passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Girl Who Rode Fire - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

The Girl Who Rode Fire

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Gdyby Akademia Caerborn wierzyła w miłosierdzie, to z pewnością nie okazała go podczas losowania par na próby.

Mira stała pod poszarpaną tablicą łupkową, na której nazwiska wypisano świecącym tuszem pulsującym złowrogą intencją. Obok jej imienia migało jeszcze jedno: Bastian Roen. Mrugnęła raz. Potem drugi. Nie, wciąż tam było, kpiąc z niej jak kosmiczny żart.

Za jej plecami ktoś zaśmiał się z okrutną satysfakcją, która budziła w Mirze ochotę na przemoc.

– Oby książę burz wiedział, jak dźwigać martwy ciężar.

Mira nie odwróciła się. Była zbyt zajęta fantazjowaniem o podpaleniu swojego nazwiska i obserwowaniu, jak płonie.

– To musi być pomyłka – głos Tessan przeciął powietrze niczym ostrze, gdy wbiegała po schodach do instruktorów, zbroja brzęczała przy każdym wściekłym kroku. – Łączycie go z nią? Chcecie go zabić?

Dyrektor uniósł doskonale wymodelowaną brew. – Pan Roen doskonale sobie poradzi, panno Vale.

– Ona go pogrąży! – głos Tessan stał się wyższy, desperacja wkradała się w ton. – Ledwo przeżyła jedną rundę walki w zeszłym tygodniu, nie przewracając się!

– Związała się – odparł inny instruktor z emocjonalnym zakresem grabarza. – To daje jej miejsce tutaj. Para pozostaje.

Tessan odwróciła się błyskawicznie do Bastiana, jej oczy płonęły wściekłością, która zwykle zapowiadała komuś przeorganizowanie twarzy. – Bastian, powiedz im, że to szaleństwo!

Nawet na nią nie spojrzał. Po prostu wzruszył ramionami z irytującą nonszalancją. – Może być.

Mira posłała mu spojrzenie, które mogłoby stopić stal. – To dosłownie najmilniejsze, co kiedykolwiek do mnie powiedziałeś.

W końcu zerknął w jej stronę, a kącik jego ust drgnął – ale to na pewno nie był uśmiech. Raczej tłumił chęć powiedzenia czegoś, za co by go wyrzucili.

– Spowolnisz mnie.

Zbliżyła się, tak blisko, że widziała srebrne drobinki w jego burzowoszarych oczach. – To zgiń szybciej.

Cisza, która zapadła, była tak gęsta, że można ją było kroić mieczem i podać na obiad.

– Urocze – mruknął, lecz w jego głosie pobrzmiewało coś na kształt rozbawienia.

– Ty zacząłeś.

– Tak?

– Spojrzałeś w moim kierunku. To już wystarczyło.

Mira nie wiedziała, co myśleli instruktorzy. Może wierzyli, że rzucenie jej na Bastiana Roena złamie któregoś z nich. Szkoda tylko, że była już popękana w miejscach, których nie widzieli. A on?

Nawet nie zauważył.

Nie odezwał się słowem od ogłoszenia pary. Nie spojrzał na nią. Nie tak naprawdę. Ale Mira dostrzegła drgnięcie jego brwi, sposób, w jaki jego usta minimalnie się zacisnęły, gdy wypowiedziano jej imię.

Mira wpatrzyła się w cienie i pomyślała: Świetnie. Teraz umrę zignorowana w grobowcu pełnym smoczych kości.

Ich zadanie wydawało się zwodniczo proste: przetrwać trzy dni, zebrać trzy żetony ze smoczym znakiem i wrócić z wszystkimi kończynami. Żadnej magii poza smokami. Żadnej komunikacji poza więzią. Żadnego płakania, gdy wszystko nieuchronnie pójdzie do diabła.

Liorith zawarczała, gdy tylko Bastian wkroczył w jej przestrzeń osobistą, srebrne łuski rozżarzyły się jak płynny metal.

– Ona często tak robi? – zapytał Bastian bez cienia skrępowania.

– Ona – poprawiła Mira lodowato.

– Dobrze. Czy ona warczy na wszystkich, czy tylko na mnie?

– Tylko na zarozumiałych dupków.

Spojrzał na smoka z czymś, co mogło być szacunkiem. – Sprawiedliwie.

Mira skrzyżowała ramiona. – Ma doskonały gust.

– W przeciwieństwie do swojej jeźdźczyni.

– Pierdol się.

Wejście za nimi rozwarło się sykiem – ziejąca paszcza kości i cienia, wyglądająca jak droga prosto do poczekalni piekła.

Mira weszła pierwsza, bo wolała się zgubić, niż iść za jego nieznośnie idealnym przewodem.

Labirynt pochłonął ich jak nic nieznaczące przekąski o północy.

Pierwsze godziny to były tylko ostre zakręty, wąskie korytarze wykute jakby w pradawnych żebrach i upiorna cisza, przez którą każdy krok brzmiał jak grzmot. Ich buty odbijały się echem od kościanych ścian, które zdawały się pulsować własnym złowrogim tętnem. Liorith prowadziła, jej ogon trzepotał z irytacji za każdym razem, gdy Bastian za bardzo zbliżał się do jej prywatnej bańki.

„Czy ona kiedykolwiek idzie prosto?” – mruknął po piątym zbędnym zakręcie.

„Mapuje teren. Czego twoja burzowata jaszczurka najwyraźniej nigdy cię nie nauczyła.”

„Vharok nie musi mapować. Zapamiętuje wszystko za pierwszym razem.”

„Och, fantastycznie. Smok dokładnie taki jak jego jeździec – sam instynkt, żadnej cierpliwości, pewnie uważa, że jest zbyt dobry na podstawową strategię.”

„Przynajmniej nie dostaje napadów złości co pięć minut.”

„To nie napad, to się nazywa mieć standardy.”

Wspięli się na krawędź postrzępionych kręgów, które wyglądały tak, jakby należały do czegoś, co umarło w strasznych męczarniach. Bastian ruszył pierwszy, płynny i pewny siebie, jakby urodził się, wspinając po pradawnych kościach. Mira szła ostrożniej, sprawdzając każdy uchwyt, aż jej but poślizgnął się na luźnym wapieniu i niemal runęła w ciemność poniżej.

Silna, pewna dłoń chwyciła ją za łokieć.

Szarpnęła rękę, jakby ją oparzył. „Poradzę sobie.”

„Widzę to,” powiedział, suchym jak pustynia tonem.

„Nie prosiłam cię o pomoc.”

„Oczywiście. Radziłaś sobie z tym upadkiem z niezwykłą gracją.”

„Zamknij się.”

„Spróbuj.”

Nie rozmawiali przez godzinę po tym, ale cisza była inna. Mniej wroga. Bardziej jak dwóch drapieżników, którzy zgodzili się na tymczasowe zawieszenie broni.

Kiedy w końcu zatrzymali się, by odpocząć, Mira uklękła przy ścianie pokrytej śladami pazurów, które wyglądały na tak świeże, że mogłyby krwawić. „Coś jest blisko. Coś wielkiego.”

„Jesteś tego pewna?”

Rzuciła mu spojrzenie, które mogłoby zabić słabszego mężczyznę. „Nie kwestionuj smoczej dziewczyny, piękniutki.”

Przeskanował cienie z koncentracją polującego kota. „To twoje imię będzie na liście zmarłych, jeśli zostaniemy pożarci.”

„Szczęśliwa ja, kurwa.”

Do zmroku niebo ponad pęknięciami w suficie stało się czarne jak rozlana farba. Labirynt zrobił się zimniejszy, a kości jakby wysysały ciepło z powietrza. Liorith wypuścił parę, która w lodowatym powietrzu wyglądała jak smoczy oddech. Pierwszy żeton tkwił w klatce piersiowej półzawalonego szkieletu, który musiał być imponujący za życia.

Mira ruszyła, by go zabrać, ale niski pomruk zatrzymał ją w miejscu.

Coś poruszyło się za ścianą. Coś, co brzmiało jak śmierć ciągnąca nogami.

Ostrze Bastiana pojawiło się w jego dłoni jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. „Jeszcze go nie dotykaj.”

„Co to jest?”

„Kościobestia. Pilnują żetonów.”

„Naturalnie. Jakby to nie było już wystarczająco trudne.”

„Lewa strona?”

Kiwnął głową, szczęka napięta od koncentracji.

Bestia zaatakowała jak błyskawica zrobiona z pazurów i furii – rozmaz gnijących mięśni i wściekłości, która tliła się w ciemności nie wiadomo jak długo. Mira uskoczyła, czując jak powiew pazurów rozwiewa jej włosy. Bastian zablokował pierwsze uderzenie ostrzem – posypały się iskry – ale drugie rozdarło jego bok, tnąc materiał i ciało jak papier.

Krew opryskała kościane ściany. Syknął przez zaciśnięte zęby.

„Odciągnij ją!” – krzyknęła Mira, szeroko okrążając martwy punkt bestii.

Bastian zatoczył się do tyłu, tnąc ostrzem w desperackim łuku. „Staram się, kurwa!”

„Lejesz się krwią wszędzie!”

„Naprawdę pomocna uwaga, dzięki!”

„Tylko nie umieraj mi tu, książę burz!”

„Nie miałem tego w planach!”

Mira wyskoczyła na wystający bark i wbiła miecz w szyję bestii z całą siłą. Liorith zaryczał za jej plecami, płomienie liżąc powietrze. Bestia zawyła – dźwięk jak rozdzierany metal – po czym runęła w stertę kości i gnijącego mięsa.

Zapadła cisza jak opadająca kurtyna.

Bastian oparł się o ścianę, ciężko dysząc. Jego koszula była przesiąknięta krwią, przyklejona do piersi jak druga skóra.

„W porządku?” – zapytała Mira, bez tchu i pokryta rzeczami, których wolała nie rozpoznawać.

„Wybornie,” wycedził przez zaciśnięte tak mocno zęby, że mogły pęknąć.

Odebrała żeton – ciepły i pulsujący pradawną magią – po czym uniosła go jak trofeum. „Jeden z głowy, dwa zostały.”

Spojrzał na nią wtedy, naprawdę spojrzał, z marszczącymi się brwiami, jakby widział coś niespodziewanego.

„Co?”

„Nie zawahałaś się,” powiedział powoli, jakby te słowa go zdziwiły.

Rzuciła okiem na powaloną bestię, już zaczynającą szybciej się rozkładać po śmierci. „Powinnam?”

„Nie,” powiedział jeszcze wolniej. „Po prostu… twój smok nienawidzi mnie chyba prawie tak bardzo, jak ty.”

W oczach Miry zamigotało coś niebezpiecznego.

„I nie ma w tym błędu.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Noc uderzyła w Kościany Labirynt niczym młot kowalski prosto w twarz. Wiatr wył między pustymi kręgosłupami i pustymi oczodołami, każdy podmuch brzmiał jak coś żywego, coś głodnego, coś, co czekało w ciemności, aż świeże mięso zabłąka się na jego terytorium.

Mira przesuwała buty po wąskiej skalnej półce, walcząc o utrzymanie równowagi na kamieniu, który zdawał się zaprojektowany, by zabijać nieostrożnych. Nie pytała nawet, czy Bastian nadąża—krew nieustannie przesiąkająca przez jego koszulę niczym szkarłatny sztandar mówiła jej wszystko, co powinna wiedzieć o jego obecnym stanie.

Zgubili ścieżkę już godzinę temu, jeśli w ogóle kiedykolwiek istniała prawdziwa ścieżka. Liorith szła na przedzie, jej ogon drgał z drapieżną czujnością, a oczy świeciły niczym bliźniacze gwiazdy w duszącej ciemności. Mira podążała za swoją smokiem bez wahania—ufała instynktom Liorith bardziej niż poczuciu kierunku Bastiana, a już na pewno bardziej niż jego dumie, która nie chciała przyznać, że są kompletnie w dupie.

Przed nimi Liorith zatrzymała się i prychnęła na szczelinę w ścianie klifu, para unosiła się z jej nozdrzy niczym sygnały dymne. Mira zmrużyła oczy w mroku, próbując dojrzeć, co jej smok znalazł.

— Schronienie — oznajmiła, już kierując się w stronę otworu.

— Ledwie — mruknął Bastian z tyłu, jego głos napięty od bólu i wyczerpania.

— Wolałbyś królewski namiot z jedwabnymi zasłonami i gorącym winem podanym do łóżka?

— Wolałbym nie krwawić przez pieprzone żebra.

— To przestań narzekać i siadaj na tyłku, zanim zemdlejesz.

Schowali się pod postrzępionym nawisem, przeciskając się do przestrzeni, która była tak przyjazna jak trumna, ale przynajmniej dawała ochronę przed wiatrem. Mira rzuciła torbę z łoskotem i wywołała mały płomyk z ogniowego mchu na skale, złote światło natychmiast rozjaśniło twarz Bastiana—bladą jak śmierć i napiętą od takiego bólu, który potrafi doprowadzić dorosłych mężczyzn do łez.

Usiadł na ziemi bez ceremonii, dociskając dłoń do boku, jakby samą siłą woli próbował utrzymać życie w środku. Zęby zacisnęły mu się, gdy odchylił materiał, odsłaniając ranę, jakby coś z wyjątkowo ostrymi pazurami próbowało przemeblować mu tors.

— Zemdlejesz, jeśli nie przestaniesz krwawić — powiedziała Mira, grzebiąc w plecaku z wprawą kogoś, kto robił to już nieraz.

— Bywało gorzej.

— Gratuluję imponującej historii obrażeń. Chcesz medal czy prawdziwą pomoc medyczną?

Nie odpowiedział, po prostu patrzył na nią tym przenikliwym, nieczytelnym spojrzeniem, gdy wyciągała małą puszkę. Światło mchu zatańczyło na jej oznakowanym nadgarstku, kiedy podważyła wieczko, odsłaniając złotą maść pachnącą uzdrowieniem i domem.

Jego oczy rozszerzyły się lekko. — Przyniosłaś balsam uzdrowiciela na próbę przetrwania?

— Nie przyniosłam — odparła, zanurzając palce w maści. — Sama ją zrobiłam.

Brew Bastiana powędrowała w górę. — Nie wolno używać zewnętrznych narzędzi.

— Nie wolno też być protekcjonalnym dupkiem, a jednak oto jesteśmy, łamiąc zasady.

Sięgnęła do niego, i ku jego zasłudze, nie odsunął się. Po prostu patrzył, cicho i intensywnie, kiedy przyłożyła maść do rany. Jego oddech zadrżał raz — ostry, mimowolny — potem wyrównał się w coś bardziej kontrolowanego.

— Nie jesteś jedynym, kto zna ból — powiedziała cicho, jej głos stracił swoją ostrość.

Jego brwi ściągnęły się. — To ma być co? Konkurs na cierpienie?

— To przetrwanie. I ciągle zachowujesz się, jakby moje miejsce tutaj nie było zasłużone, jakbym była jakimś przypadkiem charytatywnym, który nie pasuje.

— Nie trenowałaś jak my. Nie wiesz, jak to jest—

— Nie wychowałam się jak ty — przerwała gorąco. — Nie miałam prywatnych nauczycieli, indywidualnych lekcji i smoków wręczonych na srebrnej tacy.

Cisza, która zapadła, była gęsta jak mgła. Tylko wiatr świszczący przez kości i miarowy oddech smoków powstrzymywały tę przestrzeń przed eksplozją wszystkich niewypowiedzianych słów.

W końcu Bastian przemówił, ciszej niż kiedykolwiek wcześniej. — Nigdy tego nie chciałem.

Mira zerknęła na niego, studiując jego profil w migotliwym świetle. — Być przydzielonym do mnie?

— Być bronią. — Słowa wyszły płaskie, puste. — By od dzieciństwa ktoś wybierał za mnie wszystko.

Jej gardło niespodziewanie się ścisnęło. Spojrzała na puszkę, rozcierając resztkę maści między dłońmi. — Tak — mruknęła. — Cóż. Ja nigdy nie chciałam tu być w ogóle.

Nie odpowiedział, nie oferował pustych pocieszeń ani zapewnień.

Mira oparła się o ścianę, zamknęła oczy i pozwoliła, by zmęczenie zalało ją jak fala. Ciało bolało ją w miejscach, o których już zapomniała. Buty były przemoczone rzeczami, których nie chciała identyfikować. Ciepło maści było jedynym, co chroniło jej palce przed kompletnym zdrętwieniem.

— Znienawidziłam to miejsce od pierwszego spojrzenia — dodała po dłuższej chwili, słowa wydostały się z niej, zanim zdołała je powstrzymać. — Każdy kamień, każda zasada, każdy człowiek patrzący na mnie jak na intruza, który wślizgnął się tylnymi drzwiami.

— Bo nim jesteś.

Oczy Miry natychmiast się otworzyły. Odwróciła się do niego, gotowa wybuchnąć.

Bastian wytrzymał jej spojrzenie, nawet nie drgnął. — Ale jesteś też silniejsza niż którykolwiek z nas.

Zamrugała, całkowicie wytrącona z równowagi. — Czy ty właśnie... czy to miało być komplement?

— Jestem zmęczony i krwawię. Nie przyzwyczajaj się.

Śmiech wyrwał jej się, zanim zdążyła go powstrzymać—chropawy, nieoczekiwany, ale jakoś lżejszy niż cokolwiek, co wypowiedziała tego dnia.

Spojrzała na Liorith, zwiniętą przy wejściu niczym srebrny strażnik. Ogon jej smoka zadrgał raz, po czym znieruchomiał. Mira przesunęła się, mocniej owijając pelerynę wokół ramion. Jej ramię musnęło Bastiana. On nie odsunął się.

Siedzieli tak długo, plecami do zimnego kamienia, światło ognia migotało między nimi jak umierające serce. Żadne się nie odezwało. Przez dłuższą chwilę.

Powieki Miry stawały się coraz cięższe z każdą chwilą. Ciepło jaskini otulało ją łagodnie, niemal opiekuńczo. Liorith wypuściła z siebie niski, dudniący oddech, który brzmiał niemal jak mruczenie. Gdzieś daleko w ciemności kościany bestia zawyła ze złości w noc—ale teraz była już daleko, stanowiła problem kogoś innego.

Mira przestała słuchać po tym. Słowa rozmyły się w cichym szmerze oddechu obok niej—powolnym, równym rytmie, który oznaczał, że wciąż żyją, razem. Pozwoliła sobie dopasować do tego rytmu, zakotwiczając się w wspólnej ciszy.

Kiedy świt przefiltrował się do środka, blady i chłodny, Bastian się poruszył. Głowa Miry spoczywała na jego piersi, jego serce biło spokojnie pod jej uchem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Burza wtargnęła niczym pijany bóg z problemami z kontrolą gniewu. Jeszcze przed chwilą wspinali się przez górną grań kostnego labiryntu, a już w następnej chwili niebo rozdarło się i dosłownie zaczęło sypać się z góry czystym chaosem. Błyskawice rozszczepiały się na ciemnym sklepieniu jakby rozgniewane bóstwa urządzały bójkę na noże z chmurami. Wiatr smagał przez otwarte łuki i wył w każdym korytarzu, jakby czuł się osobiście urażony ich istnieniem.

Mira potknęła się o luźny kręg i wypluła serię przekleństw, przy których nawet marynarze by się zarumienili. „Oczywiście, że to kurwa pioruny! Może od razu niech jeszcze spadnie lawina? Albo szarańcza?”

„Ruszaj się,” warknął Bastian, już ciągnąc ją w stronę wnęki wykutej w urwisku. „Już.”

„Sama dam radę iść, dzięki—”

„Nie, jeśli trafisz cię piorun.”

Liorith i Vharok skulili się tuż przy skalnej ścianie, oboje mrucząc nisko, jakby burza obraziła ich matki. Ich łuski drgały z niepokoju, a nawet smoki wyglądały, jakby wolały być gdziekolwiek indziej.

Mira wślizgnęła się do wąskiej przestrzeni tuż w chwili, gdy kolejna błyskawica uderzyła w ścieżkę, którą porzucili zaledwie sekundy wcześniej. Gorąco eksplodowało w powietrzu jakby ktoś otworzył piekarnik prowadzący prosto do piekła, a za nim pojawił się ostry zapach palącego się ozonu, który aż szczypał ją w oczy.

Wewnątrz schronienia powietrze było tak gęste, że aż dusiło. Gorąco lepiło się do niej jak nachalny były chłopak: mokre i duszące. Mira oparła się o kamień, łapiąc oddech, podczas gdy burza dudniła jej w czaszce niczym perkusja podczas załamania nerwowego.

Koszulka kleiła się do jej ciała jak druga skóra, podkreślając każdą krzywiznę i linię sylwetki w wilgotnym materiale. Zauważyła, że Bastian zerka—tylko przez sekundę. Odwrócił wzrok tak szybko, że aż było to komiczne.

„Nie schlebiaj sobie,” mruknął, ale w jego głosie pobrzmiewała ta charakterystyczna szorstkość.

Uniósła brew. „Nie wiedziałam, że kamienne posągi mają działające gałki oczne.”

Wypuścił powietrze powoli, z kontrolą. „Sprawdzałem wyjścia. Nie przekręcaj tego, czym nie jest.”

„Och proszę cię.” Przewróciła oczami tak mocno, że prawie zobaczyła własny mózg. „Twój smok gapi się na mnie mniej niż ty, a on dosłownie został stworzony do polowania.”

„Nie muszę się tłumaczyć z tego, gdzie patrzę.”

„Dobrze. To przestań się zachowywać, jakbyś został przyłapany na czymś wstydliwym.”

Na zewnątrz burza wrzeszczała. Mira odwróciła się, próbując uspokoić oddech, ale bez skutku. Pot spływał jej po plecach strużkami. Skóra swędziała z frustracji, która nie miała nic wspólnego z pogodą. Jaskinia była ledwo wystarczająco duża dla dwóch osób, ale cisza między nimi sprawiała, że wydawała się trumną.

„Zawsze to robisz,” powiedziała w końcu, bo najwyraźniej jej usta postanowiły wypowiedzieć wojnę mózgowi.

Bastian się nie poruszył. „Co dokładnie?”

„Zachowujesz się, jakbym była jakąś zarazą. Jakbym się tu znalazła przez przypadek i rujnowała twoje idealne życie.”

„Myślisz, że tak się zachowuję?”

Mira odwróciła się do niego, podnosząc podbródek w wyzwaniu. „Nienawidzisz, że nie musiałam się tu przebijać tak jak ty. Nienawidzisz, że po prostu... mi się to przytrafiło.”

Spojrzał na nią wtedy, naprawdę spojrzał, a jego oczy były nieczytelne jak burzowe chmury. „Myślisz, że chciałem być sparowany z kimś, kto nigdy nie trenował? Kogo wciągnęli tu tylko dlatego, że smok się zlitował?”

„Liorith nie zna litości,” prychnęła. „Ona mnie wybrała.”

„Właśnie,” powiedział, głos ostry jak rozbite szkło. „Ona cię wybrała. Ty jej nie zasłużyłaś.”

To zabolało jak cios fizyczny. Dłonie Miry zacisnęły się w pięści po bokach, paznokcie wbiły się w dłonie.

„Nienawidzisz mnie, bo nie prosiłam o to,” powiedziała ciszej, niż zamierzała.

Bastian nie odpowiedział od razu, ale ta cisza była głośniejsza niż jakiekolwiek słowa.

Zrobiła krok do przodu, tak blisko, że widziała srebrzyste plamki w jego szarych oczach. „Chodzisz tu, jakby tron miał już wygrawerowane twoje imię, a reszta z nas to tylko przeszkody.”

„Chodzę tu jak ktoś, kto musiał walczyć, żeby przeżyć.”

„Ja też,” warknęła, podnosząc głos. „To, że nie wychowano mnie do wojny od pieprzonej kołyski, nie znaczy, że przyszłam tu miękka.”

„Byłaś rozpieszczana—”

„Rozpieszczana?” Zaśmiała się, gorzko i ostro. „Myślisz, że codzienne wyśmiewanie to rozpieszczanie? Myślisz, że ciągłe udowadnianie własnej wartości jest łatwe?”

„Myślę, że miałaś łatwiej, niż sama zdajesz sobie sprawę.”

„A ja myślę, że mylisz 'łatwiej' z 'niegodna'. To mówi więcej o tobie niż o mnie.”

Otworzył usta, ale zaraz je zamknął, jakby w końcu skończyły mu się wyuczone obelgi.

Błyskawica rozświetliła wąskie wejście do schronienia, ukazując jego twarz w ostrym czarno-białym kontraście. Zaciskał szczękę tak mocno, że aż mogłyby mu pękać zęby. Ramiona miał napięte, jakby gotował się na uderzenie.

„Nie chciałam tego,” powiedziała, teraz ciszej, ale z nie mniejszą siłą. „Nigdy tego nie planowałam. Ale zostałam. Walczę. I czy ci się to podoba czy nie, nadal przeżywam. Tak jak ty.”

Słowa zawisły w przegrzanym powietrzu pomiędzy nimi, ciężkie i niebezpieczne.

Bastian nie spojrzał na nią, gdy się odezwał. „Nie jesteś jedyną, której życie zostało ustalone przez innych.”

Stali w milczeniu, burza szalała nad nimi jakby świat miał się skończyć. Pierś Miry unosiła się i opadała, jej oddech jakby synchronizował się z odległym grzmotem. Gorąco w jaskini stawało się nie do zniesienia, lecz żadne z nich się nie poruszyło.

Wreszcie ich spojrzenia się spotkały i po raz pierwszy, odkąd go znała, nie były lodowate. Były po prostu zmęczone. Ludzkie. Wrażliwe w sposób, który ścisnął jej serce.

Serce waliło jej tak mocno, że była pewna, iż on je słyszy. Nie mogła się ruszyć. Nie chciała. Powietrze było gęste jak miód, naładowane jednocześnie możliwościami i niebezpieczeństwem.

Błyskawica uderzyła znów, tym razem bliżej. Jej blask wypalił jego rysy w jej siatkówce jak zdjęcie. Zbliżył się, tak blisko, że mogła policzyć jego rzęsy.

Na tyle blisko, by poczuć żar bijący z jego skóry. Na tyle, by jego oddech muskał jej usta. Puls dudnił jej w uszach, zagłuszając wszystko inne.

Pochylił się, a przez jedną zawieszoną chwilę, która wydawała się wiecznością, miała wrażenie, że cały świat wstrzymał oddech, czekając na to, co się stanie.

Wtedy Bastian odsunął się, szczękę miał zaciśniętą jakby walczył z samym sobą.

Jego głos był cichy, szorstki, niebezpieczny.

„Nie prowokuj mnie.”

Mira nie prowokowała. Odsunęła się od niego w ciemności jaskini, serce waliło, płuca paliły od czegoś więcej niż wspinaczka.

Przetrwali Pierwszą Fazę prób—ledwo. Kostny Labirynt ich nie złamał, ale coś w nich zmienił. Napięcie między nimi nie było już tylko rywalizacją. To był żar. Niewypowiedziany. Niechciany. Nieunikniony.

Wyszli z labiryntu następnego ranka: brudni, poobijani i milczący. Instruktorzy nie powiedzieli nic. Żadnych pochwał. Żadnych kar. Tylko skinęli głową i kazali stawić się na dziedzińcu powietrznym o świcie.

Faza Druga się rozpoczęła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Girl Who Rode Fire

The Girl Who Rode Fire

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa