POV Mary
Piwnice zawsze wydają się zimniejsze, niż powinny, jakby kamień pamiętał każde upokorzenie, którego doświadczył w swoich cieniach. Latarnie nad głową syczą i migoczą, walcząc o utrzymanie płomienia. Siedzę przy niskim stole otoczona pociemniałymi koronacyjnymi półmiskami i popękanymi kielichami—zapomnianymi skarbami Moonfell.
„Szybciej,” mówi strażnik, opierając się o słup przy drzwiach. „Nie chcesz, żebyśmy zgłosili lenistwo.”
„Poleruję, a nie tkam cudów,” mruczę.
Parska. „Z twoją rezonancją? Cuda nie wchodzą w grę.”
Aster przylega delikatnie, pulsując ciepłem.
„Pozwól mi oddychać. Choćby tylko po to, by stłumić ich głosy.”
Nie. Cierpliwości.
Skupiam się na półmisku przede mną, pocierając tkaniną małymi kółkami. Palce mnie bolą. Z belek nad głową kapie deszczówka, ochlapując mi rękawy.
Drzwi do piwnicy skrzypią. Wchodzi Seris.
„Mara,” przeciąga, zbliżając się, jej szklane paciorki dźwięczą. „Jak traktują cię piwnice?”
„Jak ty ludzi,” mówię. „Zimno i trochę stęchle.”
Jej uśmiech się napina. Podnosi jeden z matowych kielichów i przygląda się swojemu odbiciu. „Wiesz, ćwiczę,” mówi, stukając w brzeg. „Na wypadek, gdy zostanę Lady. Kade mówi, że powinnam zacząć od karania nieposłusznych służących.”
„To czemu tu przyszłaś?” pytam. „Bojesz się ćwiczyć na kimś, kto się liczy?”
W jej oczach błyska gniew. Ściska kielich i trzaska nim o stół. „Powinnaś być wdzięczna, że w ogóle pamiętam twoje imię.”
„Próbowałam zapomnieć twoje,” mówię. „Nie wyszło.”
Podnosi rękę, jakby miała mnie uderzyć.
Aster się porusza, ostra i gotowa. „Wypuść mnie—choć na sekundę.”
Nie tutaj. Nie w kajdanach.
Seris zawiesza ruch, po czym opuszcza rękę i gładzi włosy. „Jutrzejsze wypalanie pięknie na tobie wyglądać będzie. Doskonałe przypomnienie twojego miejsca.”
Patrzę jej prosto w oczy. „Korzystaj ze światła reflektorów, Seris. Wiesz, jak szybko zmieniają się przypływy.”
Prycha, odwraca się na pięcie i wychodzi. Jej paciorki brzęczą za nią jak szyderczy śmiech.
Strażnik chichocze. „Pożałujesz tego języka.”
„Żałuję twojego,” odpowiadam.
Podchodzi, ale drugi strażnik go powstrzymuje. „Dość. Kade chce ją niepołamaną do rana.”
Szczęściara ze mnie.
Mijają godziny. Krople z sufitu tworzą rytm—tik, tik, tik. Nadgarstki mnie bolą od szorowania. Srebro odbija zdeformowane kształty światła lamp i moją wychudłą twarz.
Głos Aster znów wraca, tym razem łagodniejszy. „Mara… nie daj się im złamać.”
Zamykam oczy. Nie dam.
Głosy odbijają się echem ze schodów—strażnicy szepczą. „…wypalanie na placu… duża publika…”
„Naczelnik chce to publicznie. Zrobić z niej przykład.”
Przechodzi mnie zimny dreszcz. Publiczne wypalanie. Chcą, by upokorzenie wyryto mi w skórze na oczach wszystkich.
Aster rozbłyska—żar i furia. „Uciekamy. Walczymy. Spalimy wszystko.”
Jeszcze nie. Niedługo.
Latarnia nad głową pęka, sypiąc delikatne iskry. Strażnicy mruczą i idą ją wymienić.
Oddycham powoli. Jutro Wielka Woda. Wielka Woda to chaos.
Jeśli będę się ruszać ostrożnie… Jeśli Aster będzie cicho… Może przeżyję.
***
Cisza, która następuje, wydaje się żywa. Każdy oddech zamgławia lekko metal, puls dowodu, że wciąż tu jestem.
Kap. Kap.
Sufit znów przecieka, tym razem w rogu, gdzie leży zapomniany stos ceremonialnych sztandarów. Przyciągam jeden bliżej, rozdzierając skrawek, by owinąć spękane dłonie. Materiał pachnie kadzidłem i starym kurzem.
Moonfell czci doskonałość, ale nawet ich jedwab krwawi.
Strażnicy szepczą przy drzwiach. Jeden fałszuje melodię. Drugi ziewa i kopie skrzynię, wybija rytm. Liczę każdy ich dźwięk.
Aster delikatnie grzeje pod żebrami. „Po co czekać? Nienawidzą nas. Możesz spopielić powietrze.”
Pocieram skronie. „Bo palenie głupców nigdy nie daje wolności. Robi tylko więcej dymu.”
„Kiedyś pozwalałaś mi oddychać.”
„Kiedyś byłam głupia.”
Aster dąsa się, wycofując w ciszę. Przez chwilę brakuje mi jej głosu. Samotność boli bardziej niż zimno. Chciałabym móc zatrzymać ciepło bez ceny.
Burczy mi w brzuchu. Kolacji nie będzie. Dolnolinii nie dostają posiłków noc przed wypalaniem. Taka tradycja—próba głodu, jakby opróżnienie ciała miało pokornieć duszę. Sięgam po kolejny półmisek. Krawędź kaleczy mi kciuk; krew rozkwita jaskrawo na matowym srebrze. Zmazuję ją rękawem, zanim strażnicy zauważą. Pieczenie przypomina mi, że wciąż krwawię na czerwono, nie na popiół.
Gdzieś wysoko nad nami burza mruczy. Wyobrażam sobie miasto błyszczące w świetle burzy—latarnie kołyszą się, fale uderzają o filary mostu. Ludzie pewnie teraz śpią, syci i bezpieczni, podczas gdy moje imię stanie się szeptem, który o świcie wyrzucą w niepamięć.
Mara Ilyas. Dolnolinia. Porażka.
Odpowiadam szeptem do nikogo: „Przynajmniej je zapamiętają.”
Moje ręce pracują dalej. Szoruj. Obróć. Poleruj. Oddech zamgławia powietrze. Blask lamp barwi wszystko na kolor starego miodu.
Drugi strażnik odchrząkuje. „Prawie skończone?”
„Prawie wolna,” mruczę.
„Co?”
„Prawie gotowe.” Głos mi się nie trzęsie. Słyszy to, co chce.
Gdy kończę ostatni półmisek, ustawiam je równo na półce.
Prostuję palce, bolące i spuchnięte. Drżą z zimna. Ból to tylko sposób ciała, by powiedzieć: jeszcze żyjesz.
Pierwszy strażnik ziewa. „Możesz przestać. I tak długo nie będą błyszczeć.”
Wycieram ręce w szmatę. „Wszystko w końcu rdzewieje. Nawet trony.”
Nie rozumie tych słów. To dobrze. Nie powiedziałam ich dla niego.
Drzwi znów jęczą—ktoś na zewnątrz, zbyt ciężki na Seris, zbyt niecierpliwy na służbę. Obaj strażnicy prostują się, mrucząc tytuły. Wyłapuję tylko strzępy—„…inspekcja… rozkaz Naczelnika… trzymać ją gotową.”
Trzymać ją gotową. To określenie się przykleja. Gotowa na ból, gotowa do pokazu, gotowa być niczym.
Obcy odchodzi tak szybko, jak przyszedł. Kroki nikną na schodach, a pokój wypuszcza oddech.
Aster drży pod moją skórą, niespokojna. „Kiedy?”
„Kiedy zaczną bębny,” szepczę. „Miasto odwróci wzrok.”
„Zacisną ci kajdany.”
„Już to zrobili.” Spoglądam na nadgarstki. Srebrny tusz przysięgi lekko błyszczy, łącząc się ze siniakami. Moje ręce już nawet nie wydają się moje, ale ból w nich—to ja. To wszystko ja.
Znowu zaczyna padać. Przecieka przez kamienny dach i uderza w podłogę drobnymi eksplozjami. Myślę o tym, jak bardzo kiedyś chciałam być wolna. Ale z każdym rokiem Moonfell stawiał kolejny mur, a ja malałam w środku.
„Wciąż myślisz, że uciekniesz?” nagle mówi pierwszy strażnik. Patrzy na mnie, leniwy uśmiech, półprzymknięte oczy. „Masz ten wzrok. Taki, co myśli, że jest wyjątkowa.”
„Nie jestem wyjątkowa,” odpowiadam. „Jestem cierpliwa.”
Śmieje się, ale czuć w tym niepokój. Dobrze.
Aster mruczy z zadowoleniem. „Cierpliwość to głód z kręgosłupem.”
„To jestem wygłodniała,” szepczę w odpowiedzi.
Latarnia znowu się chwieje, knot za krótki, zbyt zmęczony. Płomień trzepocze i stabilizuje się, uparcie walcząc z ciemnością. Patrzę na niego, aż pieką mnie oczy. „Jesteśmy tacy sami,” mówię cicho. „Spróbują nas zgasić, ale nie poddamy się łatwo.”
Strażnik prycha. „Rozmawiasz już z ogniem?”
„Lepsze towarzystwo,” odpowiadam.
Drugi strażnik chichocze. „Ostrożnie. Ogień słucha.”
„Dobrze,” mruczę. „Może mnie zapamięta.”
Wymieniają spojrzenia, mamrocząc o szaleństwie. Niech tak będzie. Szaleństwo bardziej przeraża ludzi niż siła.
Mija kolejna godzina. Albo dziesięć. Piwnice nie mierzą czasu; tylko go rozciągają.
„Mara,” szepcze Aster. „Jutro przypływ się zmieni.”
„Wiem,” oddycham. „Zmienimy się z nim.”
Iskra ciepła muska mi żebra w odpowiedzi, słaba, ale żywa. Na zewnątrz burza szepcze jak sekret. Trzymam ten dźwięk w piersi, aż staje się obietnicą.
Jeśli będę się ruszać ostrożnie.
Jeśli mój głos będzie pewny.
Jeśli wytrzymam jeszcze jedno uderzenie serca dłużej niż strach—
Może przeżyję.
A jeśli nie… Będę płonąć wystarczająco jasno, by mnie zapamiętano.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Mary
„Dziecko.”
Głos starej Siry ledwie jest szeptem, gdy wślizguje się do piwnicy, podczas gdy strażnicy kłócą się przy odległych drzwiach. Porusza się jak cień—mała, zgarbiona, owinięta w warstwy łatek i szali.
„Nie powinnaś tu być”, szepczę.
Przykłada palec do ust. „Cicho. Nie pozwolę im wypatroszyć kolejnej dziewczyny.” Sięga pod szale i wyciąga zwój sznura oraz cienką, zamoczoną mapę. „Wysoka woda tłumi kroki. Pamiętasz, prawda?”
Gardło mi się zaciska. „Sira…”
„Nie ma czasu.” Wpycha mi przedmioty na kolana. „Sztorm przyjdzie wcześniej. To twoje błogosławieństwo.”
Aster drży z zainteresowania.
„Możemy uciec.”
„Dlaczego ryzykujesz?” pytam, wpatrując się w blade linie na mapie—uliczki, kanały, ścieki burzowe.
„Bo znałam twoją matkę,” mówi Sira. „I bo nie pozwolę, żeby Kade posiadł kolejną kobietę.”
To słowo uderza mnie jak pięść.
„Posiadł?” szepczę.
Oczy Siry zerkają na schody. „Podsłuchałam go. Po jutrzejszym dniu będzie cię chciał do 'służby' w swoich prywatnych komnatach.” Pluje na podłogę. „Zgniły żmij.”
Aster aż się szarpie—dzika, wściekła.
„Zabijemy go.”
Jeszcze nie. Ale ogień we mnie płonie.
Ściskam mapę mocniej. „Dziękuję.”
„Nie dziękuj mi. Użyj tego.” Sira na chwilę obejmuje moją twarz, jej dłonie ciepłe mimo zimna. „Wysoka woda zmyje twoje ślady. Ruszaj szybko. Ruszaj cicho.”
Drzwi piwnicy trzaskają, Sira ulatuje jak dym. Strażnicy wracają. Chowam rzeczy pod fartuch.
Godziny później, gdy szoruję kolejne naczynie, znów ich słyszę—mówią otwarcie, śmieją się.
„…Kade mówi, że ją złamie po znakowaniu…”
„…lubi, jak kobiety się boją…”
Ręce mi się trzęsą. Talerz wyślizguje się, brzęcząc głośno.
„Ostrożnie,” warczy strażnik. „Zbijesz coś i cię—”
Na zewnątrz rozlega się dzwon—ostry, daleki, nie taki, jak powinien.
Jeden.
Dwa.
Trzy.
Dzwony sztormowe nie powinny bić aż do świtu.
Aster drży z niecierpliwości.
„Przypływ przyjdzie wcześniej.”
Zastygam z półskręconą szmatką w dłoni, czując, jak pokój się przechyla pod tym dźwiękiem. Dzwony sztormowe, zrodzone o północy, tną kamień piwnicy jak jasne noże. Strażnicy wymieniają spojrzenia—najpierw zirytowani, potem czujni.
Jeden mruczy: „Fałszywe uderzenie?”
Drugi wzrusza ramionami, ale dłoń wędruje do zasuwy. Skupiam się na talerzu, udając, że poleruję, pozwalając dźwiękowi dzwonów osiadać w kościach.
Wysoka woda tłumi kroki.
Słowa Siry przeszywają mnie jak nić zaciągająca ranę. Przesuwam kolano pod stół i wpycham mapę głębiej pod fartuch, czując wilgotne brzegi muskające udo. Sznur owijam wokół talii pod materiałem, chowając węzeł w pętli pasa, żeby nie stukał, nie wystawał.
Wdech, wydech.
Dzwony biją znów, dalej, potem bliżej—miasto odpowiada sobie, wieża do wieży, środek do obręczy.
Ryzykuję spojrzenie na strażników. Wysoki mruży oczy w sufit, jakby mógł widzieć przez kamień. „Jeśli przypływ będzie wcześniej, od świtu będziemy nosić piasek.” Jego partner prycha. „Jakbyśmy już nie nosili jej pyska.” Lekko kopie w nogę stołu. Srebro dzwoni i cichnie. Nie drgam. Lubią drganie. To ich karmi.
Aster wciska nos w moje żebra, niecierpliwa. Biegniemy teraz.
Jeszcze nie, myślę. Potrzebujemy wody, drzwi, cienia.
Studiuję mapę z pamięci—te cienkie, zmyte przez morze linie, jak palec Siry dotykał trzy punkty dwukrotnie: krata za beczkami octu, kanał burzowy pod hutą szkła, zaułek z pękniętym niebieskim kaflem u wylotu. Między pierwszym a drugim—posterunek straży, który śpi po trzecim dzwonie; między drugim a trzecim—narożnik, który zalewa się pierwszy i najgłębiej. Jeśli zgram to z przypływem, wybiorą kamień, nie mnie.
Palce same składają szmatkę w gruby kwadrat.
Sięgam po kolejny kielich, by nie wzbudzać podejrzeń. Uchwyt już zna moją dłoń. Ruch uspokaja twarz. Lampa pluje ogniem, malutki cień tańczy na ścianach, muskając złote krawędzie starych masek karnawałowych, schowanych wysoko na belce. Z rozdziawionymi ustami, uśmiechnięte, popękane.
Ulubiona mina Moonfell: namalowana radość przykrywająca zgniliznę.
Strażnicy wracają do plotek. „Myślisz, że Kade naprawdę—”
„Nie wypowiadaj jego upodobań na głos.”
„Czemu? Boisz się, że podłoga nas wyda?”
„Podłoga mówi mu wszystko.”
Dobrze. Niech podłoga śpiewa. Oddech morza wznosi się przez szczeliny, które przysięgałbyś, że wczoraj były szczelne. Nadchodzi. Czuję to w zębach.
Aster liże wnętrza moich nadgarstków żarem. Pozwól mi rozświetlić twoje dłonie. Iskra. Zamek o sobie zapomni.
Błysniesz, a pokój zawyje, ostrzegam. Potrzebujemy ciszy, nie furii.
Potrzebujesz obu.
Później. Owijam koniec sznura wokół palca i sprawdzam węzeł po omacku. Szybkie rozwiązanie. Bez dźwięku.
Czas rozciąga się długi i elastyczny. Dzwony przestają bić, nabierają tchu, po czym nowy kod odpowiada z dalekiego wschodu—trzy krótkie i pauza. Alarmy zalania blisko rynku, te, które testują, ale nigdy nie spodziewają się użyć. Wysoki strażnik klnie. „Idioci nie podsypali uszczelek.” Robi krok do drzwi. Drugi chwyta go za rękaw. „Opuścimy posterunek, Kade zabierze nam racje. Niech rynek się utopi.”
Czuję smak żelaza, gdzie przygryzłam wargę. Nie ruszą się. Dobrze i źle. Świadkowie, lecz przewidywalni.
Pochylam głowę i szepczę do kielicha: „Siro, słucham”, jakby staruszka wplotła głos w metal. Mapa w myślach się uspokaja: drzwi—beczki octu—krata. Krata zacina się po prawej; kopiesz w lewą. Kanał burzowy: idziesz nisko, nie wysoko, bo pierwszy przypływ cię odbije. Zaułek: niebieski kafel, przechodzisz nad pęknięciem, bo zaprawa jest luźna i wciągnie obcas.
Pamięć odtwarza mniejszy, cieplejszy film: dłonie matki wiążące sznur wokół mojej talii, gdy byłam mała. „Jak ty wpadniesz, ja ciągnę. Jak ja wpadnę, ty ciągniesz.” Jej śmiech, jasny i zuchwały nad rykiem wiatru na klifach. Jak ty wpadniesz, ja ciągnę. Zaciskam sznur w pasie.
Lampa znów przygasa. Wszystko wydaje się luźniejsze, jakby miasto wypuściło powietrze i jeszcze nie pamiętało, by je nabrać.
Aster szturcha moje serce. Teraz?
Wkrótce. Potrzebuję jeszcze jednego dźwięku.
Głęboki dzwon zwiastujący zmianę warty na obrzeżach. Ten kod daje mi dwie minuty oczu skierowanych na zewnątrz, nie do środka.
Z góry, niski i toczący się, głęboki dzwon odpowiada mi jak przyjaciel. Jeden długi, jeden długi. Zmiana warty.
Odkładam kielich bez brzęku. Ciało robi się miękkie, takie jak wtedy, gdy skaczesz do zimnej wody—luźne, gotowe. Siadam, potem zsuwam się na kolana, jakbym rozciągała skurcz. Wysoki strażnik zerka; krzywię się na łydkę. Śmieje się. „Uważaj, księżniczko. Nie zepsuj sobie postawy do znakowania.” Odwraca wzrok do kolegi.
Ręka odnajduje spód belki stołu. Drzazga wbija się w opuszek palca. Dobrze. Krew przypomina, że nie śpię.
Aster rozbłyska mała i ciepła, jak ukryty żar pod tkaniną. Krata, szepcze. Pokój octu.
Wiem. Strażnicy nie mrugają.
Jeszcze raz sprawdzam węzeł w pasie. Sznur wytrzyma. Mapa—teraz już moja—drapie udo, przypominając, by jej nie zapomnieć. Wygładzam fartuch obiema dłońmi, potem celowo zrzucam szmatkę na podłogę.
„Niezdara,” mówi niższy strażnik, nie patrząc.
„Podniosę”, odpowiadam, już się schylając, już przemykając ramieniem ku cieniowi skrzynki, już licząc: jeden, dwa, trzy uderzenia serca. Gdy głęboki dzwon znowu rozbrzmiewa, wciskam się w ciemną szczelinę, wstrzymując oddech, zaciśnięte żebra, zamknięte oczy, żeby białka nie błyszczały.
Miasto odpowiada deszczem dudniącym gdzieś blisko, jakby tysiąc stóp szukało jednej ścieżki. Sztorm jest tu wcześnie, zachłanny. Chce wtargnąć na każde schody. Chce zmyć słowa z mojej skóry, zanim wypalą nowe.
Aster drży. Teraz. Teraz. Teraz.
Wysoki strażnik mruczy: „Nienawidzę sztormowych nocy”, i odwraca się do drzwi, by znowu ponarzekać przy zasuwie.
Ruszam.
Moja szansa.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Mary
Dzwony biją nieustannie—ostro i nierówno, jakby sama burza wpadała w panikę. Dźwięk wstrząsa starymi kamieniami i żelaznymi belkami, odbijając się echem po każdym pustym korytarzu. To ten rodzaj dźwięku, który sprawia, że krew zapomina o swoim rytmie, a powietrze staje się zbyt ciasne, by móc oddychać.
Strażnicy miotają się, ich zbroje brzęczą, głosy plączą się wśród przekleństw i rozkazów. Najbliższy mnie wciska miecz do pochwy drżącymi dłońmi, nieporadnie szukając peleryny. Przez szczeliny powyżej przecieka deszcz, spadając na podłogę jak odliczające się sekundy.
„Zostań tutaj”, syczy jeden, głos twardy, lecz niepewny. Nie patrzy mi w oczy.
Absolutnie nie.
Gdy tylko ich kroki dudnią po schodach, ruszam. Moje dłonie odstawiają srebro; taca z hukiem stacza się w cień, lecz burza zagłusza hałas. Upuszczam szmatkę do polerowania, palce ślizgają się od potu, wyciągam zwój sznura i mapę Siry spod fartucha. Nadal są wilgotne od jej dłoni. Serce wali mi o żebra tak mocno, że aż boli.
Aster rozbłyska pod moją skórą—gorąca i jasna.
„Teraz. Teraz, Mara—biegnij.”
Jej głos przypomina błyskawicę uwięzioną pod moimi żebrami. Przełykam panikę, która próbuje wspiąć się po gardle.
„Wiem”, szepczę w odpowiedzi. „Trzymaj się. Bez rozbłysków. Tylko oddech.”
Latarnia nad stołem roboczym szaleńczo migocze, cienie tańczą po ścianach jak przerażone duchy. Przemykam wąskim bocznym korytarzem, który kiedyś pokazała mi Sira—tym dla służby i przemytników. Gołe stopy uderzają o kamień, kałuże chlapią zimną wodą po łydkach. W korytarzu pachnie pleśnią, metalem i słodką nutą beczek z octem przechowywanych nieopodal.
Burza nasila się nad głową, grzmot wibruje przez podłogę.
Pierwsze schody w górę.
W lewo przy pękniętym łuku.
Schylić się pod złamanym hakiem na latarnię.
Powtarzam wskazówki Siry jak paciorki, każde słowo to uderzenie odwagi. Ściany są śliskie; dłoń sunie po zimnym kamieniu, gdy się wspinam. Gdzieś wyżej główne dzwony zderzają się z mniejszymi—rozdźwięk, który sprawia, że brzęczy mi w uszach.
Gdy docieram do zewnętrznych drzwi, waham się tylko na tyle, by posłuchać. Wiatr wyje przez szczeliny. Żadnych głosów. Żadnych butów. Tylko nieustanny napór deszczu. Popycham drzwi.
Deszcz uderza we mnie jak ściana—zimne igły wbijające się w twarz, moczące włosy, przyklejające pelerynę do skóry w sekundę. Wiatr wyrywa mi oddech, zamieniając każdy łyk powietrza w dreszcz.
Nad głową strzelają fajerwerki—festiwal trwa w najlepsze, nawet gdy niebo się rozsypuje. Między błyskami widzę przelotne kolory: niebieski, czerwony, złoty. Rozmazują się w powietrzu jak siniaki. Zapach dymu i słonej wody ściera się w moim gardle.
Na moment zamykam oczy i szepczę rozłączenie więzi—rytuał, którego nigdy nie sądziłam, że użyję. Zerwanie znaczenia, nie znaku.
„Niech wszystkie więzy się rozpuszczą”, mówię cicho, głos drży i ze strachu, i z determinacji. „Niech przypływ oczyści mnie do cna.”
Atrament przysięgi na moich nadgarstkach lekko jaśnieje, reagując, pamiętając. Potem gaśnie—cicho, posłusznie, jakby sam chciał być wolny.
Aster pomrukuje z aprobatą, nisko i dziko.
„Dobrze. Teraz biegnij.”
Rzucam się do biegu.
Buty chlapią w rynsztoku, już po kostki w wodzie. Ulice wiją się jak żyły, śliskie od strug deszczu. Przemykam między murami, które z każdym krokiem wydają się coraz ciaśniejsze. Woda spływa z dachów srebrzystymi płachtami.
Za mną rozbrzmiewają krzyki—strażnicy, a może tylko pijani świętujący, których zbudziły dzwony. Latarnie kołyszą się we mgle, małe złote kule pożerane przez szarość. Skręcam w zaułek tak wąski, że ramionami ocieram o obie ściany.
Ziemia opada w dół. Aster pulsuje pod moimi żebrami, prowadzi. Dostrzegam nikły połysk wody zbierającej się tam, gdzie cegły stykają się z rynsztokiem. Tam—kanał burzowy, o którym mówiła Sira.
Wpadam do niego bez zastanowienia. Zimna woda sięga kolan, kąsa. Kamienie śliskie od mchu. Pół ślizgam się, pół zsuwam tunelem, skulona. Ostry kawałek szkła rozcina mi dłoń. Ból rozbłyskuje jasno i gorąco. Syczę przez zęby, ale idę dalej.
„Oddychaj”, mruczy Aster. „Ból znaczy, że wciąż tu jesteś.”
Puls trochę się uspokaja. Ściskam sznur mocniej w krwawiącej dłoni. Deszcz zagłusza wszystko inne.
Tunel otwiera się przy wschodnim moście—tam miałam uciec. Ujście kanału wyrzuca mnie na otwarty kamień. Wiatr wyje, jakby był zły, że przeżyłam. Fale wściekle rozbijają się poniżej, bryzgi soli unoszą się wysoko. Ich smak pokrywa mi usta, ostry i metaliczny.
Prawie.
Prawie wolna.
Przeciągły pomruk przecina burzę.
To nie jest człowiek.
Krew zamarza mi w żyłach, zanim jeszcze podnoszę wzrok.
Dryf stoi przy wylocie mostu—przyczajony nisko, mięśnie napięte jak sprężyna. Skóra błyszczy mokro i szaro, żyły lekko jarzą się pod powierzchnią. Oczy jak roztrzaskane szmaragdy łapią błyskawicę. Nie pochodzi z miasta. Nie jest ujarzmiony. Nie podlega rozkazom. Zbłąkany, dziki, zatracony w szaleństwie przypływu.
Każdy instynkt wrzeszczy.
„Odejdź”, szepczę, cofając się powoli. „Po prostu zejdź mi z drogi…”
Stworzenie rozszerza nozdrza. Przechyla głowę, wciągając powietrze między nami. Mój zapach. Mój strach. Nikła nić rezonansu Aster wymykająca się przez szczeliny mojej kontroli.
Aster warczy, nisko i ostrzegawczo.
„Czuje mnie.”
Dryf warczy—dźwięk mokry, gardłowy, na wpół zwierzęcy, na wpół będący wspomnieniem człowieka. Rusza naprzód, łapą rozgniatając rozbite szkło lampionu pod pazurami. Odłamki chrzęszczą, błyskając przez sekundę, zanim deszcz zgasi ich światło.
„Aster”, szepczę, serce wali mi tak, że aż trzęsie żebra.
Jej odpowiedź to ogień—czysty, ostry, nie do okiełznania.
„Walcz.”
Gardło ściska mi słowo, które chce być krzykiem.
Nie ma wyboru.
Przesuń w górę, aby kontynuować