The Heir Who Shouldn’t Love Me autor Yan Stellar
The Heir Who Shouldn’t Love Me
Opis
Moonfell koronuje swoich ulubiencow i grzebie Lowline - lecz Mara Ilyas odmawia poklonu. Gdy lodowaty dziedzic miasta, Cael, odblokowuje wiez, ktorej jego wilk nie potrafi zaprzeczyc, zakazane przyciaganie zapala sie miedzy kratami lochow a mokrymi od deszczu ulicami. Proby szklanych wedrowcow, szeptane znaki i polityka sezonu lampionow zmuszaja ich, by z wrogow stali sie czyms o wiele grozniejszym - wybranymi. Ze swiatlem Aster uparcie bijacym w piersi Mary i warczeniem Rhuna pod skora Caela, kazdy dotyk grozi wybuchem wojny, ktorej Straznicy nie zdolaja powstrzymac. Sekrety rozbrzmiewaja jak dzwony po drugiej stronie rzeki, gdy wladza sie przesuwa, dlugi domagaja sie splaty, a odnaleziona rodzina zaczyna plonac. Ksiezyc nigdy nie byl w klatce - po prostu czekal na kogos, kto zechce go uslyszec.
Rozdział 1
Jan 4, 2026
Perspektywa Mary
Deszcz już przesiąka przez mój płaszcz, kiedy zaczynają grać bębny. Na początku powoli – trzy uderzenia serca odstępu – potem szybciej, gdy Zgromadzenie Wysokiego Przypływu wypełnia amfiteatr ciałami, oddechem i gorącem. Moonfell zawsze kochało widowiska. Kochają echo własnej słuszności. A dziś nocą to ja jestem wybraną rozrywką.
Strażnik Kade Riven stoi na górnym podium, płaszcz rozbłyskuje srebrnym haftem, ramiona wyprostowane, jakby niebo kłaniało się przed nim. Nie kłania się. Nawet gwiazdy nie raczą dziś dla niego świecić.
– Obywatele Moonfell – ogłasza, a jego głos niesie się po półkolistych rzędach – test rezonansu potwierdził to, co wielu podejrzewało. – Wskazuje na mnie. – Mara Ilyas jest nisko-rezonansowa.
Szumy przechodzą przez tłum. Trochę litości. Trochę rozbawienia. Przeważnie pogarda.
Zaciskam szczękę, a głęboko pod żebrami rozbłyska iskra. Aster. Mój rezonans, cichy i uparty.
– Powiedz coś – szepcze w mojej głowie, jasna jak impuls ciepłego światła. Nie. Nie tutaj. Nie teraz.
W myślach spycham jej głos z powrotem w ciszę. Przetrwanie zależy od milczenia.
Seris Vale podchodzi do przodu po prawej stronie Kade’a – ubrana w łańcuchy z szklanych koralików, uśmiech ostry jak świeżo cięty kryształ. – To przykre – mówi lekko – ale płaszcz Pani wymaga prawdziwego rezonansu, nie… iskierki.
Kilka osób się śmieje. Żołądek mi się ściska – nie z upokorzenia, lecz z rozpoznania. Seris czekała na tę chwilę od lat.
Kade podnosi dłoń Seris jakby prezentował nagrodę. – Na mocy dekretu – oznajmia – Seris Vale obejmie tytuł przyszłej Pani przy następnym przypływie.
Bębny zmieniają rytm, biją mocniej. Wokół unosi się zapach mokrego kamienia. Moje śluby – cienkie srebrne linie na nadgarstkach – łapią światło lampionów. Serce uderza raz pod żebrami. Aster znów napiera.
– Wypuść mnie – choćby na oddech.
Nie. Przełykam ślinę, opuszczam wzrok, odmawiam podsycania ognia.
Seris pochyla się blisko, jej oddech ciepły przy moim uchu. – Powinnaś się ukłonić.
– Złam sobie kręgosłup – mamroczę.
Odsuwa się, jakby dostała w twarz.
Oczy Kade’a zwężają się. – Wciąż bezczelna. Nawet gdy twoim miejscem jest pył.
Pył. To znaczy Lowline. Pracownik, nikt. Ciało bez głosu. Deszcz gęstnieje, aż wydaje się, że niebo się wali.
– Zabierzcie ją – rozkazuje Kade.
Dwóch strażników chwyta mnie za ramiona. Nie walczę, nie tutaj. Nie przy połowie miasta patrzącej i zapamiętującej każdy drgnięcie mojej twarzy. Trzymam wyprostowane plecy i uniesioną brodę.
Seris szczerzy się, gdy ciągną mnie z podium. – Miłego pobytu w piwnicach, Mara. O świcie zostaniesz oznaczona. Jak trzeba.
Aster napiera pod moją skórą – gorąca, wściekła. – Pozwól mi go spalić.
Później. Jeśli dożyjemy.
Amfiteatr blednie, gdy ciągną mnie w dół po śliskich kamiennych schodach, lampiony rozmazują się w smugi złota i błękitu. Grzmot przetacza się nad głową. Puls bije w tym samym tempie.
Przechodzimy pod ostatnim łukiem w głąb korytarza prowadzącego do starych schodów. Z sufitu kapie woda. Ściany pachną rdzą i pleśnią. Buty strażników pluskają w kałużach.
– Lowline o świcie – mruczy jeden strażnik. – Lepsza smarkula nie mogła się trafić.
Drugi się śmieje. – Ciekawe, czy się złamie.
O, ja coś złamię. Ale nie siebie.
Docieramy do ciężkich drzwi piwnicy. Zawiasy jęczą, mokry mechaniczny kaszel.
Gdy wpychają mnie do środka, Aster naciska ostatni raz pod moimi żebrami, bez tchu i pilna. – Wytrzymaj. Po prostu wytrzymaj.
Kiwnę głową do nikogo. Drzwi trzaskają za mną.
Ciemność pożera pokój jednym powolnym kęsem. Wilgotny kamień oddycha za moimi plecami; powietrze smakuje jak stara stal i deszcz zamknięty za długo w beczce. Stoję, aż kolana się uginają, potem siadam na schodku i odmawiam skulania się. Małych depczą. Ja wybieram ostrość.
Rynna za drzwiami kapie w uporczywym rytmie, próbując zamienić się w pieśń. Dopasowuję do niej oddech, potem na złość rozbijam wzór. Aster zwija się nisko i jasno pod moimi żebrami, jak węgiel pod popiołem. – Pozwól mi się rozświetlić – błaga. – Nie tutaj – szepczę.
Kroki rozmazują się za korytarzem, leniwy szur mężczyzn przekonanych, że noc należy do nich. Klucze brzęczą. Śmiech rozcina powietrze, za głośny. Ktoś mruczy o rosole. Ktoś inny mówi o piętnie rano, nie karmić dumy. Obracam nadgarstkiem tak, aby śluby zabłysły raz, prywatna odpowiedź.
Nauczyłam się tego jako dziecko: kiedy pokój próbuje cię połknąć, policz prawdy, których nie zmieni. Po pierwsze: deszcz pada, czy tyrani klaszczą, czy nie. Po drugie: oddech wraca, jeśli go zaprosisz. Po trzecie: podłoga to nadal podłoga i mogę na niej stać. Po czwarte: nie jestem pyłem.
Wspomnienie wślizguje się nieproszone: głos matki pod gontem w czasie burzy, uczący mnie słuchać poza grzmotem. Laleh przywiązująca wstążkę do pękniętego słoika, żebym odnalazła go w ciemności. – Jeśli cię zmniejszają, rośnij w bok – mówiła, uśmiechając się jak ostrze w tkaninie. Chowam ten uśmiech do kieszeni.
Szczur bada mój but i uznaje, że nie jestem chlebem. Słusznie. Cela nie jest klatką, raczej kłótnią: wilgotna, wąska, uporczywie przekonana, że już jestem naznaczona. Kładę dłoń na ścianie i przyciskam. – Nazwij to – szepcze Aster. – Kamień – mówię. – Moje plecy są dziś z kamienia.
Woda drży po zardzewiałym łańcuchu w rogu. Podpełzam do niego, przysuwam wiadro, piję metaliczny łyk, który daje. Chłód uspokaja zamieszanie w mojej piersi. Na zewnątrz znów grzmi, bliżej. Zgromadzenie kocha burzę; dzięki niej okrucieństwo wydaje się rytuałem. Ja wolę szczerość. Deszcz to deszcz. Ból to ból.
Buty zatrzymują się za drzwiami. Właz zgrzyta. Kwadrat światła z lampy liże podłogę. Strażnik zagląda do środka, znudzony wzrok, usta pełne cudzych żartów. – Wygodnie? – pyta. Unoszę brew. Prycha. – Wyśpij się. Świt będzie zajęty. Właz się zamyka. Jego śmiech odpływa jak tania wstążka.
Opieram głowę o ścianę tylko raz. Nie poddanie. Pomiar. Przypominam sobie amfiteatr, srebro na płaszczu Kade’a, to, jak mówił pył jakby szeptał modlitwę do siebie. Oddech Seris w moim uchu. Bębny wznoszące się od ceremonii do wyroku. Głód tłumu. Zapamiętuję każdą twarz, którą zdążyłam uchwycić.
Gdy zamykam oczy, testuję przyszłości. W jednej pełznę do bloku i pozwalam im nadać mi nowe imię. W innej próbuję uciekać i łamią mi kolana. W najprawdziwszej czekam, słucham, uczę się zawiasu drzwi i leniwego kroku strażnika.
Aster milknie, nie znika, tylko składa się w sobie. – Trzymasz mnie na smyczy jak psa – burczy. – Trzymam cię przy oddechu jak przyjaciel – odpowiadam. Grzmot odpowiada nam obojgu, ciężką dłonią na ramieniu miasta. Kamień pamięta stopy starsze niż Kade. Przypływ ma swój zegar. Ja mam swój.
O świcie będę stała. Nie zgięta, słuchająca.
The Heir Who Shouldn’t Love Me
100 Rozdziały
100
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101