passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The God’s Favorite - Rozdział #7 - autor itsvlada

The God’s Favorite

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Cztery tygodnie rozpuściły się jak sól w wodzie. Każdy dzień rozmywał się w lekcjach, które kształtowały mnie od zewnątrz do środka.

Jak chodzić z płynną gracją, każdy krok przemieniając w wyliczoną modlitwę. Jak spuszczać wzrok dokładnie tak, by uległość kryła w sobie pokusę. Jak oddychać w obecności wcielonego bóstwa, jakby powietrze samego Faraona było zbyt czyste dla pospolitych płuc.

Jutro, kiedy rydwan Ra rozpocznie swą podróż po niebie, zostanę odprowadzona do Złotego Domu jak trybut zboża lub złota.

Dziś w nocy, pod ogromną obojętnością gwiazd, musiałam po raz ostatni być sobą.

Dom pogrążony był w głębokim śnie, gdy wymknęłam się przez wejście dla służby niczym cień. Własnoręcznie zrobiony łuk był znajomym ciężarem na ramieniu, złote włosy wreszcie luźne i dzikie bez znienawidzonej peruki.

Wydmy przyjęły mnie rozległą ciszą, wciąż ciepłe pod moimi bosymi stopami od dziennego żaru.

Godzinami podążałam znanymi ścieżkami, wypatrując subtelnych oznak życia, które wyłaniały się, gdy świat stygnął. Tu ślady zająca. Tam nora lisa.

Język przetrwania zapisany w piasku.

Włosy na karku zjeżyły mi się zanim jakikolwiek dźwięk do mnie dotarł.

Obcą obecność wyczułam jak zmianę w powietrzu, tę szczególną jakość bezruchu, która zapowiadała nadejście. Jakby sama noc wstrzymała oddech w oczekiwaniu. Albo ostrzeżeniu.

„Nie uczysz się, prawda?” Jego głos niósł się po piasku, znajome połączenie rozbawienia i czegoś ostrzejszego. „Wciąż błąkasz się samotnie w ciemności.”

Opuszczałam łuk z rozmyślnym spokojem, choć puls zdradziecko przyspieszał. „Nie ma tu mężczyzn, których trzeba się bać.”

„Jestem tutaj,” zauważył Ram.

Wyłonił się z cieni z tą płynną gracją, która sprawiała, że wydawał się bardziej duchem niż ciałem, światło księżyca podkreślało ostre rysy jego twarzy.

„Więc jesteś…”

Odwróciłam się z powrotem do śladów, którymi podążałam, nie pozwalając mu zobaczyć, jak jego nagłe pojawienie się na mnie wpłynęło.

Wspomnienie naszego pocałunku nad rzeką nawiedzało każdą lekcję, każdy wyćwiczony uśmiech, każdą bezsenną noc. Czułam jego usta na swoich, ucząc się nalewać wino ze spuszczonym wzrokiem.

Czułam jego smak, ćwicząc sztuki uwodzenia przeznaczone dla innego mężczyzny.

„Czemu córka Wysokiego Kapłana poluje na pustynne zające pod gwiazdami?” Przesunął się obok mnie, jego kroki nie wydawały żadnego dźwięku na piasku. „Twojej rodzinie chyba nie brakuje mięsa na stole.”

Rozważałam kłamstwo, ale jaki miałoby to sens?

Po jutrzejszym dniu nic z tego nie będzie miało znaczenia.

„Poluję od dwunastego roku życia. Jest pewien kupiec blisko dzielnicy cudzoziemskiej, którego nie obchodzi splamiona krew, jeśli mięso jest świeże. Oszczędzałam każdy miedziany grosz na…” Gorzki śmiech wyrwał mi się, zanim zdołałam go powstrzymać. „Na przyszłość, która już nie istnieje.”

Ciężar jutra przygniatał mi pierś, utrudniając oddech. Odepchnęłam to uczucie i spojrzałam na niego, potrzebując zmienić temat.

„A ty co tu robisz? Podróżnicy nie potrzebują dróg?”

„Poluję na ładne dziewczęta, by wymienić je na dobre wino.” Uśmiech Rama był ostry jak obsydian. „Pustynni handlarze sowicie płacą za egzotyczne piękności.”

Czarny humor wywołał u mnie śmiech. „Przynajmniej handlarze niewolników są szczerzy w sprawie własności. Lepiej niż być wymienioną dla politycznej korzyści, gdy wszyscy udają, że to zaszczyt.”

Dostrzeżona przeze mnie sylwetka—pustynny zając, zastygły w blasku księżyca. Naciągnęłam cięciwę łuku z wprawą, uspokoiłam oddech, skoncentrowałam się na celu.

Ram stanął za mną.

Jego obecność zmieniła samo powietrze, sprawiała, że skóra mrowiła od świadomości jego bliskości. Ciepło emanujące z jego ciała, zapach sandałowca i czegoś ciemniejszego, co przylegało do jego skóry.

„Jesteś zbyt spięta.” Jego głos był ciemnym miodem tuż przy moim uchu.

Jego dłonie osiadły na moich biodrach z szokującą poufałością, poprawiając mój rozkrok subtelnym naciskiem, który w jednej chwili przekreślił wszystkie lekcje właściwego zachowania, jakich doświadczyłam przez minione tygodnie.

„I nie oddychasz.”

„To twoja wina,” wydusiłam, usiłując desperacko skupić się na celu, a nie na solidnym cieple jego ciała przyciśniętego do moich pleców.

Nie na tym, jak jego kciuki kreśliły powolne kółka na moich biodrach przez cienki len.

Jego śmiech zagrzmiał we mnie, klatka piersiowa wibrowała o mój kręgosłup. „Ze mną zawsze wszystko jest moją winą, prawda?”

Jedna dłoń powędrowała wyżej, niby poprawiając moją postawę, palce rozczapierzone na żebrach tuż pod łukiem mojego biustu. Moja ręka trzymająca łuk zadrżała.

„Powiedz mi, mała błogosławiona…” Jego usta musnęły moje ucho, a całe moje ciało spięło się z pożądania. „Śniłaś o mnie?”

Strzała poleciała zupełnie nie tam, gdzie powinna, przelatując nad głową zająca. Stworzenie rzuciło się do ucieczki przez księżycowy piasek, znikając w ciemności.

Odwróciłam się do niego, potrzebowałam dystansu, powietrza, które nie smakowało nim.

„Nie. Byłam zbyt zajęta nauką służby w Złotym Domu, by śnić o aroganckich nieznajomych, którzy pojawiają się i znikają, kiedy chcą.”

„Arogancki?” Ram złapał mnie za nadgarstek, gdy próbowałam przejść, jego uchwyt był stanowczy, ale nie bolesny.

Zamiast pozwolić mi odejść, przyciągnął mnie bliżej, aż dzielił nas ledwie oddech.

„Topiłaś się przez mężczyznę, który wybrał twoją siostrę. Myślę, że zasłużyłem na nieco arogancji.”

„A ty jesteś taki lepszy?” Nienawidziłam, jak bez tchu to zabrzmiało. „Bawisz się mną jak swoją rozrywką?”

„Jesteś.” To wyznanie powinno mnie urazić, ale żar już zbierał się nisko w moim brzuchu, gdy coś błysnęło w jego oczach—bursztyn ciemniejący ku karminowi. „Najciekawsza rzecz, jaka mi się od dawna przydarzyła. Wiesz, jak nudna staje się wieczność?”

„Wieczność?”

To słowo zawisło między nami, obciążone znaczeniami, których nie potrafiłam pojąć.

Puścił mój nadgarstek, niebezpieczny uśmiech powrócił, znów zmienił temat. „Zbliża się świt. Odprowadzę cię do domu.”

Szedłmy przez przerzedzający się mrok w naładowanym ciszą milczeniu. Każde przypadkowe muśnięcie ramion rozrzucało iskry w mojej krwi. Gdy dotarliśmy do tylnego wejścia, płonęłam czymś, czego nie umiałam nazwać.

Powinnam była wejść od razu. Powinnam była zakończyć to niemożliwe połączenie. Ale moje stopy odmówiły posłuszeństwa, a zdradzieckie serce chciało jeszcze jednej chwili.

„Nie masz dziś peruki.”

Spostrzeżenie Rama sprawiło, że zesztywniałam. Jego wzrok śledził złote fale spływające mi po ramionach aż do pasa, wystawione i haniebne w przedświcie.

„Jak chowasz to wszystko pod tymi świątynnymi perukami?”

Zalał mnie wstyd. Moje ręce poderwały się, by zgarnąć te szpetne, obce kosmyki, a słowa wyleciały z ust w upokarzających przeprosinach.

Oczywiście, że uznał to za odpychające, wszyscy tak sądzili. Te włosy, które naznaczały mnie jako inną, brudną, jako—

Jego dłoń zatrzymała moją, powstrzymując gorączkowe ruchy.

„Nie.” Rozkaz był łagodny, ale bezapelacyjny. Jego palce wplotły się w moje włosy, unosząc kosmyk w rosnącym świetle. „Lubię je dokładnie takie, jakie są.”

Te słowa nie pasowały do żadnej rzeczywistości, jaką znałam. Wpatrywałam się w Rama, oniemiała, rumieniec rozlał się na moich policzkach i nie miał nic wspólnego z wstydem. Nikt nigdy nie mówił o moich włosach życzliwie. Nikt ich nie wolał.

Nikt nigdy nie dotykał ich z szacunkiem zamiast odrazy.

Przestrzeń między nami zdawała się kurczyć, a powietrze gęstniało. Gdy przysunął się bliżej, a jego dłoń powędrowała do mojej twarzy, kciukiem muskając dolną wargę, wiedziałam, że powinnam to zatrzymać.

Jesteśmy niemożliwi. Nie ma dla nas żadnej przyszłości i nie ma sensu dręczyć serca bezsensowną nadzieją.

„Dziś odchodzę do haremu…” wyszeptałam, w ostatniej desperackiej próbie rozsądku. „Gdy słońce zajdzie, będę należeć do Faraona.”

„Nie obchodzi mnie to,” warknął Ram.

Gdy jego usta pochwyciły moje, nie było w tym nic z tamtej desperackiej delikatności znad rzeki. To było posiadanie, podbój.

Jego dłonie zanurzyły się w moich odsłoniętych włosach, jakby od dawna pragnął ich dotyku. Rozpływałam się w nim mimo wszystkich ostrzeżeń, mimo jutra, mimo wszystkiego. Topniałam w jego pewnych ramionach, ledwie słysząc cokolwiek.

Ale ostatnie słowa Rama nie mogły mnie zostawić obojętną. „Uwierz mi, łatwo pokonałbym każdego władcę.”

„Ja…” Zanim zdążyłam zareagować, psy przerwały chwilę, ujadając w domu—głośno, natarczywie, oznajmiając, że ktoś się obudził.

Odarwałam się od niego, uciekając do wejścia dla służby, ale nie mogłam powstrzymać się od ostatniego spojrzenia przez ramię.

Ram stał tam, gdzie go zostawiłam, patrząc na mnie z nagim głodem, który ścisnął mi żołądek pożądaniem i strachem jednocześnie.

W narastającym świetle, przez ułamek sekundy, jego oczy zdawały się płonąć.

Czysta czerwień podążała za mną, zanim zniknęłam w środku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Nóż przy moim gardle byłby łaskawszy niż obecność Khentiego w moich drzwiach, ubranego w najwspanialsze lniane szaty.

Jakby sam wygląd mógł złagodzić ostrze jego zdrady. Materiał był nowy — rozpoznałam splot sprowadzany przez syryjskich kupców, którzy handlowali tylko z tymi, których było na to stać.

Trzy miesiące temu nosił prosty żołnierski strój. Teraz ubierał się jak dowódca, którym stał się dzięki intrygom mojej rodziny.

Przyjęłam go tam, gdzie służący zwykle spożywali posiłki, z moimi nielicznymi rzeczami już owiniętymi w szorstkie płótno obok mnie.

Miejsce wybrałam celowo — nie zasługiwał na więcej grzeczności niż handlarz dostarczający towar. Niech stoi tam, gdzie kuchenne dziewczęta plotkowały, gdzie tłuszcz plamił kamienie, gdzie jego wytworne sandały zapamiętają tę zniewagę.

– Enet, proszę, pozwól mi wyjaśnić...

Sięgnął po moje dłonie tymi samymi palcami, które kiedyś kreśliły obietnice po mojej skórze, ale odsunęłam się, śmiejąc się dźwiękiem ostrym jak rysa na szkle.

– Wyjaśnić co dokładnie? To, jak przysięgałeś mi małżeństwo pod gwiazdami w świątyni Hathor? To, jak pisałeś te wiersze porównujące moje oczy do nocnego nieba?

Przechyliłam głowę, przypatrując mu się z obojętnym zainteresowaniem, jakie okazuje się ciekawemu owadowi.

– A może powinniśmy omówić, jak sprawnie twoje usta odnalazły drogę do gardła mojej siostry?

Czerwień wspięła mu się na szyję jak wino barwiące len, pociemniała na starannie ogolonych policzkach Khentiego.

Rumieniec zdradzał to, czego nie chciały wyznać słowa — wstyd, lecz niezbyt głęboki.

– Mój ojciec zagroził, że mnie wydziedziczy, jeśli nie wezmę prawdziwej egipskiej żony. Twój ojczym zaoferował Nefertari z posagiem, który zapewniłby mojej rodzinie pozycję. Próbowałem cię chronić. Harem jest lepszy niż to, co mój ojciec by—

– Ochronę? – Słowo smakowało miedzią i popiołem. – Powiedz mi, Khenti, czy myślałeś o ochronie, gdy przyciskałeś Nefertari do ogrodowego muru zeszłej nocy z ręką między jej nogami?

Kolor zniknął mu z twarzy zadziwiająco szybko.

Odpowiedziałam na niewypowiedziane pytanie. – O tak, Khenti, widziałam wszystko. Całkiem namiętny występ, aż policzki mnie bolą.

Mój były narzeczony jąkał się, a mi sprawiało to bolesną przyjemność. – Ja... ja nadal cię kocham.

– Kochasz moje ciało – poprawiłam go, głosem twardym jak kamień świątynny. – Twoje oczy częściej ślizgały się po nim niż po mojej twarzy. Ale nie martw się — Nefertari da ci piękne, czystokrwiste dzieci, które odziedziczą po tobie szczególny dar tchórzostwa. Opanują sztukę składania obietnic bez zamiaru ich dotrzymania, zupełnie jak ojciec.

– Jesteś okrutna – powiedział Khenti cicho.

Przez chwilę zobaczyłam chłopca, który kiedyś kradł ze mną miodowe ciastka z ofiar świątynnych. Kogoś, kogo kochałam tak rozpaczliwie, że aż bolało. Z kim jeszcze niedawno planowałam spędzić całe życie.

Miał być moją słodką ucieczką, a stał się końcem.

– Jestem tylko szczera. Czego ty nigdy nie potrafiłeś.

Poprawiłam podróżny płaszcz na ramionach, szorstka tkanina była celowym kontrastem do jego eleganckich szat.

Twarz Khentiego wykrzywiła się w coś brzydkiego, coś prawdziwego. – Myślisz, że jesteś lepsza od nas? Będziesz dziwką, Persenet. Dziwką Faraona. Po prostu kolejną dziurą dla szaleńca, żeby—

Policzek rozbrzmiał echem o ściany dziedzińca. Dłoń piekła, ale jego szok był tego wart.

– Lepiej jego niż twoja.

Odszedł bez słowa, sandały uderzały o kamienie ostrym rytmem. Nie patrzyłam, jak odchodzi. Chłopiec, którego kochałam, umarł gdzieś pomiędzy jego obietnicami a wyborami.

Ten obcy tylko nosił jego twarz.

* * *

Złoty Dom pożerał nas jak Ammit połyka serca.

Trzynaście dziewcząt pędzonych przez korytarze ociekające bogactwem większym niż większość nomów zobaczyłaby przez pokolenie.

Ściany zdobiły malowidła bogów i królów, ich oczy śledziły nas z boską obojętnością. Kolumny w kształcie lotosów wznosiły się ku sufitom tak wysokim, że zdawały się sięgać nieba.

Zaprowadzono nas do komnaty kąpielowej, gdzie starsze kobiety zstąpiły na nas z precyzją balsamistów przygotowujących zmarłych.

– Zdejmijcie wszystko – rozkazała najstarsza, głosem pozbawionym ciepła czy okrucieństwa.

Obdarły nas bez ceremonii, oglądając nasze ciała z kliniczną obojętnością.

Każde znamię wpisywano na papirusie, każda blizna wywoływała pytania. Moje nietypowe znamię przyciągnęło szczególną uwagę. Jakby było jakimś znakiem błogosławieństwa.

Najgorsza była kontrola dziewictwa — przeprowadzona z brutalną sprawnością, podczas gdy wpatrywałyśmy się w malowany sufit, a łzy spływały nam we włosy.

Jedna dziewczyna jęknęła; inna przygryzła wargę tak mocno, że krew spłynęła jej po brodzie.

Patrzyłam na malowidło Izydy płaczącej nad rozczłonkowanym Ozyrysem. Zastanawiałam się, czy i nas tak rozbierają — tylko ostrożniej, byśmy pozostały ładne, gdy nas rozkładają na części.

Szorowali nas do żywego świętymi solami i olejami, aż lśniłyśmy. Przezroczyste jedwabie były wyrachowanym okrucieństwem — tkanina warta fortuny, która zostawiała nas bez wartości, przylegając do każdego kształtu, o którego istnieniu nie miałyśmy pojęcia.

Mistrzyni Haremu pojawiła się jak sęp nad świeżą padliną. Jej oczy, matowe i szare jak stare łuski ryby, oceniały nas z takim zainteresowaniem, z jakim pisarz liczy zapasy zboża.

– Istniejecie dla przyjemności Faraona – oznajmiła, każde słowo spadało jak kamienie w nieruchomą wodę.

Zawiesiła głos, pozwalając, by ciężar naszej nowej rzeczywistości osiadł na nas jak całuny pogrzebowe.

– Będziecie mówić tylko, gdy zostaniecie o to poproszone. Wasze oczy pozostaną spuszczone, chyba że rozkażę inaczej. Przemieszczajcie się po tych korytarzach jak cienie — widoczne, gdy tego zapragnę, niewidzialne, gdy nie.

W poczekalni — naszej ostatniej stacji przed ofiarą — zaczęły się szepty. Strach ma swój własny język, szeptany drżącym oddechem i połykany łzami.

– Moja kuzynka tu służyła – szepnęła łagodnooka dziewczyna z Memfis. – Mówiła, że nigdy nikogo nie dotyka, tylko patrzy tymi demonicznymi oczami, które świecą w ciemności.

– Słyszałam, że kłóci się sam ze sobą – dodała inna, ledwie słyszalnym głosem. – Służba mówi, że z jego ust wychodzą dwa różne głosy.

– Mówią, że nie jest już człowiekiem – szepnęła najmłodsza z nas, może piętnastoletnia. – Że coś pradawnego żyje w nim. Dlatego dziewczyny znikają — karmi to stworzenie dziewiczą krwią.

Słuchałam, patrząc w swoje odbicie w wypolerowanym brązowym lustrze.

Patrzyła na mnie dziwka świątynna — kohl tak gruby, że oczy wyglądały jak rany, usta pomalowane kolorem świeżych ofiar. Znamię na moim obojczyku pulsowało własnym ciepłem, widoczne przez nieprzyzwoity jedwab niczym piętno.

Obca nosiła moją twarz, ale nie przypominała dziewczyny, która śniła o mężu, dzieciach i ogródku przy kuchni.

Cokolwiek teraz mnie posiadało, jakiekolwiek zło czaiło się w pozłacanych korytarzach Złotego Domu, przetrwałam lata nienawiści podawanej z porannym chlebem, zdrady w obietnicach, okrucieństwa w siostrzanych uśmiechach.

Przycisnęłam palce do ust, próbując smaku pocałunku Rama. Tego niepojętego obcego z płonącymi oczami, który nazwał mnie „małym błogosławieństwem”, jakby wiedział, kim mam się stać.

Jego obietnica rozbrzmiewała: „Znajdę cię znowu.”

To wspomnienie płonęło jaśniej niż strach. Jego oczy widziały mnie naprawdę. Nie bękarta, nie pomyłkę, nie kundla. Po prostu Enet.

Owinęłam to wspomnienie wokół siebie jak zbroję pod hańbiącym jedwabiem.

Jeśli Faraon był potworem, może ja też miałam się nim stać.

I to przetrwam. Muszę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Sala prezentacyjna pulsowała nerwowymi uderzeniami trzynastu dziewczęcych serc, a ja nie mogłam uciszyć szeptanych plotek, które krążyły w mojej głowie jak padlinożerne ptaki.

Moje ręce drżały mimo usilnych prób ich opanowania, palce zaciskały się na przezroczystym jedwabiu, który nie dawał żadnej ochrony przed setką spojrzeń, które czułam, choć nie widziałam.

Na miłość bogów, do czego mnie sprzedano..?

Rozpoczęła się muzyka—powolny, falujący rytm zaprojektowany tak, byśmy płynęły niczym sam Nil. Bębny zdawały się pulsować w moich kościach, gdy ruszałyśmy w wyćwiczonej formacji.

Każdy gest był celowo zmysłowy, każdy łuk kręgosłupa tak obliczony, by ukazać to, czego jedwab ledwie nie ukrywał. Powiedziano nam, że choreografia jest starożytna, święta, choć czułam się raczej jak ofiara niż kapłanka.

Zmusiłam ciało do wykonywania ruchów, trzymałam wzrok opuszczony, nawet gdy ciężar dworskiej uwagi przygniatał moją skórę.

"Grecka mieszańka", wyszeptał ktoś zza malowanego wachlarza.

"Przynajmniej egzotyczna," odpowiedział inny głos z tą swobodną okrutnością, jaką rezerwuje się dla rozmów o bydle. "Mówią, że faraon ma słabość do dziwactw."

"Lepiej ona niż prawdziwa egipska córka."

Każde słowo spadało na mnie jak bat, ale pokonywałam kolejne ruchy, jeden płynnie przechodził w drugi. Moje biodra kołysały się, ramiona kreśliły wzory w powietrzu, włosy spływały luźno na plecy, bo Naczelna Haremu zabroniła jakiegokolwiek okrycia.

Modliłam się do każdego bóstwa, które mogłoby mnie usłyszeć.

Niech mnie zniknie, niech stopię się z tą linią ciał i jedwabiu. Niech wybierze inną.

Taniec zakończył się, gdy ustawiłyśmy się w idealnym szeregu, piersi unosiły się w ciężkim oddechu, a pot sprawiał, że jedwab przylegał do nas jeszcze bardziej nieprzyzwoicie. Nogi paliły mnie od trzymania pozycji, uda drżały z wysiłku bezruchu.

Obok mnie oddech dziewczyny załamał się, grożąc szlochem. Innej łzy spływały bezgłośnie na marmur.

Cisza, która zapadła potem, była gorsza od wszelkiego dźwięku. Nie było kroków z tronu, nie zabrzmiał głos rozkazu. Tylko straszliwy ciężar niewidzialnego spojrzenia przesuwającego się po nas jak cień jastrzębia nad myszami.

Naczelna Haremu wystąpiła naprzód, jej głos zabrzmiał z wyćwiczoną stanowczością. "Jego Wysokość dokonał wyboru."

Zawiesiła głos, pozwalając napięciu narastać, aż myślałam, że się rozpadnę. Serce waliło mi tak głośno, że byłam pewna, iż wszyscy to słyszą.

"Ta blondynka."

Każde spojrzenie w sali zwróciło się ku mnie—jedynej, której obca krew zdradzała się złotymi pasmami.

Cecha, która przez lata była dla mnie źródłem cierpienia, teraz naznaczyła mnie innym rodzajem hańby. Czułam ich wzrok jak dłonie na skórze: niektóre pełne współczucia, inne ulgi. Wszyscy byli wdzięczni, że to nie oni.

"Masz stawić się dziś wieczorem w prywatnych komnatach faraona."

Moje kolana niemal mnie zawiodły, ale trening przejął kontrolę tam, gdzie siły zabrakło. Padłam w wymaganą prostrację, czoło dotknęło marmuru tak zimnego, że aż palił.

Wokół mnie czułam fale ulgi innych dziewcząt—ulgi zmieszanej z litością wobec mieszańki wybranej na cel zainteresowania potwora.

"Powstań," rozkazała Naczelna Haremu. "Zostaniesz przygotowana."

***

Noc spadła na pałac niczym całun pogrzebowy, a ja znów znalazłam się wśród tych samych starszych kobiet, które rozebrały mnie kilka godzin wcześniej.

Obmyły mnie ponownie, jakby pierwsze oczyszczenie nie wystarczyło dla królewskiego dotyku. Ich ręce były sprawne, lecz nie nieżyczliwe, gdy wcierały drogocenne olejki w moją skórę, aż lśniłam jak polerowany bursztyn.

Czy próbowały zmyć kolor moich obcych włosów?

Założę się, że o tym marzyła moja matka, ilekroć szorowała mnie w łaźni, gdy byłam dzieckiem.

"Nie ruszaj się, dziecko," mruknęła jedna, malując mi usta głęboką czerwienią, barwą pestek granatu, rozlanego wina, krwi. "Szybciej minie, jeśli nie będziesz się opierać."

Inna przewlekła złotą nić przez moje włosy, wplatając je w wzory, które zostawiły większość długości swobodnie opadającą na plecy. Jedwab, w który mnie ubrano, był tak delikatny, że czułam się, jakbym nosiła światło księżyca—albo nic wcale.

"Pamiętaj o swoim szkoleniu," instruowała najstarsza, gdy pojawili się strażnicy, twarze niewzruszone jak posągi w świątyni. "Wzrok spuszczony, mów tylko na rozkaz, słuchaj bez wahania, a wszystko szybko się skończy."

Spacer przez pałacowe korytarze wydłużał się jak podróż przez podziemia.

Moje bose stopy szeptały po marmurowych posadzkach, a myśli szukały schronienia we wspomnieniach—nie o zdradach Khentiego ani okrucieństwie rodziny, ale o nim.

Ram. Mój tajemniczy nieznajomy, który wyciągnął mnie z objęć Nilu, całował mnie tak, jakby byłam czymś cennym, a nie towarem z defektem.

Ukryję się w tych wspomnieniach, powiedziałam sobie, gdy przede mną wyrosły ogromne cedrowe drzwi. Zamknę się na chwilę z nim. Cokolwiek faraon zrobi z moim ciałem, mój umysł będzie gdzie indziej.

Strażnicy otworzyli drzwi, a ja weszłam na nogach, które groziły ugięciem przy każdym kroku. Komnata była ogromna, rozświetlona oliwnymi lampami, które rzucały tańczące cienie na malowane ściany.

Na niskiej sofie siedziała postać, plecami do mnie, więc natychmiast opuściłam wzrok na posadzkę, jak mnie uczono.

"Wasza Wysokość," wyszeptałam, ledwo słyszalnie.

Usłyszałam, jak wstaje, szelest delikatnego lnu, bose stopy sunące powoli po marmurze. Każdy krok przybliżał go do mnie, a ja zmuszałam się do bezruchu, choć każdy instynkt krzyczał, by uciekać.

Zatrzymał się przede mną, tak blisko, że poczułam zapach mirry i czegoś jeszcze—czegoś boleśnie znajomego, co sprawiło, że serce zamarło.

Ręka powędrowała do moich włosów i przygotowałam się na szorstkość, na zaborczy uścisk własności. Zamiast tego dotyk był czci pełen, palce przesuwały się po złotych pasmach, jakby dotykał samego promienia słońca.

Jakby już kiedyś to robił…

"Spójrz na mnie," powiedział cicho.

Ten głos. Bogowie, znam ten głos, ale to niemożliwe. To nie mógł być—

Jego palce przesunęły się do mojej brody, unosząc ją delikatnie, gdy nie zareagowałam.

Nie miałam wyboru—musiałam się podporządkować. Wzrok powędrował po rozchylonym szlafroku i umięśnionym ciele, po mocnej szyi, by wreszcie napotkać… Bursztynowe oczy.

Ciepłe jak miód w słońcu. Ta twarz, którą zapamiętałam w snach i ciemnościach.

Świat zawirował.

To był on. Mój nieznajomy. Mój wybawca. Mój Ram.

W koronie górnego i dolnego Egiptu. Faraon Ramzes.

"Witaj, małe błogosławieństwo," wyszeptał, a na jego ustach zagrał uśmiech jednocześnie czarujący i triumfujący.

Nie mogłam oddychać. Nie mogłam myśleć. Nie mogłam pojąć, jak mężczyzna, który uratował mnie od utonięcia, który całował mnie z tak rozpaczliwą czułością, był tym samym potworem, o którym dziewczęta szeptały z przerażeniem.

"Stęskniłaś się?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

The God’s Favorite

The God’s Favorite

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa