passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The God’s Favorite - Rozdział #3 - autor itsvlada

The God’s Favorite

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Oczy Khentiego odnajdują moje ponad ramieniem Nefertari i coś zmienia się w jego wyrazie twarzy. Przez chwilę widzę chłopca, który kiedyś obiecał kochać mnie mimo wszystkiego.

— Persenet — szepcze z uśmiechem, odrywając się od bliskości Nefertari z czymś, co wygląda na niechęć.

Zmusiłam się do ruchu, podchodząc do niego z wymuszonym uśmiechem.

Dłoń Khentiego zaciska się na moim nadgarstku i pociąga mnie do zacienionej wnęki między dwoma masywnymi filarami. Ciemność nas pochłania, a jego dłonie nagle obejmują moją twarz, drżąc niczym trzciny papirusu w burzy.

— Moja droga — szepcze. — Jak ja za tobą tęskniłem.

Te słowa powinny mnie ogrzać, zwykle tak jest. Zamiast tego szarpią coś surowego i zranionego w mojej piersi.

— Naprawdę? — szukam w jego twarzy oddania, które pamiętam.

Jego ręce opadają z moich policzków i cofa się. Ta mała odległość wydaje się szerokością samego Nilu.

— Kampania była trudna, Enet. Mój ojciec… Teraz, gdy jestem brany pod uwagę jako dowódca, ma wobec mnie pewne oczekiwania. Były obowiązki, odpowiedzialności, które pochłaniały każdą chwilę czuwania.

Khenti znów do mnie sięga, jego palce delikatnie muskają moje ramię. — Myślałem o tobie nieustannie. Każdej nocy przed snem, ja…

— A jednak nie znalazłeś czasu, żeby napisać? — Oskarżenie wyślizguje się ostrzej, niż zamierzałam. — Jeden list w trzy miesiące. Czytałam go tyle razy, że papirus niemal rozpadł się w moich rękach.

— Wiem. — Jego głos mięknie, brzmi szczerze żałośnie. — Wiem i przepraszam. Zżerało mnie poczucie winy, ale każdy dzień zlewał się z następnym i nagle minęły tygodnie. Wybacz mi, ukochana. Powinienem był postarać się bardziej.

Przeprosiny rozluźniają coś ściśniętego w mojej piersi, ale inna drzazga pozostaje.

— A Nefertari? — Zmuszam się, by spojrzeć mu w oczy. — Sposób, w jaki właśnie na nią patrzyłeś, jak cię dotknęła, jakby miała do tego pełne prawo.

— Enet. — Niemal się śmieje, kręcąc głową. — Nie możesz być poważna. Dorastaliśmy we troje razem. Jej powitanie to nic więcej niż…

— Ona mnie nienawidzi, Khenti. Jakiekolwiek siostrzane uczucie wygasło lata temu.

Nienawidzę, jak desperacko brzmię, jak bardzo chcę, by zrozumiał, co mnie rani. Ale nie mogę się powstrzymać.

— Słuchaj, jutro wszystko się zmieni. — Jego kciuki kreślą kółka na moich ramionach. — Na uroczystości w domu twojego ojczyma ogłosi zaręczyny. I nikt nie zapyta, gdzie leży moje serce.

Jego pewność otula mnie jak ciepły płaszcz. Chcę mu wierzyć. Muszę.

— Jutro… — powtarzam, pozwalając sobie oprzeć się na jego dotyku. — Pomimo wszystkiego, czym jestem?

— Pomimo niczego.

Jego spojrzenie intensywnieje, opada na moje usta, po czym unosi się do skroni, gdzie—

Khenti przerywa oddech w pół, cały jego ciało sztywnieje, gdy jego oczy wbija się w moją głowę. Krew odpływa mi z twarzy, zanim jeszcze cokolwiek powie. — Twoje włosy.

Moja dłoń natychmiast unosi się, odnajdując zdradliwy kosmyk, który wydostał się spod starannie ułożonej peruki — miodowo-złoty w przyciemnionym świetle, oskarżający niczym spowiedź.

— Przepraszam — szepczę, wsuwając go z powrotem z wprawą lat upokorzeń, policzki płoną mi mocniej niż pustynny piasek w samo południe. — Poranek był w pośpiechu, nie miałam czasu, by dokładnie…

— Jest taki jasny — mówi cicho, a przez chwilę słyszę w jego głosie nutę podziwu. — Nawet w cieniu łapie światło jak…

To słowo zawisa między nami, ciężkie jak granit nad naszymi głowami. Obce. Nie na miejscu. Nikt mi na to nie pozwala zapomnieć.

W następnej chwili jego palce łapią moje, delikatnie lecz stanowczo. Sam poprawia perukę, ukrywając moją hańbę jak należy. — Już. Nikt nie widział.

Nie mogłam się powstrzymać od zastanowienia: zrobił to z troski? Czy raczej bał się o swoją reputację?

Nawet mój prawdziwy ojciec nie czekał dziewięciu miesięcy. Nie chciało mu się sprawdzić, czy matka da mu syna wartego uznania. Po prostu zostawił swój ślad i zniknął jak poranna mgła.

Khenti nic nie mówi, coś nieczytelnego ciemnieje w jego rysach. Nie obrzydzenie, do którego przywykłam u innych, lecz coś gorszego. Rezygnacja, być może. Albo decyzja już podjęta.

— Festiwal — mówi nagle, wpychając w ton sztuczną radość. — Zanim jutro wszystko stanie się oficjalne i publiczne — pozwól mi cię zabrać. Tylko we dwoje, jak dawniej.

Ta propozycja jest jak pokuta. Przyjmuję ją mimo wszystko.

— Chciałabym — udaje mi się powiedzieć i jego uśmiech powraca, niemal sięgając oczu.

* * *

Ulice Teb pulsują życiem, gdy zmierzamy w stronę festynowych terenów w pobliżu wielkiej świątyni w Karnaku. Dłoń Khentiego trzyma moją, jego uścisk jest teraz pewny, obecny.

Prawie normalnie.

— Spójrz, placki z miodem — mówi, kierując mnie do straganu, gdzie jego towary błyszczą złotą słodyczą. — Twoje ulubione.

Te słowa nie trafiają dobrze. Daktyle nadziewane migdałami są moim ulubionym przysmakiem. Placki z miodem to przysmak Nefertari. Ale nie poprawiam go. Trzy miesiące to długo. Wspomnienia się rozmywają.

Kupuje trzy ciastka, jedno wciska mi do ręki z prawie-uśmiechem. Odgryzam kawałek, obserwując, jak przeczesuje wzrokiem tłum za moim ramieniem. — Kogo szukasz?

— Hmm? — Jego uwaga wraca do mnie. — Nikogo. Po prostu… podziwiam święto. Kapłani mówią, że tegoroczny festiwal będzie najwspanialszy od lat.

Idziemy dalej, pokazuje mi muzyków, kupuje mi kwiat lotosu, wtyka go za ucho palcami, które zatrzymują się na chwilę. Uważny. Starający się.

A jednak co chwilę jego spojrzenie odpływa. Wypatruje kogoś. Czegoś.

— Mój ojciec ofiarował trzy byki na ofiarę — rzuca w kolejną ciszę. — W tym roku był hojny. Zyskuje przychylność świątyń.

— Twój ojciec — powtarzam powoli. — Często teraz o nim wspominasz.

— Zapewnił mi pozycję. — Wciąż obserwuje tłum. — Generał Sahety nie ma synów. Jeśli się wykażę, mogę dowodzić całą wschodnią garnizoną w ciągu dwóch lat.

— To wspaniale. — Ściskam jego dłoń, próbując zakotwiczyć go tu, ze mną. — Tak ciężko na to pracowałeś.

— Tak. — Odpowiada o ułamek sekundy za późno. — Oczekiwania, oczywiście. Są standardy do utrzymania.

Nim zdążę zapytać, jakie standardy, tłum gwałtownie porusza się wraz z początkiem parady. Bębny grzmią na ulicach, sistry brzęczą metaliczną pieśń, a kapłani w misternych maskach rozpoczynają święty taniec.

Ciała napierają, gorące i duszące. Dłoń Khentiego zaciska się na mojej, po czym wyślizguje.

— Khenti! — wołam, ale mój głos ginie w morzu świętowania. Ludzki prąd porywa mnie do tyłu, do przodu, desperacko szukam jego twarzy w chaosie. — Khenti!

Tłum wypluwa mnie do bocznej alejki, dyszącą i oszołomioną. Opieram się o ścianę, próbując złapać oddech, gdy szorstkie dłonie chwytają moje ramiona.

— No proszę. Patrzcie, co bogowie nam zesłali.

Otaczają mnie trzej mężczyźni, ich oddech cuchnie tanim piwem, a oczy błyszczą okrutnym rozbawieniem. Kupcy, sądząc po ubraniach, choć festiwal pozbawił ich wszelkiej pozornej ogłady.

— Ładna mieszańco, co? — Największy krąży wokół mnie jak hiena, jego palce już sięgają mojej peruki. — Bawisz się w Egipcjankę z tymi eleganckimi włosami i czystymi szatami.

— Proszę… — próbuję się wyrwać, lecz wepchnęli mnie pod ścianę. — Jestem córką żony Arcykapłana—

— Bękarta żony Arcykapłana — śmieje się inny, jego ręce dołączają do przyjaciela, szarpiąc moją perukę. — Wszyscy o tobie wiedzą. Grecka córka kurwy, która chowa swój wstyd pod czarnymi włosami, które nie są jej.

Ich palce zahaczają o brzegi peruki, szarpią tak mocno, że łzy napływają mi do oczu.

— Zobaczmy, czy twoje włosy są naprawdę tak złote, jak głoszą plotki. —

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

W momencie, gdy moje jasne włosy wysypują się spod peruki, stając się obiektem kpin lub czegoś gorszego, oczy kupców zmieniają się z okrutnej uciechy na coś znacznie groźniejszego. Dziki głód ludzi, którzy znaleźli usprawiedliwienie dla swojej przemocy.

„Na płonące lędźwie Seta…” — największy z nich sapie.

Jego dłonie nagle są wszędzie — szarpią moją suknię, aż len pęka, odsłaniając ramię, obojczyk, krągłość piersi.

„Patrzcie na tę złotą sukę! Pokażemy ci, co egipscy mężczyźni robią cudzoziemskim dziwkom, które zapominają o swoim miejscu…”

Przerażenie paraliżuje mnie bardziej niż jakiekolwiek zaklęcie wiążące. Moje ciało wydaje się już nie należeć do duszy, staje się naczyniem gwałconym, podczas gdy moje ka unosi się gdzieś obok, patrząc z góry.

Ściana za mną drapie mi plecy do żywego, gdy napierają bliżej. Ich oddech gorący i cuchnący, śmiech przypomina szakale nad padliną.

Nie mogę oddychać. Nie mogę krzyczeć. Nie mogę—

„Puść ją. Natychmiast.”

Głos tnie przez chaos. Spokojny, opanowany, obiecujący śmierć z nonszalancką pewnością. Ale kupiec, który mnie trzyma, śmieje się, nawet nie odwracając.

„Poczekaj na swoją kolej, podróżniku. Wystarczy tej greckiej dziwki dla—”

Dźwięk łamanej kości przerywa mu — ostry, mokry, ostateczny. Krzyk rozdziera gardło kupca, gdy nieznajomy łapie go za nadgarstek, skręcając, aż kości pękają jak suche trzciny.

Mężczyzna osuwa się, obejmując zmasakrowaną dłoń, płacząc jak dziecko.

Drugi kupiec obraca się w stronę nowego zagrożenia, ale nieznajomy porusza się jak woda. Jego pięść trafia w szczękę mężczyzny, a zęby rozsypują się po bruku alejki.

Trzeci kupiec cofa się w panice, oczy szerokie ze strachu. Rzuca tylko jedno spojrzenie na twarz przybysza i ucieka bez słowa.

Wciąż przyciskam się do ściany, łapiąc oddech, szarpiąc rozerwaną suknię drżącymi palcami. Nieznajomy wchodzi w krąg światła pochodni, a mój oddech zatrzymuje się z całkiem innego powodu.

Jest wyższy niż którykolwiek Egipcjanin, jakiego znałam, z cerą jak wypolerowany brąz, świadczącą o szlachetnym rodzie. Jego twarz jest wyrzeźbiona pięknem — ostre kości policzkowe, usta stworzone zarówno do okrucieństwa, jak i uwielbienia, ciemne włosy opadające na czoło.

Ale to jego oczy mnie więzią: bursztynowe jak miód w słońcu. Jak żywica, która więzi owady na wieczność, a jednak migocząca cieniami.

Moje ciało rozpoznaje go, zanim mój umysł jest w stanie pojąć gdzie lub jak.

Czuję to jak szarpnięcie w piersi, jak haczyk za żebrami, ciągnący mnie ku niemu.

„Krwawisz,” zauważa.

Jego ton zmienia się ze śmiertelnego na jedynie poirytowany. Jakby mój atak był dla niego osobistą niedogodnością, podczas gdy jego wzrok przesuwa się po mnie z klinicznym chłodem.

„Wszystko w porządku,” kłamię, choć mój głos drży jak sistrum w niepewnych dłoniach. „Ale… dziękuję.”

Pochyla się, by podnieść moją upadłą perukę, leżącą jak martwa rzecz w kurzu. Potrząsa nią z tą samą swobodną skutecznością, z jaką zniszczył trzech mężczyzn.

Wyciągam ręce po perukę, otwierając usta, by wyrazić kolejną wdzięczność, ale słowa mojego wybawcy trafiają prosto w moją dumę.

„Przechadzasz się samotnie przez tłum festiwalowy jak gazela igrająca wśród lwów.” Jego twarz wyraża irytację. „Jesteś szczególnie głupia, czy może po prostu pragniesz śmierci?”

Obelga budzi we mnie gniew i wcześniejsza wdzięczność wyparowuje natychmiast.

„Nie byłam sama,” mówię, zyskując siłę w głosie, gdy wyrywam mu perukę z rąk. „Mój narzeczony był—”

„Twój narzeczony zostawił cię, by cię napadli?” Jego brew unosi się z pogardliwą precyzją. „Naprawdę opiekuńczy.”

Sarkazm boli, bo to prawda. Bo dłoń Khentiego tak łatwo wyślizgnęła się z mojej. Bo nawet nie obejrzał się za siebie.

„Tłum nas rozdzielił,” upieram się, zaciskając rozdartą suknię na piersi. „To się zdarza…”

„Nie kobietom, które są należycie chronione.” Jego oczy ciemnieją, bursztyn głębieje do barwy przypominającej krew. „Nie kobietom, które znaczą coś dla mężczyzn, którzy je sobie roszczą.”

„Nie każda z nas ma strażników,” odbijam ostro, zaskakując samą siebie zuchwałością. „Niektóre z nas muszą przetrwać same.”

Coś miga w jego spojrzeniu — zaskoczenie, na pewno, ale może też coś jeszcze.

Akceptacja? Zainteresowanie? Za szybko, by odczytać.

„I przetrwasz, ofiarując się jak ofiara tym potworom, które czają się w cieniu?”

„Przeżywam, będąc niewidzialna. Zwykle.” Próbuję poprawić perukę jedną ręką, drugą ściskając suknię. „Dziś… był wyjątek.”

„Zdecydowanie.” Przez długą chwilę przygląda się moim nieudanym próbom, po czym wzdycha z irytacją. „Odwróć się.”

Gdy się waham, dodaje z ostrą niecierpliwością: „Chyba że wolisz wracać do domu z odkrytymi włosami? Z pewnością znajdzie się więcej kupców, którym przypadnie to do gustu.”

Niechętnie się odwracam, nie mając wyboru. Pozwalam temu niebezpiecznemu mężczyźnie poprawić perukę. Jego palce poruszają się z zaskakującą delikatnością, zbierając moją złotą hańbę i chowając ją pasmo po paśmie.

Jego dotyk jest kliniczny, stanowczy — aż nagle przestaje taki być.

Jego dłonie zamierają, a powietrze między nami zastyga. „Co to takiego?”

Zanim zdążę zapytać, o co chodzi, jego palec muska mój obojczyk, gdzie sukienka się rozdarła. Moje znamię, dziwny wzór, na który nigdy nie zwracałam uwagi, nagle pali pod jego dotykiem.

Wydaje z siebie dźwięk głęboko w gardle — rozpoznanie? Pożądanie? Coś pomiędzy modlitwą a bluźnierstwem? Ale jego palec obrysowuje kształt znamienia, a ja czuję to wszędzie. Jakby wypisywał swoje imię na mojej duszy.

„Idź do domu, małe błogosławieństwo.” Słowa wychodzą chrapliwie, zdarte do żywego. „Natychmiast.”

Rozkaz w jego głosie jest niepodważalny, wręcz przerażający.

Zanim mogę zrobić cokolwiek poza mrugnięciem, już go nie ma. Nieznajomy znika w tłumie jak dym, jak sen po przebudzeniu.

Szukam Khentiego po całym terenie festiwalu, aż stopy krwawią mi w tanich sandałach, wołam jego imię, aż głos mi pęka. Ale nic. Święto trwa dalej, a ja poruszam się w nim jak duch — niewidzialna i porzucona.

Kiedy w końcu poddaję się i wracam do domu, nogi drżą mi ze zmęczenia i opóźnionego strachu, słyszę dźwięk, który każe mi zamarznąć: śmiech z naszego dziedzińca.

Nie byle jaki śmiech — potężny głos mojego ojczyma, uniesiony w świętowaniu.

Skradam się do wejścia, zaglądam przez bramę, a widok, który się przede mną roztacza, przewraca mój świat jednym, niszczącym ruchem.

Khenti stoi pośrodku dziedzińca. Nefertari przyciska się do jego boku, jej dłoń spoczywa na jego piersi, jego ramię obejmuje jej talię z intymnością kochanków, którzy zapomnieli udawać.

Moja matka siedzi nieopodal, twarz ma ostrożnie neutralną. Ojczym wznosi kielich wina wysoko, jego głos niesie się przez noc.

„Za dowódcę Khentiego, którego męstwo na zachodniej wyprawie zapewniło mu złote muchy faraona!” Zebrani wiwatują. „Za jego świetlaną przyszłość, która wymaga żony o właściwym rodowodzie i oddaniu naszym bogom!”

Moja siostra promienieje jak świątynna lampa, jej piękno niepodważalne w blasku pochodni.

„A więc za moją drogą córkę Nefertari,” kontynuuje Ptahmose, każde słowo niczym nóż w moim kręgosłupie, „której ślub z dowódcą Khentim złączy dwa z najbardziej szanowanych rodów Teb!”

Kielich wznosi się wyżej, podczas gdy mój świat się wali.

„A za… Persenet,” dodaje, niemal mimochodem, „której wielki zaszczyt służenia w haremie faraona będzie darem naszej rodziny dla Złotego Domu!”

Zebrani wybuchają gratulacjami, a Nefertari, moja doskonała, młodsza siostra, odwraca się do Khentiego i całuje go.

Nie jest to czysty pocałunek nowego narzeczeństwa, lecz coś głębszego, znajomego. Jej oczy odnajdują moje przez szczeliny bramy, uśmiecha się, mając jego usta na swoich. Bez cienia wahania jego dłonie obejmują jej twarz tak, jak obejmowały moją dziś rano.

Kiedy już nie mogę tego znieść, uciekam.

Nogi niosą mnie bez myśli, bez planu. Nil błyszczy przede mną jak czarna wstęga pełna gwiazd.

Utonięcie wydaje się łaskawsze niż patrzenie, jak życie, które sobie zaplanowałam, rozpływa się jak sól w wodzie.

Rzeka zabrała już tylu… Jedna więcej dziewczyna z obcą krwią nie zrobi różnicy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Nil obejmuje mnie niczym kochająca matka, której nigdy naprawdę nie miałam. Czarne wody chłodzą moją rozpaloną skórę, przyjmując to, co świat powyżej odrzucił.

Ale ja to witam.

Idę głębiej, każdy oddech coraz trudniejszy do zaczerpnięcia, gdy nurt szarpie moją suknię.

„A więc to bękart Greka.”

Wciąż pamiętam pierwsze słowa mojego ojczyma, gdy mnie zobaczył – czteroletnią, kryjącą się za spódnicą matki. Wstręt w głosie Ptahmosego był namacalny.

Moja matka zaśmiała się wtedy, nerwowo i ugodowo, popychając mnie do przodu do oględzin jak bydło na targu.

Woda sięga mojej talii. Prąd się wzmaga, obiecując.

Pojawia się kolejne wspomnienie: moja matka, która niegdyś śpiewała mi po kryjomu orfickie hymny, powoli zapominała kołysanki, gdy w jej łonie rosła Nefertari. Dzień, w którym urodziła się moja siostra, był dniem, w którym matczyne oczy zaczęły mnie omijać, jakbym była meblem.

Moja klatka piersiowa znika pod powierzchnią.

„Dlaczego włosy Persenet są brzydko żółte?” Słodki głos ośmioletniej Nefertari rozbrzmiewa przez czas.

Zadała to pytanie podczas uroczystej kolacji z dwudziestoma gośćmi ze świątynnej hierarchii. Doskonale wiedziała, co robi; ćwiczyła niewinne spojrzenie przed swoim brązowym lustrem.

Cisza, która wtedy zapadła, była ogłuszająca, przerwana jedynie jąkliwymi wyjaśnieniami matki o moim niefortunnym pochodzeniu. Ja siedziałam skamieniała, a daktyl oblany miodem zamieniał się w piasek w moich ustach.

Woda liże moje gardło.

Jeszcze jeden krok…

I wtedy był Khenti, lata temu. Obejmował mnie w ogrodach świątynnych, gdzie chowaliśmy się od dzieciństwa. „Twoja krew nic dla mnie nie znaczy, Enet. Mogłabyś mieć łuski jak rzeczny wąż, a i tak bym cię wybrał.”

Jego ręce były wtedy takie łagodne. Wplatał kwiaty w moją perukę, całował obietnice w moją skórę. Jego kłamstwa były takie piękne.

Prąd unosi moje stopy znad dna. Moje ciało poddaje się temu przyciąganiu.

To już. To jest spokój. To jest…

Słyszę plusk i czyjeś dłonie obejmują mnie w pasie jak żelazne obręcze, szarpiąc mnie w tył, wprost na twardą pierś. Szarpię się i krzyczę, gdy jestem ciągnięta w stronę brzegu, paznokciami drapiąc ramiona.

„Puść mnie!” szlocham, miotając się jak złapana ryba. „Pozwól mi umrzeć! Nikt mnie nie chce! Dla nikogo nie jestem ważna! Tylko pomyłka, którą trzeba było utopić przy narodzinach!”

„Głupia dziewczyno.” Ten głos, znajomy i niemożliwy, przecina moją histerię. „Głupia, niemądra, szalona dziewczyno!”

To on. Nieznajomy z zaułka.

Niesie mnie na brzeg, jakbym nic nie ważyła, chociaż biję jego pierś słabymi pięściami. Gdy wreszcie jesteśmy na twardym gruncie, opadam na jego pierś, cała walka ulatuje z moich kończyn naraz.

„Myślisz, że utonięcie coś rozwiązuje?” Jego stanowczy gniew wibruje w powietrzu między nami, ale pod nim kryje się coś surowego. Jak strach. „Myślisz, że dając im to, czego chcą—twoją nieobecność—wygrywasz? To nie jest zwycięstwo, mała. To jest poddanie się.”

Wtedy przychodzą łzy—brzydkie, wstrętne dźwięki, które drapią mi gardło do krwi. Lata połkniętych łez wreszcie znajdują ujście na mokrej lnianej koszuli nieznajomego.

Jego ramiona przesuwają się, przyciągając mnie bliżej, zamiast odpychać. Jedna dłoń obejmuje tył mojej głowy, druga mocno przyciska mnie do siebie. Trzyma mnie tak, jakbym mogła się rozpuścić w rzece, gdyby mnie puścił.

„Co się stało?” Jego głos stracił ostrość, zmiękł niemal do czułości. „Powiedz mi.”

„Wszystko.” To słowo rozpada się na tysiąc kawałków. „Zabrali mi wszystko.”

„Kto?”

Nie potrafię odpowiedzieć. Mogę tylko kurczowo się go trzymać, gdy wspomnienia zalewają mnie gorzej niż jakikolwiek prąd. On nie naciska. Nie wymaga. Po prostu trzyma mnie, gdy burza szaleje, jego serce bije równo przy moim policzku.

Gdy wreszcie przychodzą słowa, wypływają poszarpane i rozpaczliwe.

Wylewam każdą trującą pamięć, każdą drobną podłość, która bolała bardziej niż najostrzejszy nóż. Opowiadam mu, jak przyłapałam matkę na paleniu listów mojego prawdziwego ojca, zanim mogłam je przeczytać.

O Nefertari, która wkładała skorpiony do mojego łóżka i twierdziła, że próbuję ją skrzywdzić, kiedy krzyczałam. O służbie, która nie patrzyła mi w oczy, o kapłanach wykonujących gesty oczyszczenia, gdy przechodziłam obok.

Dzieci, które rzucały kamieniami, skandując „grecki pies”.

„Khenti miał być inny”, szepczę. „Ale on też tylko grał. Udawał oddanego kochanka, jednocześnie układając sobie życie z moją siostrą. Pewnie śmieją się z tego od miesięcy—kundelka, która sądziła, że ktoś ją pokocha.”

Nieznajomy wydaje z siebie niski dźwięk. Kiedy na niego patrzę, jego źrenice zdają się rozbłysnąć karmazynem w ciemności, zanim znów stają się niemożliwie bursztynowe.

„Widziałaś ich”, mówi. To nie jest pytanie.

Kiwnęłam głową, zbyt wypruta z uczuć na kolejne łzy. „Całowali się tak, jakby robili to już tysiące razy. A teraz mam się stać kolejną zabawką Złotego Domu Faraona.”

Moje palce wbijają się w mokry materiał jego tuniki.

„Przynajmniej utonięcie byłoby moim wyborem. Jedynym wyborem, jaki mi kiedykolwiek zostawili.”

„Więc uważasz, że śmierć jest lepsza niż miejsce w haremie Faraona.” Kolejne stwierdzenie, a wyglądał, jakby myślami był bardzo daleko.

Parsknęłam. „Brzmisz, jakby to był drobiazg. Nie widzę, żebyś to ty był wymieniany jak rzecz.”

Jego milczenie sprawiło, że poczułam wstyd. Byłam zbyt ostra wobec kogoś, kto zgodził się wysłuchać tyrady o moim nędznym życiu, choć wcale nie musiał.

„Przepraszam.” Otarłam twarz bez celu. „Nie prosiłeś o to wszystko.”

„Nie”, przyznał. „Ale jednak tu jestem. Jestem Ram, przy okazji. Skoro zdecydowałaś się rozpaść w moich ramionach, powinnaś wiedzieć, kto cię trzyma.”

Mimo wszystko cień uśmiechu pojawia się na moich ustach. „Tylko Ram? Nic więcej?”

Tylko się uśmiechnął, wzruszając ramionami. Jakby nie miał już nic ciekawego do dodania.

Wahanie było oczywiste. „Taki podróżnik, co? Ten, który pojawia się zawsze, gdy grozi mi niebezpieczeństwo? Który wie rzeczy o znamionach i błogosławieństwach?”

„Jestem bardzo utalentowany,” puszcza do mnie oko, i znów to widzę—błysk karmazynu w źrenicach Rama.

Zmienia temat, zanim zdążyłam zaprotestować, a ja jestem zbyt wyczerpana, by się temu sprzeciwić.

Rozmawiamy całą noc aż do świtu. I powoli, nieprawdopodobnie, miażdżący ciężar w mojej piersi zaczyna ustępować. Opowiada mi historie o odległych krainach—kopalniach złota Nubii, fenickich statkach, wiszących ogrodach Babilonu.

Potem słońce zaczyna malować Nil na złoto i róż. I ta dziwna, doskonała noc bycia widzianą musi się skończyć.

„Czy jeszcze cię kiedyś zobaczę?” Pytanie wyrywa się, zanim duma zdoła je powstrzymać. „Twoje towarzystwo sprawiło mi więcej przyjemności niż... niż powinno. Bardziej, niż to ma sens.”

„Pewnie nie,” mówi, wstając z gracją. „Nie jestem przyzwyczajony zostawać w jednym miejscu zbyt długo.”

Panika ściska mi gardło. Chwytam go za rękę, zanim zdąży odejść, rozpaczliwie próbując zatrzymać jedyną osobę, która kiedykolwiek patrzyła na mnie, jakbym miała znaczenie. „I nic nie sprawi, że zostaniesz?”

Jego oczy rozbłyskują ogniem. „Czy jest coś do zaoferowania?”

Zanim pojawią się wątpliwości, przyciągam go do siebie, przyciskam usta do jego z całą desperacją kogoś, kto nie ma już nic do stracenia. Przez ułamek sekundy jest nieruchomy jak kamień.

Potem coś pęka—jego kontrola, opanowanie, starannie utrzymywana odległość. Jego dłonie plączą się w moich mokrych włosach, przyciągając mnie do siebie, gdy pochłania moje usta, jakby umierał z pragnienia, a ja byłam jedyną wodą na mile wokół.

Pocałunek jest ogniem i powodzią, pochłonięciem i wyznaniem. Jęczę w jego usta, a on połyka ten dźwięk, jakby był święty. Gdy w końcu się odsuwa, oboje ciężko oddychamy.

Jego oczy są teraz czysto karmazynowe, piękne i niemożliwe, ale jestem zbyt przytłoczona, by się tym przejmować.

„Znajdę cię jeszcze, małe błogosławieństwo,” mówi, a brzmi to jak groźba i przysięga jednocześnie.

Znika w porannej mgle unoszącej się znad rzeki, zostawiając mnie samą ze spuchniętymi ustami i ciałem, które już na zawsze będzie inne. Stoję na drżących nogach, odwracam się w stronę domu i losu, który tam na mnie czeka.

„No proszę, proszę. Najnowsza kurtyzana haremu już ćwiczy swój fach?”

Zamarzam. Nefertari wyłania się z trzcin jak kobra z koszyka, jej perfekcyjny uśmiech ostry jak brzytwa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The God’s Favorite

The God’s Favorite

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa