POV Elli
Zanim przejdę do historii mojego życia, pozwólcie, że najpierw przedstawię się kim jestem. Nazywam się Ella. Mam brązowe oczy, nieco większe niż u większości ludzi, co dodaje mi punktów do urody i rekompensuje posiadanie tak pospolitego koloru oczu jak brązowy. Moja skóra jest śnieżnobiała, a ciało to głównie skóra i kości; oznacza to, że jestem bardzo drobna i szczupła. Najbardziej kocham w sobie moje włosy. Są złote, bardzo puszyste i kręcone. Sprawiają, że wyróżniam się w tłumie, i właśnie dlatego zawsze noszę je spięte w kok i ukryte pod czapką. Bo wyróżnianie się to ostatnia rzecz, jakiej pragnę. Dlaczego, pytacie? Cóż... chyba nie mogę już dłużej zwlekać, czas zagłębić się w moją żałosną historię.
Zacznę od opowieści o moich rodzicach. Moja mama zmarła przy moim porodzie, więc tak naprawdę nie wiem o niej nic poza imieniem - Sara - i tym, że była człowiekiem. Nie wiem jak wyglądała, bo nie mam żadnych jej zdjęć, więc nie wiem czy jestem do niej podobna.
Dorastanie bez mamy było trudne, ale zdałam sobie z tego sprawę dopiero 10 miesięcy temu, gdy zmarł mój jedyny rodzic - ojciec. Mój tata był półkrwi wilkołakiem; oznacza to, że jego rodzice również byli mieszanką - ludzka matka i ojciec wilkołak, co dało w rezultacie półkrwi wilkołaka. Półkrwi mogą mieć niektóre lub wszystkie cechy czystokrwistego wilkołaka, ale każda osoba jest inna. Niektórzy półkrwi mają wilki i mogą się przemieniać jak czystokrwiści kiedy chcą. Niektórzy mogą się przemienić tylko podczas pełni księżyca i są w stanie utrzymać wilczą formę tylko do momentu, gdy księżyc zniknie. Niektórzy mają tylko gen wilkołaka, który pozwala im szybko leczyć rany, ale nie mają wilka.
Mój ojciec miał swojego wilka, ale mógł się przemienić tylko raz w miesiącu podczas pełni. Ja natomiast zostałam całkowicie oszukana przez los. Jedynym znakiem mojego wilczego genu była zdolność do leczenia, i nawet ten gen był do niczego. Podczas gdy czystokrwistemu lub półkrwi z wilkiem zajmuje kilka godzin, żeby wyleczyć złamaną rękę, mi potrzeba całego dnia, żeby w pełni wyzdrowieć. Jak już mówiłam, los mnie oszukał, jeśli chodzi o wilcze geny.
Jak możecie sobie wyobrazić, bycie półkrwi w watasze wilków nie dawało wysokiej pozycji w hierarchii. Wręcz przeciwnie, półkrwi prawie nigdy nie zostawali betami. Przydzielano im błahe zadania, których żaden czystokrwisty by nie przyjął, jak patrolowanie terenu, walka w bitwach i służba w domu watahy.
Moi rodzice żyli w świecie ludzi zanim się urodziłam. Biorąc pod uwagę, że mój ojciec mógł się przemienić tylko raz w miesiącu na kilka godzin, nie ryzykował szczególnie swojego ujawnienia. Więc udało mu się żyć wśród ludzi; wraz z moją matką, pracując jako kucharz w małej restauracji, aż do mojego przyjścia na świat.
Kiedy moja matka zmarła, mój ojciec, pozostawiony sam z dzieckiem, postanowił poszukać watahy, do której mógłby należeć, bo nie chciał być już dłużej sam. Znalazł watahę zwaną Watahą Greya, nazwaną tak od imienia jej alfy "Grey". Będąc półkrwi, otrzymywał tylko najniższe prace, których nikt nie chciał, więc pracował w domu watahy, gdzie mieszkają alfa i beta, i gdzie odbywają się wszystkie zgromadzenia i ceremonie.
On, wraz z innymi służącymi, którzy również mieszkają w domu watahy, był odpowiedzialny za gotowanie, sprzątanie, zmywanie naczyń i wszystko inne, o co poprosił alfa lub beta. Ja, będąc jego córką bez wilka i tylko ze słabymi zdolnościami leczenia, nie miałam nadziei na bycie kimś innym niż tym, kim był mój ojciec - służącą. Wychowałam się w domu watahy i uczyłam w szkole watahy do wieku 10 lat. Wtedy alfa Grey wydał zasadę, że wszystkie dzieci służących mają zostać pełnoprawnymi służącymi, gdy tylko skończą 10 lat i nie mogą kontynuować edukacji z innymi członkami. Uważał, że służący nie zasługują na więcej, bo nie potrzebują uczyć się niczego poza czytaniem, pisaniem i prostą matematyką.
To był pierwszy raz, kiedy zdałam sobie sprawę, jak bardzo go nienawidzę. Po tym spędziłam kolejne lata mojego życia będąc niczym więcej niż służącą, marząc o dniu, w którym ucieknę z tego piekła. Zawsze trzymałam się na uboczu, nawet wśród służących. Chciałam pozostać jak najbardziej niewidoczna, bo wtedy nikt nie zauważa cię, gdy uciekasz, przynajmniej przez jakiś czas.
Przed tym, jak dowiedziałam się, że mój ojciec umrze, nie był uwzględniony w moich planach ucieczki. Planowałam uciec także od niego. Nie nienawidziłam go ani nic takiego - w tamtym czasie - ale też go nie kochałam, nie gdy nie dał mi żadnego powodu. Nie wiem, czy to była strata mojej matki, czy zawsze taki był, ale był bardzo zimną osobą. Ani razu nie widziałam, żeby okazał jakiekolwiek uczucie przypominające miłość, czułość czy tkliwość wobec mnie. Ani razu nie przytulił mnie, gdy byłam chora, samotna czy zła na los, który został mi narzucony. Prawie w ogóle nie rozmawiał ze mną przez wszystkie lata przed swoją śmiercią. Nawet gdy wyjeżdżał wykonać zadanie zlecone przez alfę Greya, nigdy nie wyjaśniał dokąd jedzie ani na jak długo. Mówił tylko, że dostał rozkaz od alfy i nie wróci, dopóki go nie wykona.
To był ostatni raz, kiedy go widziałam przed otrzymaniem wiadomości o jego śmierci 3 tygodnie później. Jak umarł? Gdzie? Nie powiedziano mi nic więcej poza tym, że nie żyje. Jak możecie się domyślić, nie byłam szczególnie załamana jego śmiercią, więc tak naprawdę nie obchodziło mnie, jak dokładnie umarł. Cóż, dowiedziałam się jak umarł 6 miesięcy później, ale wybiegam za bardzo do przodu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV ElliTeraz, gdy opowiedziałam wam o sobie i moich rodzicach, pozwólcie, że opowiem o alfie i becie mojej watahy. Właściwie mogę opisać ich obu jednym zdaniem. Byli draniami, którzy zasługiwali na najbardziej okropną i makabryczną śmierć. Tak, byli aż tak źli.
Moja opinia o nich, zanim zostałam przez nich zauważona, ograniczała się do tego, że byli po prostu draniami. Jednak po tym, jak poznałam ich osobiście, modliłam się codziennie do każdej bogini, która faktycznie słucha modlitw, by umarli wijąc się z bólu i błagając o śmierć przez wiele dni. Nigdy nikogo nie nienawidziłam tak, jak ich.
Alfa Grey miał około 50 lat. Był bardzo masywny i duży, z szarymi oczami i ciemnoszarymi włosami, które zawsze wiązał w kucyk. Został alfą swojej watahy w wieku 18 lat, po zabiciu poprzedniego alfy - swojego ojca. Samo zabicie własnego ojca, by zostać alfą, powinno być wystarczającym powodem, by go nienawidzić, ale to nie wszystko.
Po objęciu stanowiska alfy, zamordował każdego, kto popierał jego ojca i nie chciał mu się podporządkować. Kary takie jak biczowanie i publiczne kamienowanie były wtedy bardzo często stosowane. Są stosowane do dziś, ale nie tak często jak kiedyś. Nigdy nie uczestniczyłam w publicznej karze, bo nie chciałam tego pamiętać.
Był bardzo okrutny i miał serce z kamienia. Nigdy nie znalazł swojej bratniej duszy, więc myślę, że to spotęgowało jego okrucieństwo i nieludzkość. Jego beta Sam został mianowany zaraz po tym, jak alfa Grey przejął władzę - też miał wtedy 18 lat. Byli identyczni, jeśli chodzi o egzekwowanie prawa i pilnowanie, by nikt nie wykraczał poza szereg.
Podczas swoich rządów prowadził wiele wojen z różnymi watahami. Był żądny władzy i nie lubił, gdy ktoś mu się sprzeciwiał. Kiedy pokonał innego alfę, zmuszał jego watahę do przyłączenia się albo groził śmiercią. Albo to, albo tamto - nigdy nie dawał im możliwości odejścia gdzie indziej.
Pierwszy raz alfa Grey zauważył mnie zaraz po śmierci mojego ojca. Podawałam mu kolację wraz z betą Samem, gdy przypadkowo przewróciłam jego kieliszek z winem, podnosząc pustą misę po zupie. Kieliszek roztrzaskał się na milion kawałków. Zamarłam, nie mogąc uwierzyć w swoją głupotę.
Po kilku sekundach wymamrotałam ciche przeprosiny, odkładając pustą misę na stół, i już miałam uklęknąć, by pozbierać odłamki. Wtedy alfa Grey złapał mnie gwałtownie za ramię i obrócił w swoją stronę. Nie zdążyłam się przygotować na to, co nastąpiło - spoliczkował mnie z ogromną siłą. Gdyby nie to, że trzymał mnie za ramię, upadłabym na ziemię od siły uderzenia.
Zanim zdążyłam poczuć ból, uderzył mnie ponownie w drugi policzek. Mimowolnie sapnęłam, gdy moje policzki paliły z bólu. Oczy zaszły mi łzami, a serce waliło jak szalone. To był pierwszy raz, gdy ktoś podniósł na mnie rękę, ale z pewnością nie ostatni.
Myślałam wtedy, że jego policzki były najbardziej bolesną rzeczą, jakiej kiedykolwiek doświadczę w życiu, ale jak bardzo się myliłam. Patrzył na mnie, jakby chciał mnie zamordować tu i teraz. Moje usta drżały, gdy próbowałam znaleźć głos i błagać o życie.
'P... proszę alfo, w... w... wybacz mi, ja...'
Nagle zerwał mi czapkę z głowy, sprawiając, że moje włosy opadły. Wpatrywał się we mnie przez kilka sekund, aż beta Sam odchrząknął.
'Idziesz ze mną, służąca' powiedział alfa Grey niskim, złowrogim głosem.
Złapał mnie i praktycznie biegłam, by nadążyć za jego długimi krokami. Moje serce miało wybuchnąć ze strachu. Przez głowę przemknęło mi milion myśli o tym, dokąd mnie zabiera i co ze mną zrobi. Czy zamknie mnie w celi za stłuczenie kieliszka wina? Czy spali mi rękę? Odetnie ją? Złamie? To nie było nic z tych rzeczy. To było coś o wiele, wiele gorszego.
Przesuń w górę, aby kontynuować
*Ostrzeżenie: ten rozdział zawiera sceny przemocy fizycznej i seksualnej, czytasz na własną odpowiedzialność*
Perspektywa Elli
Zabrał mnie do swojej sypialni. Puścił moją dłoń i podszedł do szafy, zaczął czegoś szukać. Nie miałam pojęcia, co tu robię. To było ostatnie miejsce, do którego spodziewałam się, że mnie zabierze. Stałam na środku pokoju, obejmując się nerwowo i rozglądając dookoła. To był ogromny pokój z największym łóżkiem, jakie kiedykolwiek widziałam. Miało cztery wysokie kolumny po każdej stronie.
"Jak masz na imię, służąca?" zapytał alfa Grey.
Skończył już przy szafie i stał przede mną, trzymając wiele łańcuchów.
"Ella" wyszeptałam.
"Czy twoi rodzice też tu pracują?"
"Mój tata był służącym, ale zmarł... nazywał się Bill"
W jego oczach pojawiło się zrozumienie na wzmiankę o imieniu mojego ojca.
Podszedł przed łóżko i położył na nim łańcuchy. Następnie zaczął je przyczepiać do haków zamontowanych na górze i dole dwóch kolumn na końcu łóżka. Gdy skończył, odwrócił się do mnie i zaczął iść w moją stronę. Coś w tych łańcuchach wiszących przy kolumnach sprawiło, że wszystko zaczęło układać się w całość w mojej głowie i chciałam uciec z pokoju. Ale zanim zdążyłam cofnąć się o dwa kroki, przyciągnął mnie do łóżka i ustawił twarzą do niego, zaczynając przykuwać moje ręce i nogi. Walka z nim była bezcelowa, był tysiąc razy silniejszy ode mnie.
Po skończeniu, rozdarł moją koszulę gołymi rękami wraz z biustonoszem i zrobił to samo ze spodniami i bielizną. Byłam całkowicie naga i bezradna. Trzęsłam się od stóp do głów, a moje serce biło tak głośno, że prawdopodobnie słyszeli je ludzie dwa piętra niżej. Wrócił do szafy i wyciągnął długi czarny bat.
"Czy wiesz, że wino, które rozlałaś na podłogę, było bardzo drogie, Ella?" powiedział alfa Grey zza moich pleców zimnym, niskim głosem.
"Bardzo przepraszam, to był wypadek, przysięgam, że następnym razem będę bardziej uważać" powiedziałam drżącym, cichym głosem.
"Zrób tak następnym razem, ale musisz zostać ukarana za to, ponieważ nie pozwalam, by jakikolwiek błąd pozostał bez kary. Wychłostam cię 15 razy, a ty będziesz liczyć każde uderzenie na głos. Jeśli się pomylisz, zacznę od nowa, rozumiesz?"
Moje serce zamarło, jak, do diabła, mam wytrzymać 15 uderzeń!
Czekał na odpowiedź, a ja bałam się, że jeśli będę zwlekać zbyt długo z odpowiedzią, zwiększy liczbę, więc odpowiedziałam szybko. "Tak, rozumiem"
TRZASK!
Jak tylko słowa opuściły moje usta, uderzył mnie batem w plecy tak mocno, że krzyknęłam z bólu. To był zupełnie inny poziom bólu niż policzek w twarz.
"Tak co?" krzyknął alfa Grey
"Tak, alfa"
"Dobra służąca, teraz zacznij liczyć na głos"
TRZASK!
"Jeden"
TRZASK!
"Dwa"
Wyłączyłam swój umysł od odczuwania czegokolwiek i koncentrowałam się tylko na liczeniu, będąc absolutnie pewna, że jeśli się pomylę, zacznie wszystko od nowa.
...
TRZASK!
"Piętnaście" wykrzyknęłam ostatnią liczbę drżącym głosem. Moja twarz była wykrzywiona z bólu, a łzy pokrywały całą moją twarz. Czułam każde z piętnastu uderzeń na moich plecach jednocześnie. Paliły jak ogień. Dziękowałam bogini, że to już koniec, wydawało się, że minęły godziny, zanim doszłam do piętnastu.
Alfa Grey ciężko oddychał za mną. Oczywiście, że był zdyszany, pomyślałam. Wkładał całą swoją siłę w każde uderzenie wymierzone w moje plecy. Wszystko to przez głupie rozlane wino!
"Czy jesteś dziewicą, służąca?" zapytał alfa Grey zza moich pleców.
Nie, nie, to się nie dzieje naprawdę, proszę bogini, uratuj mnie przed tym potworem.
TRZASK!
"Kiedy zadaję ci pytanie, odpowiadasz natychmiast, służąca, rozumiesz?" krzyknął alfa Grey
"Tak alfa, jestem wciąż dziewicą" odpowiedziałam natychmiast, panika wypełniała mój głos, gdy wyczułam, do czego to zmierza.
"Cóż, musimy to natychmiast zmienić" powiedział alfa Grey manipulacyjnym tonem.
Tej nocy straciłam dziewictwo, zostałam wykorzystana seksualnie przez alfę Greya.
Od tej nocy, gdy alfa Grey położył na mnie oczy, rozpoczął się mój koszmar, i nigdy nie sądziłam, że się skończy, dopóki nie umrę, albo z jego rąk, albo z własnych.
Przesuń w górę, aby kontynuować