passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Heir Who Shouldn’t Love Me - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

The Heir Who Shouldn’t Love Me

/

Rozdział 4

ROZDZIAŁ 3 — CICHE PLANY LOTU

POV Mary

„Dziecko.”

Głos starej Siry ledwie jest szeptem, gdy wślizguje się do piwnicy, podczas gdy strażnicy kłócą się przy odległych drzwiach. Porusza się jak cień—mała, zgarbiona, owinięta w warstwy łatek i szali.

„Nie powinnaś tu być”, szepczę.

Przykłada palec do ust. „Cicho. Nie pozwolę im wypatroszyć kolejnej dziewczyny.” Sięga pod szale i wyciąga zwój sznura oraz cienką, zamoczoną mapę. „Wysoka woda tłumi kroki. Pamiętasz, prawda?”

Gardło mi się zaciska. „Sira…”

„Nie ma czasu.” Wpycha mi przedmioty na kolana. „Sztorm przyjdzie wcześniej. To twoje błogosławieństwo.”

Aster drży z zainteresowania.

„Możemy uciec.”

„Dlaczego ryzykujesz?” pytam, wpatrując się w blade linie na mapie—uliczki, kanały, ścieki burzowe.

„Bo znałam twoją matkę,” mówi Sira. „I bo nie pozwolę, żeby Kade posiadł kolejną kobietę.”

To słowo uderza mnie jak pięść.

„Posiadł?” szepczę.

Oczy Siry zerkają na schody. „Podsłuchałam go. Po jutrzejszym dniu będzie cię chciał do 'służby' w swoich prywatnych komnatach.” Pluje na podłogę. „Zgniły żmij.”

Aster aż się szarpie—dzika, wściekła.

„Zabijemy go.”

Jeszcze nie. Ale ogień we mnie płonie.

Ściskam mapę mocniej. „Dziękuję.”

„Nie dziękuj mi. Użyj tego.” Sira na chwilę obejmuje moją twarz, jej dłonie ciepłe mimo zimna. „Wysoka woda zmyje twoje ślady. Ruszaj szybko. Ruszaj cicho.”

Drzwi piwnicy trzaskają, Sira ulatuje jak dym. Strażnicy wracają. Chowam rzeczy pod fartuch.

Godziny później, gdy szoruję kolejne naczynie, znów ich słyszę—mówią otwarcie, śmieją się.

„…Kade mówi, że ją złamie po znakowaniu…”

„…lubi, jak kobiety się boją…”

Ręce mi się trzęsą. Talerz wyślizguje się, brzęcząc głośno.

„Ostrożnie,” warczy strażnik. „Zbijesz coś i cię—”

Na zewnątrz rozlega się dzwon—ostry, daleki, nie taki, jak powinien.

Jeden.

Dwa.

Trzy.

Dzwony sztormowe nie powinny bić aż do świtu.

Aster drży z niecierpliwości.

„Przypływ przyjdzie wcześniej.”

Zastygam z półskręconą szmatką w dłoni, czując, jak pokój się przechyla pod tym dźwiękiem. Dzwony sztormowe, zrodzone o północy, tną kamień piwnicy jak jasne noże. Strażnicy wymieniają spojrzenia—najpierw zirytowani, potem czujni.

Jeden mruczy: „Fałszywe uderzenie?”

Drugi wzrusza ramionami, ale dłoń wędruje do zasuwy. Skupiam się na talerzu, udając, że poleruję, pozwalając dźwiękowi dzwonów osiadać w kościach.

Wysoka woda tłumi kroki.

Słowa Siry przeszywają mnie jak nić zaciągająca ranę. Przesuwam kolano pod stół i wpycham mapę głębiej pod fartuch, czując wilgotne brzegi muskające udo. Sznur owijam wokół talii pod materiałem, chowając węzeł w pętli pasa, żeby nie stukał, nie wystawał.

Wdech, wydech.

Dzwony biją znów, dalej, potem bliżej—miasto odpowiada sobie, wieża do wieży, środek do obręczy.

Ryzykuję spojrzenie na strażników. Wysoki mruży oczy w sufit, jakby mógł widzieć przez kamień. „Jeśli przypływ będzie wcześniej, od świtu będziemy nosić piasek.” Jego partner prycha. „Jakbyśmy już nie nosili jej pyska.” Lekko kopie w nogę stołu. Srebro dzwoni i cichnie. Nie drgam. Lubią drganie. To ich karmi.

Aster wciska nos w moje żebra, niecierpliwa. Biegniemy teraz.

Jeszcze nie, myślę. Potrzebujemy wody, drzwi, cienia.

Studiuję mapę z pamięci—te cienkie, zmyte przez morze linie, jak palec Siry dotykał trzy punkty dwukrotnie: krata za beczkami octu, kanał burzowy pod hutą szkła, zaułek z pękniętym niebieskim kaflem u wylotu. Między pierwszym a drugim—posterunek straży, który śpi po trzecim dzwonie; między drugim a trzecim—narożnik, który zalewa się pierwszy i najgłębiej. Jeśli zgram to z przypływem, wybiorą kamień, nie mnie.

Palce same składają szmatkę w gruby kwadrat.

Sięgam po kolejny kielich, by nie wzbudzać podejrzeń. Uchwyt już zna moją dłoń. Ruch uspokaja twarz. Lampa pluje ogniem, malutki cień tańczy na ścianach, muskając złote krawędzie starych masek karnawałowych, schowanych wysoko na belce. Z rozdziawionymi ustami, uśmiechnięte, popękane.

Ulubiona mina Moonfell: namalowana radość przykrywająca zgniliznę.

Strażnicy wracają do plotek. „Myślisz, że Kade naprawdę—”

„Nie wypowiadaj jego upodobań na głos.”

„Czemu? Boisz się, że podłoga nas wyda?”

„Podłoga mówi mu wszystko.”

Dobrze. Niech podłoga śpiewa. Oddech morza wznosi się przez szczeliny, które przysięgałbyś, że wczoraj były szczelne. Nadchodzi. Czuję to w zębach.

Aster liże wnętrza moich nadgarstków żarem. Pozwól mi rozświetlić twoje dłonie. Iskra. Zamek o sobie zapomni.

Błysniesz, a pokój zawyje, ostrzegam. Potrzebujemy ciszy, nie furii.

Potrzebujesz obu.

Później. Owijam koniec sznura wokół palca i sprawdzam węzeł po omacku. Szybkie rozwiązanie. Bez dźwięku.

Czas rozciąga się długi i elastyczny. Dzwony przestają bić, nabierają tchu, po czym nowy kod odpowiada z dalekiego wschodu—trzy krótkie i pauza. Alarmy zalania blisko rynku, te, które testują, ale nigdy nie spodziewają się użyć. Wysoki strażnik klnie. „Idioci nie podsypali uszczelek.” Robi krok do drzwi. Drugi chwyta go za rękaw. „Opuścimy posterunek, Kade zabierze nam racje. Niech rynek się utopi.”

Czuję smak żelaza, gdzie przygryzłam wargę. Nie ruszą się. Dobrze i źle. Świadkowie, lecz przewidywalni.

Pochylam głowę i szepczę do kielicha: „Siro, słucham”, jakby staruszka wplotła głos w metal. Mapa w myślach się uspokaja: drzwi—beczki octu—krata. Krata zacina się po prawej; kopiesz w lewą. Kanał burzowy: idziesz nisko, nie wysoko, bo pierwszy przypływ cię odbije. Zaułek: niebieski kafel, przechodzisz nad pęknięciem, bo zaprawa jest luźna i wciągnie obcas.

Pamięć odtwarza mniejszy, cieplejszy film: dłonie matki wiążące sznur wokół mojej talii, gdy byłam mała. „Jak ty wpadniesz, ja ciągnę. Jak ja wpadnę, ty ciągniesz.” Jej śmiech, jasny i zuchwały nad rykiem wiatru na klifach. Jak ty wpadniesz, ja ciągnę. Zaciskam sznur w pasie.

Lampa znów przygasa. Wszystko wydaje się luźniejsze, jakby miasto wypuściło powietrze i jeszcze nie pamiętało, by je nabrać.

Aster szturcha moje serce. Teraz?

Wkrótce. Potrzebuję jeszcze jednego dźwięku.

Głęboki dzwon zwiastujący zmianę warty na obrzeżach. Ten kod daje mi dwie minuty oczu skierowanych na zewnątrz, nie do środka.

Z góry, niski i toczący się, głęboki dzwon odpowiada mi jak przyjaciel. Jeden długi, jeden długi. Zmiana warty.

Odkładam kielich bez brzęku. Ciało robi się miękkie, takie jak wtedy, gdy skaczesz do zimnej wody—luźne, gotowe. Siadam, potem zsuwam się na kolana, jakbym rozciągała skurcz. Wysoki strażnik zerka; krzywię się na łydkę. Śmieje się. „Uważaj, księżniczko. Nie zepsuj sobie postawy do znakowania.” Odwraca wzrok do kolegi.

Ręka odnajduje spód belki stołu. Drzazga wbija się w opuszek palca. Dobrze. Krew przypomina, że nie śpię.

Aster rozbłyska mała i ciepła, jak ukryty żar pod tkaniną. Krata, szepcze. Pokój octu.

Wiem. Strażnicy nie mrugają.

Jeszcze raz sprawdzam węzeł w pasie. Sznur wytrzyma. Mapa—teraz już moja—drapie udo, przypominając, by jej nie zapomnieć. Wygładzam fartuch obiema dłońmi, potem celowo zrzucam szmatkę na podłogę.

„Niezdara,” mówi niższy strażnik, nie patrząc.

„Podniosę”, odpowiadam, już się schylając, już przemykając ramieniem ku cieniowi skrzynki, już licząc: jeden, dwa, trzy uderzenia serca. Gdy głęboki dzwon znowu rozbrzmiewa, wciskam się w ciemną szczelinę, wstrzymując oddech, zaciśnięte żebra, zamknięte oczy, żeby białka nie błyszczały.

Miasto odpowiada deszczem dudniącym gdzieś blisko, jakby tysiąc stóp szukało jednej ścieżki. Sztorm jest tu wcześnie, zachłanny. Chce wtargnąć na każde schody. Chce zmyć słowa z mojej skóry, zanim wypalą nowe.

Aster drży. Teraz. Teraz. Teraz.

Wysoki strażnik mruczy: „Nienawidzę sztormowych nocy”, i odwraca się do drzwi, by znowu ponarzekać przy zasuwie.

Ruszam.

Moja szansa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4 — BIEG PRZY WYSOKIEJ FALI

POV Mary

Dzwony biją nieustannie—ostro i nierówno, jakby sama burza wpadała w panikę. Dźwięk wstrząsa starymi kamieniami i żelaznymi belkami, odbijając się echem po każdym pustym korytarzu. To ten rodzaj dźwięku, który sprawia, że krew zapomina o swoim rytmie, a powietrze staje się zbyt ciasne, by móc oddychać.

Strażnicy miotają się, ich zbroje brzęczą, głosy plączą się wśród przekleństw i rozkazów. Najbliższy mnie wciska miecz do pochwy drżącymi dłońmi, nieporadnie szukając peleryny. Przez szczeliny powyżej przecieka deszcz, spadając na podłogę jak odliczające się sekundy.

„Zostań tutaj”, syczy jeden, głos twardy, lecz niepewny. Nie patrzy mi w oczy.

Absolutnie nie.

Gdy tylko ich kroki dudnią po schodach, ruszam. Moje dłonie odstawiają srebro; taca z hukiem stacza się w cień, lecz burza zagłusza hałas. Upuszczam szmatkę do polerowania, palce ślizgają się od potu, wyciągam zwój sznura i mapę Siry spod fartucha. Nadal są wilgotne od jej dłoni. Serce wali mi o żebra tak mocno, że aż boli.

Aster rozbłyska pod moją skórą—gorąca i jasna.

„Teraz. Teraz, Mara—biegnij.”

Jej głos przypomina błyskawicę uwięzioną pod moimi żebrami. Przełykam panikę, która próbuje wspiąć się po gardle.

„Wiem”, szepczę w odpowiedzi. „Trzymaj się. Bez rozbłysków. Tylko oddech.”

Latarnia nad stołem roboczym szaleńczo migocze, cienie tańczą po ścianach jak przerażone duchy. Przemykam wąskim bocznym korytarzem, który kiedyś pokazała mi Sira—tym dla służby i przemytników. Gołe stopy uderzają o kamień, kałuże chlapią zimną wodą po łydkach. W korytarzu pachnie pleśnią, metalem i słodką nutą beczek z octem przechowywanych nieopodal.

Burza nasila się nad głową, grzmot wibruje przez podłogę.

Pierwsze schody w górę.

W lewo przy pękniętym łuku.

Schylić się pod złamanym hakiem na latarnię.

Powtarzam wskazówki Siry jak paciorki, każde słowo to uderzenie odwagi. Ściany są śliskie; dłoń sunie po zimnym kamieniu, gdy się wspinam. Gdzieś wyżej główne dzwony zderzają się z mniejszymi—rozdźwięk, który sprawia, że brzęczy mi w uszach.

Gdy docieram do zewnętrznych drzwi, waham się tylko na tyle, by posłuchać. Wiatr wyje przez szczeliny. Żadnych głosów. Żadnych butów. Tylko nieustanny napór deszczu. Popycham drzwi.

Deszcz uderza we mnie jak ściana—zimne igły wbijające się w twarz, moczące włosy, przyklejające pelerynę do skóry w sekundę. Wiatr wyrywa mi oddech, zamieniając każdy łyk powietrza w dreszcz.

Nad głową strzelają fajerwerki—festiwal trwa w najlepsze, nawet gdy niebo się rozsypuje. Między błyskami widzę przelotne kolory: niebieski, czerwony, złoty. Rozmazują się w powietrzu jak siniaki. Zapach dymu i słonej wody ściera się w moim gardle.

Na moment zamykam oczy i szepczę rozłączenie więzi—rytuał, którego nigdy nie sądziłam, że użyję. Zerwanie znaczenia, nie znaku.

„Niech wszystkie więzy się rozpuszczą”, mówię cicho, głos drży i ze strachu, i z determinacji. „Niech przypływ oczyści mnie do cna.”

Atrament przysięgi na moich nadgarstkach lekko jaśnieje, reagując, pamiętając. Potem gaśnie—cicho, posłusznie, jakby sam chciał być wolny.

Aster pomrukuje z aprobatą, nisko i dziko.

„Dobrze. Teraz biegnij.”

Rzucam się do biegu.

Buty chlapią w rynsztoku, już po kostki w wodzie. Ulice wiją się jak żyły, śliskie od strug deszczu. Przemykam między murami, które z każdym krokiem wydają się coraz ciaśniejsze. Woda spływa z dachów srebrzystymi płachtami.

Za mną rozbrzmiewają krzyki—strażnicy, a może tylko pijani świętujący, których zbudziły dzwony. Latarnie kołyszą się we mgle, małe złote kule pożerane przez szarość. Skręcam w zaułek tak wąski, że ramionami ocieram o obie ściany.

Ziemia opada w dół. Aster pulsuje pod moimi żebrami, prowadzi. Dostrzegam nikły połysk wody zbierającej się tam, gdzie cegły stykają się z rynsztokiem. Tam—kanał burzowy, o którym mówiła Sira.

Wpadam do niego bez zastanowienia. Zimna woda sięga kolan, kąsa. Kamienie śliskie od mchu. Pół ślizgam się, pół zsuwam tunelem, skulona. Ostry kawałek szkła rozcina mi dłoń. Ból rozbłyskuje jasno i gorąco. Syczę przez zęby, ale idę dalej.

„Oddychaj”, mruczy Aster. „Ból znaczy, że wciąż tu jesteś.”

Puls trochę się uspokaja. Ściskam sznur mocniej w krwawiącej dłoni. Deszcz zagłusza wszystko inne.

Tunel otwiera się przy wschodnim moście—tam miałam uciec. Ujście kanału wyrzuca mnie na otwarty kamień. Wiatr wyje, jakby był zły, że przeżyłam. Fale wściekle rozbijają się poniżej, bryzgi soli unoszą się wysoko. Ich smak pokrywa mi usta, ostry i metaliczny.

Prawie.

Prawie wolna.

Przeciągły pomruk przecina burzę.

To nie jest człowiek.

Krew zamarza mi w żyłach, zanim jeszcze podnoszę wzrok.

Dryf stoi przy wylocie mostu—przyczajony nisko, mięśnie napięte jak sprężyna. Skóra błyszczy mokro i szaro, żyły lekko jarzą się pod powierzchnią. Oczy jak roztrzaskane szmaragdy łapią błyskawicę. Nie pochodzi z miasta. Nie jest ujarzmiony. Nie podlega rozkazom. Zbłąkany, dziki, zatracony w szaleństwie przypływu.

Każdy instynkt wrzeszczy.

„Odejdź”, szepczę, cofając się powoli. „Po prostu zejdź mi z drogi…”

Stworzenie rozszerza nozdrza. Przechyla głowę, wciągając powietrze między nami. Mój zapach. Mój strach. Nikła nić rezonansu Aster wymykająca się przez szczeliny mojej kontroli.

Aster warczy, nisko i ostrzegawczo.

„Czuje mnie.”

Dryf warczy—dźwięk mokry, gardłowy, na wpół zwierzęcy, na wpół będący wspomnieniem człowieka. Rusza naprzód, łapą rozgniatając rozbite szkło lampionu pod pazurami. Odłamki chrzęszczą, błyskając przez sekundę, zanim deszcz zgasi ich światło.

„Aster”, szepczę, serce wali mi tak, że aż trzęsie żebra.

Jej odpowiedź to ogień—czysty, ostry, nie do okiełznania.

„Walcz.”

Gardło ściska mi słowo, które chce być krzykiem.

Nie ma wyboru.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5 — ZĘBY W DESZCZU

Perspektywa Mary

Dryf rzuca się do ataku.

Ledwo uskakuję, ślizgając się na mokrym kamieniu. Jego pazury zgrzytają po barierce ze świstem. Chwytam złamaną żerdź od latarni i wymachuję z całej siły. Metal trzaska o jego szczękę.

Uderzenie dźwięczy w moich ramionach, ostry dzwon w środku kości. Deszcz chłosta mi twarz, rozmazując stwora do smugi cienia i zębów. Żerdź od latarni drży, śliska w krwawiącej dłoni; zaciskam ją tak mocno, aż bolą mnie kłykcie.

Dryf cofa się, warcząc.

„No dalej,” syczę, ściskając żerdź mocniej. Deszcz oślepia. Rozcięta dłoń pali. Dryf krąży, szczerząc zęby.

Porusza się z tą okropną, topielczą gracją—zbyt płynnie jak na mokrą kostkę brukową, zbyt pewnie jak na barierkę. Każdy jego krok zdaje się lepiej rozumieć most niż ja, jakby przęsło było gardłem i wiedział, gdzie docisnąć. Moje buty chlupoczą; woda sięgnęła mi po kostki, stopy są zdrętwiałe i ciężkie. Przesuwam ciężar ciała mimo wszystko, raz w lewo, raz w prawo, szukając przyczepności, mapując śliskość pamięcią mięśni.

Aster zalewa mi kończyny—siłą, gorącem, skupieniem.

Jej ciepło przeszywa chłód niczym nić przez rozdarty materiał. Drżenie ustaje. Krawędzie się wyostrzają: szelest deszczu na stali, grzechot luzujących się śrubek na barierce, dudniący, głuchy pomruk przypływu pod kamieniami.

„Lewe kolano—uderz teraz!”

Posłusznie zamiatam żerdzią nisko. Uderza w nogę Dryfu; na chwilę się załamuje. Rzucam się naprzód, wbijając kolano w jego żebra. Wyje i szarpie—pazur muskając moje ramię, rozdzierając materiał i skórę.

Ból rozbłyska biało. Dyszę.

Rozcięcie to linia ognia na mokrej skórze, gorąca jak szok w zimnie. Materiał wżyna się w ranę, i przez ułamek sekundy ramię nie chce mnie słuchać, palce drgają wokół żerdzi. Czuję metaliczny smak krwi, bo ugryzłam się w język. Świat chce się przewrócić; zmuszam go do płaskości siłą woli.

Dryf podnosi się znów.

Wznosi się jak przypływ uderzający o kamień—niepowstrzymany, nieunikniony. Mięśnie przesuwają się pod jego barkami; światło pełznie w chorych żyłach pod skórą. Para syczy z pyska, gdy deszcz dotyka zębów. Jedno oko ma zamglone, drugie jasne i pełne nienawiści.

Wpadamy razem w barierkę. Moje plecy z hukiem uderzają w metal. Dryf napiera, ślina i krew mieszają się z deszczem na mojej twarzy.

Barierka wbija się w kręgi kręgosłupa. Każdy oddech ściska się wokół metalu i strachu. Jego ciężar przygniata, jakby był kawałem żywego, dyszącego żelaza. Ślina spływa z kłów i plami mi policzek, ciepła jak kąpiel zimą w kuchni; deszcz próbuje ją zmyć i nie daje rady. Zapach jest wszędzie—zgniłe morze, krew, ostry aromat przeciążonych mocy w kamieniach pod nami na moście.

„Nie,” wypluwam przez zaciśnięte zęby. „Nie umrę tu.”

Te słowa nie brzmią odważnie; to raczej obietnica, którą składam własnym kościom. Myślę o Kade’ie, który mówił o kurzu, i Seris uśmiechającej się wszystkimi swoimi szklanymi ząbkami, a za żebrami zapala się twarda, jasna furia.

Aster pulsuje—gorąca jak roztopione szkło.

„Napieraj!”

Wyginam ciało, podnoszę żerdź i wbijam ją w gardło stwora. Dławi się, chwieje. Wykorzystuję ten moment słabości, stawiam stopę na śliskim kamieniu i pcham ze wszystkich sił.

Żerdź ślizga się po ścięgnach, wpada w zahaczenie, a odrzut przeszywa moje dłonie. Oddech Dryfu rzęzi mokro, kaszel niemal ludzki, przez co jeszcze bardziej przerażający. Moja pięta piszczy na kamieniu; zmuszam ją, by została w miejscu, miażdżąc żwir pod podeszwą, by się zablokować. Most rozbrzmiewa głośniej—kable śpiewają w wichrze, wysokie metaliczne zawodzenie kłuje w uszy.

Barierka poddaje się odrobinę.

Stare śruby jęczą, głęboki pomruk w żelazie, jednocześnie obietnica i groźba. Kolejny błysk zamraża deszcz w białe igły wokół nas. Rzeka pod spodem ryczy—czarna woda bije w filary, odbijając się echem jako ryk, który wibruje mi w zębach.

Dryf chwieje się—i spada w tył za krawędź.

Przez chwilę widzę go zawieszonego w powietrzu jak złamany szyld—kończyny miotają się, pysk otwarty, deszcz perełkuje na tych nienaturalnych żyłach. Zwycięstwo jest odłamkiem światła w mojej piersi—krótkim i oślepiającym.

Ale gdy spada, chwyta mnie za nadgarstek.

Jego pazury wbijają się w miękką część, dokładnie tam, gdzie pulsuje żyła—zimne, żelazne kolce rozrywają skórę. Szarpnięcie jest brutalne i proste jak uderzenie rybaka. Ból jest tak czysty, że aż cichy.

„Nie—!”

Słowo wyrywa się bez powietrza. To bardziej kształt niż dźwięk, porwany i poszarpany przez wiatr. Moja dłoń wygina się; żerdź prawie wypada.

Szarpnięcie do przodu. Ciało rozbija się o barierkę. Ból eksploduje w biodrach. Świat się przechyla.

Barierka gryzie znowu, mocniej, siniak rozkwita tak szybko, że czuje się jak ogień. Żołądek podchodzi do gardła. Most nie jest pode mną; jest obok mnie; jest nade mną. Deszcz staje się boczną rzeką. Mapa miasta w mojej głowie wywraca się i rozsypuje jak mokre karty.

Oboje spadamy.

Czas się rozciąga, elastyczny i zdradliwy. Powietrze wydaje się gęstsze, niż wygląda woda; spadam przez zupę, przez rozdartą jedwab, przez stary sen, gdzie bieganie oznaczało unoszenie się. Wolną ręką szukam czegokolwiek—żelaza, liny, rzeczywistości. Palce zaciskają się na pustym deszczu.

Wiatr wrzeszczy przy uszach. Woda wznosi się jak czarne usta w dole.

Ciemność pod spodem otwiera się, rozdziawiona, śliska jak grymas. To nie jest woda; to kształt znikania. Zapach soli i rzecznego mułu uderza w nozdrza. Fajerwerki strzelają znów nad mostem, głupio jasne kolory rozmazane przez potok. Miasto wiwatuje na cześć czegoś, czego nie widzę.

Aster wyje we mnie—surowa, przerażona.

„Mara—oddychaj—nie—!”

Jej strach jest pierwszym, co przecina oszołomiony szum. Wymuszam oddech, którego nie ma, płuca ściśnięte jak pięści, żebra bolą od barierki. Instynktownie się zwijam, chowając brodę, ramiona wciskam do środka, gdy ciężar Dryfu wciąga mnie w dół.

Uderzam w wodę mocno.

Wszystko nagle milknie. Zimno to pięść wokół mojej czaszki, ściskająca myśli do bieli. Wybija mi dech tak gładko, że klatka piersiowa zapomina o powietrzu. Rzeka otula mi głowę, gęsta, ciężka, absolutna. Góra i dół znikają. Otwieram oczy na smugę ciemnej zieleni i rozbitego srebra.

Zimny szok wyrywa powietrze z płuc. Ciemność mnie pochłania. Prąd wciąga pod wodę, przewraca mną jak szmatą.

Świat staje się rękami—prądowymi, chwytającymi i wykręcającymi. Kończyny nie należą już do mnie; są patykami w młynie, szarpanymi i łamanymi. Ramię wrzeszczy, gdzie pazur mnie rozdarł; woda wciska się w ranę, aż piecze jak szkło. Rana w dłoni znów rozbłyska, gorąca wstążka ginąca w chłodzie. Włosy smagają mi twarz, opaskują oczy wodorostami i rzecznym piaskiem.

„Mara!” – odległy głos krzyczy ponad falami.

Łódź z latarnią? Kształty rozmazują się nad głową. Błyski burzy.

Dźwięk to rozmaz—ludzkie sylaby pocięte wiatrem, moje imię przeciągnięte w linę i rzucone za późno. Nad głową powierzchnia jest blada, pomarszczona, rozświetlana błyskawicami, rozrywana bryzgami. Po niej przesuwa się ciemniejsza masa—łódź czy cień czy oba naraz—latarnia huśta się jak szalona świetlik.

Kopię, szarpię się, wynurzam na chwilę, by zaczerpnąć powietrza—

Powietrze wpada we mnie surowe i zimne, jak paląca szmata przeciągnięta przez klatkę. Wypluwam wodę, smarki i rzekę w burzę, usta pełne soli, metalu i czegoś tłustego z doków. Świat kręci się karuzelą deszczu, światła i czerni. Ramiona młynkują, rozpaczliwie i głupio. Prąd ssie mi nogi w bok, głodny.

—i coś kłuje mnie w kark.

Strzałka.

To ukłucie, a potem młot. Najpierw rozchodzi się gorąco, ostre, jak żądło pszczoły, potem drętwota rozkwita pod skórą jak szron. Moje dłonie zapominają, czym są pięści. Żerdź znika—upuściłam ją?—a palce rozchylają się na wodzie jak na jedwabiu. Kontury wszystkiego miękną; deszcz oddala się, kurtyna, którą ktoś zamyka powoli.

Kończyny drętwieją.

Głos Aster pęka.

„Nie… nie zasypiaj… zostań…”

Woda zamyka się nad moją głową. Wszystko pogrąża się w ciemności.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Heir Who Shouldn’t Love Me

The Heir Who Shouldn’t Love Me

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa