passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The God’s Favorite - Rozdział #2 - autor itsvlada

The God’s Favorite

/

Rozdział 2

Rozdział 1

POV Persenet

Jego dłonie są w moich włosach, odchyla moją głowę, by odsłonić gardło, a ja nie mogę oddychać — i nie chcę. Karmazynowe oczy płoną w moich, głodne tak, że całe ciało boli z tęsknoty. Ciemnoczerwone włosy opadają wokół nas jak kurtyna, gdy przyciągam go bliżej.

Jego usta są gorące przy moim pulsie, zęby muskają skórę, która płonie, pragnąc więcej. Powietrze między nami smakuje mirrą i czymś... ciemniejszym.

Czymś pradawnym, co wzywa do części mnie, której nie rozpoznaję.

— Moja — warczy przy moim gardle.

To słowo wibruje przez moje kości jak świątynne bębny i zgadzam się. Błagam, wyginając się ku niemu, gdy jego dłonie zjeżdżają niżej. Zawłaszcza mnie z taką siłą, która powinna przerażać, a sprawia, że czuję się pełna, gdy jego palce sięgają—

— Enet! — Głos Tameri rozbija wszystko na kawałki. — Na Hathor, jęczysz jak kotka w rui!

Wyrywa mnie ze snu w ostre światło poranka, które wpada przez wąskie okno mojej komnaty. Moje ciało wciąż pulsuje od upiornego dotyku mężczyzny, którego twarz rozpływa się jak dym w chwili, gdy otwieram oczy.

Za każdym razem. Za każdym przeklętym razem tracę go, zanim zobaczę, kto dręczy moje sny rozkoszą bardziej prawdziwą niż życie na jawie.

— Musimy przygotować się do służby w świątyni — ciągnie dalej przyjaciółka, już odciągając szorstkie lniane zasłony, by zalać ciasną komnatę pierwszym światłem Ra.

Pokój — jeśli można tak nazwać składzik przerobiony na schronienie dla niechcianej córki — wypełniają dźwięki budzących się Teb: handlarze zachwalający chleb, osły ryczące, odległy śpiew kapłanów witających słońce.

— Chyba że planujesz tłumaczyć ojczymowi, dlaczego córka jego żony z nieprawego łoża spóźnia się na obowiązki?

Jęczę, wciskając dłonie w oczy. Sen przylega do mnie jak olej na wodzie, niemożliwy do zmycia. — Daj mi chwilę…

— To znowu ten sam sen? — pyta Tameri, jej głos mięknie, gdy siada na mojej macie do spania. — Ten ze nieznajomym?

Wstyd zalewa mnie jak doroczna powódź, topiąc wszystko na swej drodze. Jak wyjaśnić, że te sny zaczęły się trzy miesiące temu, w noc, gdy Khenti wyruszył na wyprawę?

Jak powiedzieć jej, że każdej kolejnej nocy zdradzam ukochanego w wizjach tak realnych, że budzę się z obcym pocałunkiem na ustach?

— Tak… — Mój głos brzmi ciszej, niż zamierzałam, ciężki od winy, która gryzie moje ka niczym głodny szakal. — Tam, co ze mną nie tak? Już niedługo oficjalnie zwiążę się z człowiekiem, którego kocham, a śnię o cudzych rękach, cudzych ustach—

— To tylko sen, habibti. — Ściska mnie za ramię. — Sny nic nie znaczą, gdy prawdziwy mężczyzna z krwi i kości czeka, by uczynić cię żoną. Bogowie zesyłają nam dziwne widzenia, by wystawić nas na próbę. Poza tym… — dodaje ze złośliwym uśmiechem.

Tym samym, który przypomina mi, dlaczego jest moją jedyną przyjaciółką w tym domu pełnym skrywanej nienawiści.

— Może to Khenti śni ci się pod inną postacią, przemieniony przez twój śpiący umysł w kogoś bardziej... egzotycznego. Bardziej niebezpiecznego.

Chcę jej wierzyć, ale znam dotyk Khentiego. Delikatny i niepewny, traktuje mnie tak, jakbym miała się rozpaść, jakby piętno mojej greckiej krwi czyniło mnie kruchą.

Nieznajomy w moich snach traktuje mnie, jakbym była już jego, jakbym zawsze była jego. Jakbym urodziła się, by płonąć pod jego dłońmi.

— Chodź — ponagla Tameri, podnosząc mnie na nogi. — Musimy się śpieszyć.

Ubieram się szybko w grubo tkany len, odpowiedni dla służki, choć technicznie jestem pasierbicą Najwyższego Kapłana. Ta różnica niewiele znaczy, gdy wszyscy znają prawdę.

Jestem widocznym przypomnieniem wstydu mojej matki. Bękartem greckiego marynarza, którego nie zdołała ukryć ani się pozbyć.

Moje palce pracują automatycznie, mocując ciężką czarną perukę, która kryje moją największą hańbę: włosy w kolorze nadmorskiego piasku lub słomy. Wyraźnie odziedziczone po ojcu, który odpłynął, zanim zaczerpnęłam pierwszy oddech.

Przechodzimy przez ulice o świcie w stronę Świątyni Anubisa, mijając miasto Teb obudzone do życia i handlu, niczym symfonia.

Trzymam głowę spuszczoną, peruka ciężka i pewnie zamocowana, choć pot już zbiera się na karku w narastającym upale.

— Trzy miesiące — szepczę do Tameri, mijając posąg Totmesa III. — Trzy miesiące wyprawy wojennej, a dziś Khenti wraca. W ostatnim liście obiecał—

— Że uczyni cię najszczęśliwszą kobietą w całym Egipcie — kończy Tameri, która pomagała mi czytać ten list dziesiątki razy przy lampie, gdy dom spał. — Widzisz? Już żadnych wyrzutów sumienia przez sny o nieznajomych. Twój prawdziwy ukochany wraca, by cię poślubić.

Świątynia Anubisa wyrasta przed nami niczym góra cienia.

Moja siostra stoi przy wejściu w nieskazitelnej białej lnianej szacie przerzuconej przez jedno ramię, ułożonej idealnie. Jej skóra muśnięta słońcem, piersi ozdobione złotem, które łapie światło niczym małe gwiazdy.

Uśmiech Nefertari zwiódłby samych bogów. Ciepły i serdeczny, uosobienie oddanej kapłanki witającej świt.

Dopóki tłum nie przejdzie.

— Persenet — mówi, a moje imię staje się w jej ustach czymś nieczystym. — Jesteś prawie spóźniona. Znowu.

Jej ciemne oczy, tak podobne do oczu naszej matki, lecz pozbawione dawnego ciepła, lustrują mnie z wprawioną pogardą.

— Kamienie ofiarne wymagają szorowania przed porannymi modlitwami. Krew z wczorajszych ofiar przyciągnęła muchy. Chyba nawet ktoś o twoim... pochodzeniu potrafi zrobić przynajmniej tyle?

— Z całym szacunkiem — zaczyna Tameri, podnosząc podbródek w ten niebezpieczny sposób, który nie raz przyniósł jej lanie — Enet pracuje ciężej niż—

— Niż córka z prawdziwego łoża musi — przerywa jej łagodnie Nefertari. — Co za szczęście, że Najwyższy Kapłan toleruje wcześniejsze błędy swojej żony. Jakże szczodrze, że mój ojciec pozwala pół-Greckiej bękarcie w ogóle służyć w świętych miejscach.

Te słowa nie powinny już boleć. Słyszałam ich wariacje przez lata, od dzieciństwa, odkąd moja matka poślubiła Najwyższego Kapłana Ptahmosego i stałam się widoczną hańbą, której wszyscy byli świadkami.

Ale Nefertari doprowadziła do perfekcji sztukę rozszarpywania starych ran i znajdowania nowych sposobów, by przekręcić nóż mojego istnienia.

— Skoro już o szczęściu mowa — ciągnie, poprawiając swoje piękne i prawdziwe ciemne włosy, w przeciwieństwie do moich — słyszę szepty z dzielnicy wojskowej. Mówią, że pewien syn generała wraca dziś z chwałą i awansem. Ciekawe, czy tak bardzo pragnie cię zobaczyć, jak ty jego…

Zanim zdążam przetrawić dziwny błysk w jej oczach, przy wejściu do świątyni wybucha zamieszanie.

Głosy żołnierzy niosą się przez dziedziniec, brzęk brązowej zbroi, parskanie koni, a Nefertari wzdycha z perfekcyjnie udawaną radością. — Na Anubisa, już są!

Moje serce zamiera. Rusza. Pędzi jak spłoszony koń, gdy Khenti wkracza przez bramę.

Trzy miesiące wyprawy wojennej przyciemniły mu skórę i utwardziły sylwetkę. Jego oczy przeczesują dziedziniec z niecierpliwością, która sprawia, że mój puls śpiewa.

Już idę, porzucając godność, imię ukochanego rośnie w moim gardle—

Ale Nefertari jest szybsza. Sunie przez kamienie z gracją kapłanki, biodra kołyszą się w rytmie wyuczonym w świętych tańcach. Dociera do niego, gdy ja jestem w połowie drogi, a moje szorstkie sandały służki plączą się o nierówny bruk.

Zatrzymuję się, patrząc, jak dłoń mojej siostry dotyka ramion mojego przyszłego męża na powitanie. Patrząc, jak jego oczy zatrzymują się na kołysaniu jej bioder, na krzywiźnie szyi.

A potem — wreszcie — odnajdują mnie, stojącą jak głupia pośrodku dziedzińca.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Oczy Khentiego odnajdują moje ponad ramieniem Nefertari i coś zmienia się w jego wyrazie twarzy. Przez chwilę widzę chłopca, który kiedyś obiecał kochać mnie mimo wszystkiego.

— Persenet — szepcze z uśmiechem, odrywając się od bliskości Nefertari z czymś, co wygląda na niechęć.

Zmusiłam się do ruchu, podchodząc do niego z wymuszonym uśmiechem.

Dłoń Khentiego zaciska się na moim nadgarstku i pociąga mnie do zacienionej wnęki między dwoma masywnymi filarami. Ciemność nas pochłania, a jego dłonie nagle obejmują moją twarz, drżąc niczym trzciny papirusu w burzy.

— Moja droga — szepcze. — Jak ja za tobą tęskniłem.

Te słowa powinny mnie ogrzać, zwykle tak jest. Zamiast tego szarpią coś surowego i zranionego w mojej piersi.

— Naprawdę? — szukam w jego twarzy oddania, które pamiętam.

Jego ręce opadają z moich policzków i cofa się. Ta mała odległość wydaje się szerokością samego Nilu.

— Kampania była trudna, Enet. Mój ojciec… Teraz, gdy jestem brany pod uwagę jako dowódca, ma wobec mnie pewne oczekiwania. Były obowiązki, odpowiedzialności, które pochłaniały każdą chwilę czuwania.

Khenti znów do mnie sięga, jego palce delikatnie muskają moje ramię. — Myślałem o tobie nieustannie. Każdej nocy przed snem, ja…

— A jednak nie znalazłeś czasu, żeby napisać? — Oskarżenie wyślizguje się ostrzej, niż zamierzałam. — Jeden list w trzy miesiące. Czytałam go tyle razy, że papirus niemal rozpadł się w moich rękach.

— Wiem. — Jego głos mięknie, brzmi szczerze żałośnie. — Wiem i przepraszam. Zżerało mnie poczucie winy, ale każdy dzień zlewał się z następnym i nagle minęły tygodnie. Wybacz mi, ukochana. Powinienem był postarać się bardziej.

Przeprosiny rozluźniają coś ściśniętego w mojej piersi, ale inna drzazga pozostaje.

— A Nefertari? — Zmuszam się, by spojrzeć mu w oczy. — Sposób, w jaki właśnie na nią patrzyłeś, jak cię dotknęła, jakby miała do tego pełne prawo.

— Enet. — Niemal się śmieje, kręcąc głową. — Nie możesz być poważna. Dorastaliśmy we troje razem. Jej powitanie to nic więcej niż…

— Ona mnie nienawidzi, Khenti. Jakiekolwiek siostrzane uczucie wygasło lata temu.

Nienawidzę, jak desperacko brzmię, jak bardzo chcę, by zrozumiał, co mnie rani. Ale nie mogę się powstrzymać.

— Słuchaj, jutro wszystko się zmieni. — Jego kciuki kreślą kółka na moich ramionach. — Na uroczystości w domu twojego ojczyma ogłosi zaręczyny. I nikt nie zapyta, gdzie leży moje serce.

Jego pewność otula mnie jak ciepły płaszcz. Chcę mu wierzyć. Muszę.

— Jutro… — powtarzam, pozwalając sobie oprzeć się na jego dotyku. — Pomimo wszystkiego, czym jestem?

— Pomimo niczego.

Jego spojrzenie intensywnieje, opada na moje usta, po czym unosi się do skroni, gdzie—

Khenti przerywa oddech w pół, cały jego ciało sztywnieje, gdy jego oczy wbija się w moją głowę. Krew odpływa mi z twarzy, zanim jeszcze cokolwiek powie. — Twoje włosy.

Moja dłoń natychmiast unosi się, odnajdując zdradliwy kosmyk, który wydostał się spod starannie ułożonej peruki — miodowo-złoty w przyciemnionym świetle, oskarżający niczym spowiedź.

— Przepraszam — szepczę, wsuwając go z powrotem z wprawą lat upokorzeń, policzki płoną mi mocniej niż pustynny piasek w samo południe. — Poranek był w pośpiechu, nie miałam czasu, by dokładnie…

— Jest taki jasny — mówi cicho, a przez chwilę słyszę w jego głosie nutę podziwu. — Nawet w cieniu łapie światło jak…

To słowo zawisa między nami, ciężkie jak granit nad naszymi głowami. Obce. Nie na miejscu. Nikt mi na to nie pozwala zapomnieć.

W następnej chwili jego palce łapią moje, delikatnie lecz stanowczo. Sam poprawia perukę, ukrywając moją hańbę jak należy. — Już. Nikt nie widział.

Nie mogłam się powstrzymać od zastanowienia: zrobił to z troski? Czy raczej bał się o swoją reputację?

Nawet mój prawdziwy ojciec nie czekał dziewięciu miesięcy. Nie chciało mu się sprawdzić, czy matka da mu syna wartego uznania. Po prostu zostawił swój ślad i zniknął jak poranna mgła.

Khenti nic nie mówi, coś nieczytelnego ciemnieje w jego rysach. Nie obrzydzenie, do którego przywykłam u innych, lecz coś gorszego. Rezygnacja, być może. Albo decyzja już podjęta.

— Festiwal — mówi nagle, wpychając w ton sztuczną radość. — Zanim jutro wszystko stanie się oficjalne i publiczne — pozwól mi cię zabrać. Tylko we dwoje, jak dawniej.

Ta propozycja jest jak pokuta. Przyjmuję ją mimo wszystko.

— Chciałabym — udaje mi się powiedzieć i jego uśmiech powraca, niemal sięgając oczu.

* * *

Ulice Teb pulsują życiem, gdy zmierzamy w stronę festynowych terenów w pobliżu wielkiej świątyni w Karnaku. Dłoń Khentiego trzyma moją, jego uścisk jest teraz pewny, obecny.

Prawie normalnie.

— Spójrz, placki z miodem — mówi, kierując mnie do straganu, gdzie jego towary błyszczą złotą słodyczą. — Twoje ulubione.

Te słowa nie trafiają dobrze. Daktyle nadziewane migdałami są moim ulubionym przysmakiem. Placki z miodem to przysmak Nefertari. Ale nie poprawiam go. Trzy miesiące to długo. Wspomnienia się rozmywają.

Kupuje trzy ciastka, jedno wciska mi do ręki z prawie-uśmiechem. Odgryzam kawałek, obserwując, jak przeczesuje wzrokiem tłum za moim ramieniem. — Kogo szukasz?

— Hmm? — Jego uwaga wraca do mnie. — Nikogo. Po prostu… podziwiam święto. Kapłani mówią, że tegoroczny festiwal będzie najwspanialszy od lat.

Idziemy dalej, pokazuje mi muzyków, kupuje mi kwiat lotosu, wtyka go za ucho palcami, które zatrzymują się na chwilę. Uważny. Starający się.

A jednak co chwilę jego spojrzenie odpływa. Wypatruje kogoś. Czegoś.

— Mój ojciec ofiarował trzy byki na ofiarę — rzuca w kolejną ciszę. — W tym roku był hojny. Zyskuje przychylność świątyń.

— Twój ojciec — powtarzam powoli. — Często teraz o nim wspominasz.

— Zapewnił mi pozycję. — Wciąż obserwuje tłum. — Generał Sahety nie ma synów. Jeśli się wykażę, mogę dowodzić całą wschodnią garnizoną w ciągu dwóch lat.

— To wspaniale. — Ściskam jego dłoń, próbując zakotwiczyć go tu, ze mną. — Tak ciężko na to pracowałeś.

— Tak. — Odpowiada o ułamek sekundy za późno. — Oczekiwania, oczywiście. Są standardy do utrzymania.

Nim zdążę zapytać, jakie standardy, tłum gwałtownie porusza się wraz z początkiem parady. Bębny grzmią na ulicach, sistry brzęczą metaliczną pieśń, a kapłani w misternych maskach rozpoczynają święty taniec.

Ciała napierają, gorące i duszące. Dłoń Khentiego zaciska się na mojej, po czym wyślizguje.

— Khenti! — wołam, ale mój głos ginie w morzu świętowania. Ludzki prąd porywa mnie do tyłu, do przodu, desperacko szukam jego twarzy w chaosie. — Khenti!

Tłum wypluwa mnie do bocznej alejki, dyszącą i oszołomioną. Opieram się o ścianę, próbując złapać oddech, gdy szorstkie dłonie chwytają moje ramiona.

— No proszę. Patrzcie, co bogowie nam zesłali.

Otaczają mnie trzej mężczyźni, ich oddech cuchnie tanim piwem, a oczy błyszczą okrutnym rozbawieniem. Kupcy, sądząc po ubraniach, choć festiwal pozbawił ich wszelkiej pozornej ogłady.

— Ładna mieszańco, co? — Największy krąży wokół mnie jak hiena, jego palce już sięgają mojej peruki. — Bawisz się w Egipcjankę z tymi eleganckimi włosami i czystymi szatami.

— Proszę… — próbuję się wyrwać, lecz wepchnęli mnie pod ścianę. — Jestem córką żony Arcykapłana—

— Bękarta żony Arcykapłana — śmieje się inny, jego ręce dołączają do przyjaciela, szarpiąc moją perukę. — Wszyscy o tobie wiedzą. Grecka córka kurwy, która chowa swój wstyd pod czarnymi włosami, które nie są jej.

Ich palce zahaczają o brzegi peruki, szarpią tak mocno, że łzy napływają mi do oczu.

— Zobaczmy, czy twoje włosy są naprawdę tak złote, jak głoszą plotki. —

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

W momencie, gdy moje jasne włosy wysypują się spod peruki, stając się obiektem kpin lub czegoś gorszego, oczy kupców zmieniają się z okrutnej uciechy na coś znacznie groźniejszego. Dziki głód ludzi, którzy znaleźli usprawiedliwienie dla swojej przemocy.

„Na płonące lędźwie Seta…” — największy z nich sapie.

Jego dłonie nagle są wszędzie — szarpią moją suknię, aż len pęka, odsłaniając ramię, obojczyk, krągłość piersi.

„Patrzcie na tę złotą sukę! Pokażemy ci, co egipscy mężczyźni robią cudzoziemskim dziwkom, które zapominają o swoim miejscu…”

Przerażenie paraliżuje mnie bardziej niż jakiekolwiek zaklęcie wiążące. Moje ciało wydaje się już nie należeć do duszy, staje się naczyniem gwałconym, podczas gdy moje ka unosi się gdzieś obok, patrząc z góry.

Ściana za mną drapie mi plecy do żywego, gdy napierają bliżej. Ich oddech gorący i cuchnący, śmiech przypomina szakale nad padliną.

Nie mogę oddychać. Nie mogę krzyczeć. Nie mogę—

„Puść ją. Natychmiast.”

Głos tnie przez chaos. Spokojny, opanowany, obiecujący śmierć z nonszalancką pewnością. Ale kupiec, który mnie trzyma, śmieje się, nawet nie odwracając.

„Poczekaj na swoją kolej, podróżniku. Wystarczy tej greckiej dziwki dla—”

Dźwięk łamanej kości przerywa mu — ostry, mokry, ostateczny. Krzyk rozdziera gardło kupca, gdy nieznajomy łapie go za nadgarstek, skręcając, aż kości pękają jak suche trzciny.

Mężczyzna osuwa się, obejmując zmasakrowaną dłoń, płacząc jak dziecko.

Drugi kupiec obraca się w stronę nowego zagrożenia, ale nieznajomy porusza się jak woda. Jego pięść trafia w szczękę mężczyzny, a zęby rozsypują się po bruku alejki.

Trzeci kupiec cofa się w panice, oczy szerokie ze strachu. Rzuca tylko jedno spojrzenie na twarz przybysza i ucieka bez słowa.

Wciąż przyciskam się do ściany, łapiąc oddech, szarpiąc rozerwaną suknię drżącymi palcami. Nieznajomy wchodzi w krąg światła pochodni, a mój oddech zatrzymuje się z całkiem innego powodu.

Jest wyższy niż którykolwiek Egipcjanin, jakiego znałam, z cerą jak wypolerowany brąz, świadczącą o szlachetnym rodzie. Jego twarz jest wyrzeźbiona pięknem — ostre kości policzkowe, usta stworzone zarówno do okrucieństwa, jak i uwielbienia, ciemne włosy opadające na czoło.

Ale to jego oczy mnie więzią: bursztynowe jak miód w słońcu. Jak żywica, która więzi owady na wieczność, a jednak migocząca cieniami.

Moje ciało rozpoznaje go, zanim mój umysł jest w stanie pojąć gdzie lub jak.

Czuję to jak szarpnięcie w piersi, jak haczyk za żebrami, ciągnący mnie ku niemu.

„Krwawisz,” zauważa.

Jego ton zmienia się ze śmiertelnego na jedynie poirytowany. Jakby mój atak był dla niego osobistą niedogodnością, podczas gdy jego wzrok przesuwa się po mnie z klinicznym chłodem.

„Wszystko w porządku,” kłamię, choć mój głos drży jak sistrum w niepewnych dłoniach. „Ale… dziękuję.”

Pochyla się, by podnieść moją upadłą perukę, leżącą jak martwa rzecz w kurzu. Potrząsa nią z tą samą swobodną skutecznością, z jaką zniszczył trzech mężczyzn.

Wyciągam ręce po perukę, otwierając usta, by wyrazić kolejną wdzięczność, ale słowa mojego wybawcy trafiają prosto w moją dumę.

„Przechadzasz się samotnie przez tłum festiwalowy jak gazela igrająca wśród lwów.” Jego twarz wyraża irytację. „Jesteś szczególnie głupia, czy może po prostu pragniesz śmierci?”

Obelga budzi we mnie gniew i wcześniejsza wdzięczność wyparowuje natychmiast.

„Nie byłam sama,” mówię, zyskując siłę w głosie, gdy wyrywam mu perukę z rąk. „Mój narzeczony był—”

„Twój narzeczony zostawił cię, by cię napadli?” Jego brew unosi się z pogardliwą precyzją. „Naprawdę opiekuńczy.”

Sarkazm boli, bo to prawda. Bo dłoń Khentiego tak łatwo wyślizgnęła się z mojej. Bo nawet nie obejrzał się za siebie.

„Tłum nas rozdzielił,” upieram się, zaciskając rozdartą suknię na piersi. „To się zdarza…”

„Nie kobietom, które są należycie chronione.” Jego oczy ciemnieją, bursztyn głębieje do barwy przypominającej krew. „Nie kobietom, które znaczą coś dla mężczyzn, którzy je sobie roszczą.”

„Nie każda z nas ma strażników,” odbijam ostro, zaskakując samą siebie zuchwałością. „Niektóre z nas muszą przetrwać same.”

Coś miga w jego spojrzeniu — zaskoczenie, na pewno, ale może też coś jeszcze.

Akceptacja? Zainteresowanie? Za szybko, by odczytać.

„I przetrwasz, ofiarując się jak ofiara tym potworom, które czają się w cieniu?”

„Przeżywam, będąc niewidzialna. Zwykle.” Próbuję poprawić perukę jedną ręką, drugą ściskając suknię. „Dziś… był wyjątek.”

„Zdecydowanie.” Przez długą chwilę przygląda się moim nieudanym próbom, po czym wzdycha z irytacją. „Odwróć się.”

Gdy się waham, dodaje z ostrą niecierpliwością: „Chyba że wolisz wracać do domu z odkrytymi włosami? Z pewnością znajdzie się więcej kupców, którym przypadnie to do gustu.”

Niechętnie się odwracam, nie mając wyboru. Pozwalam temu niebezpiecznemu mężczyźnie poprawić perukę. Jego palce poruszają się z zaskakującą delikatnością, zbierając moją złotą hańbę i chowając ją pasmo po paśmie.

Jego dotyk jest kliniczny, stanowczy — aż nagle przestaje taki być.

Jego dłonie zamierają, a powietrze między nami zastyga. „Co to takiego?”

Zanim zdążę zapytać, o co chodzi, jego palec muska mój obojczyk, gdzie sukienka się rozdarła. Moje znamię, dziwny wzór, na który nigdy nie zwracałam uwagi, nagle pali pod jego dotykiem.

Wydaje z siebie dźwięk głęboko w gardle — rozpoznanie? Pożądanie? Coś pomiędzy modlitwą a bluźnierstwem? Ale jego palec obrysowuje kształt znamienia, a ja czuję to wszędzie. Jakby wypisywał swoje imię na mojej duszy.

„Idź do domu, małe błogosławieństwo.” Słowa wychodzą chrapliwie, zdarte do żywego. „Natychmiast.”

Rozkaz w jego głosie jest niepodważalny, wręcz przerażający.

Zanim mogę zrobić cokolwiek poza mrugnięciem, już go nie ma. Nieznajomy znika w tłumie jak dym, jak sen po przebudzeniu.

Szukam Khentiego po całym terenie festiwalu, aż stopy krwawią mi w tanich sandałach, wołam jego imię, aż głos mi pęka. Ale nic. Święto trwa dalej, a ja poruszam się w nim jak duch — niewidzialna i porzucona.

Kiedy w końcu poddaję się i wracam do domu, nogi drżą mi ze zmęczenia i opóźnionego strachu, słyszę dźwięk, który każe mi zamarznąć: śmiech z naszego dziedzińca.

Nie byle jaki śmiech — potężny głos mojego ojczyma, uniesiony w świętowaniu.

Skradam się do wejścia, zaglądam przez bramę, a widok, który się przede mną roztacza, przewraca mój świat jednym, niszczącym ruchem.

Khenti stoi pośrodku dziedzińca. Nefertari przyciska się do jego boku, jej dłoń spoczywa na jego piersi, jego ramię obejmuje jej talię z intymnością kochanków, którzy zapomnieli udawać.

Moja matka siedzi nieopodal, twarz ma ostrożnie neutralną. Ojczym wznosi kielich wina wysoko, jego głos niesie się przez noc.

„Za dowódcę Khentiego, którego męstwo na zachodniej wyprawie zapewniło mu złote muchy faraona!” Zebrani wiwatują. „Za jego świetlaną przyszłość, która wymaga żony o właściwym rodowodzie i oddaniu naszym bogom!”

Moja siostra promienieje jak świątynna lampa, jej piękno niepodważalne w blasku pochodni.

„A więc za moją drogą córkę Nefertari,” kontynuuje Ptahmose, każde słowo niczym nóż w moim kręgosłupie, „której ślub z dowódcą Khentim złączy dwa z najbardziej szanowanych rodów Teb!”

Kielich wznosi się wyżej, podczas gdy mój świat się wali.

„A za… Persenet,” dodaje, niemal mimochodem, „której wielki zaszczyt służenia w haremie faraona będzie darem naszej rodziny dla Złotego Domu!”

Zebrani wybuchają gratulacjami, a Nefertari, moja doskonała, młodsza siostra, odwraca się do Khentiego i całuje go.

Nie jest to czysty pocałunek nowego narzeczeństwa, lecz coś głębszego, znajomego. Jej oczy odnajdują moje przez szczeliny bramy, uśmiecha się, mając jego usta na swoich. Bez cienia wahania jego dłonie obejmują jej twarz tak, jak obejmowały moją dziś rano.

Kiedy już nie mogę tego znieść, uciekam.

Nogi niosą mnie bez myśli, bez planu. Nil błyszczy przede mną jak czarna wstęga pełna gwiazd.

Utonięcie wydaje się łaskawsze niż patrzenie, jak życie, które sobie zaplanowałam, rozpływa się jak sól w wodzie.

Rzeka zabrała już tylu… Jedna więcej dziewczyna z obcą krwią nie zrobi różnicy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The God’s Favorite

The God’s Favorite

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa