POV: Mara
Wracam do bólu i żelaza.
Język mam ciężki, w ustach smak miedziaków, a ktoś nawlekł igły przez moje ramię. Powietrze jest zimne i pachnie wilgotnym kamieniem, octem i starym strachem. Gdy otwieram oczy, wysoko nade mną wisi kwadrat światła, blady jak moneta. Łańcuch zagrzechotał, kiedy próbuję usiąść.
„Spokojnie,” mówi głos. „Rozerwiesz szwy.”
Przekręcam się na bok i mrugam, aż pokój nabiera ostrości. Dwóch strażników stoi przy bramie kraty—jeden młody, z policzkiem usianym bliznami po ospie, drugi starszy, o oczach, które widziały za wiele. Obaj noszą szaroniebieskie mundury Koronnych, z krawędziami przyciemnionymi deszczem. Nadgarstki mam skute kajdankami, nie okrutnie ciasno, ale wystarczająco, by pulsował mi pod nimi krew przeciw metalowi.
Aster się prostuje, oszołomiona, ale obecna, szept przy moich żebrach.
„Żyjemy.”
„Gdzie jestem?” pytam, z suchymi ustami.
„Twierdza Koronnych. Południowy podpoziom,” mówi starszy strażnik. „Wyciągnęliśmy cię z wąwozu po walce na moście.”
„Wyciągnęliście mnie czy złapaliście?” Mój głos brzmi jak żwir.
Nie drgnie. „Zależy, kto pisze raport.”
Młodszy podnosi tabliczkę i kredę. „Nazwisko?”
Przełykam ślinę. „Mara.”
„Ród czy Dom?”
„Moonfell,” mówię, a słowo drapie mi gardło. „Dawniej.”
Starszy strażnik rzuca spojrzenie młodszemu. „Mówi jak uciekinierka,” mruczy.
„Krwawisz?” pyta młody.
Patrzę w dół. Moja podarta suknia została rozcięta na ramieniu i z grubsza zszyta, brzydką, ale skuteczną linią. Na skórze łuszczy się zaschnięta krew. Ktoś przemył mnie octem i niecierpliwością.
„Szpieg,” mówi młody strażnik zbyt szybko, jakby chciał mnie od razu zaszufladkować.
„Wrak,” poprawia go stary. „Szpiedzy wiedzą, dokąd idą, kiedy wpadają do wąwozu.”
Buty zaskrzypiały na korytarzu. Ktoś jeszcze wchodzi w światło za kratą—mężczyzna o szerokich ramionach, z płaszczem zarzuconym na plecy, wciąż z kroplami deszczu we włosach. Jego obecność zmienia powietrze jak grzmot na niebie.
„Arden,” mówi stary strażnik, prostując się.
Mężczyzna wyciąga rękę po tabliczkę. Młody oddaje ją posłusznie. Nowoprzybyły odzywa się spokojnie, bez pośpiechu. „Jax Arden. Tarcza dziedzica. Zarejestrujemy ją właściwie.”
Patrzy na mnie, nie nieżyczliwie, ale nie na tyle długo, by uznać to za wyzwanie. Szare oczy pod ciemnymi brwiami; cienka, biała blizna przez prawe brwi, jak łącznik w zdaniu. Podnosi kredę.
„Imię.” Tym razem to nie pytanie—procedura.
„Mara,” powtarzam.
„Nazwisko?”
„Ilyas.” Słowo jak krok na lodzie.
„Dom?”
„Moonfell.”
Pisze to bez zbędnych słów. „Wiek?”
„Dwadzieścia.” Tak myślę. Czas się zaciera, kiedy lata odmierza się zmywaniem garnków i bólem.
Kiwnął głową, zaznaczył to. „Obrażenia?”
„Ramię. Zadrapania. Siniaki. Oddycham.”
Usta mu drgają—coś jak suchy uśmiech, jakby katalogował więcej niż moje słowa. „Znaleziono w dole rzeki, na południe od mostu,” mówi do protokołu. „Podczas odnalezienia półprzytomna; usunięto strzałkę usypiającą. Brak reakcji oparzeniowej na srebrno-lunowe kajdany.”
Starszy strażnik porusza się niespokojnie. „To prawda. Nie pojawiły się pęcherze.”
Oczy Jaxa rzucają szybkie spojrzenie na moje kajdany, potem na cienką linię tuszu ślubnego na nadgarstku. „Zanotowano.”
„To coś znaczy?” pytam, wolniej niż chciałam.
„Znaczy, że to zapisałem,” odpowiada. „Zostaniesz zakwalifikowana jako zatrzymana pod obserwacją do czasu przesłuchania.” Wskazuje strażnikom. „Jedzenie i woda. Lekarz, kiedy skończy z rannymi na górze.”
„Jestem więźniem?” pytam.
„Jesteś w klatce,” odpowiada. „Ale nie nazwałem cię więźniem.”
Aster oddycha ciepło.
„Ostrożny. To lepsze niż okrutny.”
Młodszy strażnik wsunie przez szparę blaszany kubek. Piję za szybko i się krztuszę. Woda smakuje żelazem i starymi rurami. Nie obchodzi mnie to. To woda.
Jax rusza do wyjścia, ale zatrzymuje się. „Byłaś na moście.”
„Tak.”
„Walczyłaś z Driftem gołymi rękami.”
„Próbował mnie zjeść,” mówię sucho. „Odmówiłam.”
Kącik jego ust drga i znika. „Gdybyś była Koronną, przypięlibyśmy ci wstążkę do koszuli.”
„Nie noszę wstążek,” odpowiadam.
„Ja też nie,” mówi i odwraca się.
Jest w połowie korytarza, gdy młodszy żołnierz podbiega, dysząc. „Tarczo Arden, panie—wiadomość z murów. Dziedzic jest w drodze na trzeci podpoziom.”
Jax nie zmienia postawy, ale młody strażnik przy mojej celi prostuje się jak napięta cięciwa. Starszy mruczy modlitwę do księżyca.
„Dziedzic,” młody szepcze, nagle spocony. „Tutaj?”
Jax kiwa raz głową. „Wydał rozkaz.” Jego spojrzenie wraca do mnie i tym razem naprawdę się przygląda. Nie jak człowiek; jak kartograf badający linię brzegową. „Jeśli się odezwiesz, bądź precyzyjna,” mówi. „A jeśli jesteś mądra, milcz.”
Z klatki schodowej dobiega echo kroków. Ciężkie, miarowe, zbliżają się jak linia burzy przesuwająca się po dachu.
Aster napina się, mała i jasna.
„Burza.”
Podnoszę podbródek, bo nie zamierzam spotkać przeznaczenia na czworakach.
Kroki zatrzymują się za kratą. Jax odsuwa się w cień łuku.
Mężczyzna wypełnia korytarz—wysoki, opanowany, z kroplami deszczu na szczęce. Płaszcz zrzucony na plecy, a szaroniebieski mundur Koronnych wygląda, jakby był szyty na jego kości. Na początku milczy. Po prostu patrzy, a cela kurczy się w cieniu jego milczenia.
„Dziedzic,” mówi Jax.
Spojrzenie mężczyzny spotyka moje.
Coś w powietrzu się zmienia—jak oddech przed uderzeniem pioruna.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Cael
Podpoziom pachnie mokrym żelazem i takim rodzajem strachu, który nauczył się siedzieć cicho.
Jax cofa się, zostawiając pole widzenia wolne. Dziewczyna w celi nie jest tym, czego się spodziewałem po raportach. Mniejsza. Bardziej wyprostowana. Zbyt spokojne spojrzenie jak na kogoś zszytego, skułowanego, pół-utopionego. Atrament Moonfell na jej nadgarstku jak duch przynależności.
Jej wzrok spotyka mój — czysty, nieugięty.
Rhun porusza się we mnie jak przypływ rozbijający się o mieliznę.
— Towarzyszka — warczy, nagle i absolutnie, głosem, który nie jest głosem, lecz światem obracającym się.
Nie.
Palce zginają mi się w rękawicach. Czuję starą linię pęknięcia w piersi, włosowatą, rozgałęzioną, pulsującą. Wspomnienie rozbłyska — krew na kamieniu, dłoń wyślizgująca się z mojej, dzwony bijące na śmierć, którą nazwali wypadkiem. Rhun wtedy też wydał ryk. Uwiązałem go. Pogrzebałem go z nią. Zostawiłem go tam.
— Towarzyszka — nalega, bardziej dziko. — Nasza.
Dziewczyna — Mara, jak widniało na tabliczce — nie drgnie, choć czuję, jak powietrze między nami napina się jak dzwonkowy drut przeciągnięty zbyt mocno.
— Znaleziona na południowym przęśle — raportuje Jax, spokojnie. — Uśpiona. Walczyła z Dryfem. Minimalna reakcja poparzenia na lunę. Zalogowana jako obserwowana, nie oskarżona.
Kiwnąłem głową raz, nie odrywając od niej wzroku. — Imię.
Odpowiada zanim Jax zdąży. — Mara Ilyas.
Moonfell. Czuję smak żelaza.
— Status opieki? — pytam.
Jej usta się zaciskają. — Żadna, która by mnie chroniła.
Mógłbym zadać setkę oczywistych pytań. Nie zadaję. Pierwsza zasada: działaj na tym, co prawdziwe, nie na tym, co głośne. Prawdziwe jest to, że moja pierś płonie jak pożar, a mój wilk chce rozerwać kraty i wyciągnąć ją na światło.
Nie.
— Oszczędzić — mówię równym głosem. — Nie wypuszczać.
Broda Jaxa opada. — Zrozumiano.
— Jedzenie, woda, leczenie. Żadnych kar izolacyjnych. — Zmuszam się, by odwrócić wzrok od niej ku zamkowi. — Przeklasyfikuj ją na obserwację pracy do czasu przeglądu.
— Nie więzień? — pyta Jax, bo jest dokładny.
— Nie więzień — powtarzam. Rhun rzuca się na to zdanie jak fala na falochron. Ignoruję go.
Młody strażnik bramy wierci się, dręczony potrzebą powiedzenia czegoś. — Sir, jeśli ona jest Moonfell—
— Jeśli jest Moonfell — przerywam — to wie, jak trzymać język za zębami, gdy to ratuje jej życie. — Znowu łapię spojrzenie Mary, bo nie mogę się powstrzymać. — Potrafisz, prawda?
Jej podbródek unosi się o ułamek. — Czasami.
Coś jak czarny humor porusza się w spojrzeniu Jaxa. — Ma puls i kręgosłup — mruczy. — Rzadkie połączenie tutaj na dole.
— Przydziel ją do Hearthworks — mówię. — Silvie będzie wiedziała, jak jej nie złamać.
Głos Rhuna liże krawędzie mojej czaszki, sól i zęby. — Moja. Weź jej dłoń.
Stop.
Jest burzą, na której grzbiecie mogę tylko jechać, jeśli chcę utonąć.
Jax robi notatkę. — Hearthworks, obserwacja, przegląd w toku.
Odwracam się do wyjścia. Łatwiej poruszyć ciałem niż zrzucić z pleców przeszłość. Pięta odnajduje pierwszy stopień schodów, gdy zbiega posłaniec, prawie wpadając na Jaxa.
— Tarczo—sir—wiadomość z górnego holu—
— Oddychaj — mówi Jax, bez śladu zniecierpliwienia.
Posłaniec przełyka ślinę. — Księżna Luny żąda akt zatrzymanej do świtu.
Brwi Jaxa unoszą się. Jego oczy przenoszą się, tylko na moment, na twarz dziewczyny. Nie obłudnie. Mierząc kształt burzy.
Czuję zadowolenie Rhuna jak pazury w mięsie. — Linia krwi ją zobaczy.
— Przygotuj akta — mówię. — Należycie.
Jax kiwa głową. — Tak jest, dziedzicu.
Zmusiłem się, by jeszcze raz spojrzeć na dziewczynę, bo udawać, że tego nie zrobię, byłoby kłamstwem, które niszczy dobrych ludzi.
Jej oczy są czyste. Nie wyzywające, nie potulne. Po prostu czyste, jak stare szkło.
— Jedz — mówię, bo to wszystko, co mogę powiedzieć, nie dusząc się własnym opanowaniem. — Śpij.
Jej usta wyginają się — prawie uśmiech, prawie grymas. — To rozkaz?
— To opcja — odpowiadam i odchodzę.
Rhun warczy przez całą drogę po schodach: — Tchórz.
Odpowiadam mu milczeniem i równym oddechem. Dawno temu nauczyłem się, że jeśli mu odpowiem, oddam mu wszystko.
Na górnym lądowaniu zatrzymuję się, dłoń oparta o kamień. Korytarz jest pusty. Kapać woda. Dzwony milczą.
— Oszczędzić — powtarzam pod nosem, wyznaczając granicę. — Nie wypuszczać.
Za mną rozlega się krok Jaxa. — Wszystko w porządku?
— Tak — kłamię.
Nie dyskutuje. Dlatego jest moją Tarczą. Mówi tylko: — Silvie się nią zajmie. W ciągu kilku godzin będzie duchem.
— Duchy trudno zabić — mówię.
— Tak — zgadza się Jax. — Ty też.
Rhun śmieje się bez humoru. — Nie od właściwego ostrza.
Odrzucam się od kamienia i idę, bo ruch to jedyne, co kiedykolwiek chroniło mnie przed utonięciem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
