chciałem być sparowany z kimś, kto nigdy nie trenował? Kogo wciągnęli tu tylko dlatego, że smok się zlitował?”

„Liorith nie zna litości,” prychnęła. „Ona mnie wybrała.”

„Właśnie,” powiedział, głos ostry jak rozbite szkło. „Ona cię wybrała. Ty jej nie zasłużyłaś.”

To zabolało jak cios fizyczny. Dłonie Miry zacisnęły się w pięści po bokach, paznokcie wbiły się w dłonie.

„Nienawidzisz mnie, bo nie prosiłam o to,” powiedziała ciszej, niż zamierzała.

Bastian nie odpowiedział od razu, ale ta cisza była głośniejsza niż jakiekolwiek słowa.

Zrobiła krok do przodu, tak blisko, że widziała srebrzyste plamki w jego szarych oczach. „Chodzisz tu, jakby tron miał już wygrawerowane twoje imię, a reszta z nas to tylko przeszkody.”

„Chodzę tu jak ktoś, kto musiał walczyć, żeby przeżyć.”

„Ja też,” warknęła, podnosząc głos. „To, że nie wychowano mnie do wojny od pieprzonej kołyski, nie znaczy, że przyszłam tu miękka.”

„Byłaś rozpieszczana—”

„Rozpieszczana?” Zaśmiała się, gorzko i ostro. „Myślisz, że codzienne wyśmiewanie to rozpieszczanie? Myślisz, że ciągłe udowadnianie własnej wartości jest łatwe?”

„Myślę, że miałaś łatwiej, niż sama zdajesz sobie sprawę.”

„A ja myślę, że mylisz 'łatwiej' z 'niegodna'. To mówi więcej o tobie niż o mnie.”

Otworzył usta, ale zaraz je zamknął, jakby w końcu skończyły mu się wyuczone obelgi.

Błyskawica rozświetliła wąskie wejście do schronienia, ukazując jego twarz w ostrym czarno-białym kontraście. Zaciskał szczękę tak mocno, że aż mogłyby mu pękać zęby. Ramiona miał napięte, jakby gotował się na uderzenie.

„Nie chciałam tego,” powiedziała, teraz ciszej, ale z nie mniejszą siłą. „Nigdy tego nie planowałam. Ale zostałam. Walczę. I czy ci się to podoba czy nie, nadal przeżywam. Tak jak ty.”

Słowa zawisły w przegrzanym powietrzu pomiędzy nimi, ciężkie i niebezpieczne.

Bastian nie spojrzał na nią, gdy się odezwał. „Nie jesteś jedyną, której życie zostało ustalone przez innych.”

Stali w milczeniu, burza szalała nad nimi jakby świat miał się skończyć. Pierś Miry unosiła się i opadała, jej oddech jakby synchronizował się z odległym grzmotem. Gorąco w jaskini stawało się nie do zniesienia, lecz żadne z nich się nie poruszyło.

Wreszcie ich spojrzenia się spotkały i po raz pierwszy, odkąd go znała, nie były lodowate. Były po prostu zmęczone. Ludzkie. Wrażliwe w sposób, który ścisnął jej serce.

Serce waliło jej tak mocno, że była pewna, iż on je słyszy. Nie mogła się ruszyć. Nie chciała. Powietrze było gęste jak miód, naładowane jednocześnie możliwościami i niebezpieczeństwem.

Błyskawica uderzyła znów, tym razem bliżej. Jej blask wypalił jego rysy w jej siatkówce jak zdjęcie. Zbliżył się, tak blisko, że mogła policzyć jego rzęsy.

Na tyle blisko, by poczuć żar bijący z jego skóry. Na tyle, by jego oddech muskał jej usta. Puls dudnił jej w uszach, zagłuszając wszystko inne.

Pochylił się, a przez jedną zawieszoną chwilę, która wydawała się wiecznością, miała wrażenie, że cały świat wstrzymał oddech, czekając na to, co się stanie.

Wtedy Bastian odsunął się, szczękę miał zaciśniętą jakby walczył z samym sobą.

Jego głos był cichy, szorstki, niebezpieczny.

„Nie prowokuj mnie.”

Mira nie prowokowała. Odsunęła się od niego w ciemności jaskini, serce waliło, płuca paliły od czegoś więcej niż wspinaczka.

Przetrwali Pierwszą Fazę prób—ledwo. Kostny Labirynt ich nie złamał, ale coś w nich zmienił. Napięcie między nimi nie było już tylko rywalizacją. To był żar. Niewypowiedziany. Niechciany. Nieunikniony.

Wyszli z labiryntu następnego ranka: brudni, poobijani i milczący. Instruktorzy nie powiedzieli nic. Żadnych pochwał. Żadnych kar. Tylko skinęli głową i kazali stawić się na dziedzińcu powietrznym o świcie.

Faza Druga się rozpoczęła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Podczas ćwiczeń lotniczych obowiązywały zasady, których przestrzeganie miało utrzymać cię przy życiu. Trzymaj formację ciasno, żeby nie zderzyć się ze swoim skrzydłowym. Nie okazuj strachu, bo smoki wyczuwają słabość jak krew w wodzie. I przede wszystkim ufaj uprzęży, bo to dosłownie jedyna rzecz stojąca między tobą a zostaniem ulicznym żarciem.

Mira ufała swojej — aż do dokładnie tego momentu, gdy lewy pas postanowił przeżyć egzystencjalny kryzys i pękł w powietrzu.

— O kurwa — Słowa ledwo wymknęły się jej z ust, zanim świat przechylił się na bok, jakby ktoś przewrócił kosmiczny stół. Sekundę wcześniej była jeszcze przypięta do grzbietu Liorith, czując się niezwyciężona i lekko obolała, sekundę później spadała przez pustą przestrzeń jak odrzucony anioł.

Wiatr wrzeszczał jej w uszach, zagłuszając wszystko poza dźwiękiem własnego serca, które próbowało wyrwać się z klatki piersiowej. Jej palce szarpały rozpaczliwie powietrze, chwytając jedynie szyderstwo otwartego nieba.

Nad nią srebrne łuski wiły się w absolutnej panice. Liorith ryknęła, wydając z siebie dźwięk czystej rozpaczy, od którego każdy smok w promieniu wielu mil drgnął. Zanurkowała, płomienie ciągnęły się za nią niczym kometa utkana z furii i desperacji.

— Mira! — Wewnętrzny głos Liorith uderzył w jej umysł, surowy od przerażenia. — Trzymaj się — zaraz będę przy tobie!

— Nie ma czego się trzymać! — Mira wrzasnęła w odpowiedzi, lecz wiatr porwał jej słowa.

Uderzyła w skalisty grzbiet z impetem, który potrafi przeorganizować szkielet. Powietrze uleciało z jej płuc, jakby ktoś sięgnął do środka i je wycisnął. Jej plecy odbiły się od skały, która zdawała się być zaprojektowana wyłącznie po to, by łamać ludzkie kości. Skrzydła Liorith ledwo zdołały złagodzić najgorszy upadek, zanim Mira przekoziołkowała, uderzyła o ziemię jeszcze raz i w końcu przestała się poruszać.

Ziemia wypełniła jej usta, szorstka i gorzka. Ręce drżały, gdy próbowała się podnieść, ale ciało wydawało się złożone na nowo przez kogoś, kto zgubił instrukcję.

— Kurwa — wycharczała w ziemię. — Kurwa, kurwa, kurwa.

Głosy krzyczały gdzieś, jakby to była inna planeta. Stopy dudniły o skałę, zbliżając się.

Uszy dźwięczały jak dzwony kościelne. Ciało trzęsło się, jakby rozpadało się na szwach. Lewe ramię płonęło bólem, który miał własny kod pocztowy.

— Mira!

To nie był głos Liorith w jej głowie. To były ludzkie struny głosowe, szorstkie od czegoś, co podejrzanie przypominało panikę.

To był Bastian.

Mrugnęła, próbując ustabilizować obraz, który uciekał na bok. Jego twarz pojawiła się w jej polu widzenia — blada jak śmierć, oczy dzikie od emocji, których nigdy wcześniej u niego nie widziała. Czegoś, co wyglądało prawie jak strach.

— Ona mogła, kurwa, zginąć! — ryknął, obracając się do instruktorów, zanim jeszcze do niej dobiegli. Jego głos trzaskał jak bicz. — Wysłaliście ją w górę bez sprawdzenia uprzęży? Co to za pieprzona operacja?

Jeden z oficerów uniósł ręce, jakby próbował uspokoić wściekłe zwierzę. — Sprawdziliśmy sprzęt —

— To ktoś go sabotował! — głos Bastiana stał się wyższy, niebezpieczny. — I chcę wiedzieć kto.

— Nie rzucamy oskarżeń bez dowodów —

— Nie rzucam się z oskarżeniami — warknął Bastian, a Mira nigdy wcześniej nie słyszała, żeby tak przeklinał. — Widziałem, jak pękł w powietrzu. Śruba była przecięta równo. To się nie dzieje przez przypadek, chyba że fizyka zrobiła sobie, kurwa, wakacje.

Mira raz zakaszlała, ból przeszył jej żebra jak rozbite szkło. — Nic mi nie jest — wydusiła, choć słowa smakowały jak kłamstwo i krew.

Głowa Bastiana natychmiast opadła w jej stronę, szczęka tak mocno zaciśnięta, że widziała drgający mięsień. — Nie, nie jest.

Nie sprzeciwiła się. Po raz pierwszy w życiu nie miała już nic, czym mogłaby w niego rzucić. Ani słów, ani ognia, ani tej upartej dumy, która zwykle trzymała ją na nogach. Tylko ból i pozostający w ustach smak przerażenia.

Tej nocy Mira leżała na swoim wąskim pryczy jak złamana lalka, którą ktoś próbował poskładać na nowo. Ramiona bolały ją głęboko, aż do kości, od mięśni naciągniętych poza granice wytrzymałości. Siniaki rozkwitały na jej żebrach w odcieniach fioletu i żółci, które byłyby piękne, gdyby nie należały do jej ciała. Nie powiedziała ani słowa, kiedy zanieśli ją z powrotem do internatu. Nie odezwała się podczas wykładu uzdrowicieli o konieczności większej ostrożności. Wciąż odtwarzała w myślach upadek — trzask, uczucie nieważkości, ryk Liorith, jakby świat się kończył.

Internat był ciemny i zbyt cichy. Nawet Liorith spała, zwinięta w smoczej jamie poniżej, wyczerpana własną traumą. Mira wpatrywała się w sufit, a jej palce drgały mimowolnie, jakby duch uprzęży wciąż owijał się wokół jej nadgarstków.

Gdy rozległo się pukanie, ciche i nieśmiałe, zignorowała je.

Drzwi i tak się otworzyły.

Bastian stał w progu, przemoczony deszczem, który sprawił, że jego ciemne włosy przyklejały się do czoła, a gniew buzował pod jego skórą jak lawa ledwie powstrzymywana przez powierzchnię.

Usiadła powoli, krzywiąc się, gdy ramię zaprotestowało. — Wiesz, większość ludzi czeka na zaproszenie. To nazywa się podstawowym szacunkiem.

— Nie jestem większością ludzi — warknął, jego głos był chropowaty jak nigdy dotąd.

— Tak, zauważyłam. Jesteś tym szczególnym rodzajem dupka, który wyważa drzwi.

Wszedł do środka, nie zamknął za sobą drzwi, nawet nie mrugnął. — Jeśli ktokolwiek jeszcze tknie twój sprzęt — jeśli ktokolwiek choćby pomyśli o dotknięciu cię —

Przechyliła głowę, badając jego twarz w półmroku. — Zrobisz co? Nazwiesz mnie grubą jeszcze głośniej? Może dorzucisz jakiś komentarz o mojej krwi?

Jego oczy zatrzasnęły się na jej jakby dostał w twarz.

Potem przeszedł przez pokój trzema długimi krokami i chwycił ją za nadgarstek.

Pokój ucichł śmiertelnie.

Jego dłoń była ciepła i drżała — naprawdę drżała.

— Nie — powiedziała cicho, ale nie wyrwała się.

— Mogłaś zginąć — syknął, a jego głos załamał się na ostatnim słowie.

— A jednak tu jestem, oddycham i wszystko.

— To nie czyni tego w porządku.

— Nie — przyznała, — ale udawanie, że obchodzę cię tylko wtedy, gdy spadam z nieba, nie czyni cię szlachetnym.

Jego uścisk wzmocnił się odrobinę, na tyle, by poczuła jego puls bijący w jej skórę. — Myślisz, że mi nie zależy?

— Myślę, że nie wiesz, co czujesz, dopóki ktoś nie krwawi z tego powodu.

Skrzywił się, jakby wbiła mu nóż między żebra.

Ich oddechy splątały się w przestrzeni między nimi. Zbyt blisko. Zbyt szybko. Zbyt wiele niedopowiedzianych słów.

Jego dłoń wciąż obejmowała jej nadgarstek, ale już nie brutalnie. Po prostu była. Stabilna. Kotwica w świecie, który dziś próbował ją zabić.

— Puść — szepnęła, ale nie drgnęła.

— Nie chcesz, żebym to zrobił — powiedział, a jego głos był surowy.

Nienawidziła, że miał rację. Nienawidziła, jak jej puls przyspieszał pod jego palcami. Nienawidziła tego, jak bezpiecznie się czuła, gdy powinna czuć się uwięziona.

— Jesteś zły.

— Wściekły jak cholera.

— Bo spadłam, czy bo nie mogłeś temu zapobiec?

Jego szczęka napięła się jak bomba zegarowa. — I jedno, i drugie.

— Nie prosiłam cię o ratunek.

— Ja nie prosiłem, żeby cię chcieć.

Słowa zawisły między nimi jak wyznanie i przekleństwo.

Szarpnęła rękę, uwalniając się, ale zanim zdążyła coś powiedzieć — zanim znów wzniosła swoje mury — pocałował ją.

To nie było delikatne. Nie było słodkie. Nie było żadną z bzdur z romansów.

To była wojna.

Jego usta wbiły się w jej usta jak kara i przeprosiny i rozpaczliwa ulga splecione w jednym niszczycielskim ataku. Jej dłonie odnalazły jego ramiona bez udziału świadomości, paznokcie wbiły się, przyciągając go bliżej, choć jej rozum krzyczał, że to szaleństwo. Jego palce wplątały się w jej włosy, ciągnąc do momentu, aż poczuła mrowienie na skórze głowy.

Oderwała się, przygryzła jego dolną wargę tak mocno, że poczuła miedź. Jęknął, jakby zraniła go w najlepszy możliwy sposób.

Przycisnął ją do ściany, a jej siniaki zaprotestowały krzykiem, ale nie dbała o to. Nie mogła dbać. Nie wtedy, gdy jego usta dotykały jej szczęki, gardła, odnajdując to miejsce, które sprawiało, że miękły jej kolana. Wgryzła się w jego ramię, by nie wydać dźwięków, które obudziłyby cały internat.

— Kurwa — zaklął przy jej skórze, a ona nigdy nie słyszała, żeby tak stracił nad sobą kontrolę.

Pocałowała go mocniej, ich ciała zderzały się, jakby próbowały wpełznąć pod siebie nawzajem. Każdy oddech między nimi był elektryczny, naładowany miesiącami nienawiści i pożądania i czymś, co niebezpiecznie przypominało potrzebę.

— To szaleństwo — wyszeptała przy jego ustach.

— Kompletnie — przyznał, i pocałował ją znowu, jakby świat się kończył, a to była ich ostatnia szansa poczuć coś prawdziwego.

A potem — odsunął się.

Bez ostrzeżenia. Bez pozostałego dotyku. Tylko brak ciepła tam, gdzie przed chwilą był jego cień.

Nie odezwał się. Nie spojrzał za siebie. Mgnienie oka, a już znikał w ciemności koszar.

Mira stała nieruchomo, oddech wciąż uwięziony między ustami, serce polem bitwy pragnienia i furii. Nie pobiegła za nim. Nie zrobiłaby tego.

Ale bogowie, jak bardzo chciała krzyczeć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Girl Who Rode Fire

The Girl Who Rode Fire

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa