passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The God’s Favorite - Rozdział #6 - autor itsvlada

The God’s Favorite

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Droga do domu rozciąga się przed nami niczym podróż przez podziemia. Nefertari dostosowuje krok do mojego, jej sandały stukają o kamienie w idealnym rytmie, jakby czekała na tę chwilę przez całe życie.

Prawdziwy drapieżnik.

"Opowiedz mi o tym swoim towarzyszu znad rzeki," zaczęła, a w jej głosie słychać było tę słodycz, którą posługiwała się jak ostrzem. "Jest naprawdę niezwykły. Nawet za bardzo dla kogoś takiego jak ty. Może zostaniesz dobrą starszą siostrą i się podzielisz?"

Moje plecy wyprostowały się ledwo dostrzegalnie, lata treningu pozwoliły mi utrzymać niewzruszony wyraz twarzy, choć serce biło mi szybciej.

"Nie jestem pewna, o co ci chodzi."

"Och, proszę cię." Jej śmiech przeciął poranne powietrze. "Naprawdę sądziłaś, że jesteś dyskretna? Widziałam wszystko, siostrzyczko. To, jak się go trzymałaś. To, jak całowałaś go jak bezpański kot w rui."

Nie zwalniałam kroku, a głos utrzymałam spokojny mimo burzy narastającej w piersi. "Cokolwiek ci się wydaje, że widziałaś—"

" To, co widziałam," przerwała Nefertari, zbliżając się z gracją tancerki świątynnej, "to nasz ojciec, cenny dziewiczy dar dla faraona, plugawiący się jak zwykła dziwka."

Jej uśmiech się wyostrzył. "Wyobraź sobie jego minę, gdy podzielę się tym fascynującym odkryciem. Wyobraź sobie karę."

Groźba zawisła między nami jak dym z kadzidła, dusząca i nieunikniona.

Zatrzymałam się, po raz pierwszy zwracając się do niej całkowicie twarzą. "Nie powiesz o tym ani słowa. Czy nie zabrałaś mi już dość? Mojego narzeczonego, mojej przyszłości, mojego miejsca w tej rodzinie—wciąż ci mało?"

Jej śmiech zabrzmiał kryształowo, ostry jak brzytwa. Maska, którą Nefertari nosiła przez lata—oddanej siostrzyczki, idealnej córki—w końcu całkowicie opadła.

"Taka pewność siebie. Powiedz, czy naprawdę wierzyłaś, że Khenti cię pragnął? Zwrócił się do mnie miesiące temu, zanim jego kampania w ogóle się zaczęła. Prosił mnie o pomoc w zarządzaniu twoimi... oczekiwaniami. Choć rozwiązanie ojca okazało się dużo skuteczniejsze."

Ziemia pod stopami jakby się poruszyła, choć zachowałam niewzruszoną postawę. "Kłamiesz."

"Naprawdę?" Uśmiech Nefertari był arcydziełem okrucieństwa. "Zastanów się—do kogo myślisz, że pisał wszystkie te listy? Te, które przestały przychodzić po pierwszym tygodniu?"

Moja pięść zacisnęła się jeszcze mocniej. Żadne wyjaśnienie nie było potrzebne; doskonale się domyślałam. Ale moja młodsza siostra uznała, że musi iść dalej.

Zniszczyć wszystko, co jeszcze zostało z mojej bolącej duszy.

"Opisywał cię w nich. Twoją gorliwość. Twoją żałosną wdzięczność za najmniejszy gest czułości." Przechyla głowę, delektując się każdym słowem. "Jak wygłodniały pies żebrzący o resztki przy uczcie. Jak ty—"

Trzask mojej dłoni o jej policzek rozerwał poranną ciszę.

Przez jedną bezdechową chwilę stałyśmy bez ruchu. Moja ręka wciąż uniesiona, jej twarz odwrócona w bok, czerwony ślad rozkwitał na jej idealnej skórze niczym rozchylający się lotos.

Gdy Nefertari odwróciła się ponownie, w jej oczach zamigotało morderstwo, zanim zastąpiło je coś zimniejszego, bardziej wyrachowanego.

"Będziesz tego żałować do końca swojego nędznego życia." Jej głos przeszedł w syk. "Gdy ojciec dowie się o twoich wybrykach nad rzeką, biczowanie będzie najłagodniejszą częścią kary. Dopilnuję, żeby—"

"A ja powiem mu o kapłanie Thota."

Mój głos był cichy jak rzeka o świcie. Niewzruszony jak kamień.

"Tym, który odwiedza twoje komnaty podczas trzeciej warty. Tym, który wymyka się przed poranną modlitwą." Patrzę jej w oczy bez drgnięcia. "Ciekawe, co ojciec zrobiłby, gdyby dowiedział się, że jego idealna córka rozkłada nogi przed człowiekiem, który złożył święte śluby."

Barwa odpłynęła z jej twarzy z fascynującą dokładnością, upodabniając ją do alabastrowych posągów na świątynnym dziedzińcu. "Nie odważysz się…"

"Spróbuj mnie."

Patrzyłyśmy na siebie przez przepaść lat starannie pielęgnowanej pozornej harmonii, teraz rozbitej jak gliniane naczynie o kamienie.

Ona pierwsza się otrząsnęła, znów zakładając maskę opanowania niczym zbroję.

„Przynajmniej moi kochankowie wybierają mnie dobrowolnie” – powiedziała, gdy zbliżałyśmy się do bram posiadłości. „Wkrótce będziesz niczym więcej niż kolejną ozdobą w kolekcji Faraona. Ciekawostką do obejrzenia i odrzucenia.”

Nefertari pochyliła się bliżej, a jej oddech niósł zapach olejku z lotosu.

„Służba szepcze o Złotym Domu, wiesz. Mówią, że jest przeklęty, że w tych murach mieszka coś pradawnego i straszliwego.”

Gdyby spojrzenie mogło spalić, już dawno rozwiałaby się w popiół na wietrze.

Nie uderzyć jej ponownie w twarz było równie trudne jak ukryć narastający niepokój.

„Może zasługujecie na siebie nawzajem—kundel i potwór.”

***

Poranny posiłek ciągnął się w męce. Matka omawiała przygotowania do ślubu z wyćwiczoną entuzjazmem, podczas gdy Nefertari siedziała w doskonałej pozie.

Siniak na jej policzku misternie ukryty pod bielą ołowianą i ochrą.

„Persenet, powinnaś być wdzięczna za taki zaszczyt” – zauważyła matka, przyglądając się winu w swoim kielichu. „Większość młodych kobiet oddałaby wszystko za przywilej służby w Złotym Domu.”

„Rzeczywiście” – zgodziła się Nefertari, nie odrywając ode mnie wzroku. „To okazja, by wreszcie wnieść coś wartościowego do tego domu.”

Słowa te osiadły w moim żołądku jak kamienie rzeczne, zimne i ciężkie.

Gdy posiłek dobiegł końca, podążyłam za ojczymem do jego gabinetu, a matka szła za nami jak niechętny cień.

„Musimy omówić to rozwiązanie” – zaczęłam, porzucając formalny zwrot, który preferował.

„Nie ma tu nic do omawiania.” Wciąż studiował swój papirus, hieratyczne pismo zasługiwało na więcej jego uwagi niż ja. „Ustalenia zostały zakończone. Posłaniec został już wysłany do pałacu.”

„Proszę” – powiedziałam, a słowo to miało smak miedzi i porażki. „Muszą istnieć inne możliwości.”

Matka pozostała niemą obecnością, z desperacką koncentracją wpatrzona w malowane freski. Sceny Pola Trzcin, raju dla godnych zmarłych.

Nie oferuje nic.

„Mogłabym służyć w świątyniach, pracować w polu, całkiem zniknąć z waszego życia. Cokolwiek, byle nie Złoty Dom.”

Jego nieustające milczenie sprawiło, że porzuciłam wszelkie pozory godności.

Opadłam na kolana, chwyciłam rąbek jego lnianych szat. „Błagam cię… Jako ktoś, kto mieszkał pod twoim dachem, jadł przy twoim stole… Proszę. Wszyscy mówią o tym miejscu z lękiem. Dziewczęta wchodzą i nigdy nie wracają.”

Ptahmose odsunął swoje szaty gwałtownym ruchem, obrzydzenie wyryte w każdej linii jego twarzy. „Ten pokaz jest poniżej nawet twojego poziomu. Wstań.”

„Proszę—”

„Plotki służby i przesądy” – matka w końcu przemówiła, jej głos był płaski jak pustynny horyzont. „Harem to stanowisko dające ogromny przywilej. Powinnaś czuć się zaszczycona.”

Mój śmiech wydobył się gorzki i złamany. „Zaszczycona? Być wymienianą jak towar na targu?”

Ostatnia resztka cierpliwości ojczyma wyparowała.

„Śmiesz podważać mój osąd? Przez szesnaście lat znosiłem upokorzenie wychowywania cudzego bękarta—dziecka greckiego żeglarza, na dodatek.”

Jego wargi wykrzywiły się z odrazą. Każde słowo padało z wyrachowaną precyzją.

„Faraon znany jest z kolekcjonowania dziwnych rzeczy. Jeśli się sprawdzisz, być może osiągniesz coś więcej niż bycie codziennym przypomnieniem hańby twojej matki. Niż zanieczyszczanie mojego domu samą swoją obecnością.”

Zwróciłam się do matki, szukając w jej wykutych rysach choćby śladu matczynego uczucia.

„Mamo…” – mój głos załamał się przy tym słowie. „Proszę. Powiedz coś.”

Cisza naciągnęła się jak cięciwa łuku. Wpatrywała się w coś za oknem—może w sykomorę, pod którą bawiłam się jako dziecko. Zanim zrozumiałam, czym dla nich jestem.

Nefertari pojawiła się w progu, jej uśmiech był dziełem sztuki w swej fałszywej słodyczy.

„Och, siostro.” Wpłynęła do pokoju z wyćwiczoną gracją. „Nie patrz tak tragicznie. Pomogę ci w przygotowaniach do tej wielkiej przygody.” Jej oczy błyszczały wyrafinowaną złośliwością. „Musimy się upewnić, że będziesz odpowiednio się prezentować podczas inspekcji Faraona. W końcu nie możemy pozwolić, byś przyniosła rodzinie jeszcze większy wstyd.”

Zawiesiła głos, pozwalając by cisza się przeciągnęła.

„Tego, co z niej pozostało.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Cztery tygodnie rozpuściły się jak sól w wodzie. Każdy dzień rozmywał się w lekcjach, które kształtowały mnie od zewnątrz do środka.

Jak chodzić z płynną gracją, każdy krok przemieniając w wyliczoną modlitwę. Jak spuszczać wzrok dokładnie tak, by uległość kryła w sobie pokusę. Jak oddychać w obecności wcielonego bóstwa, jakby powietrze samego Faraona było zbyt czyste dla pospolitych płuc.

Jutro, kiedy rydwan Ra rozpocznie swą podróż po niebie, zostanę odprowadzona do Złotego Domu jak trybut zboża lub złota.

Dziś w nocy, pod ogromną obojętnością gwiazd, musiałam po raz ostatni być sobą.

Dom pogrążony był w głębokim śnie, gdy wymknęłam się przez wejście dla służby niczym cień. Własnoręcznie zrobiony łuk był znajomym ciężarem na ramieniu, złote włosy wreszcie luźne i dzikie bez znienawidzonej peruki.

Wydmy przyjęły mnie rozległą ciszą, wciąż ciepłe pod moimi bosymi stopami od dziennego żaru.

Godzinami podążałam znanymi ścieżkami, wypatrując subtelnych oznak życia, które wyłaniały się, gdy świat stygnął. Tu ślady zająca. Tam nora lisa.

Język przetrwania zapisany w piasku.

Włosy na karku zjeżyły mi się zanim jakikolwiek dźwięk do mnie dotarł.

Obcą obecność wyczułam jak zmianę w powietrzu, tę szczególną jakość bezruchu, która zapowiadała nadejście. Jakby sama noc wstrzymała oddech w oczekiwaniu. Albo ostrzeżeniu.

„Nie uczysz się, prawda?” Jego głos niósł się po piasku, znajome połączenie rozbawienia i czegoś ostrzejszego. „Wciąż błąkasz się samotnie w ciemności.”

Opuszczałam łuk z rozmyślnym spokojem, choć puls zdradziecko przyspieszał. „Nie ma tu mężczyzn, których trzeba się bać.”

„Jestem tutaj,” zauważył Ram.

Wyłonił się z cieni z tą płynną gracją, która sprawiała, że wydawał się bardziej duchem niż ciałem, światło księżyca podkreślało ostre rysy jego twarzy.

„Więc jesteś…”

Odwróciłam się z powrotem do śladów, którymi podążałam, nie pozwalając mu zobaczyć, jak jego nagłe pojawienie się na mnie wpłynęło.

Wspomnienie naszego pocałunku nad rzeką nawiedzało każdą lekcję, każdy wyćwiczony uśmiech, każdą bezsenną noc. Czułam jego usta na swoich, ucząc się nalewać wino ze spuszczonym wzrokiem.

Czułam jego smak, ćwicząc sztuki uwodzenia przeznaczone dla innego mężczyzny.

„Czemu córka Wysokiego Kapłana poluje na pustynne zające pod gwiazdami?” Przesunął się obok mnie, jego kroki nie wydawały żadnego dźwięku na piasku. „Twojej rodzinie chyba nie brakuje mięsa na stole.”

Rozważałam kłamstwo, ale jaki miałoby to sens?

Po jutrzejszym dniu nic z tego nie będzie miało znaczenia.

„Poluję od dwunastego roku życia. Jest pewien kupiec blisko dzielnicy cudzoziemskiej, którego nie obchodzi splamiona krew, jeśli mięso jest świeże. Oszczędzałam każdy miedziany grosz na…” Gorzki śmiech wyrwał mi się, zanim zdołałam go powstrzymać. „Na przyszłość, która już nie istnieje.”

Ciężar jutra przygniatał mi pierś, utrudniając oddech. Odepchnęłam to uczucie i spojrzałam na niego, potrzebując zmienić temat.

„A ty co tu robisz? Podróżnicy nie potrzebują dróg?”

„Poluję na ładne dziewczęta, by wymienić je na dobre wino.” Uśmiech Rama był ostry jak obsydian. „Pustynni handlarze sowicie płacą za egzotyczne piękności.”

Czarny humor wywołał u mnie śmiech. „Przynajmniej handlarze niewolników są szczerzy w sprawie własności. Lepiej niż być wymienioną dla politycznej korzyści, gdy wszyscy udają, że to zaszczyt.”

Dostrzeżona przeze mnie sylwetka—pustynny zając, zastygły w blasku księżyca. Naciągnęłam cięciwę łuku z wprawą, uspokoiłam oddech, skoncentrowałam się na celu.

Ram stanął za mną.

Jego obecność zmieniła samo powietrze, sprawiała, że skóra mrowiła od świadomości jego bliskości. Ciepło emanujące z jego ciała, zapach sandałowca i czegoś ciemniejszego, co przylegało do jego skóry.

„Jesteś zbyt spięta.” Jego głos był ciemnym miodem tuż przy moim uchu.

Jego dłonie osiadły na moich biodrach z szokującą poufałością, poprawiając mój rozkrok subtelnym naciskiem, który w jednej chwili przekreślił wszystkie lekcje właściwego zachowania, jakich doświadczyłam przez minione tygodnie.

„I nie oddychasz.”

„To twoja wina,” wydusiłam, usiłując desperacko skupić się na celu, a nie na solidnym cieple jego ciała przyciśniętego do moich pleców.

Nie na tym, jak jego kciuki kreśliły powolne kółka na moich biodrach przez cienki len.

Jego śmiech zagrzmiał we mnie, klatka piersiowa wibrowała o mój kręgosłup. „Ze mną zawsze wszystko jest moją winą, prawda?”

Jedna dłoń powędrowała wyżej, niby poprawiając moją postawę, palce rozczapierzone na żebrach tuż pod łukiem mojego biustu. Moja ręka trzymająca łuk zadrżała.

„Powiedz mi, mała błogosławiona…” Jego usta musnęły moje ucho, a całe moje ciało spięło się z pożądania. „Śniłaś o mnie?”

Strzała poleciała zupełnie nie tam, gdzie powinna, przelatując nad głową zająca. Stworzenie rzuciło się do ucieczki przez księżycowy piasek, znikając w ciemności.

Odwróciłam się do niego, potrzebowałam dystansu, powietrza, które nie smakowało nim.

„Nie. Byłam zbyt zajęta nauką służby w Złotym Domu, by śnić o aroganckich nieznajomych, którzy pojawiają się i znikają, kiedy chcą.”

„Arogancki?” Ram złapał mnie za nadgarstek, gdy próbowałam przejść, jego uchwyt był stanowczy, ale nie bolesny.

Zamiast pozwolić mi odejść, przyciągnął mnie bliżej, aż dzielił nas ledwie oddech.

„Topiłaś się przez mężczyznę, który wybrał twoją siostrę. Myślę, że zasłużyłem na nieco arogancji.”

„A ty jesteś taki lepszy?” Nienawidziłam, jak bez tchu to zabrzmiało. „Bawisz się mną jak swoją rozrywką?”

„Jesteś.” To wyznanie powinno mnie urazić, ale żar już zbierał się nisko w moim brzuchu, gdy coś błysnęło w jego oczach—bursztyn ciemniejący ku karminowi. „Najciekawsza rzecz, jaka mi się od dawna przydarzyła. Wiesz, jak nudna staje się wieczność?”

„Wieczność?”

To słowo zawisło między nami, obciążone znaczeniami, których nie potrafiłam pojąć.

Puścił mój nadgarstek, niebezpieczny uśmiech powrócił, znów zmienił temat. „Zbliża się świt. Odprowadzę cię do domu.”

Szedłmy przez przerzedzający się mrok w naładowanym ciszą milczeniu. Każde przypadkowe muśnięcie ramion rozrzucało iskry w mojej krwi. Gdy dotarliśmy do tylnego wejścia, płonęłam czymś, czego nie umiałam nazwać.

Powinnam była wejść od razu. Powinnam była zakończyć to niemożliwe połączenie. Ale moje stopy odmówiły posłuszeństwa, a zdradzieckie serce chciało jeszcze jednej chwili.

„Nie masz dziś peruki.”

Spostrzeżenie Rama sprawiło, że zesztywniałam. Jego wzrok śledził złote fale spływające mi po ramionach aż do pasa, wystawione i haniebne w przedświcie.

„Jak chowasz to wszystko pod tymi świątynnymi perukami?”

Zalał mnie wstyd. Moje ręce poderwały się, by zgarnąć te szpetne, obce kosmyki, a słowa wyleciały z ust w upokarzających przeprosinach.

Oczywiście, że uznał to za odpychające, wszyscy tak sądzili. Te włosy, które naznaczały mnie jako inną, brudną, jako—

Jego dłoń zatrzymała moją, powstrzymując gorączkowe ruchy.

„Nie.” Rozkaz był łagodny, ale bezapelacyjny. Jego palce wplotły się w moje włosy, unosząc kosmyk w rosnącym świetle. „Lubię je dokładnie takie, jakie są.”

Te słowa nie pasowały do żadnej rzeczywistości, jaką znałam. Wpatrywałam się w Rama, oniemiała, rumieniec rozlał się na moich policzkach i nie miał nic wspólnego z wstydem. Nikt nigdy nie mówił o moich włosach życzliwie. Nikt ich nie wolał.

Nikt nigdy nie dotykał ich z szacunkiem zamiast odrazy.

Przestrzeń między nami zdawała się kurczyć, a powietrze gęstniało. Gdy przysunął się bliżej, a jego dłoń powędrowała do mojej twarzy, kciukiem muskając dolną wargę, wiedziałam, że powinnam to zatrzymać.

Jesteśmy niemożliwi. Nie ma dla nas żadnej przyszłości i nie ma sensu dręczyć serca bezsensowną nadzieją.

„Dziś odchodzę do haremu…” wyszeptałam, w ostatniej desperackiej próbie rozsądku. „Gdy słońce zajdzie, będę należeć do Faraona.”

„Nie obchodzi mnie to,” warknął Ram.

Gdy jego usta pochwyciły moje, nie było w tym nic z tamtej desperackiej delikatności znad rzeki. To było posiadanie, podbój.

Jego dłonie zanurzyły się w moich odsłoniętych włosach, jakby od dawna pragnął ich dotyku. Rozpływałam się w nim mimo wszystkich ostrzeżeń, mimo jutra, mimo wszystkiego. Topniałam w jego pewnych ramionach, ledwie słysząc cokolwiek.

Ale ostatnie słowa Rama nie mogły mnie zostawić obojętną. „Uwierz mi, łatwo pokonałbym każdego władcę.”

„Ja…” Zanim zdążyłam zareagować, psy przerwały chwilę, ujadając w domu—głośno, natarczywie, oznajmiając, że ktoś się obudził.

Odarwałam się od niego, uciekając do wejścia dla służby, ale nie mogłam powstrzymać się od ostatniego spojrzenia przez ramię.

Ram stał tam, gdzie go zostawiłam, patrząc na mnie z nagim głodem, który ścisnął mi żołądek pożądaniem i strachem jednocześnie.

W narastającym świetle, przez ułamek sekundy, jego oczy zdawały się płonąć.

Czysta czerwień podążała za mną, zanim zniknęłam w środku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Nóż przy moim gardle byłby łaskawszy niż obecność Khentiego w moich drzwiach, ubranego w najwspanialsze lniane szaty.

Jakby sam wygląd mógł złagodzić ostrze jego zdrady. Materiał był nowy — rozpoznałam splot sprowadzany przez syryjskich kupców, którzy handlowali tylko z tymi, których było na to stać.

Trzy miesiące temu nosił prosty żołnierski strój. Teraz ubierał się jak dowódca, którym stał się dzięki intrygom mojej rodziny.

Przyjęłam go tam, gdzie służący zwykle spożywali posiłki, z moimi nielicznymi rzeczami już owiniętymi w szorstkie płótno obok mnie.

Miejsce wybrałam celowo — nie zasługiwał na więcej grzeczności niż handlarz dostarczający towar. Niech stoi tam, gdzie kuchenne dziewczęta plotkowały, gdzie tłuszcz plamił kamienie, gdzie jego wytworne sandały zapamiętają tę zniewagę.

– Enet, proszę, pozwól mi wyjaśnić...

Sięgnął po moje dłonie tymi samymi palcami, które kiedyś kreśliły obietnice po mojej skórze, ale odsunęłam się, śmiejąc się dźwiękiem ostrym jak rysa na szkle.

– Wyjaśnić co dokładnie? To, jak przysięgałeś mi małżeństwo pod gwiazdami w świątyni Hathor? To, jak pisałeś te wiersze porównujące moje oczy do nocnego nieba?

Przechyliłam głowę, przypatrując mu się z obojętnym zainteresowaniem, jakie okazuje się ciekawemu owadowi.

– A może powinniśmy omówić, jak sprawnie twoje usta odnalazły drogę do gardła mojej siostry?

Czerwień wspięła mu się na szyję jak wino barwiące len, pociemniała na starannie ogolonych policzkach Khentiego.

Rumieniec zdradzał to, czego nie chciały wyznać słowa — wstyd, lecz niezbyt głęboki.

– Mój ojciec zagroził, że mnie wydziedziczy, jeśli nie wezmę prawdziwej egipskiej żony. Twój ojczym zaoferował Nefertari z posagiem, który zapewniłby mojej rodzinie pozycję. Próbowałem cię chronić. Harem jest lepszy niż to, co mój ojciec by—

– Ochronę? – Słowo smakowało miedzią i popiołem. – Powiedz mi, Khenti, czy myślałeś o ochronie, gdy przyciskałeś Nefertari do ogrodowego muru zeszłej nocy z ręką między jej nogami?

Kolor zniknął mu z twarzy zadziwiająco szybko.

Odpowiedziałam na niewypowiedziane pytanie. – O tak, Khenti, widziałam wszystko. Całkiem namiętny występ, aż policzki mnie bolą.

Mój były narzeczony jąkał się, a mi sprawiało to bolesną przyjemność. – Ja... ja nadal cię kocham.

– Kochasz moje ciało – poprawiłam go, głosem twardym jak kamień świątynny. – Twoje oczy częściej ślizgały się po nim niż po mojej twarzy. Ale nie martw się — Nefertari da ci piękne, czystokrwiste dzieci, które odziedziczą po tobie szczególny dar tchórzostwa. Opanują sztukę składania obietnic bez zamiaru ich dotrzymania, zupełnie jak ojciec.

– Jesteś okrutna – powiedział Khenti cicho.

Przez chwilę zobaczyłam chłopca, który kiedyś kradł ze mną miodowe ciastka z ofiar świątynnych. Kogoś, kogo kochałam tak rozpaczliwie, że aż bolało. Z kim jeszcze niedawno planowałam spędzić całe życie.

Miał być moją słodką ucieczką, a stał się końcem.

– Jestem tylko szczera. Czego ty nigdy nie potrafiłeś.

Poprawiłam podróżny płaszcz na ramionach, szorstka tkanina była celowym kontrastem do jego eleganckich szat.

Twarz Khentiego wykrzywiła się w coś brzydkiego, coś prawdziwego. – Myślisz, że jesteś lepsza od nas? Będziesz dziwką, Persenet. Dziwką Faraona. Po prostu kolejną dziurą dla szaleńca, żeby—

Policzek rozbrzmiał echem o ściany dziedzińca. Dłoń piekła, ale jego szok był tego wart.

– Lepiej jego niż twoja.

Odszedł bez słowa, sandały uderzały o kamienie ostrym rytmem. Nie patrzyłam, jak odchodzi. Chłopiec, którego kochałam, umarł gdzieś pomiędzy jego obietnicami a wyborami.

Ten obcy tylko nosił jego twarz.

* * *

Złoty Dom pożerał nas jak Ammit połyka serca.

Trzynaście dziewcząt pędzonych przez korytarze ociekające bogactwem większym niż większość nomów zobaczyłaby przez pokolenie.

Ściany zdobiły malowidła bogów i królów, ich oczy śledziły nas z boską obojętnością. Kolumny w kształcie lotosów wznosiły się ku sufitom tak wysokim, że zdawały się sięgać nieba.

Zaprowadzono nas do komnaty kąpielowej, gdzie starsze kobiety zstąpiły na nas z precyzją balsamistów przygotowujących zmarłych.

– Zdejmijcie wszystko – rozkazała najstarsza, głosem pozbawionym ciepła czy okrucieństwa.

Obdarły nas bez ceremonii, oglądając nasze ciała z kliniczną obojętnością.

Każde znamię wpisywano na papirusie, każda blizna wywoływała pytania. Moje nietypowe znamię przyciągnęło szczególną uwagę. Jakby było jakimś znakiem błogosławieństwa.

Najgorsza była kontrola dziewictwa — przeprowadzona z brutalną sprawnością, podczas gdy wpatrywałyśmy się w malowany sufit, a łzy spływały nam we włosy.

Jedna dziewczyna jęknęła; inna przygryzła wargę tak mocno, że krew spłynęła jej po brodzie.

Patrzyłam na malowidło Izydy płaczącej nad rozczłonkowanym Ozyrysem. Zastanawiałam się, czy i nas tak rozbierają — tylko ostrożniej, byśmy pozostały ładne, gdy nas rozkładają na części.

Szorowali nas do żywego świętymi solami i olejami, aż lśniłyśmy. Przezroczyste jedwabie były wyrachowanym okrucieństwem — tkanina warta fortuny, która zostawiała nas bez wartości, przylegając do każdego kształtu, o którego istnieniu nie miałyśmy pojęcia.

Mistrzyni Haremu pojawiła się jak sęp nad świeżą padliną. Jej oczy, matowe i szare jak stare łuski ryby, oceniały nas z takim zainteresowaniem, z jakim pisarz liczy zapasy zboża.

– Istniejecie dla przyjemności Faraona – oznajmiła, każde słowo spadało jak kamienie w nieruchomą wodę.

Zawiesiła głos, pozwalając, by ciężar naszej nowej rzeczywistości osiadł na nas jak całuny pogrzebowe.

– Będziecie mówić tylko, gdy zostaniecie o to poproszone. Wasze oczy pozostaną spuszczone, chyba że rozkażę inaczej. Przemieszczajcie się po tych korytarzach jak cienie — widoczne, gdy tego zapragnę, niewidzialne, gdy nie.

W poczekalni — naszej ostatniej stacji przed ofiarą — zaczęły się szepty. Strach ma swój własny język, szeptany drżącym oddechem i połykany łzami.

– Moja kuzynka tu służyła – szepnęła łagodnooka dziewczyna z Memfis. – Mówiła, że nigdy nikogo nie dotyka, tylko patrzy tymi demonicznymi oczami, które świecą w ciemności.

– Słyszałam, że kłóci się sam ze sobą – dodała inna, ledwie słyszalnym głosem. – Służba mówi, że z jego ust wychodzą dwa różne głosy.

– Mówią, że nie jest już człowiekiem – szepnęła najmłodsza z nas, może piętnastoletnia. – Że coś pradawnego żyje w nim. Dlatego dziewczyny znikają — karmi to stworzenie dziewiczą krwią.

Słuchałam, patrząc w swoje odbicie w wypolerowanym brązowym lustrze.

Patrzyła na mnie dziwka świątynna — kohl tak gruby, że oczy wyglądały jak rany, usta pomalowane kolorem świeżych ofiar. Znamię na moim obojczyku pulsowało własnym ciepłem, widoczne przez nieprzyzwoity jedwab niczym piętno.

Obca nosiła moją twarz, ale nie przypominała dziewczyny, która śniła o mężu, dzieciach i ogródku przy kuchni.

Cokolwiek teraz mnie posiadało, jakiekolwiek zło czaiło się w pozłacanych korytarzach Złotego Domu, przetrwałam lata nienawiści podawanej z porannym chlebem, zdrady w obietnicach, okrucieństwa w siostrzanych uśmiechach.

Przycisnęłam palce do ust, próbując smaku pocałunku Rama. Tego niepojętego obcego z płonącymi oczami, który nazwał mnie „małym błogosławieństwem”, jakby wiedział, kim mam się stać.

Jego obietnica rozbrzmiewała: „Znajdę cię znowu.”

To wspomnienie płonęło jaśniej niż strach. Jego oczy widziały mnie naprawdę. Nie bękarta, nie pomyłkę, nie kundla. Po prostu Enet.

Owinęłam to wspomnienie wokół siebie jak zbroję pod hańbiącym jedwabiem.

Jeśli Faraon był potworem, może ja też miałam się nim stać.

I to przetrwam. Muszę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The God’s Favorite

The God’s Favorite

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa